Vensters naar de ziel

Waar worden de vensters naar de ziel beter geopend dan op heilige grond? En op heilige grond begaf ik mij gisteren, samen met Annekée en Mark. We gingen kijken naar het openluchtspel met de naam (hoe kan het ook anders) ‘Op Heilige Grond’ geschreven door onze hoofdredacteur Gerwin. Lachend en ademloos nieuwsgierig begaven we ons tussen de ruisende bomen en zaten we met zo’n vierhonderd mensen op een houten tribune. We keken uit naar de woorden waar Gerwin maanden aan gewerkt had. En ik was vooral benieuwd waar naartoe ze mij op reis zouden nemen. Wat dat doen woorden altijd met mij. Vol vertrouwen ging ik met ze mee. Ik ging op avontuur met de nonnen in hun zoektocht naar geld. Het klooster moest opgeknapt worden en om dat voor elkaar te krijgen, namen ze verschillende gasten, ieder met een eigen uniek verhaal, in huis. Slinkse grapjes kwamen als een duveltje uit een doosje en een dansje was de in habijt geklede vrouwen ook niet vreemd. Schijnbaar haalden ze zich allerlei zaken op de hals. Schijnbaar.

De avond nam mij mee naar mijn lach en mijn schijn. Er kwam geen ‘deus ex machina’ aan het eind, al werd er wel naar een verrassende ontknoping toegewerkt. Tussendoor waren er veel schuddebuikmomenten door de allerhande grapjes die als knipogen in het stuk waren verwerkt.  Zo gooide de schrijver Jules propjes met mislukte schrijfsels uit het kloosterraam en wierp een non die lachend terug. Ook werd er de draak gestoken met hedendaagse zaken zoals Facebook. Willen we niet allemaal daar perfect glimlachend opstaan? En dan non 007 die als een echte James Bond probeerde te infiltreren, maar op een gegeven moment overduidelijk ontmaskerd werd.

Maar er was meer aan de hand. Er speelde ook een grotere lijn. Gedurende het hele stuk werd het publiek op het verkeerde been gezet door de dubieuze acties van Chris, de zoon van de aannemer waarmee de nonnen in zee waren gegaan voor het opknappen van het klooster. ‘Het zal toch niet…’ en ‘Oeioeioei…als dat maar goed gaat,’ dacht ik. Aan het eind bleek dat de schijn het publiek bedrogen had. Er was gewerkt aan een mooie verrassing en niet aan een of ander duister of luguber plan. Een optreden van de band Moonyard was de klap op de vuurpijl van het mooie slottafereel waar in alle snode plannen naartoe was gewerkt.

We dronken na afloop tijdens de klanken van de swingende band wat drankjes en kletsten totdat op een gegeven moment ook mijn schijn even tot ontploffing kwam. Is hier sprake van een parallelle gebeurtenis? Was de geest van de toneelschrijver in mij gekropen? Had de heilige grond de vensters naar mijn ziel geopend? Wat moet ik nu doen? Bidden tot God? Of zal een telefoontje aan hem volstaan? Wie zal het zeggen? Wat als een paal boven water staat, is dat de terugreis naar huis door onvoorziene omstandigheden drie keer zo lang duurde. Ons oriëntatiegevoel en de moderne mobiele techniek liet ons aan alle kanten in de steek. We verdwaalden en modderden maar wat aan op de weg. “Ik ga geen recensie schrijven over het stuk, maar meer een aaneenrijging van gedachten,” had ik tijdens deze extra lange rit nog tegen Annekée en Mark gezegd. En dat is het ook geworden. Een soort verslag van een dag. Of liever gezegd avond. Maar dat rijmt niet.

Een zuster met levensechte meloenen.

 

Verliefde schrijver Jules en Rika.

 

Drinken en dansen na afloop.

 

Rabarbara met schrijver Gerwin op de foto!

 

De vensters naar de ziel

Advertenties

Kantelaar

Soms komen al de bewust en onbewust uitgezette lijntjes plotseling samen. Dat mijn weg een lange te bewandelen was, is en zal zijn, is mij inmiddels wel kristalhelder. Ik denk dat ik mijn einddoel nog geenszins in zicht heb. En niet in de laatste plaats omdat ik er geen weet van heb waar ik naartoe ga. Er zijn steeds kleine tussenstations waar ik naar onderweg ben. Daar verblijf ik even, om vervolgens weer verder dan de dan zichtbare horizon te kijken. Het leven is een reis. Voor mij weliswaar meer een innerlijke verplaatsing dan een externe. Al kan ik met volle overtuiging zeggen dat ik niet wereldvreemd ben met mijn Italiaanse achtergrond en verschillende plaatsen waar ik gewoond heb.

