Categorie: Mijn leven

e-book Verzinhoofd: onverzonnen sprookjes over dromen, waarheid en waan

Heb ik eindelijk mijn eigen crisis overwonnen, diep in mijn mooie bruine ogen gekeken en dans ik zonnig door het leven, is de wereld in crisis. Ik had grootse plannen. Grootser dan groots om mijn persoonlijke verhaal als voorbeeld te gebruiken. Voorbeeld van het feit dat je niet gek hoeft te worden als de wereld je gek maakt. Dat je gerust wat verhalen uit je duim mag zuigen en dat anders zijn goed en leuk is. Problemen hoef je niet groot en zwaar aan te zetten. Je hoeft niet de diepste dalen te doorworstelen en nog dieper dan dat om tot inzichten en lessen te komen. Nee. Het draait juist om lichtheid, fantasie en dromen. Het draait om vliegen, vallen en weer opstaan en dat je je aandacht richt op de dingen die leuk zijn en goed gaan. En bij mij draait het er vooral om dat ik schrijf. Ik schrijf mijzelf en mijn verzinhoofd vol regenbogen. Ook in deze rare tijden. 

Onzekere tijd

Ik had het plan om mijn boek ‘Verzinhoofd: onverzonnen sprookjes over dromen, waarheid en waan’ te laten drukken. Was al met vormgevers in gesprek en oriënteerde mij op drukkers. Bij Lokalen zou ik als Artist in Residence een marktonderzoek gaan doen. Mijn feestelijke boekpresentatie had ik al helemaal uitgedacht met honderden gekleurde ballonnen. Het is allemaal van de baan. Door de regels van de overheid kan ik mijn onderzoek bij Lokalen niet uitvoeren. En ook: in deze onzekere tijd besteed ik mijn geld liever anders, omdat ik niet weet of ik mijn investering terug ga verdienen. 

De tijd voor mijn boek is NU

Het stemde mij intens verdrietig dat niemand mijn boek zou lezen. Mijn hele ziel en nog grotere zaligheid zitten erin. “Je kan het toch ook later in de markt zetten,” zeggen sommigen, “Wat in het vat zit verzuurt niet.” Maar de tijd voor mijn boek is NU. NU zit ik in dat proces. NU is mijn verhaal compleet. Straks, na deze wereldcrisis, is er weer een compleet nieuw verhaal. “Waar maak je je druk om?” zal je je afvragen. “Mensen zijn ziek en gaan bij bosjes dood. We zitten massaal thuis en moeten anderhalve meter afstand houden van elkaar. Niks is zeker. Nog minder dan niks is zeker.”

Crisissen zijn er om overwonnen te worden

Toch wil ik gelezen worden. Ik wil niet verdrietig zijn om een verloren plan en droom die niet verwezenlijkt gaan worden. Misschien moet je juist in deze tijden blijven dromen. Misschien dat mijn verhaal juist nu tot troost kan zijn. Crisissen zijn er om overwonnen te worden. Kleine en grote. Die van de nietige mens en van immense wereld. Straks zijn we allemaal dood en heeft niemand mijn verhaal gekend. Dat zou zonde zijn. Doodzonde.

e-book Verzinhoofd

Daarom heb ik van mijn boek een e-book gemaakt dat voor een klein prijsje te koop is.

Je kan het voor 2,99 euro bestellen. Zo hoop ik dat toch mensen mijn levensverhaal in de vorm van sprookjes gaan lezen en wil ik ze inspireren. Het is niet voor niets een project van maanden geweest. Nieuwsgierig? Mail mij gerust! info@rabarbara.nl

Een tekening die het verhaal van ‘Verzinhoofd’ mooi samenvat

De wezenlijkheid van de natuur

Uitstippelen is onmogelijk. Het enige wat je kan doen is meedeinen op de wind. Ook ik heb plannen moeten laten varen. Ook ik heb angsten onder ogen moeten zien. Wat als ik doodga? Wat als Boef doodgaat? Wat als…? Ja. Wat als? Maar heel de wereld is in crisis besefte ik al snel. Corona treft alles en iedereen. Sommigen zien dit als een kans. Voor een mooiere en betere wereld straks. De aarde is op en moe volgens hen. Ze wil rust. Ze wil herstellen. We hebben haar zelf tot het uiterste gedreven. 

