Categorie: Mijn leven

Ik ben een Lichtfladderaar

Je kan over van alles geheimzinnig doen, maar of je dat uiteindelijk verder helpt? Ik betwijfel het. Mijn ervaring is dat geheimen aan je vreten en dat ze vroeg of laat toch aan het licht komen. Ik kan absoluut geen geheimen bewaren en kan er echt ziek van worden als iemand tegen mij zegt: “Dit mag je niet verder vertellen.” Het is nu ook weer niet zo dat ik alles doorlul aan Jan en alleman. Nee, dat niet. Ik ben integer, maar ik ben wel van mening dat als iets het daglicht niet kan verdragen het niet zuiver is. Natuurlijk hoef je niet alles open en bloot op internet of in de krant te zetten, maar eerlijk zijn duur het langst. 

Van vriendelijkheid word je gelukkiger

Niet iedereen zit op jouw waarheid te wachten of kan er iets mee en niet iedereen zal even netjes omgaan met de informatie die ze van je hebben. Toch ben ik van mening dat het goede zal zegevieren. Ook in een samenleving waar haat, angst, nijd en oorlog diep geworteld zit. Ik heb een onwankelbaar en rotsvast vertrouwen dat de liefde vroeg of laat zal winnen. Noem mij naïef, noem mij niet van deze wereld, noem mij een zweefteef. Ik zal het beamen. Maar ik ben meer dan dat. Ik ben ook iemand met een wetenschappelijke opleiding die naar de onweerlegbare feiten kijkt, haar concrete steentje bijdraagt aan een mooiere en betere maatschappij en die genoeg ellende heeft meegemaakt om te weten dat je van vriendelijkheid gelukkiger wordt dan van bitterheid en wrok. 

Openlijk liefde prediken

Het liefst zou ik openlijk de liefde prediken, maar het gevaar bestaat dat je dan als een overjarige hippie of godsdienstwaanzinnige wordt gezien. Je kan ook nog eens het stempel ‘vaag’ krijgen. Er is meer tussen hemel en aarde. Dat weet ik zeker. En niet alleen ik. Na de dood van mijn moeder een paar jaar geleden ben ik daar meer over gaan nadenken en heb ik verschillende boeken over de dood gelezen. Ik ben mij gaan verdiepen in engelen en heb ook de afgelopen weken een cursus jin Licht bij Lichtfladderaars gevolgd. Een paar dagen geleden kreeg ik een altaar per post dat bij die cursus hoorde. Het was speciaal voor mij getekend. Toen ik het kreeg was ik verrukt en dolgelukkig. Ik wilde het, net als alles wat mij raakt, delen op social media met mijn fans, maar dacht: “Wat zullen ze wel niet van mij denken?” en deed het niet. 

Nuchtere douche

Ik weet nog dat toen ik zo’n tien jaar geleden naar de Achterhoek verhuisde ik nergens terecht kon met mijn ‘spirituele gepraat’. Dus keuvelde ik maar braaf mee over bier en de was. Ik kreeg een nuchtere douche en voerde veel innerlijke dialogen. Inmiddels zijn de mensen die ik toen polste over spirituele zaken en bij wie ik geen respons kreeg vager dan ik toen was. Ze volgen allemaal cursussen en kunnen het over niks anders meer hebben. Ik ben er juist achter gekomen dat het spirituele in de eenvoud en de natuur zit en niet hoog boven de wolken en in magische bezweringen. Een grassprietje kan al inzicht geven. Een schutting timmeren of pizza bakken kan je al gelukkig maken. Het zit in jezelf en niet in de ander of de zevende of achtste hemel. Het zit in de diepte van je eigen ziel, de liefde van je eigen hart. 

Eerlijk duurt het langst

Nu ik zo vol liefde ben en deze ook volop kan en wil uiten in de vele brieven die ik de afgelopen coronamaanden ter bestrijding van de angst aan verschillende bekende en onbekende mensen geschreven heb (met mijn eigen mooie postpapier!), vraag ik mij af waarom ik toch geen foto van een altaar op social media durf te posten. Waarom probeer ik mijn spiritualiteit geheim te houden? Het blijkt toch al uit alles wat ik doe? En omdat ik niet tegen geheimen kan, sta ik nu op springen en schrijf ik volkomen uit mijn tenen dit blog. Ik wil mij niet inhouden en anders voordoen dan ik ben. Nu ik ‘Verzinhoofd’ heb geschreven, heb ik de weg gevonden naar de waarheid in mijn woorden. De opgelegde reserve is eraf, de terughoudendheid laat ik varen. Eerlijk duurt het langst. En je wordt er ook gelukkiger en vrijer van. Dus onderaan deze blogpost een foto van mijn altaar dat steeds aan verandering onderhevig is. Net als ikzelf. 