Ik ben blij dat ik kan vertellen dat mijn leven een leuke zoektocht blijkt te zijn. Vol uitdagingen en kansen. Eerlijkheid gebiedt mij te bekennen dat ik er niet altijd zo positief naar gekeken heb als ik nu doe. En eerlijkheid laat mij nu schrijven dat er soms ook weleens dagen zijn dat er zich donkere wolken boven mijn hoofd samenpakken. Uiteindelijk heb je altijd de keuze wat je met die wolken doet. Verzuip je in de buien die ze lozen of laat je ze na verloop van tijd overwaaien? Er is namelijk altijd wel een wind die ze weg wil blazen. Kijk je reikhalzend uit naar de zon die achter ze schijnt of blijf je voor altijd met een bokkenpruik op lopen?

Er is een sterke innerlijke drang in mij om de wereld mooier te maken. Dit in de breedste zin van het toch wel smalle woord. Met mijn blije woorden en kleine daden probeer ik op microniveau het verschil te maken, zonder mijzelf weg te geven. Want waar zou ik zijn zonder mezelf? Ik verander de wereld en begin bij mijn eigen persoontje en mijn naaste omgeving. Simpelweg door lief te hebben en dat te uiten. Door blije gedachtes om te zetten in positieve woorden en zo mensen een feest van herkenning te geven in mijn blogs.

Een concreet startpunt om dit alles groter en officiëler te maken is er inmiddels zoals jullie weten: Rabarbara is sinds 1 juni een onderneming. Komt deze stap voor sommigen uit de lucht vallen, ikzelf en de mensen die mij na staan weten dat het een proces is geweest. Een proces van jaren, zo niet van heel mijn leven. De drive om mijzelf uit te dragen, te laten zien wie en wat ik ben, heb ik altijd al gehad. Externe factoren brachten mij op zijsporen, lieten mij verdwalen en leerden mij belangrijke lessen. Uiteindelijk kwam ik toch weer terecht op de weg die ik eigenlijk lang geleden al ingeslagen was: de (uit)weg van de woorden.

Anke gaf mij als cadeau voor de start van mijn onderneming het boek: Het Kantelingsalfabet, Verandering begint met delen. Het is een co-creatie van een divers gezelschap van kantelaars, dwarsdenkers, verbinders, friskijkers en verkenners. In dat boek las ik 101 verhalen van mensen en in de meeste daarvan herkende ik mijzelf. Meerdere mensen bewandelen dezelfde weg. Weliswaar hun eigen pad, maar wel met hetzelfde gedroomde einddoel: een betere, mooiere en natuurlijkere wereld. Ze dragen allemaal binnen hun invloedssfeer hun eigen steentje bij. En ik, ik kantel mee met mijn woorden. Zoals ik mijn hele leven al doe en zal doen. Kantel jij op jouw manier mee?

 

Het boek dat mij liet inzien dat er meerdere mensen zijn die hetzelfde pad bewandelen.

Over Peachez, een romance: liefde als vals voorwendsel

Ook als vals voorwendsel en slechts een voorwerp van projectie loont ze moeite volgens proffie. Zij heeft hem het hoofd op hol gebracht en het gevoel gegeven dat hij echt leefde, meer leefde dan tussen de woorden van geleerden waar hij zich al decennialang dagelijks mee omringde. De prijs die hij voor haar moet betalen is hoog, in ogen van de buitenwereld tenminste. Hijzelf voelt zich echter geen gevangene achter de rauwe tralies waar hij nu zit. Alles is de moeite waard geweest. Haar treft geen blaam. Zij is onontkoombaar de liefde van zijn leven. Zij is Sarah Peachez.

Dat liefde je gek kan maken weet ik. Dat woorden je tot waanzin kunnen drijven weet ik ook. Zover als proffie in ‘Peachez, een romance’ heb ik het echter nooit laten komen. Ilja Leonard Pfeijffer schrijft in mooie, lange volzinnen over een emailliefde die opbloeit, maar die op een grote leugen gebaseerd is. Proffie en Sarah corresponderen zich een ongeluk, wat onze geleerde tot over zijn oren verliefd maakt. Haar woorden worden echter geschreven door drie mannen, die verspreid over heel de wereld een criminele bende vormen. Uit op kwaad en eigengewin. De ontgoocheling en desillusie die volgen, breken proffie niet. Hij is en blijft dankbaar voor deze turbulente ervaring. Zijn gevoel was echt.