Niks is zeker

De tijd in mijn agenda die is vrijgekomen heb ik gebruikt voor luisterboeken van de bibliotheek. Een daarvan is ‘De meeste mensen deugen: een nieuwe geschiedenis van de mens’ van Rutger Bregman. Ruim elf uur luisterde ik naar zijn melodieuze stem en theorie. En ik moet zeggen dat Rutger mij fascineert met zijn visie op de Vernistheorie, het ontkrachten van ideeën van vooraanstaande psychologen en economen die lang als geldig werden beschouwd, de term Homo Puppy en nog veel meer. Er komt een nieuwe wereld aan, betoogt hij. En ik wil hem graag geloven. Zal het dan nu daadwerkelijk zover zijn? Kan de bestaande orde omver geworpen worden? Ik hoop het, maar weet het niet zeker. Zoals niks nu zeker is. Zoals nooit iets zeker is. 

Adem de lente in

Tussen het boekluisteren door breng ik nog steeds de post rond. Een van de beroepstakken die nog niet gestopt is in deze tijden van corona. De frisse lucht doet mij goed. De blije lente brengt mij in verwarring. Mensen op straat ontwijken mij, lopen vriendelijk knikkend met een boog om mij heen. En daar hoef ik mij niks over in te beelden. Het moet. Moet van de overheid. Ik adem. Ik adem nog. En dan adem ik even de lente in. Dankbaar dat ik de meeste van mijn dromen al heb waargemaakt. Als ik doodga heb ik in ieder geval geleefd. Ik hoef nu niet stil te staan bij mijn leven en spijt te hebben van wat ik nagelaten heb te doen. Ik heb alles gedaan.

Oog van de storm

De wereld is in crisis. En wat kan ik doen? Ik hamster niet meer dan normaal, bezorg braaf mijn brieven en heb ook nog een interview voor de krant gedaan. Met videobellen. Als nietig mens lever ik mijn bijdrage en was ik mijn handen. Ik red geen levens. Ik zaai geen paniek. Ik probeer in het oog van de storm te blijven. Als er tenminste een oog is, want ik zie niks kijken. Ik weet het even allemaal niet. Niet dat ik het ooit wel wist, maar nu weet ik minder dan normaal. Ik kan niet verder kijken dan vandaag. Dan nu. 

Voor je neus

Het enige wat ik heb is hoop. Hoop dat alles overgaat. En hoop dat het inderdaad beter wordt zoals sommigen voorspellen. Ik hoop ook dat jij nog hoop hebt. Hoop op de toekomst, want dat is wat ons kracht geeft, ons overlevingsinstinct activeert. Beloof mij één ding. Als je dit overleeft, leef dan je droom en heb nergens spijt van. Geef die mensen in je leven aandacht die dat verdienen en wees dankbaar. Dankbaar voor wat je hebt, want vaak staat al het mooie en goede precies voor je neus en niet aan de andere kant van de horizon. Als je dat beseft ben je wezenlijk gelukkig. En de natuur ook.

‘Het verhaal van je leven’ leert je waar de boodschap zit

Tik, tik, tik. De spijkers worden in mijn hoofd op de kop geslagen door dit boek. Alles waar ik de laatste maanden mee bezig ben geweest komt erin aan bod. Van levensverhaal schrijven tot sprookje. Van zingeving tot het herschrijven van je eigen geschiedenis. Blijkbaar zijn er meer mensen die van verhalen schrijven en vertellen houden en er hun werk van hebben gemaakt.

Amor fati

In ‘Het verhaal van je leven. Storytelling en de zoektocht naar een zinvol bestaan’ beschrijft Mieke Bouma het verhaal achter het verhaal. Ze duikt daarvoor de geschiedenis en psychologie in en verwijst naar de klassieken. Je proeft in alles wat ze schrijft dat ze veel ervaring heeft in het vertellen en nadenken over verhalen. Ze was niet voor niets docent aan de Theaterschool in Amsterdam en scenarioschrijver voor toneel, film en televisie. Ikzelf richt mij meer op journalistiek en boeken, maar zie een duidelijke schrijfoverlap. Werken met taal schept verwantschap. Op alle vlakken.