Het altaartje dat speciaal voor mij getekend is en dat ik niet durf te posten.

Gregory Herpe

Wauw! Supertrots op deze prachtige foto die Grégory Herpe tijdens zijn Artist in Residence bij Lokalen van mij met mijn pennenmasker heeft gemaakt. Ik verberg mij als schrijfster van de oude stempel achter mijn (soms) wijze woorden die een onwaarschijnlijke waarheid spreken. Toch moet ik daar stiekem ook om lachen. Kijk maar goed naar mijn ogen! Dit is mijn statement in tijden van corona!

Naakt of een preutse juffer?

Soms is het tijd om het heft in eigen hand te nemen en niet mee te deinen op de voorstellen die je om de oren vliegen. Van de week was ik om een aantal verschillende redenen van slag. Een ervan was het idee van een kunstenaar om mij naakt te laten poseren voor een foto. Ik kreeg dit verzoek per mail. Eerst heb ik een kwartier verbaasd naar het scherm lopen staren, toen viel ik verontwaardigd uit tegen Boef, vervolgens ben ik in shock een uur op bed gaan liggen. Ik fantaseerde mij wild over allerlei poses en heb zelfs een gedicht geschreven alsof alles al gebeurd was. Toch voelde ik mij doodongelukkig. Alsof ik buiten mezelf was gaan staan. Alsof ik iets had gedaan wat niet vanuit mezelf kwam. Ik besloot de boel de boel te laten, appte een vriendin mijn frustratie en gaf Boef een klap, omdat hij om dit geheel moest lachen. ”Zo zijn kunstenaars, die denken heel anders over naakt,” zei hij. “Misschien ben ik dan wel geen kunstenaar,” dacht ik bij mezelf. “Ik ben niet zo van het rondseksen en naakttuinieren. Gewoon een brave preutse juffer die gelooft in huiselijk geluk.”

Schok

Een dag later mailde de kunstenaar mij. Of ik zijn mail had ontvangen. Ik antwoordde hem eerlijk terug over mijn schok en dat ik niet had geweten hoe op zijn voorstel te reageren. Ook hij moest lachen. Hij had het geheel vanuit een kunstenaarsblik gezien. Hij kwam vervolgens met een heel keurig en net ander voorstel. Alles was weer koek en ei en ik kijk uit naar de foto die binnenkort genomen wordt. 

Preutse juffer

Soms krijg je een voorstel van het leven (zou er echt een groter plan zijn?) waar je wel op wilt ingaan, maar wat domweg niet past bij je natuur of het zorgt voor gewetenswroegingen. Daar kan je om gaan lopen treuren, maar dat is verspilde energie. Eerlijk is eerlijk: ik zou willen dat ik meerdere levens had die ik kon leiden. Dat ik mijzelf kon opsplitsen en dat ik niet hoefde te kiezen tussen droom en werkelijkheid. Dat ik alles, echt alles kon doen waar ik van droomde. En geloof me: in die dromen ben ik geen preutse juffer! In die dromen hangt een mooi naaktportret van mij in alle musea in de wereld. Natuurlijk kan ik de waaghals gaan uithangen en in vol ornaat met mijn kleine tietjes op de foto gaan, maar als ik daarna niet meer over straat durf of nog meer aanbidders krijg, weet ik ook niet meer hoe ik mijn leven moet vormgeven. 

No way of knowing

‘Laissez fair, laissez aller, laissez passer’ leerde ik ooit met geschiedenis. En dat had ik nu ook maar toegepast. De oplossingen dienen zich altijd met de tijd aan. Dat blijkt maar weer. Niet alles is naar je eigen hand te zetten. Hoe graag ik het ook zou willen. Al waan ik mijzelf soms wel een toverfee, met glinsterende toverogen. En zoals de zanger van New Order in True Faith zingt: ”I can’t tell you where we’re going. I guess there is just no way of knowing.”

Rabarbara droomt over een naaktportret in musea

‘Hier’ en ‘Daar’

“Die is voor mij!”, dacht ik vanochtend meteen toen ik het schilderij ‘Hier’ van Maria Neumann op Instagram zag. Alles waar ik op het moment mee bezig ben, komt erin samen. De rode aarde, het zweven in de tijdloze lucht van mijn verzinhoofd, de vaste grond die Boef onder mijn voeten biedt, het lijntje tussen die twee, het verlangen naar ‘daar’, maar ook gelukkig zijn met ‘hier’. Daarnaast spelen er zaken die het woordenrijk ontstijgen en ‘gewoon’ aanwezig zijn. Omdat dat kan.