Gevoelens zijn altijd echt. Dat vind ik ook. En liefde kan een projectie zijn. Kan. Ze is namelijk ook een spiegel, klankbord, warm bad en koude douche. Alles en niets. Alles of niets. Soms heb je er een keuze in. Soms niet. Dat ze de leidraad is in vele levens staat als een paal boven water. In dit boek lezen we over haar intensiteit en grensverleggende drang. Proffie trotseerde zelfs zijn vliegangst voor haar (en deed nog gekkere dingen). Laat de liefde een spel zijn dat we spelen, maar nooit een leugen. Ook al is ze zins begoochelend, laat oprechtheid zegevieren is mijn credo.

Ik weet niet of ik proffie’s onwankelbare vergevingsgezindheid zou kunnen voelen. Al begrijp ik wel dat het ervaren van liefde een wonder is dat je wil kennen. Maar ik heb haar al zo vaak gevoeld en zo vaak ervaren dat ik blij ben dat ik eindelijk thuis ben. Thuis bij Boef, die mij loslaat als ik wil vliegen, vasthoudt als ik dreig te vallen, wiegt als ik huil en de kans geeft om mijzelf te zijn en worden. Zo kan het ook. En zo wil ik het.

Niet voor iedereen is geluk in de liefde weggelegd. Sommigen blijven hun leven lang zoekende, anderen vinden op hun zestiende al de ware. Ik denk dat het soms ook een keuze is. Een keuze voor jezelf en de ander. Een keuze voor bouwen in plaats van wegwerpen na gebruik. Je moet open staan voor je eigen hart en dat van de ander in zijn volle glorie kunnen aanschouwen, respecteren en niet in de laatste plaats: voelen zinderen. ‘Two hearts beat as one,’ zingt Bono van U2 in het verder redelijk pathetische nummer. Ik kan ook niet stoppen met dansen. Dansen met Boef. Ook als hij plagend stokstijf blijft staan, wervel ik wel om hem heen. Hij is geen projectie, geen vals voorwendsel. Hij is echt. Levensecht. Alleen daarom houd ik al van hem. En om nog meer onnoembare redenen. Kusje voor jou Boef. Kusje.

Filosofische boeken over de liefde zijn altijd mooi. Zij stemmen mij tot nadenken en geven mij waardevolle inzichten. Zeker die van Ilja.

Uitslag poll

Een verrassende uitslag bij de poll. Geen enkele rubriek springt eruit. Mijn ‘overpeinzingen’ krijgen wel de meeste stemmen. Iets wat mij verbaasd, want op Facebook hebben deze blogs altijd de minste likes. Blijkbaar heb ik dus ook veel ‘stille’ lezers. Verder gaf een lezer de een opmerking dat ik gewoon door moest gaan met hoe ik bezig ben. Dat juist de mix van verschillende tekstvormen het leukst is. Iemand anders schreef dat alles waar ik over blog de moeite waard is. Goed om te lezen en te weten! Dat geeft mij het vertrouwen dat ik op de juiste weg ben en dat het inderdaad loont om dicht bij mezelf te blijven, wat ik in een reactie ook als tip kreeg.

Uit de uitkomst blijkt dat lezers het waarderen om over mijn taalvondsten te lezen. Aangezien ik daar de laatste tijd weinig over geschreven heb, ga ik daar het komende jaar wat extra aandacht aan schenken. Ik heb al een grappige manier bedacht om daar handen, voeten én woorden aan te geven.

Drie boekjes zou ik verloten onder degene die hun stem aan mij kenbaar maakten.

Aangezien er naast de anonieme stemmers er vijf zijn die een reactie hebben gegeven, heb ik besloten ze allemaal een boek naar keuze cadeau te doen. Channella, Annemiek, Hülya, Anjet en Ellen: laat mij weten welk boek jullie willen! En het komt naar jullie toe! Veel leesplezier!

 

Uiteindelijk heb ik besloten om alle lezers die een reactie hebben achtergelaten te belonen met een boek!

Uiteindelijk heb ik besloten om alle lezers die een reactie hebben achtergelaten ivm de poll  te belonen met een boek!

