Categorie: Mijn leven

Een stadse in de Achterhoek is te koop!

De eerste bestellingen van mijn boek ‘Een stadse in de Achterhoek’ zijn binnen. Het grappige interview met Frans Miggelbrink en Willem te Molder in ‘I Love De Achterhoek’ werpt zijn vruchten af. Wil je ook lachen? Je kan het terugzien op:

Omroep Gelderland

Als je ook humoristische  verhalen over integreren in de Achterhoek wil lezen, ga dan naar de webshop van

Trikker

en bestel het! De onderwerpen variëren van bier drinken, tot vriendschap tot opvallende woorden in het dialect zoals ‘dikke foeke’.

 

De eerste boekjes zijn al verkocht!

I Love De Achterhoek

Het was een ochtend eind april dat ik in de woonkamer zat te werken. Ik geloof dat ik met een artikel voor de krant bezig was. In mijn mailbox verscheen een bericht van Frank Oosterwegel van Omroep Gelderland. Hij was bezig met een programma over de Achterhoek en wilde graag mijn ervaringen met en visie op deze streek horen. Dit naar aanleiding van mijn blog ‘Een stadse in de Achterhoek’ dat nog steeds te lezen is. Of we konden bellen. Ik mailde hem mijn nummer en even later hadden we een geanimeerd gesprek. Toen kwam de vraag of ik er voor voelde om mee te werken aan het programma met Frans Miggelbrink en Willem te Molder. Ik aarzelde geen moment en zei gelijk enthousiast ‘ja’. Wat gaaf en wat een eer dat ze aan mij hadden gedacht! Geen idee wie Frank getipt heeft. Misschien moet ik hem dat nog eens vragen.

 

In mijn postwijk

Frank en ik belden nog een paar keer over de spontane ontmoeting met de mannen die in mijn postwijk in Lichtenvoorde zou plaatsvinden. Mijn teamleider bij PostNL vond het ook een leuk gebeuren. Op de bewuste dag had ik verder niets gepland, omdat ik mijzelf ken. Van de zenuwen zou toch alles maar in de onhandige soep lopen. De dag duurde en duurde, want de Grote Ontmoeting zou pas om 15.00 uur plaatsvinden. Ik ging ruim op tijd naar het depot om mijn post op te halen. Daar trof ik nog een paar collega’s die mij moed inpraatten. Toen ging ik maar staan. Op de hoek bij Scholeksterstraat 2. Een plek waar verschillende straten samenkomen en waar ik bij veel post altijd mijn fiets parkeer tegen het hek. Met het gepensioneerde stel dat daar woont, heb ik al jaren een leuke band. Ze hebben al mijn boekjes gekocht en volgen mijn schrijfontwikkelingen op de voet. Ook ga ik weleens bij ze op de koffie en helpen ze mij als er iets aan de hand is met mijn fiets. Kortom: wijkbewoners om blij mee te zijn!

 

De Grote Ontmoeting

Een tijdje stond ik op de uitkijk. Frank belde mij dat ze eraan zouden komen. Ik keek heel de tijd de verkeerde kant op bleek. De auto kwam van rechts, terwijl ik links verwachtte. En toen was het moment daar: Frank en Willem kwamen aangereden in een Citroën HY. Ik gaf een hand door het raam en stelde mezelf zonder rollende r voor. De auto werd geparkeerd. Sommige mensen in de straat vluchtten snel naar binnen en Frank kwam naar mij toe om uit te leggen wat er moest gebeuren. Ondertussen kreeg ik een microfoontje in een knoopsgat en een zender in een van mijn broekzakken. Ik bekende Frank mijn zenuwen en als een ervaren susser stelde hij mij gerust. Het draaien van de camera begon en ik begon het gesprek met Willem en Frans.

 

Een hele beleving om in mijn postwijk gevolgd te worden door camera’s.

