Categorie: Overpeinzing

Klopperdeklopklop

Wanneer krijg ik de geest voor een blog? Daar is geen peil op te trekken. Soms schrijf ik drie blogs in een week. Dan weer een paar weken niet. Het is maar net hoe de woorden zich in mijn hoofd aandienen. Ik weet dat als ik ze zoek, ze niet komen. Of beter gezegd: dan vind ik het juiste ritme niet. Dan haperen ze. Dan liegen ze. Dan verdraai ik ze, omdat de tijd nog niet rijp is, de gedachten nog niet uitgedacht, de gevoelens nog niet uitgekristalliseerd.

Kloppen

Ik wacht totdat de woorden kloppen met kleine lieve klopjes. Ze kloppen omdat ze kloppen en vragen dan vriendelijk of ze binnen mogen komen, omdat ze in overeenstemming zijn met mijn waarheid en dat willen vertellen. Het is een gevoel dat niet uit te leggen is. En als ze dan kloppen ga ik achter mijn laptop zitten. Wat ze vervolgens gaan zeggen is mij dan niet bekend. Dat weet ik pas als het blog geschreven is. Dan lees ik pas wat mij de laatste tijd bewust, maar meestal onbewust bezighield. Wat erin zit, moet eruit. Bij mij tenminste wel. Wat dat betreft ben ik een echte expressionist. 

Dolce far niente

Het is vandaag de tweede officiële werkdag van het jaar. Stiekem was ik zondag al begonnen met interviewen voor de krant. Als woordENkunstenaar en journalist werk ik op ongebruikelijk dagen en tijdstippen. Als andere mensen werken, ben ik vaak vrij. Dan heb ik tijd om te mijmeren, te niksen. Dan geniet ik van het dolce far niente, omdat ik dat nodig heb. Ik houd van luieren, want als ik aan het lummelen ben, komen vaak de meeste inzichten en ingevingen. Je moet voor inspiratie ruimte hebben. Ruimte in je tijd en daardoor ruimte in je hoofd. 

Plan de campagne

Deze week komt de proefdruk van ‘Verzinhoofd’. Ik heb gisteren met Drukkerij Loor erover gebeld en vandaag de eerste digitale proefdruk ontvangen. Over mijn zelfgeschreven achterflaptekst was ik bij nader inzien toch niet zo tevreden. Nu ik hem echt zo zag staan, kwam de drang om hem te herschrijven. Dat heb ik gedaan. Hopelijk is de tekst er (veel) aantrekkelijker door geworden.

De afgelopen weken ben ik druk geweest met een plan de campagne, maar ik het het nog niet helemaal rond. Ria gaf mij wat tips en ook met Manon heb ik er vanmiddag over gebrainstormd. Soms vraag ik mij af waarom ik zo in die droom geloof. Waarom ik zo achter ‘Verzinhoofd’ sta. Maar dat is niet in woorden te vangen. De drang om het boek de wereld in te krijgen is groter dan groot. Uiteindelijk willen we allemaal iets nalaten aan de wereld. En met dit boek (en alle voorgaande) ga ik niet verloren. De mensen die ‘Verzinhoofd’ gelezen hebben, zijn er lovend over, zien er wat in. Dat geeft mij het vertrouwen dat er inderdaad behoefte aan is in de maatschappij. En degene die er nog niet warm voor lopen, kan ik misschien langzaam lekker maken. Niks is onmogelijk!

Innerlijke wijsheid

Eigenlijk ben ik nu verbaasd. De woorden hebben mij in dit blog niets nieuws verteld. Slechts alles geordend. Misschien is er ook wel niets nieuws te melden en is alles goed zoals het is. Er zijn nog wel wat zaken die broeien en sudderen onder de oppervlakte, maar blijkbaar willen die er nog niet uit, kloppen die nog niet. De vraag is maar of je alles kloppend kan krijgen in je leven en ook of je dat wil. Zoals jullie weten ga ik voor de rafels, het ongepolijste, de barsten. Je leven hoeft ook niet te kloppen. Als je hart maar vol Liefde klopt. Ik probeer zoveel mogelijk in overeenstemming met mijn waarheid te leven, wat die ook moge zijn of moge betekenen. Soms weet ik het zelf namelijk ook niet. Ik vertrouw erop dat de woorden zich aandienen als ik iets belangrijks te vertellen heb of van mezelf moet weten. Ik vertrouw op mijn eigen innerlijke wijsheid. Ik vertrouw op jou. Dat jij mij begrijpt als je dit leest. Of misschien is het ook wel leuker om niet begrepen te worden. Om de eeuwige onbegrepene te zijn en te zwelgen in mijn eigen (woord)leed. Ik denk dat die laatste schoen mij niet past, maar ik ben ook geen schoenmaker, wel een Rabarbara, want dat ik inmiddels een begrip ben, moge zo waar zijn als een koe. Boe.

