Categorie: Mijn leven

Subtiel rebels: het nieuwe vrouwelijk

Wat is er mis met een kneuterig meisje zijn? Vier april vierden Boef en ik ons vierjarig geregistreerd partnerschap. Hij had voor mij een enorme bos dieprode rozen gekocht en dat raakte bij mij een gevoelige liefdessnaar. Ik voelde mij door die bloemen echt een meisje in een film dat onverwacht verrast wordt door haar lover. Romantiek bestaat nog! Ook bij stoere mannen. Al krijg ik nooit een Valentijnskaart, want dat is commerciële bullshit volgens dezelfde Boef. Ik had voor hem flesjes Groene Buizerd van de Feestfabriek besteld. Lekker fris bier vermoed ik zo als niet-bierdrinker. Hennepbier. Klinkt apart.

De bos rozen die ik van Boef kreeg. Foto: Rabarbara.

Jurk

Vandaag voel ik mij op en top vrouw. Ik ben vanmorgen namelijk bij Esther te Brake van Naailes Online geweest om mijn maten te laten meten voor een speciaal voor mij ontworpen jurk. Haar modestagiaire Noor had een aantal prachtige ontwerpen gemaakt passend bij mijn figuur. Ik kon maar moeilijk kiezen. Uiteindelijk werd het een jurk van het ene ontwerp met de mouwen van een ander. Binnenkort moet ik een proefmodel passen en daarna gaan we een stofje bestellen voor het ‘echte’ werk. Om te laten zien hoe de jurk eruit komt te zien met de verschillende stofjes van mijn keuze heeft Esther een aantal tekeningen gemaakt. Ook nog eens met mijn eigen hoofd erop! Zo krijg ik een goed beeld van hoe alles er straks uit komt te zien. Alleen…nu heb ik keuzestress! Welk stofje zal ik kiezen? In welke jurk ben ik het mooist?

Kapper

Wel opmerkelijk dat ik in de veertig moet zijn om mij met zulke vrouwelijke dingen bezig te houden. Mijn haren zijn ook in tijden niet zo lang geweest en pas weer keurig geknipt door de kapper. Dat laatste was ook wel nodig, want de crèmespoeling kon de lange droge punten niet meer aan die eronder uitstaken. Dit kwam door het kappersverbod dat vanwege corona van kracht was. Wel een wonder dat ik crèmespoeling gebruik trouwens. Het was overmacht, want mijn haren voelden aan als touw en dat was absoluut niet fijn! Echt ijdel ben ik overigens niet, want ik word grijzer en grijzer en verf mijn haren nog steeds niet. Ook zit er geen lak op mijn nagels en zijn deze kort. 

Twee gaatjes

Wat trouwens wel grappig is om te vermelden is dat ik het tweede gaatje in mijn rechteroor per ongeluk weer open heb gekregen. In mijn studententijd wilde ik ook een beetje rebels zijn, maar had ik geen zin in tattoos of piercings. Dus besloot ik om in een oor een extra gaatje te laten prikken. Als subtiel verzet. Op een gegeven moment droeg ik er een tijdje geen oorbellen meer in en groeide het dicht. Dat dacht ik tenminste. Tot een paar maanden geleden toen ik een oorbellenmanie kreeg en nieuwe oorbellen ging dragen. Ik doe mijn oorbellen altijd zonder spiegel in en vergiste mij een keer in het gat. (Maar goed dat dat niet op een andere plek gebeurde ; ). Ik voelde ‘ploep’. “Waarom voel ik ‘ploep’?”, dacht ik en ik keek in de spiegel. Toen zag ik dat ik in het gat ernaast zat. Gelijk voelde ik mijn subtiele rebelsheid weer opkomen. Dus als ik je de laatste tijd heb tegengesproken komt dat omdat ik mij weer fris en fruitig voel. Fris en fruitig als een groen biertje. Of ben ik dat ook (nog)?

De jurk die speciaal voor mij ontworpen is met de verschillende mooi stofjes. Ontwerp: Esther te Brake

Waarom ik niet sip achter de geraniums zit

Zomertijd. Voor het eerst dat ik er blij mee ben. Nu is het als ik voor dag en dauw beneden zit al wat later. Hoef ik een uurtje minder in eenzaamheid met mijn gedachten te vertoeven. Niet dat dat heel erg vervelend is hoor! Ik vermaak me wel in die rustige uren als iedereen nog slaapt: ik schrijf in mijn dagboek, doe een meditatie, kijk naar de voortuin met vrolijke voorjaarsbloemen, overdenk mijn zonden, werk een interview uit, droom mee met de liedjes op de radio, spioneer op Facebook en app mensen de laatste stand van zaken. Als de wereld ontwaakt, heb ik het meeste werk al gedaan. Zo ook vandaag.

Schroeven

In de loop van de ochtend appt Boef mij. Of ik de borden nog gehaald heb. Borden? Borden? Over welke borden heeft hij het? En ik appte hem wat vraagtekens terug. Het betrof de magneetborden die ik van het oude depot van de post mocht hebben. De post gaat haar post op een nieuwe locatie verzamelen en de oude spullen worden verdeeld onder de werknemers. De magneetborden mocht/wilde ik wel hebben. Een voor in de keuken, voor de subtiele boodschappentips van Boef en een voor op kantoor. Voor belangrijke gedachten. Nu moeten ze nog opgehangen worden. Het losschroeven heb ik zelf gedaan en dat viel mij best tegen. Ik heb er nog kramp in mijn armen van. Ik moest boven mijn hoofd werken, veel kracht zetten en hele rare armbewegingen maken. Ook was er een schroef al kapot geschroefd. Ik kon er haast niet met de kruiskopschroevendraaier (ja, ja, ik weet wat dat is) in. Maar het is gelukt. En ik voel mij nu heel handig. Het was een heel stoer gevoel om met een gereedschapstas over straat te gaan met mijn twee linkerhanden. Mijn ogen glimmen nog steeds van binnenpret.