 

Spontane ontboezemingen

De rasechte Achterhoekers hadden wat in mijn boekje ‘Een stadse in de Achterhoek’ gelezen en vroegen naar allerlei ervaringen over mijn verhuizing van Leiden naar de Achterhoek. Ik ratelde en ratelde. De heren gingen mij helpen met de post en ondertussen kletsten we door. Het ijs brak meer en meer en ik deed ook nog wat spontane ontboezemingen. Aangezien ik toch niet van de geheimen ben, mogen die best op tv. Het gesprek vloog voorbij. Ik had nog wel uren met ze kunnen praten.

 

Goed uit de verf?

Na het afscheid bezorgde ik de post met mijn hoofd in de wolken. Wat had ik genoten van de opname van mijn eerste tv-optreden. Aanstaande maandag 1 juli om 17.20 uur is het zover. Op Omroep Gelderland wordt dan elk uur de aflevering van het programma ‘I Love De Achterhoek’ waar ik in voorkom uitgezonden. De eerste twee afleveringen heb ik schaterlachend bekeken. Echt leuk!

Ik ben erg benieuwd hoe ze mij gaan neerzetten en welke stukken uit de gesprekken uitgekozen zijn. Hopelijk kom ik goed uit de verf en misschien verkoop ik ook nog wel wat boekjes naar aanleiding van de uitzending, want over ‘Een stadse in de Achterhoek’ wordt ook gepraat. We zullen het zien.

 

I Love De Achterhoek

Wil je wat meer weten over het programma kijk dan op onderstaande link. Daar kan je ook de vorige afleveringen zien. Na maandag staat ook de aflevering met mij erin erop. Ga je kijken?

https://www.omroepgelderland.nl/i-love-de-achterhoek

 

Trots op de foto met mijn goedlachse gesprekspartners Willem te Molder (links) en Frans Miggelbrink.

Met Moleskine in de voetsporen van grote creatieve geesten

Ook ik ben elitair overstag. Sinds de oprichting van Rabarbara reken ik mijzelf officieel tot de creatieve geesten en creatieve geesten krabbelen continu notities. Echt waar! Dat heb ik mijzelf trouwens wel aan moeten leren hoor, om al mijn gekke, leuke, rare maar ook stomme en domme invallen te noteren. Je weet namelijk maar nooit waar ze goed voor zijn en niks is vervelender dan al tongpuntbijtend te denken: ”Toen en toen had ik een oplossing hiervoor…ik weet alleen niet meer wat.”

Ook tips die ik van mensen krijg, pen ik trouw neer. Alleen…soms (gelukkig maar heel soms) weet ik niet meer wat die steekwoorden in mijn vele boekjes betekenen. Dan zie ik bijvoorbeeld staan ‘Hallmark kaart’, maar wat bedoel ik daar dan mee? Er staat ook een wolkje omheen getekend. Dus blijkbaar vond ik het een lumineus idee. Helaas ben ik de context vergeten erbij te zetten of de eventuele tipgever. Nu tast ik al weken in het duister over de ‘Hallmark kaart’. Ik kan geen enkel aanknopingspunt vinden. Misschien komt dat nog.

 

Grote artiesten

Maar goed. Ik was dus elitair overstag. Waarmee zal jij je afvragen. Nou, Met Moleskine. Moleskine staat voor cultuur, verbeelding, geheugen, reizen en persoonlijke identiteit en is begonnen als een zwart notitieboekje. Grote artiesten als Vincent van Gogh, Pablo Picasso, Ernest Hemingway en Bruce Chatwin maakten gebruik van deze boekjes. Ze werden gemaakt door een kleine boekbinder in Parijs. Bruce Chatwin gaf er de naam ‘moleskine’ aan. Halverwege de tachtiger jaren stopte de productie. In 1997 duikt het boekje weer in Milaan op. En sinds vandaag ook in huize Rabarbara: ik ben nu de bezitster van een Moleskine agenda.