Rabarbara wacht tot de woorden kloppen. Foto: Anja Onstenk

2020: de wereld ziet de inhoud van mijn rugzak

Ja hoor! Ik heb alles overleefd! Daar ben ik blij om. Jullie ook? Iedereen weet dat ik niet zo’n fan van de feestdagen ben. Het is mij altijd teveel een ‘gezellig moeten zijn’. Toch hebben Boef en ik er dit jaar met familie en samen wat moois van gemaakt. Ondanks de maatregelen waar we rekening mee dienden te houden. Natuurlijk moest ik weer huilen, maar het is niet anders. Mijn naasten zijn er inmiddels aangewend. Tot mijn grote verbazing had ik gisteren plotseling een opruim- en schoonmaakwoede en heb ik meer in het huishouden gedaan dan het afgelopen half jaar. Ik heb maar aan die drang gehoor gegeven, want als je de geest krijgt, moet je er naar luisteren. Ook als dat inhoudt dat je plotseling als een gek de trap stofzuigt, met een sopje door het huis banjert en allerlei dozen gaat uitzoeken. Zelf was ik er wel blij om, eindelijk wat orde in de chaos. Ook al creëerde ik met die orde ook weer nieuwe en onbedoelde chaos.  Boef moest er wel om lachen, maar liet mij gewoon mijn gang gaan. Inmiddels weet hij dat die buien vanzelf overwaaien en dat ik alleen maar in de weerstand ga als hij er een stokje voor probeert te steken. 

Wat heb ik gedaan?

Het is nu Derde Kerstdag en ik luister naar de Top 2000 en kom weer in de bezinningsroes. Wat heb ik afgelopen jaar allemaal gedaan en wat wil ik komend jaar gaan doen? Als ik alles zo overzie is er in 2020 veel gebeurd. In de wereld, maar ook met Rabarbara. Ik heb van alles ondernomen: verdiepende gesprekken gevoerd met Lieke over de sprookjescursus die ik in 2019 gevolgd heb, Verzinhoofd geschreven en uitgebracht, veel brieven aan fans gepend, twee keer opgetreden bij Paul van Druten, veel samengewerkt met de Bibliotheek, een mooie klus van de Gemeente Oost Gelre, een opleiding ‘Schrijven als Therapeutisch Middel’ gevolgd bij Arianne, vakliteratuur gelezen, leuke mensen geïnterviewd voor (te) Gek, leuke mensen geïnterviewd voor Achterhoek Nieuws, een workshop Dragon Dreaming bij Anke gevolgd, Artist in Residence bij Lokalen geweest, met een hele pagina in de krant gestaan, veel post rondgebracht, mij spiritueel ontwikkeld, in kerken rondgehangen, bij Sharon onder hypnose geweest, op vakantie gegaan en nog veel en veel meer. De wereld was in crisis, maar ik ben gewoon doorgegaan, heb mijn dingen gedaan en heb ook geprobeerd voor mensen die het moeilijk hadden wat te betekenen. Binnen de grenzen die ik heb, want als je jezelf weggeeft heb je niks (meer). 

2020 was het jaar dat ik de inhoud van mijn rugzak aan de wereld heb laten zien en dat ik gevoeld heb dat mensen ondanks dat van mij houden. Of misschien juist wel daarom. Ik voel mij opgelucht en gezien. Ik kan eindelijk volledig mijzelf zijn en hoef mij nergens meer voor te schamen. Al doe ik dat af en toe natuurlijk wel, want ik kan echt onmogelijk zijn (vraag maar aan Boef). 

Wat ga ik doen?

In januari laat ik bij Drukkerij Loor een kleine oplage van ‘Verzinhoofd’ drukken. Ria Tuenter gaf mij de tip. Op deze manier kan ik het boek ook voor een normale prijs aanbieden, want dat daar een markt voor is, is mij inmiddels wel duidelijk. Niet iedereen wil een e-book en niet iedereen kan zich de luxe-editie veroorloven. En aangezien ik ook al een lessenreeks en workshop in de planning heb staan en van plan ben om nog veel meer met ‘Verzinhoofd’ naar buiten te treden is het handig om ook een voorraad boeken voor een schappelijke prijs te hebben. Ik ben nu nog aan het nadenken hoe ik de officiële overhandiging van dit eerste exemplaar ga doen. Mijn hele plan de campagne is in duigen gevallen door de tweede lockdown. Wellicht dat ik er nog een creatieve oplossing voor ga bedenken, of alles nog even uitstel. Even kijken hoe het loopt en corona zich ontwikkeld. 

Verder ben ik van plan om in 2021 op dezelfde voet verder te bloggen: persoonlijk, eerlijk en vol humor. Mijn lezersaantal groeit en ik hoop dat dat het geval blijft, dat steeds meer mensen de weg naar Rabarbara weten te vinden en zich wentelen in mijn woorden. Ik wens jullie allemaal goeds, moois en lekkers voor 2021. Dat je voelt dat ook jouw imperfectie er mag zijn. Dat je voelt dat taal kan troosten. Dat ik er voor je ben op dit blog. Ook voor mezelf natuurlijk, want al schrijvend begrijp ik mijn eigen motieven beter. Laten we samen in woorden wonen. Lekker knus.

2020 was het jaar dat ik de inhoud van mijn rugzak aan
de wereld liet zien. Foto: Anja Onstenk

Waarom gebarsten mensen en dingen mooi zijn

Dromen zijn vaak mooi. Maar het is nog mooier als je ze verwezenlijkt. Nu mag ik niet klagen, bijna al mijn wilde fantasiën zijn uitgekomen: ik heb een lieve vriend, een groot huis, een baan in de frisse buitenlucht en mag ook nog eens geld verdienen met mijn uit de hand gelopen hobby. Die hobby kennen jullie allemaal gelukkig ook: schrijven. 