Rabarbara’s lezers mogen hun stem laten horen!

Laverend tussen de met vuurwerk spelende kinderen door bezorgde ik voor het zesde jaar op rij braaf mijn poststukken op Oudjaarsdag. Alweer een jaar voorbij. De tijd vliegt. De laatste dag van december geeft mij altijd een nadenkende stemming. Ik weeg mijn zonden (heb ik die dan?) af tegen mijn goede daden en op dezelfde schaal vergelijk ik mijn mislukkingen en successen. En ik moet zeggen voor dat voor 2016 de balans in beide gevallen positief uitslaat.

Het meest zichtbare resultaat van al mijn succesvolle inspanningen is wel dit blog. Rabarbara is het eindpunt van een opeenstapeling van de mooie momenten van het afgelopen jaar. Daarnaast is zij het begin van een nieuwe start met hopelijk verstrekkende gevolgen. En daar wil ik het nu even met jullie over hebben. Over die nieuwe start. Het is nu 2017 en het is nooit verkeerd om een frisse wind te laten waaien door, tussen en in mijn woorden. Onlangs ben ik mijn rubriek (te) Gek gestart, waar ik veel goede geluiden over hoor. Komend jaar ga ik de interviews met bijzondere mensen dus zeker voortzetten. Misschien weet jij wel iemand hiervoor. Laat het mij gerust weten!

Verder vroeg ik mij af welke geschreven onderwerpen jullie het meest raken. Zoals jullie weten heb ik een aantal stokpaardjes waar ik over schrijf. Is de een jullie liever dan de ander? Of hebben jullie een suggestie voor een volkomen nieuwe invalshoek? Als ik dat weet, kan ik daarmee het komende jaar aan de slag.

Om inzicht te krijgen in bovenstaande heb ik een poll gemaakt met een vraag. Ik wil jullie vragen die te beantwoorden. Dat mag anoniem, maar ook met naam. Onder degene die mij laten weten dat ze hem hebben ingevuld (bijvoorbeeld door een reactie op dit blog, op Facebook of Twitter) verloot ik 3 door mij geschreven boekjes. Je kan dan kiezen uit ‘Grillig pad der Liefde’ of ‘Een stadse in de Achterhoek’.

Ik ben nieuwsgierig naar de uitkomst!

De boekjes die verloot worden onder de invullers van de poll!

De boekjes die verloot worden onder de invullers van de poll!

Op avontuur na ‘Zo simpel is het dus wel’

Het leven is een droom die aan je voorbijtrekt. Een mooie droom als je de roep van je hart volgt en de wens die je vanuit je tenen uit wilt schreeuwen probeert te vervullen. Vaak luisteren we niet naar ons hart en onze tenen. Vaak worden we afgeleid door allerlei omstandigheden in de marge van ons leven. Vaak laten we ons van onze mooie plannen weerhouden door allerlei stemmetjes in ons hoofd. In haar boek ‘Zo simpel is het dus wel’ beschrijft Linda Commandeur hoe zij, na veel weerstanden, haar gedroomde leven leeft. Zij gunt ons allemaal zo’n leven. In haar boek lezen we haar proces, haar innerlijke strijd die ze uiteindelijk won. Een strijd die haar maakt tot wie ze is: een inspirator op avontuur.

Linda wil graag dat we met dat boek naar onszelf gaan kijken, dat we een blik in de spiegel werpen die ze ons voor wil houden. Nu wil het geval dat ik regelmatig in de spiegel kijk en dat een blik meer of minder voor mij geen enkel probleem is. Wat zie ik dan? Ik zie dat het boek mij duidelijk maakt dat elk mens een crisis of meerdere crisissen nodig heeft om te komen tot het punt waarin je eindelijk je eigen leven gaat leiden. Linda leek mij zo’n persoon die makkelijk door het leven danst, het tegendeel blijkt waar. Ook zij heeft de nodige strijden gevoerd. En als ik haar worstelingen lees, denk ik aan de vele die op mijn pad zijn gekomen. De vele stormen die ik het hoofd heb moeten bieden. En nu weet ik dat ik daarin niet alleen sta. Dat ook anderen min of meer gedwongen door allerlei omstandigheden de keuze voor zichzelf maken. Je wordt gevormd door de gebeurtenissen in je leven. Ze maken je, als je dat wilt tenminste, krachtig en sterk. Ze vormen je tot een mooier mens.