 

Oogopslag

Al heel veel langer voel ik mij aangetrokken tot dit merk met een geschiedenis. Alleen heb ik al een voorraad notitieboekjes van hier tot Tokio, gebruikte ik de agenda van de Postcodeloterij en was de noodzaak er nog niet echt tot de aanschaf van dit elitaire product. Tot Oudjaarsdag. Het was de dag dat ik besefte dat ik nog geen agenda voor het komende jaar had. Die van het kansspel vond ik dit keer kansloos. En aangezien ik met mijn jaarplanning bezig was leek het mij erg wenselijk om al mijn ideeën en plannen toch overzichtelijk bij elkaar te hebben. Je wilt wat bereiken, nietwaar? Daarom verlangde ik naar een agenda waarbij ik in een oogopslag kon zien wat ik in een week te doen had en waarbij ik ook nog aantekeningen over de zaken die ik nog moest uitpuzzelen kon maken.

 

Extra groot exemplaar

Als een gek spurtte ik naar het dorp en bezocht verschillende winkels. Er waren agenda’s met poezen, bloemen, recepten. Er ware kleine agenda’s, saaie en lelijke. Niks voldeed aan mijn verwachtingen. Met mijn staart tussen de benen kroop ik naar huis en zocht ik de toevlucht tot internet. Ik googelde mijn wensen en kwam terecht bij Moleskine. Zij waren ook zo slim om ook foto’s van de pagina’s bij de agenda’s te zetten, want met mijn handschrift is niet alles geschikt. “Als je iets wilt, moet je het ook goed doen!,” was mijn gedachte en met een oliebol in mijn mond drukte ik op de bestelknop van het extra groot exemplaar met links een weekoverzicht en rechts een notitievel.

 

Vrijuit ondernemen

Vanavond heb ik alles wat ik voor het komende jaar al bedacht heb er ingezet. Natuurlijk is er nog heel veel ruimte voor onverwachte zaken en wendingen. Maar de hoofdlijnen heb ik gepland en nu zie ik ook gelijk wanneer en waar ik nog tijd over heb. Dat schept rust in mijn hoofd en geeft mij de ruimte om vrijuit te ondernemen. Rabarbara komt naar je toe in 2019!

 

Ik ben superblij met het weekoverzicht links en de notitieruimte rechts in deze agenda. Foto: Barbara Pavinati

Vijf vijf

Overal symboliek deze 5-5-2018. Het is een belangrijke dag voor Nederland, omdat we dan onze vrijheid vieren. En vrijheid, dat is een groot goed. Dat besef ik elke dag weer als ik het journaal kijk en de nare beelden over oorlog zie. Dan weet ik dat ik in mijn handjes mag knijpen, omdat ik mij omringd weet door mensen die van mij houden en die het beste met mij voorhebben. Het is vandaag ook een belangrijke dag voor mij persoonlijk, want ik ging met Boef naar Bredevoort.

Een van de mensen waar ik het meest van hield is in november vorig jaar overleden: mijn moeder. We hadden een sterke en bijzondere band en waren ook vriendinnen. Elk jaar gingen we samen winkelen en Cora Kemperman kleren kopen. Dan kochten we ook spullen voor onze mannen (zoals onderbroeken) en keken naar Swarovski beeldjes voor mijn zusje. De laatste jaren schaften we enthousiast speelgoed of kleren voor mijn lieve nichtje Nina aan. Superblij waren we met deze familie-uitbreiding.

Toen mijn moeder overleed, wist ik al vrij snel dat ik een bijzonder aandenken aan haar wilde in de vorm van een sieraad: een ketting met hanger. Al gauw kwam het beeld van een heks in mij op. Mijn vader noemde mijn moeder altijd ‘Befana’, wat heks in het Italiaans betekent. Een lange periode hebben mijn moeder en ik samen vaak naar heksjes gekeken tijdens onze uitstapjes en deze in allerlei vormen gekocht. In mijn ouderlijk huis zijn ook op verschillende plekken heksen te vinden, die soms even verdwijnen, maar altijd weer tevoorschijn komen.