Drie lagen dieper

Een bezoek van mijn bedrijfscoach Anke van Intertembo maakte mij heel gelukkig. We spraken over van alles en nog wat. Van privé tot zakelijk. Over mijn succes met ‘Verzinhoofd’ en mijn nieuwe nog geheime plannen. Ook over haar leuke ideeën. Ze staat mij al vier jaar bij met raad en daad voor Rabarbara en daar ben ik haar dankbaar voor. Mijn bedrijf is van de grond gekomen en dat maakt mij gelukkig. Ze stond praktisch al bij de voordeur, klaar om weg te gaan toen ze mij op de valreep vroeg wat ik het leukste vond van het succes van ‘Verzinhoofd’. “Dat ik na mijn veertigste toch nog een carrière heb,” antwoordde ik. Ze schrok een beetje van dat antwoord. Aan de hand van onze gesprekken had ze gedacht dat ik zou zeggen ‘dat het gesprek met de Stadskamer gelukt is’ of ‘dat ik met een mooi artikel in de Gelderlander sta’. Alles zit echter drie lagen dieper. 

Kansen en mogelijkheden

Daarom vind ik het belangrijk dat er in mensen geloofd wordt. Dat er in kansen en mogelijkheden gedacht wordt. Dat de geestelijke gezondheidszorg verandert. Als ik naar alle adviezen had geluisterd zat ik nu elke dag sip achter de geraniums. Gelukkig is dat niet gebeurd. Gelukkig kwamen er mensen op mijn pad die wat in mij zagen. Gelukkig greep ik die uitgestoken handen met beide handen en voeten, met alle vingers en tenen. Gelukkig ben ik nu gelukkig. Gelukkig wel. Nu jij weer.

Gelukkig ben ik gelukkig. Foto: Anja Onstenk

Waarom ben ik doorsnee?

Even naar binnen keren. Even onderzoeken wat de afgelopen succesvolle maanden met mij gedaan hebben en bewust bij het onbewuste stilstaan. Of stilzitten en –liggen eigenlijk. Even de woorden de tijd en ruimte geven om mij weer in een nieuw ritme te vinden. 

Ik ben begonnen met een zevenweekse cursus dagboekschrijven, om tot nog meer zelfkennis te komen en om onbekende schrijfvaardigheden te leren. Schrijfvaardigheden die ik in de toekomst weer aan mijn cursisten kan meegeven. Ik ga er tenminste van uit dat er een tijd na corona is. Een tijd waarin we elkaar weer vrij en blij mogen ontmoeten. 

Waarom?

Ondertussen hebben zich weer nieuwe ideeën opgedrongen aan mijn hoofd. Opgedrongen is eigenlijk niet het juiste woord. Ik heb de mogelijkheid gecreëerd om ze te krijgen: veel mediteren, yoga, muziek luisteren, lummelen, wandelen, slapen, midden op de dag douchen, in mijn dagboek schrijven, schuddebuikjes snoepen, postzegels plakken, lichtfladderen. Dat was het wel zo’n beetje. ’t Is eigenlijk ook wel genoeg, al lijkt voor een buitenstaander misschien niks. Maar in de leegte, de ruimte tussen de dingen liggen de antwoorden des levens verborgen. Al moet ik eerlijk bekennen dat ik niet overal een antwoord op heb gekregen. Maar moet ik dat willen? Als nieuwsgierige journalist stel ik graag vragen. Aan de ander. Maar ook aan mezelf. Waarom? De hamvraag die je altijd moet stellen. Waarom doe je dit? Waarom doe je dat? Waarom voel je je zo? Soms heb je een reden voor iets, maar niet altijd. Moet je overal een reden voor hebben? Waarom moet je overal een reden voor hebben?

Het kussen dat ik voor Boef heb laten maken. Foto: Sandra Hummelink

Doorsnee

Een online lezing van schrijver Daan Heerma Van Voss bij De Koppelkerk over zijn nieuwste boek ‘De bange mens’ deed mij beseffen dat ik een doorsnee kunstenaar ben. Kunnen kunstenaars dan doorsnee zijn? Ik denk het wel. Zij hebben ook een gemene deler die hun deelt. Of misschien wel verdeelt. Gemeen is hij zeker en hij zorgt voor de verdelende en gemengde gevoelens die ze tot kunst drijven. In mijn geval woordkunst. Laat ik het maar als een zegen zien. Nee. Dat is te berustend, te lafjes. Ik zie het als een zegen. Alleen soms moet ik mijn hoofd te rusten leggen. Te rusten op een kussen met Rabarbara erop. En laat ik die nu net door Sandra van Atelier net ff anders hebben laten maken. Nadat ik Boef er een had gegeven voor zijn verjaardag kon ik natuurlijk zelf niet achterblijven. Ook ik moest en zou een eigen kussen hebben tijdens ons knus samenzijn in de avonduren op de bank. Anders zijn de verhoudingen scheef en zoek. En dat kunnen we niet hebben. Absoluut niet. Wees gerust: we gaan straks niet in hetzelfde joggingpak over straat. Dat is een brug te ver. Misschien wel ieder in een zwarte zomerjas. O wacht…dat doen we al…Oeps.