Ook ik probeer mijn droom te leven, te doen wat mijn hart mij ingeeft, ongeacht de mening van anderen. Ik ben al ver gekomen, lees ik. En ik lees ook dat er meer zijn die dit pad proberen te bewandelen. En ik lees dat het een succesvol pad is. Dan realiseer ik me dat ik nog maar aan de wieg sta van wat mij allemaal te wachten staat. Ongegeneerd jezelf zijn. Staan waar je voor staat. Zijn wie je bent. Ik ben ik, dat weet ik wel. Maar altijd ben ik bang wat jij ervan vindt. Altijd. Daar moet nu maar eens een eind aan komen. Jij kan de boom in met je mening en oordelen. Jij kan de pot op. Behalve als ook jij je droom najaagt en net als ik balanceert op de grens tussen hoop en wanhoop. Dan kunnen we samen op avontuur en lak hebben aan de rest van de wereld. Want er is hoop. Dat weet ik zeker. Dat voel ik tot in mijn tenen. Ga je mee? Mee naar het eind van de wereld, daar waar alles begint. Daar waar dromen werkelijkheid worden. Voorzichtig probeerde ik altijd al mijn droom te leven, maar vanaf nu met nog vollere overgave. Mijn droom mag er ook zijn. Dank je wel Linda!

Het boek van Linda Commandeur dat raakt! (foto: Madelon Tijdink)

Het boek van Linda Commandeur dat raakt! (foto: Madelon Tijdink)

Rauwheid en puurheid kan kippenvel bezorgen

Pijnlijk mooi. Door de eenvoud van dat wat gezegd wordt zonder het te beschrijven. Je proeft en voelt het tussen de regels door. De verhalen in ‘Gij nu’ van Griet Op de Beeck belichten de minder appetijtelijke kant van het leven op een smakelijke manier. We krijgen in elk van de vijftien verhalen een kijkje in het hoofd van diverse personages. Zo lezen we over hoop, wanhoop, miscommunicatie, eenzaamheid, onvermogen en andere zaken. De mensen worden tot in hun pijnlijkste kern uitgeplozen, zonder als dramatisch of zielig te worden neergezet. Pijn hoort namelijk ook bij het leven, is er als een onlosmakelijk deel mee verbonden. Ieder mens draagt wel iets met zich mee. Daar werd ik mij al lezend onherroepelijk van bewust.

Zelf verbloem ik mijn pijn voor de buitenwereld. Ik probeer haar angstvallig verborgen te houden voor mensen die ik niet of nauwelijks ken. Boef ziet, voelt, hoort en verzacht mijn grootste verdriet(jes), mijn ouders weten ervan en een enkele vriendin. Voor mijn rubriek ‘(te) Gek’ heb ik inmiddels de nodige gesprekken gevoerd. De meest bijzondere en intieme wetenswaardigheden over mensenlevens kwamen mij ter ore. Verbaasd was ik dat de geïnterviewden het met mij wilden delen. Nog verbaasder was ik soms toen ik hoorde dat zij de schaamte voorbij waren en het aan het ‘grote publiek’ wilden vertellen. “Daar kan ik nog wat van leren!”, dacht ik bij mezelf. En ik dacht nog meer. Veel meer.

Misschien heb ik er wel veertig voor moeten worden om met vollere overtuiging in het leven te kunnen staan. Om mijn diepgewortelde verlangens uit te spreken na verlies, gemis en de nodige doodlopende wegen. Anderen hebben er vijftig voor moeten worden en weer anderen bereiken nooit dat punt dat ze het leven leiden dat ze willen. Deze wijsheden zijn tot mij gekomen door het leven heen, maar ook door de ‘(te) Gek’-gesprekken. Voor de komende twee maandagen heb ik de bijzondere verslagen al klaar staan. Of ik daarna ook weer stipt elke week een verhaal online zet, laat ik even open. Er hebben zich voldoende mensen gemeld, maar ik heb ook nog andere bezig- en werkzaamheden. Natuurlijk blijf ik mensen interviewen en benaderen, maar het tempo wordt misschien iets langzamer. De rubriek is nu in ieder geval opgestart en neergezet. Een droom is uitgekomen!