Nu schrijf ik op verschillende niveau’s. Puur voor mezelf in een dagboek, voor het grote publiek in de krant en om mijn dromen waar te maken op dit blog. En over dit blog wil ik het hebben. Het is voor mij de springplank en katalysator van mijn gedachten. Ik schrijf hier over mijn persoonlijke ervaringen en verlangens naar bereikbare en onbereikbare zaken. Zoals laatste bijvoorbeeld over het onder hypnose gaan om af te vallen, een blog dat veel lezers trok. Ook interview ik mensen voor mijn rubriek ‘(te) Gek’ die ik inspirerend vind. Dat doe ik om ideeën op te doen. Tijdens deze woordreizen neem ik jullie mee en hoop ik dat ik jullie ook bepaalde inzichten kan meegeven. Het wiel hoeft niet steeds opnieuw uitgevonden te worden, al denken we soms van wel.

Rimpels zijn mooi

De kracht van bloggen zit er voor mij in dat ik door te schrijven over de gedachten waar mijn hoofd soms van overloopt ik helderheid krijg, zicht krijg op dat wat mij daadwerkelijk bezighoudt. Soms schrijf ik wat verhullend en abstract en gebruik ik symbolen voor de waarheid die zich dan verschuilt achter dat wat ik schrijf, maar al schrijvend kom ik altijd tot de kern en valt alle ruis weg. Het feit dat ik daarbij een bepaald publiek (jullie dus) in gedachten heb, helpt mij daarbij. 

Al schrijvend maak ik het lelijke en moeilijke mooi en eenvoudig. De woorden zetten voor mij alles om. Ik heb nooit gesnapt waarom het gros van de mensen prat gaat op glitter en glamour. Waarom wil iedereen altijd dat alles puntgaaf en heel is? Ik ga vaak voor de charme van de rafelige en gebroken mensen en voorwerpen. Ik denk omdat ik dat zelf ook weerbarstig ben. Als iets perfect is, haak ik af. Dat vind ik niet interessant. En dat laatste is misschien nog wel belangrijker. Gebarsten dingen hebben een verhaal, een leven achter de rug. Vaak schuilt er in dat verhaal wijsheid. En wijsheid maakt een mens aantrekkelijk. Net als grijze haren (gelukkig heb ik die zelf ook!).

Ik herinner mij nog een gesprek tijdens mijn studietijd met een kennis over de liefde. Hij vroeg aan mij welke mannen ik mooi vond en waar ik op lette als ik met iemand aan het daten was. Ik vertelde hem dat ik mannen met rimpels mooi vond en dan met name lachrimpels. Een gladgestreken fotomodel hoefde voor mij niet. Dat vond hij heel grappig. Een tijd lang attendeerde hij mij daarna op mannen met mooie rimpels. 

Houden van barsten

Nu is het ook weer niet zo dat ik vuilnisbakken omver kieper en in kapotte en stinkende voorwerpen graai of dat ik in ziekenhuizen smul van de zieke mensen. Nee. Afval is afval. En ziek is ziek en niet fijn. Voor mij is dat tenminste zo. Er zijn mensen die ook daar de schoonheid van inzien. Die willen opruimen en genezen. Dat kan ik mij voorstellen, maar mijn fascinatie zit hem in de barsten. 

Ik ben gaan houden van mijn eigen barsten door erover te gaan schrijven. Voor mezelf en voor jullie. Er zijn meer mensen die deze manier van ‘heling’ hebben gevonden voor zichzelf. Er zijn zelfs theorieën over. Als corona geen roet in het eten gooit, start ik volgende week de opleiding Schrijven als therapeutisch middel bij SPSO, want ik wil graag aan de slag met de bestaande kennis hierover en met de inzichten die ik daarover zelf heb opgedaan. Ik hoop de optelsom daarvan in de toekomst op een waardige, integere en humoristische manier aan jullie over te brengen. Uiteraard heb ik er in mijn schrijfcafés in de bibliotheek al aan gewerkt, maar het kan meer en groter. 

Bergen verzetten

Al schrijvend heb ik mijn dromen waargemaakt. Al schrijvend wordt mijn hoofd helder, zie ik mijn eigen waarheid en kan ik bergen verzetten. De barst die ik volgens sommige maatschappelijke normen en waarden heb, kan ik daardoor ombuigen tot een kracht. Daar ben ik dankbaar voor. Dat is niet in geld uit te drukken. Alleen in woorden. Deze woorden. 

Woorden maken mijn barsten heel. Foto: Anja Onstenk

Ook ontroerd

Altijd als Ilja Leonard Pfeijffer op televisie is, is er wel een vriendin die mij appt dat ik naar die en die zender moet kijken. Soms appen zelfs meerdere vriendinnen. Dat heb ik te danken (of te wijten?) aan het feit dat ik zo’n vijftien jaar geleden vol passie over hem blogde, al zijn schrijfsels verzamelde en hem zelfs een rol in een van mijn boeken heb gegeven. Onder de weinig creatieve naam ‘Leo’ die ik hem gaf, beleefde ik allemaal avonturen in mijn hoofd met hem. Tja. Je moet toch wat als intelligente en vrijgezelle schrijfster. 

Ontroerd

Enkele verhalen over hem heb ik met hem gedeeld via een persoonlijk bericht via Facebook. 

Toen was hij nog niet zo bekend als nu en had hij tijd om mijn berichten te lezen. Af en toe kreeg ik een reactie terug. Een keer een uit de drie zalige woorden: ”Ik ben ontroerd.” Toen ik ze las, sprong ik puberaal een gat in de lucht. 