Natuurlijk moest ik ook een kussen. Foto: Sandra Hummelink

Vruchten

Ik kijk uit naar de uitvoering van mijn nieuwe plannen. De tijd om ze met jullie te delen is nog niet rijp genoeg. Al zou ik ze het liefst gelijk doen en willen uitschreeuwen. Voor de verandering werk ik ze dit keer wat meer uit dan normaal. Ga ik wat systematischer te werk in de uitvoering ervan. Een stappenplan. Als ondernemer moet je wat. En dat wat moet je goed doen. En ik ben goed bezig. Dat wil ik graag zo houden. Dat wil ik verbeteren. En als de wijzers van de klok de juist tijd aangeven pluk ik er de vruchten van. Samen met jou. Want ik doe het ook voor jou, lieve lezer. Ben je nu blij?

Wat een postbezorgster denkt van sneeuw

Wit, witter, witst. Gisteren veranderde de wereld om ons heen in een oase van sneeuwpret. Op Facebook zal ik allemaal vrolijke foto’s voorbijkomen. Boef was in zijn nopjes: een extra uitdaging bij zijn wekelijkse fietstocht op de mountainbike. “Heerlijk door de sneeuw! Lekker ploegen”, juichte hij. Zijn ogen straalden. Ik dacht aan onze zolder en het plafond dat lekte in de slaapkamer. De sneeuw was door een kiertje van het zolderraam naar binnen komen waaien en had zich opgehoopt vlak daaronder. Bij het ochtendkrieken schepte Boef met zijn blote handen het in een teil, om het vervolgens onder de douche te kieperen. Deze handeling herhaalde zich. Ik zette een emmer in de slaapkamer.

Ongeveegde stoepjes

Sneeuw. Ik denk dat ik er een hekel aan heb, omdat ik als postbezorger er altijd maar moeilijk doorheen kom. Je kan dan wel ijzers onder je voeten binden, het is en blijft altijd spannend of je niet met je snufferd languit op een van de ongeveegde stoepjes belandt en daarbij allemaal brieven in het rond strooit.  De eerste dag gaat het altijd nog wel. Dan ligt er verse sneeuw die knispert onder je voeten. Een aangenaam geluid en bijzonder gevoel. De dagen erna zijn het ergst. De sneeuw is ingetrapt en glad geworden. Als het geregend en gevroren heeft, is het hek helemaal van de dam. Strooiwagens komen niet overal en op sommige plekken kan je dan op straat schaatsen. Gelukkig hadden we de afgelopen jaren niet zulke scenario’s, maar voor komende week houd ik mijn hart vast. 

Onder de dekens verstoppen

Natuurlijk zijn er tips over hoe te lopen op gladde oppervlaktes, maar probeer dat maar eens met een fiets in de ene en post in de andere hand. Ik houd van de seizoenen. Daarom ben ik ook postbezorger: lekker buiten al het weer mee maken. Je hart dat een sprongetje maakt van de prille lentezon, de blijheid als je voor het eerst zonder jas buiten kan lopen, de zon die zomers je gezicht warmt (behalve als het 40 graden is, dan lopen de zweetdruppels erover), de prachtige herfstkleuren die je ziet ontstaan, een regen- of onweersbui waarvoor je onder een carport schuilt, de striemende regen die soms je zorgen wegsspoelt en dan sneeuw en ijzel. De laatste twee vind ik niet leuk. Er zijn postbezorgers die ervan genieten, die ernaar uitkijken: op kou kan je je kleden en uitdagingen zijn leuk. “Geef mijn portie maar aan Fikkie!”, denk ik dan terwijl ik snel mijn hoofd onder de dekens verstop.

Drogen

Vanmorgen keek ik uit het raam naar Boef die nog in het donker zijn auto met veel moeite de straat uit probeerde te rijden. Er kwam zelfs een sneeuwschep bij aan te pas. Een vriendelijke buurman hielp hem. Ik was blij dat ik vandaag nog veilig en warm achter het raam naar buiten kon kijken. Mijn fietstassen die ik vergeten was dicht te doen heb ik leeggekieperd. De wind was met de sneeuw hard de overkapping waaronder mijn fiets staat ingewaaid. Ik schepte de tassen met moeite met een groente-opscheplepel leeg. Ze staan nu op het aanrecht te drogen voor morgen. De post die ik dan ga rondbrengen moet natuurlijk wel droog zijn! Mijn stuurtas doe ik na hem sneeuwvrij gemaakt te hebben snel dicht. Ook die moet droog blijven.

Winterslaap

De winter mag van mij wel overgeslagen worden. Ik snap best haar functie in de keten van de seizoenen en kan ook wel genieten van samen knus in het donker op de bank met gordijnen dicht en kaarsjes aan. Toch zou ik het liefst een winterslaap houden. Mezelf in de herfst volproppen met lekkers zodat ik veel vet heb, dan gaan slapen en in de lente weer slank, fris en fruitig wakker worden. Mezelf fris en fruitig voelen in de lente lukt altijd wel. Maar dat eerstgenoemde na een barre en boze winter???