Samen met Luci Aversteeg van Elcerlyck heb ik van de tekening die ik als basis voor het sieraard heb gemaakt een mooie hanger ontworpen. De as zit onder een maansteen. Symbolisch, want heksen zijn dol op de maan. Daarnaast lijkt de steen ook een beetje op een glazen bol, dus vanaf nu kan ik in de toekomst kijken (pas maar op!). Vandaag heb ik de hanger samen met Boef opgehaald. In mijn column op Trikker had ik het over een andere datum, maar door omstandigheden is het vandaag geworden, vijf vijf. Wat ik eigenlijk net zo mooi vind, eigenlijk perfect, omdat ik vier vier de as heb gebracht. De vriendschapsring van Boef en mij is omgetoverd tot een prachtige ‘trouwring’. Plaatjes die nog een beetje incompleet waren, zijn vandaag compleet geworden. Ik ben samen met Nederland bevrijd. Nederland van de bezetter, ik van wat onrust. Vanaf vandaag draag ik twee symbolische sieraden met veel liefde. Dankjewel Luci.

De ketting met het zelfgetekende heksje en maansteen.
Aan de achterkant van de hanger heb ik een afscheidsgroet aan mijn moeder laten graveren.

 

De vriendschapsring van Boef en mij is een ‘trouwring’ geworden.

‘Mijn huishouden met Boef’ verschijnt

Joepie! Vandaag 4-4 is het zo ver! Mijn e-boek ‘Mijn huishouden met Boef’ verschijnt. De exemplaren die ik in de voorverkoop heb verkocht, heb ik verstuurd en de eerste mail is naar Boef gegaan. Het is namelijk precies een jaar geleden dat we een geregistreerd partnerschap zijn aangegaan! Wil je het ook bestellen? Mail dan naar info@rabarbara.nl

 

 

E-boek ‘Mijn huishouden met Boef’ verschijnt 4 april

Het is tijd voor feest. Een echt woordenfeest. Ik ga namelijk weer een boek uitgeven. Na ‘Dat spreekt boekdelen’, ‘Grillig pad der liefde’, en ‘Een stadse in de Achterhoek’ is het nu de beurt aan ‘Mijn huishouden met Boef’. Joepie! Ik spring de lucht vol gaten!

Dit keer heb ik columns bij elkaar gezocht over mijn leven met Boef. In de afgelopen jaren heb ik regelmatig geschreven over stofzuigen, afwassen en andere huiselijke beslommeringen. Het leek mij, gezien de hilarische reacties erop, leuk om juist deze te bundelen. Over het huishouden heeft iedereen wel een mening en ieder huishouden heeft zo zijn eigenaardigheden. Ook het onze. Ik deel ze graag met jullie.

De vorm is dit keer een e-boek. Mijn lieve vriendin Marja was opnieuw bereid om de redactie te doen. Dankzij haar zijn mijn geschreven pareltjes een stukje glanzender geworden.

Het e-boek verschijnt op vier april bij uitgeverij Overal Kansen. Deze datum heb ik gekozen, omdat het dan precies één jaar geleden is dat Boef en ik een geregistreerd partnerschap zijn aangegaan. Een datum om bij stil te staan. Een datum waarbij ik ook aan mijn moeder denk, want zij was op die dag mijn getuige. En al maakt ze al onze jubilea niet meer mee, bij de verbintenis was zij vol trots aanwezig. Het stemde haar blij dat ik officieel een man aan de haak geslagen had. Misschien was ze zelfs nog blijer dan ik.

Het e-boek kan je voor 2,50 euro bestellen door te mailen naar info@rabarbara.nl. Na betaling stuur ik het je dan op 4 april toe. Ik hoop dat dit boek net zo’n succes wordt als mijn voorgaande. Lezers! Ik reken op jullie!

 

De innerlijke reis van Barbara naar Rabarbara

Leuk en geslaagd. Dat was het afgelopen zondag. Tot wel drie keer toe heb ik samen met Anke een verhaal verteld over reizen. Dit was tijdens Mode & Kunst in Groenlo. Anke vertelde over haar geografische verplaatsingen ofwel wereldreizen. Ik over mijn innerlijke reis van Barbara naar Rabarbara. Een proces van wel zeven jaar. Dyon, een vriend van mij kon tot zijn spijt niet bij mijn vertelling aanwezig zijn en daagde mij uit om mijzelf te laten filmen. Na de nodige twijfels (ik zie mijzelf niet zo graag terug op film) besloot ik overstag te gaan.