Gegrift

Langzaamaan veranderden ‘onze’ levens. Hij verhuisde van Leiden naar Genua, ik naar de Achterhoek. Allebei met een liefde. Hij heeft de zijne inmiddels verruild voor een ander dame, met wie hij dolgelukkig is. Toen we nog in Leiden woonden, kruisten onze wegen elkaar weleens, maar ik weet niet of ik hem ooit opgevallen ben. We hebben elkaar in ieder geval nooit gegroet. Toch staan deze ‘ontmoetingen’ in mijn geheugen gegrift. Eentje een keer in de kaaswinkel vlakbij de markt. Mijn ouders waren voor mijn verjaardag op bezoek en met mijn moeder ging ik er even naar binnen. Ik weet niet meer wat ik er gekocht heb. Hij kwam binnenwaaien met een lange, zwarte jas die om hem heenzwierde. Kocht een een of ander onbeduidend kaasje en was met de noordenwind weer vertrokken. Mijn moeder had het niet meer en ik ook niet. 

Ruimhartig

Eigenlijk ben ik helemaal niet meer met hem bezig. Zijn laatste boeken heb ik niet allemaal gelezen en ik volg hem ook niet echt op tv enzo. Ik weet nog wel dat ik op een gegeven moment ‘afgeknapt’ was op hem door zijn fatalistische kijk op de liefde. Ik geloof namelijk wel in de liefde en in alle facetten die zij om- en behelst. Volgens mij hij nu ook meer door zijn nieuwe liefde Stella. En dat geluk gun ik hem. Ruimhartig van mij hè? Dat geluk gun ik trouwens niet alleen hem, maar iedereen. 

Fan

Gisteren was Ilja te gast bij Zomergasten. Ik had sowieso het plan om te kijken, maar was benieuwd of er nog een vriendin mij zou appen. Ja hoor! Plingpling deed mijn mobiel. Gelukkig! Mijn verbeelding over hem leeft ook nog in de hoofden en harten van anderen. Een hele geruststelling. Met een dekentje op de bank ging ik er goed voor zitten. Zijn haren waren grijzer dan voorheen, zijn mooie handen zaten vol kolossale ringen en hij sprak ook nog zinnig over de Waarheid, geloven, authenticiteit, de platte aarde en zelfspot. Om maar een greep uit de keur van onderwerpen te noemen. Ik was het niet met alles eens, maar dat komt nog weleens tussen de regels door in een of ander later blog doorsijpelen. Na afloop ging in gelukzalig naar bed. In de wetenschap dat ik al fan van hem was voordat hij bekend werd en met het inzicht dat ook ik een schrijfster ben die soms teksten produceert die buiten haar om ontstaan. 

Ook ontroerd

Ik denk niet dat onze wegen elkaar in het echte leven ooit nog gaan kruisen. Dat hoeft ook niet. Maar ik vind het mooi dat ik even kon meegenieten van zijn doordachte gedachten. Al moest ik hem helaas wel delen met tig en tig anderen. Om er toch iets persoonlijks van te maken, schrijf ik dit blog. In deze woorden is hij een beetje van mij. Meer van Stella, maar dat mag en dat hoort.  Mij raakt hij echter ook. Over gisterenavond zeg ik tenslotte: ”Ik ben ook ontroerd.” Zal Ilja nu ook een gat in de lucht springen?

Een foto die een vriendin van mij van haar televisie appte.

Kan je de tijd vangen?

Soms ben ik als mens wat filosofisch van aard en zoek ik naar antwoorden op vragen die niet retorisch zijn. Jullie hebben al eerder kunnen lezen dat ik niet geloof in leven in het NU, waar veel spirituele goeroes prat op gaan. Wat is tijd dan wel? In mijn beleving is tijd veelomvattender en bestaan er misschien wel parallelle werelden. In de diepere materie ervan heb ik mij niet verdiept en ik weet ook niet of ik dat ooit van plan ben. Ik doe het met wat ik uit eigen ervaring put en waar ik soms in de literatuur wat over lees. 

Twee adems

Tijdens mijn studie Nederlands werd ons opgedragen om het boek ‘Een lied van schijn en wezen’ te lezen van Cees Nooteboom. Daarin zou de schrijver een geraffineerd spel met de tijd spelen en met het schrijverschap. In die periode kwam ik om in de boeken die ik moest lezen en had ik het laten liggen met het voornemen om het ooit eens te consumeren. Tot op de dag van vandaag achtervolgde mij dit boek en vorige week was de kogel door de kerk: ik schafte het aan en las het in een (ok ik lieg: twee) adem(s) uit. 

Verstrikt en verdraait

Daar waar ik vaak schrijf vanuit een instinct of impuls toont Nooteboom zich heer en meester in het uitdenken van een boeiend verhaal. Bij mij ontvouwt een verhaal zich gaandeweg. Ik draai de woorden niet van tevoren met mijn hoofd in elkaar, maar laat ze ontstaan in dat wat zich al schrijvend ontvouwt. Meestal zonder vooropgezet plan. Nooteboom schrijft in ‘Een lied van schijn en wezen’ twee verhalen in verschillende tijden die uiteindelijk in elkaar verstrikt en verdraait raken. Dit alles gebeurt op een natuurlijke en interessante wijze die ook nog eens goed te volgen is. Als schrijver weet ik hoe moeilijk het is om zoiets uit te denken en in elkaar te zetten en ik zal mijzelf nooit aan zo’n constructie wagen. Wat niet wegneemt dat je met de vorm en structuur van je verhaal ook iets kunt vertellen over de ideeën die je aanhangt. 