Voor de zoveelste keer kijk ik vandaag uit het raam. De sneeuwvlokken dwarrelen nog altijd naar beneden. Zal ik erin gaan dansen? Zal ik een sneeuwpop gaan maken? Ik doe de achterdeur open en steek mijn neus buiten de deur. Brrrrrr….Ik kruip snel achter de laptop en tik dit blog. Dat doet sneeuw dus met me. Ik verstop me daardoor nog dieper in huis en in mijzelf en zit een gat in de bank. Morgen ga ik wel naar buiten, want dan moet het. De plicht roept. Nu eerst een kopje thee. Slurp.

Mijn stuurtas die ik snel dicht heb gedaan om te voorkomen dat er nog meer sneeuw invalt. Foto: Rabarbara.

Bekende import-Achterhoekse?

De afgelopen dagen heb ik echt in een roes geleefd. Op woensdagochtend was ik bij het krieken van de dag (Boef was net de deur uit) met ongekamde haren, ongepoetste tanden, in het donker, door de regen razendsnel naar de supermarkt gefietst. Ik was zo nieuwsgierig hoe ik in de Gelderlander zou staan en kon gewoon niet wachten. De middag ervoor stond het artikel al online en kreeg ik de nodige positieve reacties via de app en Facebook. Toen ik thuiskwam van mijn bliksembezoek aan de supermarkt en de krant opensloeg, kon ik mijn ogen niet geloven. Er stond een kleine foto van mij op de voorpagina van de Achterhoekkatern en een paar pagina’s verderop een levensgrote foto met mooi opgemaakt artikel erin.

Meer en minder dan duizend woorden

Een beeld zegt meer dan duizend woorden. Op die foto ben ik echt engelachtig mooi. Heel bijzonder hoe Jan mij zo raak heeft neergezet, terwijl hij mij toch maar heel even gezien en gesproken heeft. De inrichting van een huis verraadt veel. Er staan hier overal engeltjes en er liggen stenen tot aan het plafond. Blijkbaar heeft hij daar zijn conclusies uit getrokken. Heel knap.

De weliswaar minder dan duizend woorden van Erik geven mij ook treffend weer en zijn net zo sprekend als het beeld. Hij heeft mij op een kernachtige manier heel menselijk en pittig neergezet. En ik heb ook nog eens een mening! Hihi…Een betere reclame voor ‘Verzinhoofd’ kan ik niet krijgen, wat ook wel blijkt uit de reacties en bestellingen die ik na het verschijnen ervan heb gekregen. De boeken werden toevalligerwijs die ochtend door Drukkerij Loor ook allemaal geleverd. Ze zien er prachtig uit! Het lot speelt duidelijk met mij. Wie weet wat hier nog uit gaat voortvloeien! Ik voel mij nu in ieder geval al een bekende import-Achterhoekse. En dat is een fijn gevoel.

Vruchten plukken

Mijn harde werken van de afgelopen jaren is beloond. Daar kan ik veel mensen voor bedanken, maar vooral ook mezelf. Ik heb geknokt tegen rare verzinsels in mijn hoofd, ik heb geïnvesteerd in mijn netwerk, ik heb veel geld gestoken in Rabarbara. En nu pluk ik daar de vruchten van. Je moet eerst geven, wil je wat krijgen. Eerst zaaien voordat je kan oogsten. En dat heeft tijd nodig. Veel tijd. 

Hier in de Achterhoek ben ik opgebloeid. Je bent nooit te oud om te gaan stralen. Na een leven waarin veel deuren dicht gingen, gaan er nu eindelijk een heleboel open. Ik kan het eigenlijk niet bevatten. Ik ben blij dat mijn moeder het begin hiervan heeft meegemaakt. Ze zal mij nu wel toejuichen vanuit de hemel. Mijn vader kan in ieder geval zijn geluk niet op. En ik ook niet. Eindelijk erkenning. Ik ben niet gek (hoewel dat wel leuk zou zijn), maar de maatschappij spoort met zijn hokjesdenken gewoon van geen kant. Kijk maar naar hoe het er de afgelopen dagen weer aan toe gaat met al die rellen in verband met de avondklok. In wat voor wereld leven we?

Respect

Het boek Parels van de Achterhoek van Erik heb ik inmiddels ook gelezen. Beloofd is beloofd. Heel interessant om wat te weten te komen over mensen die het hebben gemaakt in het leven. Wat hun achtergrond is en wat hun drijft. Ze zijn in bondige woorden, met prachtige foto’s en prikkelende citaten neergezet. Het boek is echt een aanrader voor mensen die willen weten waarom Achterhoekers trots op zichzelf kunnen en moeten zijn.

Zelf houd ik meer van de mensen die hebben geworsteld met het leven. Die in op hun eigen kleine manier grote dingen doen. Die op de achtergrond blijven en niet worden opgemerkt. Die hard werken voor een plakje kaas op hun brood. Die gebarsten zijn, maar toch stralen. Net als ik. Blijkbaar houd ik dan ook van mezelf. En dat is mooi.

Als je jezelf geen respect geeft, krijg je het vaak ook niet. Maar er zijn mensen die je ongevraagd respect geven en dat kan je gevoel van eigenwaarde vergroten. Je voelt je dan gezien en gewaardeerd. Je zelfrespect groeit. Daarom: heb respect voor elkaar en elkaars kwaliteiten. Dring je eigen waarheid niet op en geloof wat de liedjes op de radio je toezingen. ‘Je maakt niets ongedaan’ (Blauwe ruis van Bløf is nu op de radio). Ik wil ook niets ongedaan maken. Alleen nog maar (nog meer) dingen doen.