Aanschaf van kunst doe je niet alleen als je samenwoont. Heel de dag zat ik dus op hete kolen te wachten totdat Boef thuiskwam. Ik had namelijk een dagje vrij.  Na het appje aan Maria dat ik interesse had, moest ik nog met Boef overleggen. Zou hij deze aanschaf zien zitten? Wil hij dit schilderij ook in onze woonkamer hebben hangen? Boef deed de voordeur open, ik bestormde hem en vertelde hem mijn overwegingen en overpeinzingen over ‘Hier’. Hij was gelijk overtuigd. Het schilderij hoorde bij ons! 

Gelukzalig appte ik Maria. “Jullie zijn nummer twee,” kreeg ik als antwoord. Ik barste bijna in huilen uit. “Wat nu als wij dat schilderij niet kunnen kopen?” jammerde ik naar Boef. Hij bleef er nuchter onder. Even later kreeg ik te horen dat koper nummer één er vanaf zag. “Ik wil! Ik wil! Ik wil!” appte ik terug. 

Even later stond Maria met haar vriend bij ons voor de deur. Het schilderij werd met de nodige afstand officieel overhandigd. De eerste kunstaanschaf van Boef en mij! Wauw, wat was ik gelukkig. Terwijl Boef met Maria’s vriend bier ging drinken interviewde ik Maria over ‘Hier.’

‘Hier’ en ‘Daar’

Maria: “De zeefdruk stamt uit mijn studententijd bij de AKI. Ik heb het in 2005 gemaakt. Het is een tijdloos werk. Het thema van de opdracht herinner ik mij vaag: identiteit. Toen ik daarover ging nadenken vroeg ik mij af: wat maakt je uniek als mens? Ik ging terug naar de basis. Geen vingerafdruk is hetzelfde. Ik heb mijn vinger nagetekend en uitvergroot. Dat is een soort landschap geworden. En ik heb een soort naald in die vinger gezet. Er zijn er ongeveer tien van gemaakt, waarvan er drie in een lijst zitten. Een ervan heb ik aan een vriendin cadeau gedaan en een met een groene naald heb ik nog thuis.”

“Hier past ook goed in deze coronatijd,” vertelt Maria, “We zijn al heel lang ‘hier’. Verder kan je zeggen dat het gras altijd groener is bij de buren. Ik ben gelukkig gelukkig met waar ik nu ben, heb altijd wat te doen. Ik ben ook wel graag ergens anders, even eruit. Op het moment zijn we al heel lang ‘hier’ en verlang ik naar ‘daar’.  Als ik ‘daar’ ben, kijk ik weer met een ander perspectief naar ‘hier’. Het ‘daar’ is een ‘hier’ van iemand anders. Er is soms een schreeuw om van ‘hier’ ‘daar’ te zijn, maar als je van ‘hier’ naar ‘daar’ gaat word je niet per definitie een ander mens; je krijgt wel een ander perspectief. ‘Hier’ is het ook goed. Je moet het beste maken van de situatie. Dat probeer ik wel althans.”

Maria komt ‘Hier’ aan mij overhandigen

e-book Verzinhoofd: onverzonnen sprookjes over dromen, waarheid en waan

Heb ik eindelijk mijn eigen crisis overwonnen, diep in mijn mooie bruine ogen gekeken en dans ik zonnig door het leven, is de wereld in crisis. Ik had grootse plannen. Grootser dan groots om mijn persoonlijke verhaal als voorbeeld te gebruiken. Voorbeeld van het feit dat je niet gek hoeft te worden als de wereld je gek maakt. Dat je gerust wat verhalen uit je duim mag zuigen en dat anders zijn goed en leuk is. Problemen hoef je niet groot en zwaar aan te zetten. Je hoeft niet de diepste dalen te doorworstelen en nog dieper dan dat om tot inzichten en lessen te komen. Nee. Het draait juist om lichtheid, fantasie en dromen. Het draait om vliegen, vallen en weer opstaan en dat je je aandacht richt op de dingen die leuk zijn en goed gaan. En bij mij draait het er vooral om dat ik schrijf. Ik schrijf mijzelf en mijn verzinhoofd vol regenbogen. Ook in deze rare tijden. 

Onzekere tijd

Ik had het plan om mijn boek ‘Verzinhoofd: onverzonnen sprookjes over dromen, waarheid en waan’ te laten drukken. Was al met vormgevers in gesprek en oriënteerde mij op drukkers. Bij Lokalen zou ik als Artist in Residence een marktonderzoek gaan doen. Mijn feestelijke boekpresentatie had ik al helemaal uitgedacht met honderden gekleurde ballonnen. Het is allemaal van de baan. Door de regels van de overheid kan ik mijn onderzoek bij Lokalen niet uitvoeren. En ook: in deze onzekere tijd besteed ik mijn geld liever anders, omdat ik niet weet of ik mijn investering terug ga verdienen. 