Inspiratie

Het boek is zeker een aanrader voor mensen die een kijkje in de keuken van het schrijverschap van Nooteboom willen nemen en ook voor mensen die gefascineerd zijn door het begrip tijd. Zelf heb ik er inspiratie uit geput voor mijn sprookjesboek dat ik nu aan het schrijven ben. In de loop van de tijd krijgt het steeds meer vorm en ontstaat er een rode lijn, maar ik wil ook met de structuur van mijn boek iets gaan vertellen. Nu pretendeer ik niet een literair meester te zijn, maar ik ben wel een geboren schrijfster die leert van wat ze leest. Dit boek suddert nu in mijn onderbewuste en zal in de toekomst zijn weerslag tonen in mijn woorden. 

Vangen

De vraag ‘Wat is tijd dan wel?’ is denk ik niet in een mensenleven te beantwoorden. Misschien dat ik als ik doodga antwoord krijg op deze vraag. Dat brengt mij weer op een andere vraag: is er leven na de dood? Daar zijn ook boeken vol over geschreven met verschillende antwoorden. Ik kan alleen zeggen: ik leef NU (al geloof ik daar dus niet in) met al mijn parallelle werelden, met mijn verleden en mijn toekomst, met mezelf, met jullie met jou. En ik probeer het leven te vangen in woorden om toch enig houvast te hebben in de dynamische draaikolk die zij is. Ik probeer ook dit moment te vangen in de tijd. Als dat mogelijk is tenminste. Want wie of wat laat zich vandaag de dag (of gisteren of morgen) nog vangen?

Een fascinerend boek dat speelt met de tijd.

Alegria

Ik kocht gisterochtend rond lunchtijd met bepoederde jas van een koffiekoek die ik stiekem bij Bakker Bart oppeuzelde een boek waarvan ik de inhoud al kende. Onbewust dan. Dat weet ik, omdat ik het boek thuis gelijk ging lezen. Aangetrokken door de titel en vrolijk oranje kaft schafte ik ‘Alegria, vind vreugde in kleine dingen’ van Frances Miralles en Álex Rovira aan bij Kramer in Winterswijk. De vrouw die het mij verkocht was de vrouw die altijd bij DWDD was, maar ik deed net of ik haar niet herkende. Ik was in heel mijn Achterhoekse leven nog nooit in die boekwinkel geweest en vond dat, nu ik toch in Winterswijk was, daar maar eindelijk verandering in moest komen. Al struinend door de winkel kon ik de verleiding niet weerstaan en stond ik bij de kassa met ook nog een paar pennen en een chic en eigenlijk veel te duur notitieboekje.

Feest van herkenning

Alegria. Het woord is net zo vreugdevol als het boek en het leven zelf, het betekent niet voor niets ook vreugde. Het boek bevat filosofische brieven van de schrijver aan een vriend die alegria kwijt is over dat wat alegria eigenlijk is: “Alegria laat zich niet voorschrijven. Alegria is niet te koop. Alegria kun je niet leren. Alegria kan niemand je geven. Alegria kun je niet zoeken. Je kunt haar alleen vinden, want ze is altijd hier, bij jezelf, ook al besef je dat soms niet.” Het boek was een feest van herkenning van een weg die ik nog niet zo lang geleden heb afgelegd; toen ik nog niet dansend en schrijvend door het leven ging. Het bevat wijsheden die ik zelf ook zou aanraden aan mensen die van een beetje bedroefd tot diepongelukkig zijn. Het boek inspireerde mij ook weer om meer na te denken over de inhoud en vormgeving van mijn sprookjesboek dat ik nu druk aan het schrijven ben. Over de boodschap, of liever gezegd mijn boodschap die ik wil uitdragen. Want dat ik de wereld wat te zeggen heb, staat als tien palen boven water. (En misschien heb ik jouw paal ook wel wat te zeggen.)

Terugschakelen

Een sprookjesboek schrijven is een proces dat ik ben aangegaan voor dit jaar. Dat proces heeft tijd nodig. En dat geeft mij vreugde. Of liever gezegd alegria. Zouden mijn eerste grijze haren dan toch wat geduld en rust in mijn leven hebben gebracht? Ik die altijd alles hup, hup, hup voor elkaar wil krijgen? Soms is het goed om even terug te schakelen, geschreven woorden weg te leggen en de tijd zijn beloop te laten doen. Er bestaat ook zoiets als voortschrijdend inzicht. 

Stoutste dromen

Inmiddels heb ik al enkele sprookjes geschreven waar ik trots op ben. Maar ik gooi ze nog niet op het internet. Ik bewaar ze voor mijn fysieke boek, dat jij zeker weten gaat aanschaffen. Wie wil mij nu niet kennen? Al ben ik op dit blog al poedelnaakt met mijn ware gedachten. Het sprookjesboek overtreft alles. Zelfs mijn eigen stoutste dromen. Maar nog een paar maanden geduld lieve lezer. Een paar maar. Lukt dat?

Het vreugdevolle boek en nog vreugdevollere notitieboek

2020: het jaar van de woordsterren

Het jaar is vers. Nog niet eens een dag oud en ik vreet haar al op met huid en haar. De gevreesde decembermaand is achter de rug en ik ben klaar voor 2020. Ik heb zin, heel veel zin, in het nieuwe jaar. Ik bruis en ik hoop jij ook. Samen gaan we er wat van maken, want ik wens je vaak tegen te komen bij mijn schrijfcafés, in mijn mailbox, op mijn social media of gewoon op een bankje in het park of in een hoekje van mijn hart.