Een mooie samenvatting van vorige week. Foto: Rabarbara

2020: de wereld ziet de inhoud van mijn rugzak

Ja hoor! Ik heb alles overleefd! Daar ben ik blij om. Jullie ook? Iedereen weet dat ik niet zo’n fan van de feestdagen ben. Het is mij altijd teveel een ‘gezellig moeten zijn’. Toch hebben Boef en ik er dit jaar met familie en samen wat moois van gemaakt. Ondanks de maatregelen waar we rekening mee dienden te houden. Natuurlijk moest ik weer huilen, maar het is niet anders. Mijn naasten zijn er inmiddels aangewend. Tot mijn grote verbazing had ik gisteren plotseling een opruim- en schoonmaakwoede en heb ik meer in het huishouden gedaan dan het afgelopen half jaar. Ik heb maar aan die drang gehoor gegeven, want als je de geest krijgt, moet je er naar luisteren. Ook als dat inhoudt dat je plotseling als een gek de trap stofzuigt, met een sopje door het huis banjert en allerlei dozen gaat uitzoeken. Zelf was ik er wel blij om, eindelijk wat orde in de chaos. Ook al creëerde ik met die orde ook weer nieuwe en onbedoelde chaos.  Boef moest er wel om lachen, maar liet mij gewoon mijn gang gaan. Inmiddels weet hij dat die buien vanzelf overwaaien en dat ik alleen maar in de weerstand ga als hij er een stokje voor probeert te steken. 

Wat heb ik gedaan?

Het is nu Derde Kerstdag en ik luister naar de Top 2000 en kom weer in de bezinningsroes. Wat heb ik afgelopen jaar allemaal gedaan en wat wil ik komend jaar gaan doen? Als ik alles zo overzie is er in 2020 veel gebeurd. In de wereld, maar ook met Rabarbara. Ik heb van alles ondernomen: verdiepende gesprekken gevoerd met Lieke over de sprookjescursus die ik in 2019 gevolgd heb, Verzinhoofd geschreven en uitgebracht, veel brieven aan fans gepend, twee keer opgetreden bij Paul van Druten, veel samengewerkt met de Bibliotheek, een mooie klus van de Gemeente Oost Gelre, een opleiding ‘Schrijven als Therapeutisch Middel’ gevolgd bij Arianne, vakliteratuur gelezen, leuke mensen geïnterviewd voor (te) Gek, leuke mensen geïnterviewd voor Achterhoek Nieuws, een workshop Dragon Dreaming bij Anke gevolgd, Artist in Residence bij Lokalen geweest, met een hele pagina in de krant gestaan, veel post rondgebracht, mij spiritueel ontwikkeld, in kerken rondgehangen, bij Sharon onder hypnose geweest, op vakantie gegaan en nog veel en veel meer. De wereld was in crisis, maar ik ben gewoon doorgegaan, heb mijn dingen gedaan en heb ook geprobeerd voor mensen die het moeilijk hadden wat te betekenen. Binnen de grenzen die ik heb, want als je jezelf weggeeft heb je niks (meer). 

2020 was het jaar dat ik de inhoud van mijn rugzak aan de wereld heb laten zien en dat ik gevoeld heb dat mensen ondanks dat van mij houden. Of misschien juist wel daarom. Ik voel mij opgelucht en gezien. Ik kan eindelijk volledig mijzelf zijn en hoef mij nergens meer voor te schamen. Al doe ik dat af en toe natuurlijk wel, want ik kan echt onmogelijk zijn (vraag maar aan Boef). 

Wat ga ik doen?

In januari laat ik bij Drukkerij Loor een kleine oplage van ‘Verzinhoofd’ drukken. Ria Tuenter gaf mij de tip. Op deze manier kan ik het boek ook voor een normale prijs aanbieden, want dat daar een markt voor is, is mij inmiddels wel duidelijk. Niet iedereen wil een e-book en niet iedereen kan zich de luxe-editie veroorloven. En aangezien ik ook al een lessenreeks en workshop in de planning heb staan en van plan ben om nog veel meer met ‘Verzinhoofd’ naar buiten te treden is het handig om ook een voorraad boeken voor een schappelijke prijs te hebben. Ik ben nu nog aan het nadenken hoe ik de officiële overhandiging van dit eerste exemplaar ga doen. Mijn hele plan de campagne is in duigen gevallen door de tweede lockdown. Wellicht dat ik er nog een creatieve oplossing voor ga bedenken, of alles nog even uitstel. Even kijken hoe het loopt en corona zich ontwikkeld. 

Verder ben ik van plan om in 2021 op dezelfde voet verder te bloggen: persoonlijk, eerlijk en vol humor. Mijn lezersaantal groeit en ik hoop dat dat het geval blijft, dat steeds meer mensen de weg naar Rabarbara weten te vinden en zich wentelen in mijn woorden. Ik wens jullie allemaal goeds, moois en lekkers voor 2021. Dat je voelt dat ook jouw imperfectie er mag zijn. Dat je voelt dat taal kan troosten. Dat ik er voor je ben op dit blog. Ook voor mezelf natuurlijk, want al schrijvend begrijp ik mijn eigen motieven beter. Laten we samen in woorden wonen. Lekker knus.

2020 was het jaar dat ik de inhoud van mijn rugzak aan
de wereld liet zien. Foto: Anja Onstenk

Joy

“Vrijheid is ook een band,” zei ik tegen Ellen. Dit nadat ik haar had opgebiecht dat ik haar in een meditatie had losgelaten. De afgelopen twee jaar heb ik veel van haar geleerd op het gebied van spiritualiteit. Met twee vriendinnen ging ik haar regelmatig in Arnhem opzoeken. Ook is ze weleens bij mij thuis geweest. Zo ook vandaag. “Ik verdwijn niet van de aardbodem!”, lachte ze na mijn ontboezeming. Nee. Dat weet ik ook wel, maar ze verhuist in januari met haar man naar Frankrijk en dat betekent dat het contact wel anders zal worden. 