Gisteren stond de film in mijn Dropbox en toen ik hem terugkeek, vond ik het zelfs aangenaam om hem te zien. Inderdaad: ik zeg vaak ‘ja’ en ja, mijn bril glijdt steeds van mijn neus. Toch was ik blij verrast. Zo verrast dat ik hem zelfs met jullie durf te delen. Zo kunnen degene die er niet bij waren toch meegenieten van het verhaal dat ik wilde vertellen. Het verhaal dat van ‘binnen’ naar ‘buiten’ moest. Ik heb al verschillende pogingen gedaan om de video op dit blog te krijgen. Het bestand is er echter te groot voor. Daarom wil ik de liefhebber de mogelijkheid te bieden om het met hem of haar via de Dropbox te delen. Als je die niet op je computer hebt, kan je het downloaden. Heel simpel. Een kind kan de was doen.

In de vertelling van mijn ‘innerlijke reis’ neem ik de luisteraar mee door de tijd aan de hand van de drie zelfportretten die ik geschilderd heb sinds ik in de Achterhoek woon en geef ik een kort kader voor mijn boeken ‘Grillig pad der Liefde’ en ‘Een stadse in de Achterhoek’ en mijn ‘Rabarbarapen’. De reacties van het publiek deden mij goed. Ik ben daar veel wijzer van geworden! Ik heb zelfs weer wat verhalen voor ‘Rabarbaraspenopavontuur’ in de wacht gesleept! Hoe mooi kan je het hebben?

Een screenshot van het filmpje over de vertelling van mijn innerlijke reis.

 

 

Vensters naar de ziel

Waar worden de vensters naar de ziel beter geopend dan op heilige grond? En op heilige grond begaf ik mij gisteren, samen met Annekée en Mark. We gingen kijken naar het openluchtspel met de naam (hoe kan het ook anders) ‘Op Heilige Grond’ geschreven door onze hoofdredacteur Gerwin. Lachend en ademloos nieuwsgierig begaven we ons tussen de ruisende bomen en zaten we met zo’n vierhonderd mensen op een houten tribune. We keken uit naar de woorden waar Gerwin maanden aan gewerkt had. En ik was vooral benieuwd waar naartoe ze mij op reis zouden nemen. Wat dat doen woorden altijd met mij. Vol vertrouwen ging ik met ze mee. Ik ging op avontuur met de nonnen in hun zoektocht naar geld. Het klooster moest opgeknapt worden en om dat voor elkaar te krijgen, namen ze verschillende gasten, ieder met een eigen uniek verhaal, in huis. Slinkse grapjes kwamen als een duveltje uit een doosje en een dansje was de in habijt geklede vrouwen ook niet vreemd. Schijnbaar haalden ze zich allerlei zaken op de hals. Schijnbaar.

De avond nam mij mee naar mijn lach en mijn schijn. Er kwam geen ‘deus ex machina’ aan het eind, al werd er wel naar een verrassende ontknoping toegewerkt. Tussendoor waren er veel schuddebuikmomenten door de allerhande grapjes die als knipogen in het stuk waren verwerkt.  Zo gooide de schrijver Jules propjes met mislukte schrijfsels uit het kloosterraam en wierp een non die lachend terug. Ook werd er de draak gestoken met hedendaagse zaken zoals Facebook. Willen we niet allemaal daar perfect glimlachend opstaan? En dan non 007 die als een echte James Bond probeerde te infiltreren, maar op een gegeven moment overduidelijk ontmaskerd werd.

Maar er was meer aan de hand. Er speelde ook een grotere lijn. Gedurende het hele stuk werd het publiek op het verkeerde been gezet door de dubieuze acties van Chris, de zoon van de aannemer waarmee de nonnen in zee waren gegaan voor het opknappen van het klooster. ‘Het zal toch niet…’ en ‘Oeioeioei…als dat maar goed gaat,’ dacht ik. Aan het eind bleek dat de schijn het publiek bedrogen had. Er was gewerkt aan een mooie verrassing en niet aan een of ander duister of luguber plan. Een optreden van de band Moonyard was de klap op de vuurpijl van het mooie slottafereel waar in alle snode plannen naartoe was gewerkt.