Twinkelende lach en druppelende traan

Sprookjes zijn nog steeds een belangrijk thema in mijn leven. Ik geloof graag in ze. In mijn laatste notitieboekje schrijf ik volop aan mijn levenssprookje en rol ik van het ene bizarre in het andere nog ongeloofwaarderigere verhaal. Ook in mijn schetsboek maak ik overuren met potloden en stiften. De komende maanden volg ik bij Lieke van Werkplaats STAP nog enkele verdiepende gesprekken om alles grondig uit te werken en in elkaar te verweven, want ik wil mijn twinkelende lach en druppelende traan benoemen in symbolische en zeer wijze taal. Het verhaal van mijn leven vertelt op een lichtvoetige en speelse manier, dat is mijn droom. Mijn lezer meenemen over bergen en door dalen. Samen met mijn reisgenoten.

Opleiding ‘Schrijven als Therapeutisch Middel’

Het blijft niet bij zelf schrijven. Ik wil mij meer bekwamen in de kunst van schrijfles geven. In maart ga ik daarom starten met een opleiding ‘Schrijven als Therapeutisch Middel’ bij SPSO in Huis er Heide. Zo hoop ik de theorie over autobiografisch schrijven, die ik op een natuurlijke manier al mijn hele leven in de praktijk breng, ook via mijn hoofd in de gevoelige vingers te krijgen. Mijn plan is om er dan op (nog) professionelere wijze deze kennis over te brengen en daar meer en meer mee naar buiten te treden. Ik kijk erg uit naar deze ongetwijfeld leerzame dagen en de nachten die ik daarvoor in een hotel ga doorbrengen. Het OV van de Achterhoek naar het Westen is en blijft bedroevend.

Woordsterren

Alles komt samen en valt in elkaar. Ik reik naar de hoge zilveren woordsterren in de diepe donkerblauwe nacht die ik graag in menselijke proporties naar de wentelende aarde breng. Ik vang hun schittering en glans in mijn zinnen. Dan poets ik net zo lang aan de structuur van mijn tekst totdat hij begint te glimmen. En niet alleen van trots. De woorden hebben hun bestemming gevonden en ik mijn doel in het leven: deze twinkelingen voor jullie opschrijven. Blijven jullie mij lezen?

2020 is het jaar van de woordsterren. Foto: Krang Creaties

Tijdreiziger

Flashbacks. Old memories. Ik las zojuist wat oude verhalen en recensies die ik geschreven heb en werd even teruggeslingerd in de tijd. Wat heb ik al veel in woorden gevangen! En eigenlijk ook veel zo tussen de regels door, zonder wat te willen zeggen. Ik verbaas mezelf en ik verbaas me over het feit dat ik anderen waarschijnlijk ook heb verbaasd. De kat is op haar pootjes terecht gekomen. Zoals altijd. Al zie ik mijzelf liever als een varkentje dat nog gewassen moet worden. Als Miss Piggy die Kermit volop mept met haar handtasje. Wie of wat Kermit is, laat ik maar even in het midden. Hij kan zoveel dingen zijn. Misschien jij wel! (Of je auto).

 

Thee

Ze zeggen weleens dat je het verleden moet laten rusten. Wat geweest is, is geweest. Ze zeggen ook dat je niet moet nadenken over de toekomst, want ‘daar kan je niet in kijken’. Je moet leven in het nu, vandaag. Dit moment. Deze seconde.

Wat nu als ik het daar niet mee eens ben? Als ik van mening ben dat het verleden je vormt en de toekomst je leidt. Oude koeien moeten in de sloot blijven en de onderste steen hoeft niet altijd boven. Dat vind ik wel, maar de lessen die je hebt geleerd moet je trekken. Maar hoe trek je die dan? Dat gaat meestal vanzelf. Met de tijd. Door erover na te denken. Door te voelen waar je de mist in ging. Als je zwarte thee drinkt is het buideltje een paar keer op en neer hijsen in een kopje heet water voldoende. Drink je echter kruidenthee dan moet je het zakje langer laten hangen. Is jouw les een zwarte thee of een kruidenthee? Of allebei? Of heb je meerdere lessen? Vraag jezelf dat maar even af. Of valt er geen wijsheid te halen uit jouw levenspad en is alles oploskoffie? Laat je thee trekken in het kokende water van het leven. Even laten afkoelen en dan smakelijk opdrinken. Met een gelukskoekje.

 

Visitekaartje

Zonder dromen geen richting. Zonder verlangen geen toekomst. Als je nadenkt over dat wat je echt wil, kan je plannen maken om dat te bereiken. Je hebt dan een ijkpunt dat verder ligt dan vandaag. Je gaat ergens naartoe, wil ergens heen. Ik neem vaak een voorschot op mijn toekomst. Ik gedraag mij soms alsof ik dingen al heb bereikt. En wonder boven wonder worden ze dan waar. Is dat geluk? Is dat toeval? Wie zal het zeggen? Zo droomde ik al heel lang van Rabarbara, maar wist ik niet hoe of wat. Ik had een naam en een idee voor een logo. Sommigen verklaarden mij voor gek, maar ik wist dat het potentie had. Toen heb ik op een gegeven moment ‘gewoon’ visitekaartjes laten drukken en ben die gaan uitdelen. Ik sprak en schreef veel over mijn droom en ontmoette mensen die met mij mee droomden en mij verder hielpen. Moet je zien waar ik nu, drie jaar later, sta!