Divine Love

En zo is het leven. Mensen lopen een tijdje met je mee en verdwijnen dan weer wat meer naar de achtergrond. In mijn hart zal Ellen altijd blijven wonen. Zeker nu ik vandaag haar mooie kaartenset ‘Divine Love’ heb ontvangen die 12-12-2020 officieel in de wereld gezet werd. De kaartenset telt 160 kaarten met tekeningen van kwaliteiten van Liefde in Licht Taal. Heel mooi. Prachtig verpakt in een grote doos met speciaal boekje. Ik zal ze met liefde gebruiken. Ook in toekomstige workshops en lessenreeksen die ik wil gaan geven. Dat wat Ellen mij geleerd heeft, kan niemand mij afnemen. Het zal alleen maar groter en mooier worden. De (Goddelijke?) Liefde die door haar nog meer in mijn hart is gaan wonen, ga ik alleen nog maar meer verspreiden. Vooral in woorden en op dit blog. Trouwens, willen jullie nog brieven van mij ontvangen? Laat mij dat dan gerust weten! Ik klim graag in de pen!

Joy

De kaart die staat voor Joy. Foto: Rabarbara

Natuurlijk trok ik gelijk een kaart uit de set en dat was ‘Joy’. Ik voelde meteen de vreugde van croissants eten bij het ontbijt, het zijn van een harlekijn die vrolijk beweegt als er met kunde aan de touwtjes getrokken wordt door eigen en vertrouwde handen, het uitwaaieren van mijn Liefde en de vreugde om te kunnen dansen en bewegen in het leven. Er is een speciale weg voor ons allemaal uitgestippeld. Het is zaak die route met lef te bewandelen en om soms te (durven) verdwalen. Te verdwalen in gedachten, gevoelens en misschien ook wel andere mensen. Als je daarbij maar niet vergeet dat je zelf de rode draad in handen hebt. Je kan je eigen weg uitstippelen, je eigen hart volgen. Het hoeft niet snel, het mag in een slakkentempo; als het levenswiel maar draait. Soms kruisen wegen elkaar of lopen wegen parellel. Dat is het bijzondere van het leven. Net zoals ik het bijzonder vind dat ik ‘Joy’ trok, de kaart die Ellen zelf ook voor de presentatie van haar kaartendek op 12-12 getrokken had. En daarmee is de cirkel voor mij rond. 

Stralen

Ik laat je in Liefde naar Frankrijk gaan Ellen. Geniet van het nieuwe leven dat je met Paul gaat opbouwen. Ik weet zeker dat je ook daar mensen zal laten stralen. Dankjewel dat je een onderdeel was van mijn leven. Dankjewel voor de JOY! Keep in touch.

De kaartenset waardoor Ellen altijd bij mij zal zijn. Foto: Rabarbara

Engelengeduld

Zondagochtend. Ik voel mij vandaag vredig. Niks moet en alles mag. En dat geeft ruimte. Ruimte om gedachten de vrije loop te laten gaan en te kanaliseren tot een punt van inzicht. Ik voel dat ik dit blog moet schrijven en dat ik aan het eind ervan meer weet dan voordat ik met het schrijven ervan begon.

Boef

De laatste tijd heb ik veel verhaaltjes geschreven over van alles en nog wat. Voornamelijk over mijn eigen denkproces. Het bloggen erover helpt mij om duidelijk te krijgen wat ik zelf vind. Al schrijvend vorm ik mij een mening of visie en weet ik waar ik uiteindelijk sta. Ik heb niet veel over Boef geschreven, wat niet wil zeggen dat hij uit mijn hoofd of hart verdwenen is. Integendeel. Hij is de rustige en drijvende kracht achter alles. Op de achtergrond zorgt hij voor de randvoorwaarden van mijn geluk. En hij is mijn geluk. Natuurlijk kunnen we elkaar af en toe wel achter het behang plakken, maar dat hoort erbij. Elke relatie heeft zo zijn rafelrandjes. 

Kracht

Het ‘decemberterugblikgevoel’ heb ik nu ook. Er is weer een jaar om. En wat voor jaar. Ik had wilde en grootste plannen met ‘Verzinhoofd’, maar de plannen van de wereld waren nog wilder en nog grootser. Zelfs verwoestend. Ik heb mij niet uit het veld laten slaan door corona, al heb ook ik veel angst gevoeld. Toch heb ik vastgehouden aan mijn droom en niet teveel stilgestaan bij alle kommer en kwel. Noem mij een struisvogel, ik noem mijzelf een lichtfladderaar. Ik heb mij gefocust op de lichtpuntjes die er waren, heb veel mensen lieve brieven geschreven of ze kaartjes gestuurd. Natuurlijk niet iedereen, want dat is onmogelijk. En ik ben Sinterklaas niet (al lijk ik er volgens zeggen wel op). Dat snappen jullie ook wel. Ik was uit de crisis, terwijl de wereld in crisis was. Daardoor voelde ik een enorme kracht in mij groeien. Een kracht die mij aanspoorde om toch dingen te realiseren. En dat is gelukt. Alles en iedereen werkte ondanks de rare omstandigheden mee. Ik hoop dat 2021 een mooier en beter jaar voor de wereld wordt. Dat er (een nieuwe) orde in de chaos komt. Dat we weer kunnen voortuitblikken. Dat we dat weer durven.