We dronken na afloop tijdens de klanken van de swingende band wat drankjes en kletsten totdat op een gegeven moment ook mijn schijn even tot ontploffing kwam. Is hier sprake van een parallelle gebeurtenis? Was de geest van de toneelschrijver in mij gekropen? Had de heilige grond de vensters naar mijn ziel geopend? Wat moet ik nu doen? Bidden tot God? Of zal een telefoontje aan hem volstaan? Wie zal het zeggen? Wat als een paal boven water staat, is dat de terugreis naar huis door onvoorziene omstandigheden drie keer zo lang duurde. Ons oriëntatiegevoel en de moderne mobiele techniek liet ons aan alle kanten in de steek. We verdwaalden en modderden maar wat aan op de weg. “Ik ga geen recensie schrijven over het stuk, maar meer een aaneenrijging van gedachten,” had ik tijdens deze extra lange rit nog tegen Annekée en Mark gezegd. En dat is het ook geworden. Een soort verslag van een dag. Of liever gezegd avond. Maar dat rijmt niet.

Een zuster met levensechte meloenen.

 

Verliefde schrijver Jules en Rika.

 

Drinken en dansen na afloop.

 

Rabarbara met schrijver Gerwin op de foto!

 

De vensters naar de ziel

Aanwaaien

Een stroomversnelling, energielift of onweerstaanbare aantrekkingskracht. Het is maar hoe je het wilt noemen. De afgelopen tijd zat ik er middenin. Allemaal leuke dingen stormden op mij af. Het lijkt wel of het echt is: zaait en je zult oogsten. De afgelopen jaren ben ik druk bezig geweest een voet aan de grond te krijgen in ‘woordenland’. Nu is het resultaat tot een ware explosie gekomen. Met verbaasde ogen loop ik rond en kijk ik naar wat er allemaal gebeurt. Het meeste hebben jullie wel meegekregen op dit blog, maar nog niet alles. Een hele opsomming geven gaat te ver en wordt saai leesvoer. Maar iets wat heel belangrijk is en wat ik jullie nog niet verteld heb, is dat ik nu een column heb op Trikker. Trikker is een platform voor journalisten met een Achterhoekse smoel. Ze zijn nieuw en bezig met crowdfunden. We gaan er vanuit dat ze in de komende maanden voldoende geld inzamelen om nog ‘echter’ en daarmee voluit van start te kunnen gaan.

In de tussentijd schrijf ik mijn columns en plaats ik die op hun site. Vrees niet: ook op dit blog zullen nog schrijfsels verschijnen. Ik vermoed wel dat die nu van een andere aard zullen worden. Hoe ze er precies uit gaan zien, kan ik nog niet zeggen. Maar jullie kennen mij: als een kameleon pas ik mij aan aan de steeds veranderende omstandigheden. Blogs blijven verschijnen. Of ik nu hoog of laag kwaak en spring.

Gisteren was ik jarig en ik heb het alleen met Boef gevierd. De laatste tijd heb ik al zoveel feestjes gehad (Literaire Soos, Schaapscheerdersfeest, Inloopdag Rabarbara) dat ik behoefte had aan samen lekker taartjes eten. De verrassing werd compleet toen ik er ’s ochtends achter kwam dat Boef vrij had gevraagd van zijn werk. Dat was cadeautje nummer één, gevolgd door een bos bloemen en nog een verrassing die vandaag met de post komt. Spannend hoor!

Wat ik tot slot even kwijt wil is het volgende: het is de kunst om trouw aan jezelf te blijven met alle winden die komen aanwaaien in het leven. Daarom heb ik de laatste weken bewust rustig aan gedaan. Ik ben even uit de stroomversnelling gestapt en ben alleen meegegaan met de stromen die al stroomden. Tegen een paar nieuwe dingen heb ik helaas ‘nee’ moeten zeggen. Ik kan niet overal tegelijk zijn en mijn aandacht aan alles en iedereen geven. Kwaliteit voor kwantiteit. Rabarbara is rabarbara en ze weet waar ze voor staat en wat ze uitdraagt. De komende tijd wordt de visie gestroomlijnd en in een nog duidelijkere richting gestuurd. Alles op zijn tijd, want dan komt er raad. Jullie zullen het met mij meemaken. Wat ik je brom!