Het motto van het boek is ‘Amor fati’ van Nietsche. Dat betekent: Houd van je lot en omarm je geschiedenis. 

‘Wees niet boos, ga niet in verzet, wees niet verongelijkt. Dat wat zich aandient behelst altijd een les waar je wijzer van kunt worden. Weerstand, verbolgenheid en woede over hoe het lot zich voltrekt houden je zwak en trekken nog meer negatieve gebeurtenissen aan.’  p. 19.

Het boek is opgedeeld in drie delen die lezen als een trein.:

  1. Het leven als verhaal.
  2. Archetypen in je verhaal.
  3. Van lot naar plot.

In het nawoord wordt het boek kort en krachtig samengevat:

‘Het concept dat we onze eigen werkelijkheid creëren door het verhaal dat we erover vertellen is de kernbewering van dit boek. We bezitten het oneindige vermogen om van een willekeurig lot een betekenisvol plot te maken. Welk verhaal vertel je en valt dat samen met het verhaal dat erover je verteld wordt als je deze wereld verlaat? De mythe die overblijft na je dood wordt mede gevormd door wat je vandaag nog onderneemt. Je bent de schepper van je eigen toekomst en die toekomst is nu.’ p. 286.

Waar het schuurt

Als je meer wilt weten over het (her)schrijven van je leven is dit boek echt een aanrader. Voor mij was het een feest van herkenning. Met mijn sprookjesboek ‘Verzinhoofd. Onverzonnen sprookjes over dromen, waarheid en waan’ heb ik het woordenheft in eigen hand genomen en pijn die lang in mij sluimerde getransformeerd tot iets moois. Daar waar het schuurt zit je les, de boodschap, je doel lees ik steeds. Ik wist het altijd al wel, maar durfde het niet uit te spreken. Eindelijk heb ik mijn les kunnen verwoorden. En ook nog eens op een lichte manier. Ik heb het goed gedaan! Applaus voor mezelf.

‘Het verhaal van je leven’ leert je dat waar het schuurt je les zit.

Met sprookjesboek als Artist in Residence bij Lokalen

Als je lijntjes uitwerpt, komen ze soms op een onverwacht punt weer samen en, mochten ze onderweg in de war zijn geraakt, misschien zelfs tot ontknoping. Ideeën en dromen zijn vaak groot, de uitvoering ervan begint klein. Met een praktisch en uitvoerbaar onderdeel van je Grote Plan. 

Zoals jullie weten ben ik al maanden druk in de weer met mijn sprookjesboek. De eerste versie is af en voorzien van kleurrijke tekeningen. Lieke gaat er nog een keer grondig naar kijken en het van opbouwende feedback voorzien. Stap één is genomen.

Beleid

Dan speelt nu de volgende vraag in mijn hoofd: hoe ga ik mijn boek goed in de markt zetten? Uit ervaring weet ik (ik heb al meer boeken in eigen beheer uitgegeven) dat het niet makkelijk is om je boek echt aan de man te brengen. Vaak zijn er wel vrienden en bekenden die het willen kopen en zwerft er hier en daar een enkele vreemdeling rond die lyrisch over je is. Al sta je met je hoofd in de krant of kom je op televisie dan sprint nog niet iedereen met een uitpuilende portemonnee naar de winkel of surft naar je website.

Dit keer ga ik mijn boek met iets meer beleid in de picture zetten, omdat ik nu echt een boodschap heb en dit het boek is dat ik altijd al heb willen schrijven. Het komt uit mijn tenen. Om alles duidelijk uit te denken, ben ik in april Artist in Residence bij Lokalen. Eigenlijk zou ik dit boek pas in november daar gaan schrijven tegelijkertijd met Manon die dan met haar prentenboek aan de slag gaat, maar de tijd heeft mij ingehaald. In november gaan we ons  richten op de brainwave van Manon. Mijn sprookjesboek is nu al aan de beurt. 

Nieuwsgierig?