Het lijkt wel of ik de laatste tijd allemaal mensen tegenkom die hun masker afzetten. In ‘Gij nu’ worden ook verschillende keerpunten in het leven van de uiteenlopende personages beschreven. Misschien was de aanschaf van dat boek wel een roep van mijn diepste ziel. Dat ik eindelijk weer wilde lezen over zaken die er echt toe doen. De meest onthutsende ontdekking was nog wel dat ik dacht: ”Wauw, dit is mooi, dit is goed, dit is wezenlijk. Het raakt mij. Je hoeft zaken niet altijd mooier te maken dan ze zijn. Rauwheid en puurheid kan kippenvel bezorgen. Net als onvermogen. Misschien juist wel meer! Zou de tijd dan daar zijn dat ik ga schrijven over dat wat mij écht beroert? Dat ík míjn masker afzet?” Even later kwam ik tot bezinning. Een lach mag ook. Het hoeft niet altijd zware ernst te zijn die de scepter zwaait. Ik ben Rabarbara, die een glimlach toveren de moeite waard vindt. En ik kwam tot de slotsom dat het voor mij en-en is en niet of-of. Een lach én een traan. Daar staat Rabarbara voor. Zoet én zuur.

 

Je kiest een boek niet altijd per toeval uit om te lezen. Soms komt hij op het juiste moment in je leven. Om je iets te vertellen.

Je kiest een boek niet altijd per toeval uit om te lezen. Soms komt hij op het juiste moment in je leven. Om je iets te vertellen.

 

Poef! Mijn woorden raken jou!

Kan je als mens de wereld veranderen? Kan je het verschil maken tussen goed en kwaad? Kan je in de wereld die steeds maar doller door draait mensen raken met een blije boodschap in hun hart? Deze vraag stel ik mezelf op deze druilerige zondag. Ik heb al een blog geschreven. Ik heb al een broodje ei op. En nee, ik heb nog niet gestofzuigd. Dat doe ik morgen.

Hoe kom ik toch in deze ‘ik wil van betekenis zijn’ modus? Het begon allemaal met de uitzending ‘Cultuurbarbaren’ van het programma Tegenlicht dat ik vanmiddag bekeek. Samen met DIT&DAT ben ik aan het brainstormen over een ‘Vrije Soos’ in Lichtenvoorde. Zij kwamen met het filmpje aanzetten als eerste gespreksonderwerp voor de bijeenkomst op 25 november in Den Diek. ‘Leuk!’ dacht ik toen ik het las. ‘Nodig!’ vond ik toen ik het gezien had. Het gaat over een nieuwe vorm van kunstenaarschap. De kunstenaars die zich engageren met de werkelijkheid om zich heen. Nieuwe pioniers.

Er zijn mensen die het verschil kunnen maken. Er zijn mensen met een boodschap die ze uitdragen vanuit de volste oprechtheid van hun hart. Dan denk ik aan de mannen van TweeFM die met hun liedjes in dialect de boodschap ‘Lief zijn’ verkondigen, dan denk ik aan de mensen van de Oost Gelrese Uitdaging die de wereld een beetje mooier willen maken door maatschappelijke organisaties en het bedrijfsleven te verbinden. Dan denk ik aan…ja, aan wie en wat denk ik nog meer? Er zijn genoeg mensen in mijn omgeving die willen bijdragen aan een positievere wereld. Ikzelf doe het door over kleine en grappige voorvallen in mijn rabarberleventje te bloggen. Een glimlach is soms meer waard dan een maandsalaris.

‘Everybody knows what’s going wrong with the world, but I don’t even know what’s going on in myself,’ zingt The The in hun liedje ‘Slow emotion replay’. ‘With no explanation to this earth we fall, on hands and knees we crawl’ klinkt er later in de song. En dat is het nu net. Iedereen doet maar wat. We kruipen op handen en knieën rond, hebben overal een mening over, maar wat we zelf echt, echt, echt voelen/willen/vinden is verstopt onder een grote laag stof. Laten we nu gewoon lief zijn voor elkaar en onze mooie dromen najagen! Maar dat kunnen we niet. We raken verstrikt in een web van macht, geld en andere –eigenlijk- er niet toe doende zaken. We dwalen af van dat wat we in de kern zijn en worden klonen van andere mensen uit onze omgeving.

Kan ik daar wat aan doen? Of liever gezegd: wil ik daar wat aan doen? Mijn bereik is niet zo groot en een leiders- of voortrekkersrol is niet voor mij weggelegd. Zo goed ken ik mijzelf wel na al die jaren op deze aardkloot. Maar wat ik wel kan is woorden geven aan dat wat ik voel, zie en ervaar. Dat is mijn kracht. Dat is mijn gave. Ik wil met mijn –weliswaar beperkte- mogelijkheden toch iets doen. Geen woorden maar daden zeggen ze wel eens. Maar mijn daden zijn woorden. En mijn woorden raken jou. Poef!