Liefde

Ik geloof dat er krachten in de wereld zijn die sterker zijn dan degene die nu zoveel angst zaaien. Ik geloof dat er nog genoeg mooie dingen zijn om van te genieten. Al weet ik dat sommige mensen het nu erg moeilijk hebben. Er zijn genoeg mensen om van te houden. Vergeet dat niet. Van de een wat meer dan van de ander, maar toch. Er is altijd wel iemand aan wie je wat liefde kwijt kan of die jou wat liefde wil geven. Niet iedereen ziet de helpende hand die naar hem of haar uitgestoken wordt. Er is er altijd wel een. Kijk maar goed. En ik ben erachter gekomen dat veel mensen van elkaar houden, ook van mij. Al uiten ze dat soms een beetje moeilijk. Er is liefde in allerlei verschillende vormen en in allerlei gradaties. Tussen al die liefde die ik voel en ervaar bloei ik op, groei ik en kan ik nog meer geven. Aan mijn naasten en aan een stukje van de wereld, een stukje van Nederland, een stukje van de Achterhoek, een stukje van Oost Gelre. 

Bubbel

Ik ben dankbaar dat ik zoveel mooie en lieve mensen heb leren kennen de afgelopen jaren. Dankbaar voor alle mensen die van mij houden. Misschien leef ik nu wel in een bubbel, maar het is een hele fijne. Als je lief bent, mag je ook in mijn bubbel wonen. Dan maken we er samen een feestje van. Dromen we samen de wereld een beetje mooier. Dansen we samen naar de sterren en weer terug. 

Engelvaasje

Om mijn geluk te vieren, heb ik vandaag een cadeautje voor mijzelf besteld. Een Engelvaasje. Ik vond hem zo mooi en prachtig dat ik de verleiding niet kon weerstaan. Het liefst zou ik iedereen zo’n vaasje cadeau doen, maar zoals ik al eerder schreef: ik ben Sinterklaas niet. Daarom doe ik jullie deze tip cadeau. Koop ook iets moois en liefs voor jezelf en vier dat je leeft. Ik ga het vaasje een eervolle plek om mijn altaar in de woonkamer geven, tussen alle andere engeltjes. Boef wordt er vast gek van, maar dat kan mij niet schelen. Ondanks dat heeft hij engelengeduld. Ook met mij. En dat is soms nodig.

Een cadeautje aan mezelf. Foto: http://www.bluecart.nl

Waarom ik naakt ben (geworden) in mijn woorden

Wat vertel je wel en wat niet over jezelf op het internet? Hoever ga je met het blootleggen van je ziel en zaligheid? Veel mensen worstelen met deze vraag. En ik heb hem mijzelf ook regelmatig gesteld. Ik merk dat ik steeds naakter en naakter word en wil worden in mijn woorden. Alsof alle gêne weg aan het vallen is en ik de wereld wil laten zien ‘Dit ben ik! Dit is Rabarbara!”

Coming out

Dit proces is niet vanzelf gegaan. Ik ben er al jaren en jaren mee bezig. Al voordat social media alle aandacht van de mensheid opslokte. Toen mijn blogcarrière nog in de prille kinderschoenen stond, blogde ik onder pseudoniem over mijn ware gedachten en gevoelens omtrent het overlijden van een goede vriend en ex-geliefde. De reacties die ik hierop kreeg, waren zo hartverwarmend dat ik het jammer vond dat ik mijn lezer niet kon laten zien wie de echte persoon achter die verhalen was. Vandaar dat ik na een paar maanden een ‘coming out’ had en mijn ware gezicht liet zien.

Expressionist

Maar hoe waar was dat gezicht? Ik bleef bloggen onder steeds andere namen over dat wat mij bezighield. De ene keer met wat meer afstand tot mezelf door humor te gebruiken, dan weer wat ik echt voelde en ook weleens over compleet iemand of iets anders. Natuurlijk ben ik ook bang (geweest) voor de reacties van anderen. En dat ben ik nog steeds af en toe. Maar de drang om mij te uiten is sterker. De drang om te tonen wat er in mij leeft, is zo sterk dat ze als vanzelf in woorden gegoten wordt. Ik ben een echte expressionist. Wat erin zit moet eruit. 

Vereenvoudigde kracht

Voor alles wat eruit komt, neem ik de tijd. Mijn geleefde leven tot nu toe. Soms ontplof ik in het moment, maar meestal laat ik de beschrijvenswaardige gebeurtenis even bezinken. Daarna geef ik er woorden aan. In hoeverre dat kan tenminste. Niet aan alles kan en wil ik woorden geven. Sommige emoties en gedachten zijn tussen de regels door te lezen. En soms kan ik iets pas woorden geven als ik het zelf verwerkt heb en dan ook niet altijd door letterlijk het gebeuren te beschrijven, maar met symbolen ervoor. Heel cliché soms, maar ik vind dat dat mag. Taal hoeft niet moeilijk te zijn om diepgang te kennen.  In de eenvoud schuilt juist vereenvoudigde kracht. Zo gebruik ik bijvoorbeeld regen voor tranen en storm voor ruzie. Zon voor lachen en vliegen voor vrijheid. Niet alles is uit te drukken in taal. Hoewel ze voor mij wel de basis van mijn bestaan is. 