Gisteren heb ik enkele betrokkenen van mijn doelgroep al een mail gestuurd met de vraag op ze bij Lokalen langs willen komen om gedachten uit te wisselen. Het is nu wachten op hun reactie. Als jij misschien ook ideeën hebt over mijn boek of er al erg nieuwsgierig naar bent, wil ik je uitnodigen om in april langs te komen. Dan kan ik je de tekeningen en stukjes tekst laten zien. Ik ben van plan om er maandag tot en met woensdag te zitten. Geef wel even een seintje als je wilt komen, dan houd ik er met mijn andere afspraken rekening mee.

Dan droom ik nu met mijn hoofd in de wolken en voeten op de grond verder over mijn niet altijd hemelse sprookjes die jij hopelijk ook likkebaardend gaat verorberen! Ciao!

Voor het sprookjesboek heb ik de woorden inmiddels uitgepuzzeld. Foto: Krang Creaties

Alegria

Ik kocht gisterochtend rond lunchtijd met bepoederde jas van een koffiekoek die ik stiekem bij Bakker Bart oppeuzelde een boek waarvan ik de inhoud al kende. Onbewust dan. Dat weet ik, omdat ik het boek thuis gelijk ging lezen. Aangetrokken door de titel en vrolijk oranje kaft schafte ik ‘Alegria, vind vreugde in kleine dingen’ van Frances Miralles en Álex Rovira aan bij Kramer in Winterswijk. De vrouw die het mij verkocht was de vrouw die altijd bij DWDD was, maar ik deed net of ik haar niet herkende. Ik was in heel mijn Achterhoekse leven nog nooit in die boekwinkel geweest en vond dat, nu ik toch in Winterswijk was, daar maar eindelijk verandering in moest komen. Al struinend door de winkel kon ik de verleiding niet weerstaan en stond ik bij de kassa met ook nog een paar pennen en een chic en eigenlijk veel te duur notitieboekje.

Feest van herkenning

Alegria. Het woord is net zo vreugdevol als het boek en het leven zelf, het betekent niet voor niets ook vreugde. Het boek bevat filosofische brieven van de schrijver aan een vriend die alegria kwijt is over dat wat alegria eigenlijk is: “Alegria laat zich niet voorschrijven. Alegria is niet te koop. Alegria kun je niet leren. Alegria kan niemand je geven. Alegria kun je niet zoeken. Je kunt haar alleen vinden, want ze is altijd hier, bij jezelf, ook al besef je dat soms niet.” Het boek was een feest van herkenning van een weg die ik nog niet zo lang geleden heb afgelegd; toen ik nog niet dansend en schrijvend door het leven ging. Het bevat wijsheden die ik zelf ook zou aanraden aan mensen die van een beetje bedroefd tot diepongelukkig zijn. Het boek inspireerde mij ook weer om meer na te denken over de inhoud en vormgeving van mijn sprookjesboek dat ik nu druk aan het schrijven ben. Over de boodschap, of liever gezegd mijn boodschap die ik wil uitdragen. Want dat ik de wereld wat te zeggen heb, staat als tien palen boven water. (En misschien heb ik jouw paal ook wel wat te zeggen.)

Terugschakelen

Een sprookjesboek schrijven is een proces dat ik ben aangegaan voor dit jaar. Dat proces heeft tijd nodig. En dat geeft mij vreugde. Of liever gezegd alegria. Zouden mijn eerste grijze haren dan toch wat geduld en rust in mijn leven hebben gebracht? Ik die altijd alles hup, hup, hup voor elkaar wil krijgen? Soms is het goed om even terug te schakelen, geschreven woorden weg te leggen en de tijd zijn beloop te laten doen. Er bestaat ook zoiets als voortschrijdend inzicht. 

Stoutste dromen

Inmiddels heb ik al enkele sprookjes geschreven waar ik trots op ben. Maar ik gooi ze nog niet op het internet. Ik bewaar ze voor mijn fysieke boek, dat jij zeker weten gaat aanschaffen. Wie wil mij nu niet kennen? Al ben ik op dit blog al poedelnaakt met mijn ware gedachten. Het sprookjesboek overtreft alles. Zelfs mijn eigen stoutste dromen. Maar nog een paar maanden geduld lieve lezer. Een paar maar. Lukt dat?