 

Tijdreiziger

Ik denk dat het de kunst is te switchen tussen de getrokken thee in je leven en het uitdelen van visitekaartjes. Daarvoor hoef je niet in het gevreesde nu te bivakkeren en altijd aards en nuchter te zijn. Je mag van mij een tijdreiziger zijn zonder ankerpunten. Je hebt momenten dat je mijmert over je verleden en de lessen en staat daar even bij stil. Dan fantaseer je over de toekomst en bepaal je je richting. Je koers verandert steeds, omdat je tijdens deze reizen verder gaat in de tijd en geschiedenis schrijft, het nu verschuift zich continu. Je ontmoet nieuwe mensen en bereikt dingen. Je mag vluchten in je gedachten voor het dagelijkse leven. Je mag van hoog naar laag vliegen, van verleden naar toekomst, lachen, huilen, boos zijn. Gelukkig en ongelukkig. Die beweging zorgt voor creativiteit en inzichten. Die beweging heeft mij gebracht tot waar ik nu sta. Maar dat nu is niet statisch, maar dynamisch. Dat nu omhelst vroeger en later. Ik ben op weg. Met mijn rugzak en mijn dromen. Ik voorzie nog heel veel verhalen over mijn reizen. Ik voorzie jou.

 

Als een echte tijdreiziger fantaseer ik met mijn rugzak over de toekomst. Foto: Krang Creaties

Geheimen deel je (op papier)

Grote geheimen, stiekeme gedachten. Niemand mag ze weten. Zelfs jijzelf niet. Toch wil je ze kwijt en met iemand delen. Maar met wie? Aan wie kan je dat wat het daglicht niet verdraagt beter toevertrouwen dan aan het papier? Wie is er een trouwere vriend en luistert er naar je zonder te oordelen en je te sturen? Dus: koop een mooi schrift met harde kaft en bombardeer dat tot dagboek! Een aantal maanden geleden zette ik die stap en ik sta versteld van het resultaat. Rust in mijn hoofd en hart en de zaken die om urgentie vroegen, bleken lang niet zo belangrijk. Alles is relatief.

 

Uitdaging

Het werd tijd voor een volgende stap. Al lange tijd zag ik in mijn tijdlijnen op social media advertenties van Vertellis. Zij bieden producten voor bewuster leven in onze snelle wereld. Met anderen of met jezelf bezig zijn zonder internet. Het leek mij heerlijk. Tussen die producten zat ook een dagboek met vragen en opdrachten voor 13 weken lang. Je bepaalt zelf wanneer en hoe vaak je schrijft. Een uitdaging die ik wel aan wilde gaan.

 

Een pagina uit het Vertellis dagboek.

 

Bewustwording

Inmiddels schrijf ik al bijna een maand in dit dagboek en ik moet zeggen dat het mij wonderwel bevalt. Vlak voor het slapen gaan pak ik het, beantwoord ik de korte vragen, schrijf ik op wat ik heb gedaan en geef ik die dag een cijfer. Het lijkt mij mooi en zinvol om over drie maanden een naslagwerk te hebben met mijn ups en downs en dan te zien waar die schommelingen vandaan komen. Ook ben ik benieuwd of het elke dag opschrijven van daar waar ik dankbaar voor ben mij dan een gelukkiger persoon heeft gemaakt. De theorie is namelijk dat als je jezelf dagelijks focust op dankbaarheid je vanzelf blijer wordt. Het hoeft daarbij niet om grote dingen te aan. Juist niet. Het kan ook om een kopje koffie met een vriend draaien. Ben ik bewuster gaan leven en ‘onthaast’ na drie maanden schrijven? Wie zal het zeggen?

In de opbouw en inhoud van het dagboek zitten veel psychologische feitjes en weetjes verstopt, waardoor je bewust en onbewust een persoonlijke groei kan doormaken. Het boek is opgedeeld in Chapters met een verschillend thema, bijvoorbeeld: beïnvloeden van geluk, relatie met jezelf en anderen, loslaten & groeien. Elke dag dat je schrijft sta je even stil bij de dag en denk je na over een vraag. Iedere zevende dag denk je na over waar je mee wilt starten, dat wat je wilt stoppen en waar je mee wilt doorgaan. Zo word je je bewust van waar je staat. Heel mooi!

 

Niet alles is geheim

De komende maanden zal ik trouw in dit dagboek blijven schrijven. Daarnaast heb ik nog een schrift waarin ik, wanneer nodig, lange gedachtestromen en ingewikkelde ideeën opschrijf. Die worden in de loop van de tijd vanzelf kort en behapbaar. Ik bewonder de helende kracht van schrijven al mijn hele leven. Ook de inwerking van mijn geschreven woorden op anderen. Niet alles van mij is namelijk geheim. Ik ben van mening dat geheimen mensen ziek maken en voor veel frustratie zorgen. Daarom is veel van mij openbaar en te lezen op dit blog of elders. En dat wat te duister is voor veel woorden, geef ik de suggestie van een beeld of gedicht. Zo kom ik er wel. Of ben ik er al?

Wat zijn jouw geheimen die je niet durft te delen? Denk je dat je ze wel in een dagboek zou durven opschrijven? Of misschien kan ik je uitdagen ze te openbaar te maken in een reactie op dit blog?