Wonen in woorden

Ik pleit voor persoonlijke verhalen. In mijn werk voor de krant en voor Rabarbara wil ik dat mensen vertellen en schrijven over hun echte gedachten en emoties. Hoe kan ik dat van hun verlangen als ik mezelf maar blijf verstoppen? Hoe geloofwaardig ben ik dan? Want je verstoppen in taal kan ook heel goed. Middels symbolen en abstractheden. Door met je hoofd te schrijven en niet met je hart.

Ik laat je in mijn ziel kijken, want daarmee raak ik je. Het risico is dat mensen mij willen of gaan vertrappen. Maar voor die mensen doe ik het niet. Ik doe het in eerste instantie voor mezelf, omdat ik wil zijn wie ik ben. Ik woon in mijn woorden. En ik doe het voor de mensen die erdoor geraakt willen en kunnen worden en voor hen die mij beter willen leren kennen. De rest schiet maar raak en roddelt maar dat het een lieve lust is. Dat zouden ze zonder deze naaktheid ook wel doen. Sommige mensen vinden altijd wel een excuus om je te kwetsen en zwart te maken. Enneh…ik heb al zoveel tranen vergoten. Die paar kunnen er ook nog wel bij!

Naakt

Mijn naaktheid in woorden heeft te maken met mijn missie: ware woorden geven aan dat wat mijzelf en anderen beweegt. En woordliefhebbers te leren ware woorden te geven aan dat wat in hen leeft. Zonder gêne. Waarom zou je je voor jezelf schamen? Als een paal boven water staat dat als je je niet mooier voordoet dan je bent je echter en duurzamer contact hebt met je mede-aardbewoners. Dat draagt bij aan je geluk. En dat geluk heb je (gedeeltelijk) zelf in de (schrijf)hand. Daarom ben ik naakt en word ik naakter. Daarom ben ik Rabarbara.

Het was een lange weg om tot ‘woordnaaktheid’ te komen. Foto: Boef

Waarom ik je op straat niet groet

Je kan zwaaien, toeteren, gillen, hoog- en laagspringen. De kans dat ik je zie als ik met mijn postronde bezig ben is nihil. Het frustreert jou. Het frustreert mij. Maar ik kan er niks aan doen. Brieven rondbrengen is een soort van meditatie voor mij. Ik ben gefocust op de post en herhaal in mijn hoofd altijd het huisnummer van de brief voordat ik hem in de bus doe. Zo probeer ik zo min mogelijk fouten te maken. 

Hogere sferen

Mensen spreken mij weleens aan op mijn niet-groet gedrag. Ze denken dan dat ik hun niet wil kennen of dat ik het hoog in mijn bol heb. Daar heeft mijn, ik geef toe, asociale gedrag niks mee te maken. Als ik je zou zien, zou ik je graag groeten. Misschien wel een handkus geven. Ik begeef mij als ik post bezorg echter in hogere sferen. De herhalende handelingen brengen mij in een staat van probleemoplossend denken. En zo komt het vaak voor dat ik met een vol en zorgelijk hoofd mijn ronde begin en met een uitgewerkt idee eindig. Oog voor mijn omgeving heb ik daarbij nauwelijks.

Laatst kreeg ik een enthousiaste duim van een vriend toen hij voorbijreed in zijn blauwe auto. Hij zwaaide vrolijk en hield mij in zijn achteruitkijkspiegel in de gaten. Toen ik hem wonder boven wonder opmerkte en terugzwaaide kreeg ik een hoeraduim. Eindelijk een keer succes. 

Uithoren

Beroepsdeformatie doet zich ook op andere plekken voor. Alhoewel. Deformatie zou ik het eigenlijk niet noemen. Zelf vind ik het een goede kwaliteit om samen te vallen met je werk. Als je leuk en belangrijk werk hebt zoals ik tenminste. Zo vertrouwde laatst iemand aan Boef toe dat ze liever op feestjes niet met mij praat, omdat ze dan het gevoel heeft dat ze geïnterviewd wordt. Tja…de nieuwsgierige journalist in mij is altijd aanwezig. Ik vraag graag door naar het verhaal achter het verhaal. Ik hoor graag mensen uit. Boef heeft van deze gewoonte ook last. Van hem krijg ik daarom vaak hele korte en gesloten antwoorden. Dit tot mijn grote ongenoegen. Maar goed. Ik snap het ook wel. Dag in dag uit het achterste van je tong moeten laten zien, kan vermoeiend zijn. 

Doei

Of ik naast postbode en journalist ook nog iemand anders ben, durf ik nu eigenlijk niet te zeggen. Privé schrijf ik ook heel veel brieven die ik met een eigen postzegel op de bus doe. En het willen weten wat iemand écht bezighoudt, is mijn tweede natuur. Koken doe ik niet graag, dus een kokkin ben ik niet. Ook geen boerin, want onze moestuin is mislukt. Natuurlijk ben ik wel een goede vriendin. Voor Boef en voor al mijn vrienden. En zo heb ik nog wel meer sociaal wenselijke rollen die ik met verve vervul. Ook niet-wenselijke, maar daar heb ik het liever niet over, want ik ben een net en aangepast meisje. Al groet ik niemand. Al stel ik onbeschaamde vragen. Deze keer doe ik het anders. Deze keer zeg ik doei voor alle keren dat ik je niet gezien heb en eindig ik mijn blog eens een keer niet met een vraag. Doei!

Als ik al wandelend post bezorg, ben ik diep in gedachten. Net zoals op deze foto. Foto: Boef