Het vreugdevolle boek en nog vreugdevollere notitieboek

2020: het jaar van de woordsterren

Het jaar is vers. Nog niet eens een dag oud en ik vreet haar al op met huid en haar. De gevreesde decembermaand is achter de rug en ik ben klaar voor 2020. Ik heb zin, heel veel zin, in het nieuwe jaar. Ik bruis en ik hoop jij ook. Samen gaan we er wat van maken, want ik wens je vaak tegen te komen bij mijn schrijfcafés, in mijn mailbox, op mijn social media of gewoon op een bankje in het park of in een hoekje van mijn hart.

Twinkelende lach en druppelende traan

Sprookjes zijn nog steeds een belangrijk thema in mijn leven. Ik geloof graag in ze. In mijn laatste notitieboekje schrijf ik volop aan mijn levenssprookje en rol ik van het ene bizarre in het andere nog ongeloofwaarderigere verhaal. Ook in mijn schetsboek maak ik overuren met potloden en stiften. De komende maanden volg ik bij Lieke van Werkplaats STAP nog enkele verdiepende gesprekken om alles grondig uit te werken en in elkaar te verweven, want ik wil mijn twinkelende lach en druppelende traan benoemen in symbolische en zeer wijze taal. Het verhaal van mijn leven vertelt op een lichtvoetige en speelse manier, dat is mijn droom. Mijn lezer meenemen over bergen en door dalen. Samen met mijn reisgenoten.

Opleiding ‘Schrijven als Therapeutisch Middel’

Het blijft niet bij zelf schrijven. Ik wil mij meer bekwamen in de kunst van schrijfles geven. In maart ga ik daarom starten met een opleiding ‘Schrijven als Therapeutisch Middel’ bij SPSO in Huis er Heide. Zo hoop ik de theorie over autobiografisch schrijven, die ik op een natuurlijke manier al mijn hele leven in de praktijk breng, ook via mijn hoofd in de gevoelige vingers te krijgen. Mijn plan is om er dan op (nog) professionelere wijze deze kennis over te brengen en daar meer en meer mee naar buiten te treden. Ik kijk erg uit naar deze ongetwijfeld leerzame dagen en de nachten die ik daarvoor in een hotel ga doorbrengen. Het OV van de Achterhoek naar het Westen is en blijft bedroevend.

Woordsterren

Alles komt samen en valt in elkaar. Ik reik naar de hoge zilveren woordsterren in de diepe donkerblauwe nacht die ik graag in menselijke proporties naar de wentelende aarde breng. Ik vang hun schittering en glans in mijn zinnen. Dan poets ik net zo lang aan de structuur van mijn tekst totdat hij begint te glimmen. En niet alleen van trots. De woorden hebben hun bestemming gevonden en ik mijn doel in het leven: deze twinkelingen voor jullie opschrijven. Blijven jullie mij lezen?

2020 is het jaar van de woordsterren. Foto: Krang Creaties

Tijdreiziger

Flashbacks. Old memories. Ik las zojuist wat oude verhalen en recensies die ik geschreven heb en werd even teruggeslingerd in de tijd. Wat heb ik al veel in woorden gevangen! En eigenlijk ook veel zo tussen de regels door, zonder wat te willen zeggen. Ik verbaas mezelf en ik verbaas me over het feit dat ik anderen waarschijnlijk ook heb verbaasd. De kat is op haar pootjes terecht gekomen. Zoals altijd. Al zie ik mijzelf liever als een varkentje dat nog gewassen moet worden. Als Miss Piggy die Kermit volop mept met haar handtasje. Wie of wat Kermit is, laat ik maar even in het midden. Hij kan zoveel dingen zijn. Misschien jij wel! (Of je auto).

 

Thee

Ze zeggen weleens dat je het verleden moet laten rusten. Wat geweest is, is geweest. Ze zeggen ook dat je niet moet nadenken over de toekomst, want ‘daar kan je niet in kijken’. Je moet leven in het nu, vandaag. Dit moment. Deze seconde.