 

 

Hier de link naar het programma dat mij in zo’n overpeinzende stemming bracht:

http://www.vpro.nl/programmas/tegenlicht/kijk/afleveringen/2016-2017/cultuurbarbaren.html

En dit is het liedje dat mijn stemming van het moment goed weergeeft:

 

Spotlight

Van tevoren had ik mij er niet erg in verdiept. In de film. Ik wist niet eens naar welke we zouden gaan. Een vriendin vroeg mij namelijk vorige week vrijdag mee naar filmhuis ‘Het Doek’. En ik kon en wilde wel. Leuk! Bij tijd en wijle houd ik van filmhuisfilms en deze film bleek een onverwachte schot in de roos.

Spotlight. Het waargebeurde verhaal gaat over Amerikaanse de krant The Boston Globe dat het kindermisbruik van de Katholieke Kerk aan de kaak stelt. Je ziet een team van onderzoeksjournalisten aan het werk om de waarheid boven tafel te krijgen. Het onderzoek gaat hen aan het hart en ze lopen tegen muren op en partijen aan die druk uit willen oefenen. Ze zetten door en hun inspanningen worden beloond: het artikel wordt gepubliceerd en zorgt ervoor dat in heel de wereld het misbruikschandaal aangepakt wordt.

Waarom sprak deze film mij nu zo aan? In de eerste plaats omdat ik zelf als correspondent werkzaam ben. Ik vond het heel interessant om te zien hoe andere journalisten te werk gaan, hoe ze alles op alles zetten om de waarheid boven tafel te krijgen. Een voet tussen de deur zetten en doorduwen. Ze weten ook waarom, want de draagkracht van het woord reikt ver. Dat blijkt wel als er uiteindelijk aan deze zaak de Pulitzerprijs wordt toegekend (wat trouwens niet in de film vertoond wordt).

Verder stemde deze film mij tot nadenken. Zelf ben ik niet het slag journalist dat grote zaken uitpluist en vanuit het duister aan het licht wil brengen. Ik ben meer van de leuke, bijzondere, kleine, positieve, alternatieve, onopgemerkte nieuwtjes. Maar wat niet is, kan nog komen. Toch? Op het moment vraag ik mijzelf af wat ik dan eventueel zou willen onderzoeken, in de ‘spotlight’ zetten. Welk onderwerp verdient de komende tijd mijn onafgebroken aandacht? Het antwoord moet ik mijzelf en daarmee ook jullie schuldig blijven. Ik schrijf over wat zich aandient. Niet meer en niet minder.

Het enige wat ik ook dit moment wel graag zou willen, is dat mijn blog wat meer bekendheid krijgt. Dat heb ik gedaan met een mooi logo en opvallende visitekaartjes. Die visitekaartjes heb ik naar familie, vrienden en bekenden opgestuurd met een persoonlijk briefje erbij. Ook heb ik ze hier in het dorp op verschillende plekken neergelegd. In de hoop enkele onbekende lezers te strikken. Voor een paar euro heb ik mijn Facebookpagina gepromoot, maar veel extra likes heeft me dat niet opgeleverd. Misschien als ik over grotere onderwerpen ga bloggen, dat het dan storm loopt? Maar wil ik dat wel echt, echt, echt? Ondanks mijn 1.80 meter ben ik maar een klein kwetsbaar meisje dat het ook niet altijd weet. Op heel veel poeha zit ik niet te wachten. Ik wil namelijk wel trouw kunnen blijven aan mezelf. ‘That’s me in te corner, that’s me in the spotlight,’ zingt de zanger van R.E.M. in ‘Losing my religion’. Het zouden mijn woorden kunnen zijn.

Zoals ik al eerder aangaf in dit blog is er niet iets wat ik direct in de ‘spotlight’ zou willen zetten. De meeste verhalen gaan over mijn eigen zoete en zure rabarberleventje. Maar misschien wil jij graag dat ik over een bepaald onderwerp iets schrijf. Laat het mij gerust weten! Ik bijt niet ; )

Poster van de film die mij tot nadenken stemde.

Poster van de film die mij tot nadenken stemde.