 

Het opschrijven van geheimen in een dagboek geeft mij rust en inzichten. Foto: Krang Creaties

 

 

Hoe ik mijn Kerstdraak probeer te verslaan

Als er iets is wat ik in mijn leven wel geleerd heb, is het dat mijn gevoel mij nooit bedriegt. Soms maken de draken in mijn hoofd mij in de war, spiegelen ze mij zaken vertekend voor door het uitvergroten van details of het verkleinen van essentiële zaken. Hoe versla je de draken in je hoofd, ofwel: hoe weet je wat voor jou het beste is en of je op de goede weg zit?

 

r-woord

Mijn oplossing voor de draken is het gevreesde r-woord: rust. Boef zet mij altijd voor het blok door mij tot rust te manen. Inmiddels is dat al zo vaak gebeurd dat mijn nekharen rechtovereind gaan staan als hij het r-woord bezigt. “Laat mij nu gewoon even razen!”, denk ik dan als een stampvoetend kind van twee (drie kan ook). Hij mag het van mij niet meer uitspreken, want ik ga er halsstarrig van steigeren. Toch weet ik dat r het beste is. Even de boel de boel laten. Even niks doen. Gewoon op mijn atelier zitten met een muziekje op de achtergrond en in mijn dagboek schrijven. Lekker alles neerpennen wat in mij opkomt, zonder censuur, zonder rekening te houden met een eventuele lezer. En het geschrevene dan een paar weken later met een glimlach teruglezen: was dat nou zo belangrijk? Of dan tot de conclusie komen dat de beladen emotie in heldere woorden tot behapbare proporties is teruggebracht. Nu het zelf nog leren geloven.

 

Het hele jaar lief

Wat het is met mij en Kerst weet ik niet. Aan de ene kant vind ik het een mooi feest. Het is liefde uitdragen tot op het onderste van de kan. Maar het moet op die dagen. En als iets moet, dan vind ik het niet leuk. Ik wil het hele jaar door lief zijn. En dat probeer ik dan ook te zijn (behalve als ik als tweejarige aan het razen ben). Kerst zorgt bij mij voor stress. Ik voel mij verplicht om van iedereen te houden en omdat het moet, haat ik mijzelf, omdat dat mij dan niet lukt. Er zijn zat mensen die ik niet lief vind en dat kan (mag) ik dan niet met elkaar rijmen. Boef en ik hebben Kerst een jaar niet gevierd, maar toen voelde ik mij ook raar en naar. Ik probeer er altijd maar het beste van te maken, maar vaak is het too much. Gelukkig begrijpt mijn (schoon)familie dat wel, maar dan voel ik soms ook nog de druk van de hele wereld. En dat terwijl ik maar een nietig mens ben.

 

Kerstbom

Op deze dagen mis je vaak de mensen die er niet (meer) zijn extra veel. Ze zijn dood of om een andere reden uit je leven verbannen. Je wordt met je rode neus en volle buik op deze lege feiten gedrukt, maar je mag er niet aan denken, want je moet blij, vrolijk en gezellig zijn. En dan barst bij mij de kerstbom door een drakendetail. Hoe ik moet voorkomen dat ik ontplof om zaken van tandpastadopniveau weet ik niet. Ook Boefs r helpt dan niet, zelfs niet als ik er zelf aan denk.

Dit jaar heb ik alle mensen die ik heel veel liefheb met een persoonlijk cadeau en lieve woorden in de maand december verrast, die ik ietsje minder liefheb konden een persoonlijke mail van mij verwachten en de rest een persoonlijke app of bericht op Facebook. Maar het heeft niet geholpen. Er kwamen toch tranen. Zo lezer, nu weet je aan de hand van deze ontboezeming gelijk je plek in mijn bestaan, maar eigenlijk kan ik beter zeggen dat ik mijn eigen plek weet. Dat is de schrikbarende conclusie.

 

Een begin

Kerstmis is niet aan mij besteed. Ik wil het hele jaar door van iedereen houden, cadeautjes geven en kaartjes sturen. Alleen dat trekt mijn portemonnee niet. Misschien dat ik maar een feestdag op mijn naam moet zetten. O…die is er al! Op 4 december is het de dag van de heilige Barbara. Niet dat ik meen dat ik de wereld kan redden, maar ik kan en wil haar een beetje mooier maken. En dat probeer ik ook. Met woorden. Het hele jaar door. Met Kerst lukt mij dat niet zo goed als ik zou willen. Het wereldvrede-gevoel bereik ik nooit. Misschien ook wel omdat dat er niet is. Kunnen jullie mij dat vergeven? Misschien kunnen jullie het beter de grote boze wereld vergeven. Dat er op haar mensen rondlopen die niet lief zijn, maar stout. Heel understatementachtig stout. Ik maak het allemaal de rest van het jaar weer goed. Dan ben ik weer lief voor mijn pappenheimers. In mijn eigen kleine wereld. Die gelukkig steeds groter wordt. Het is een begin. Het is voor mij de betere weg. De goede weg. De Rabarbaraweg. En ik wil je vragen: “Loop je een stukje met mij mee?” Ik vraag het je met mijn lieve, scheve fotohoofd. Dan verslaan we samen mijn Kerstdraak! (En misschien ook wel de jouwe.)

 

Hoe ik ondanks mijn liefde voor mijn medemens een Kerstdraak moet verslaan. Foto: Krang Creaties.