Wat nu als ik het daar niet mee eens ben? Als ik van mening ben dat het verleden je vormt en de toekomst je leidt. Oude koeien moeten in de sloot blijven en de onderste steen hoeft niet altijd boven. Dat vind ik wel, maar de lessen die je hebt geleerd moet je trekken. Maar hoe trek je die dan? Dat gaat meestal vanzelf. Met de tijd. Door erover na te denken. Door te voelen waar je de mist in ging. Als je zwarte thee drinkt is het buideltje een paar keer op en neer hijsen in een kopje heet water voldoende. Drink je echter kruidenthee dan moet je het zakje langer laten hangen. Is jouw les een zwarte thee of een kruidenthee? Of allebei? Of heb je meerdere lessen? Vraag jezelf dat maar even af. Of valt er geen wijsheid te halen uit jouw levenspad en is alles oploskoffie? Laat je thee trekken in het kokende water van het leven. Even laten afkoelen en dan smakelijk opdrinken. Met een gelukskoekje.

 

Visitekaartje

Zonder dromen geen richting. Zonder verlangen geen toekomst. Als je nadenkt over dat wat je echt wil, kan je plannen maken om dat te bereiken. Je hebt dan een ijkpunt dat verder ligt dan vandaag. Je gaat ergens naartoe, wil ergens heen. Ik neem vaak een voorschot op mijn toekomst. Ik gedraag mij soms alsof ik dingen al heb bereikt. En wonder boven wonder worden ze dan waar. Is dat geluk? Is dat toeval? Wie zal het zeggen? Zo droomde ik al heel lang van Rabarbara, maar wist ik niet hoe of wat. Ik had een naam en een idee voor een logo. Sommigen verklaarden mij voor gek, maar ik wist dat het potentie had. Toen heb ik op een gegeven moment ‘gewoon’ visitekaartjes laten drukken en ben die gaan uitdelen. Ik sprak en schreef veel over mijn droom en ontmoette mensen die met mij mee droomden en mij verder hielpen. Moet je zien waar ik nu, drie jaar later, sta!

 

Tijdreiziger

Ik denk dat het de kunst is te switchen tussen de getrokken thee in je leven en het uitdelen van visitekaartjes. Daarvoor hoef je niet in het gevreesde nu te bivakkeren en altijd aards en nuchter te zijn. Je mag van mij een tijdreiziger zijn zonder ankerpunten. Je hebt momenten dat je mijmert over je verleden en de lessen en staat daar even bij stil. Dan fantaseer je over de toekomst en bepaal je je richting. Je koers verandert steeds, omdat je tijdens deze reizen verder gaat in de tijd en geschiedenis schrijft, het nu verschuift zich continu. Je ontmoet nieuwe mensen en bereikt dingen. Je mag vluchten in je gedachten voor het dagelijkse leven. Je mag van hoog naar laag vliegen, van verleden naar toekomst, lachen, huilen, boos zijn. Gelukkig en ongelukkig. Die beweging zorgt voor creativiteit en inzichten. Die beweging heeft mij gebracht tot waar ik nu sta. Maar dat nu is niet statisch, maar dynamisch. Dat nu omhelst vroeger en later. Ik ben op weg. Met mijn rugzak en mijn dromen. Ik voorzie nog heel veel verhalen over mijn reizen. Ik voorzie jou.

 

Als een echte tijdreiziger fantaseer ik met mijn rugzak over de toekomst. Foto: Krang Creaties

Schrijfcafés Lichtenvoorde, Groenlo en Eibergen

Het is september en het studiejaar is weer begonnen. Ook dit seizoen geef ik weer een Schrijfcafé. Nieuw dit jaar is dat ik start in Groenlo en Eibergen. In Lichtenvoorde volgt er een nieuw speciaal gemaakt programma genaamd ‘Zin in schrijven’. In Groenlo en Eibergen begin ik met ‘De opmars van het schrijven’. Meer over de programma’s is te lezen op de site van Bibliotheek Oost-Achterhoek. 

De bibliotheek was zo vriendelijk om dit jaar opnieuw flyers te maken. Die heb ik uitgedeeld op de verschillende markten waar ik de laatste tijd heb gestaan, zoals de Bazaar in Bredevoort en Mode en Kunst in Groenlo. Ook zijn ze op verschillende locaties in de plaatsen neergelegd. Hopelijk wordt het dit jaar net zo’n succes als vorig jaar en maak ik op de nieuwe locaties ook mensen blij met hun (eigen) woorden.