Op de site van Trikker zullen er nu elke maandag columns van mij verschijnen. Ga je mij daar ook volgen?

Kantelaar

Soms komen al de bewust en onbewust uitgezette lijntjes plotseling samen. Dat mijn weg een lange te bewandelen was, is en zal zijn, is mij inmiddels wel kristalhelder. Ik denk dat ik mijn einddoel nog geenszins in zicht heb. En niet in de laatste plaats omdat ik er geen weet van heb waar ik naartoe ga. Er zijn steeds kleine tussenstations waar ik naar onderweg ben. Daar verblijf ik even, om vervolgens weer verder dan de dan zichtbare horizon te kijken. Het leven is een reis. Voor mij weliswaar meer een innerlijke verplaatsing dan een externe. Al kan ik met volle overtuiging zeggen dat ik niet wereldvreemd ben met mijn Italiaanse achtergrond en verschillende plaatsen waar ik gewoond heb.

Ik ben blij dat ik kan vertellen dat mijn leven een leuke zoektocht blijkt te zijn. Vol uitdagingen en kansen. Eerlijkheid gebiedt mij te bekennen dat ik er niet altijd zo positief naar gekeken heb als ik nu doe. En eerlijkheid laat mij nu schrijven dat er soms ook weleens dagen zijn dat er zich donkere wolken boven mijn hoofd samenpakken. Uiteindelijk heb je altijd de keuze wat je met die wolken doet. Verzuip je in de buien die ze lozen of laat je ze na verloop van tijd overwaaien? Er is namelijk altijd wel een wind die ze weg wil blazen. Kijk je reikhalzend uit naar de zon die achter ze schijnt of blijf je voor altijd met een bokkenpruik op lopen?

Er is een sterke innerlijke drang in mij om de wereld mooier te maken. Dit in de breedste zin van het toch wel smalle woord. Met mijn blije woorden en kleine daden probeer ik op microniveau het verschil te maken, zonder mijzelf weg te geven. Want waar zou ik zijn zonder mezelf? Ik verander de wereld en begin bij mijn eigen persoontje en mijn naaste omgeving. Simpelweg door lief te hebben en dat te uiten. Door blije gedachtes om te zetten in positieve woorden en zo mensen een feest van herkenning te geven in mijn blogs.

Een concreet startpunt om dit alles groter en officiëler te maken is er inmiddels zoals jullie weten: Rabarbara is sinds 1 juni een onderneming. Komt deze stap voor sommigen uit de lucht vallen, ikzelf en de mensen die mij na staan weten dat het een proces is geweest. Een proces van jaren, zo niet van heel mijn leven. De drive om mijzelf uit te dragen, te laten zien wie en wat ik ben, heb ik altijd al gehad. Externe factoren brachten mij op zijsporen, lieten mij verdwalen en leerden mij belangrijke lessen. Uiteindelijk kwam ik toch weer terecht op de weg die ik eigenlijk lang geleden al ingeslagen was: de (uit)weg van de woorden.

Anke gaf mij als cadeau voor de start van mijn onderneming het boek: Het Kantelingsalfabet, Verandering begint met delen. Het is een co-creatie van een divers gezelschap van kantelaars, dwarsdenkers, verbinders, friskijkers en verkenners. In dat boek las ik 101 verhalen van mensen en in de meeste daarvan herkende ik mijzelf. Meerdere mensen bewandelen dezelfde weg. Weliswaar hun eigen pad, maar wel met hetzelfde gedroomde einddoel: een betere, mooiere en natuurlijkere wereld. Ze dragen allemaal binnen hun invloedssfeer hun eigen steentje bij. En ik, ik kantel mee met mijn woorden. Zoals ik mijn hele leven al doe en zal doen. Kantel jij op jouw manier mee?

 

Het boek dat mij liet inzien dat er meerdere mensen zijn die hetzelfde pad bewandelen.