Als je een flyer wilt, kan ik hem je zo opsturen!

 

Flyer Schrijfcafé Lichtenvoorde

 

Flyer Schrijfcafé Groenlo

 

Flyer Schrijfcafé Eibergen

Sprookjeslicht aan het eind van de tunnel

Sprookjes. Geloof jij erin? Geloof ik erin? Wat ik in ieder geval geloof, is dat het mooi is om symbolen te geven aan gebeurtenissen in je leven. Soms heb je voor bepaalde verhalen geen woorden, maar wil je er wel uitdrukking aan geven. Dan kan je bijvoorbeeld iets vrolijks ‘zon’ noemen en iets verdrietigs ‘regen’. Als iets heftigs is, kan je het zeggen dat het een ‘storm’ is en als je een lange weg bent gegaan was er ‘licht aan het eind van de tunnel’. Dit zijn allemaal bekende en clichématige vergelijkingen. Iedereen kan zich er wel in vinden. Nu lijkt het mij heerlijk om deze symbolen te ontstijgen en de structuur van sprookjes te gebruiken voor het verhaal van mijn leven.

 

Mooier dan verzonnen

In november ga ik bij Werkplaats STAP de driedaagse cursus ‘Sprookjesdagen’ volgen. Daarin hoop ik te leren mijn levenssprookje prachtig en eerlijk, maar ook mooier dan verzonnen op te schrijven. Ik geef mijzelf na deze start een jaar de tijd om dat in zijn geheel voor elkaar te krijgen. Tijdens mijn Artist in Residence met Manon van Studio Altijd Lente volgend jaar november bij Lokalen hoop ik dat ik genoeg materiaal verzameld heb om een magisch en betoverend boek te kunnen schrijven. Ik ben benieuwd welke feeën, kabouters, heksen, reuzen en geheimzinnige queesten ik tegenkom.

 

De realiteit doet haar geen eer aan

Ik heb mijn leven al geleefd, tunnels doorwandeld, pieken en dalen gekend en weet zelf wel wat er allemaal gebeurd is. Als ik het letterlijk opschrijf wordt het een saaie en serieuze bedoening die soms te heftig is om te verwoorden en soms te blij om te geloven. De realiteit doet haar geen eer aan. Als ik haar nu omtover in een wereld van onbegrensde mogelijkheden met haar eigen wetten en regels ben ik benieuwd wat voor een verhaal er tevoorschijn komt. Ik weet dat ik dit in mijn eentje niet kan en ik hoop in Lieke een bekwame begeleidster te vinden. Mijn onderbuikgevoel is in ieder geval goed. Hoe het in de praktijk zal gaan, kan alleen de ervaring leren.

 

Sprookjeslicht aan het eind van de tunnel

Ik ga er niet alleen naartoe. Dichteres Annemarie van Merakels Plat die dol streektaal en op sprookjes is, gaat ook! Wel mooi dat ik deze ervaring met een bekende mag gaan delen. De komende tijd ga ik sprookjesboeken lezen. Ik heb die van Grimm en Bomans al van zolder gehaald en heb in een boekwinkel al een begeerenswaardige nieuw exemplaar gezien. Maar…rustig aan…lekker laten sudderen. Heerlijk dromen en nog lang en gelukkig in het sprookjeslicht het eind van de tunnel leven. Of hoop jij dat er eens iets anders was?

 

Sprookjeslicht aan het eind van mijn tunnel. Foto: Krang Creaties.

 

Gedrukt boek ‘Mijn huishouden met Boef’

Het stond al lang op de planning: een gedrukt boek van het e-book ‘Mijn huishouden met Boef’. Het is er nu eindelijk van gekomen en ik spring daarom grote gaten in de lucht. Vandaag ontving ik de langverwachte exemplaren. Ik ben dolblij met het boekje vol herkenbare en humoristische verhalen over het hebben van een huishouden van Jan Steen.  De onderwerpen lopen uiteen van ruzie over afwassen tot het samen dragen van crocs die nep zijn.

Interesse? Voor 7,50 euro kan je het bij mij bestellen. (Exclusief verzendkosten).

En trots dat ik ben op mijn boek!