De tijd voor mijn boek is NU

Het stemde mij intens verdrietig dat niemand mijn boek zou lezen. Mijn hele ziel en nog grotere zaligheid zitten erin. “Je kan het toch ook later in de markt zetten,” zeggen sommigen, “Wat in het vat zit verzuurt niet.” Maar de tijd voor mijn boek is NU. NU zit ik in dat proces. NU is mijn verhaal compleet. Straks, na deze wereldcrisis, is er weer een compleet nieuw verhaal. “Waar maak je je druk om?” zal je je afvragen. “Mensen zijn ziek en gaan bij bosjes dood. We zitten massaal thuis en moeten anderhalve meter afstand houden van elkaar. Niks is zeker. Nog minder dan niks is zeker.”

Crisissen zijn er om overwonnen te worden

Toch wil ik gelezen worden. Ik wil niet verdrietig zijn om een verloren plan en droom die niet verwezenlijkt gaan worden. Misschien moet je juist in deze tijden blijven dromen. Misschien dat mijn verhaal juist nu tot troost kan zijn. Crisissen zijn er om overwonnen te worden. Kleine en grote. Die van de nietige mens en van immense wereld. Straks zijn we allemaal dood en heeft niemand mijn verhaal gekend. Dat zou zonde zijn. Doodzonde.

e-book Verzinhoofd

Daarom heb ik van mijn boek een e-book gemaakt dat voor een klein prijsje te koop is.

Je kan het voor 2,99 euro bestellen. Zo hoop ik dat toch mensen mijn levensverhaal in de vorm van sprookjes gaan lezen en wil ik ze inspireren. Het is niet voor niets een project van maanden geweest. Nieuwsgierig? Mail mij gerust! info@rabarbara.nl

Een tekening die het verhaal van ‘Verzinhoofd’ mooi samenvat

De wezenlijkheid van de natuur

Uitstippelen is onmogelijk. Het enige wat je kan doen is meedeinen op de wind. Ook ik heb plannen moeten laten varen. Ook ik heb angsten onder ogen moeten zien. Wat als ik doodga? Wat als Boef doodgaat? Wat als…? Ja. Wat als? Maar heel de wereld is in crisis besefte ik al snel. Corona treft alles en iedereen. Sommigen zien dit als een kans. Voor een mooiere en betere wereld straks. De aarde is op en moe volgens hen. Ze wil rust. Ze wil herstellen. We hebben haar zelf tot het uiterste gedreven. 

Niks is zeker

De tijd in mijn agenda die is vrijgekomen heb ik gebruikt voor luisterboeken van de bibliotheek. Een daarvan is ‘De meeste mensen deugen: een nieuwe geschiedenis van de mens’ van Rutger Bregman. Ruim elf uur luisterde ik naar zijn melodieuze stem en theorie. En ik moet zeggen dat Rutger mij fascineert met zijn visie op de Vernistheorie, het ontkrachten van ideeën van vooraanstaande psychologen en economen die lang als geldig werden beschouwd, de term Homo Puppy en nog veel meer. Er komt een nieuwe wereld aan, betoogt hij. En ik wil hem graag geloven. Zal het dan nu daadwerkelijk zover zijn? Kan de bestaande orde omver geworpen worden? Ik hoop het, maar weet het niet zeker. Zoals niks nu zeker is. Zoals nooit iets zeker is. 

Adem de lente in

Tussen het boekluisteren door breng ik nog steeds de post rond. Een van de beroepstakken die nog niet gestopt is in deze tijden van corona. De frisse lucht doet mij goed. De blije lente brengt mij in verwarring. Mensen op straat ontwijken mij, lopen vriendelijk knikkend met een boog om mij heen. En daar hoef ik mij niks over in te beelden. Het moet. Moet van de overheid. Ik adem. Ik adem nog. En dan adem ik even de lente in. Dankbaar dat ik de meeste van mijn dromen al heb waargemaakt. Als ik doodga heb ik in ieder geval geleefd. Ik hoef nu niet stil te staan bij mijn leven en spijt te hebben van wat ik nagelaten heb te doen. Ik heb alles gedaan.

Oog van de storm

De wereld is in crisis. En wat kan ik doen? Ik hamster niet meer dan normaal, bezorg braaf mijn brieven en heb ook nog een interview voor de krant gedaan. Met videobellen. Als nietig mens lever ik mijn bijdrage en was ik mijn handen. Ik red geen levens. Ik zaai geen paniek. Ik probeer in het oog van de storm te blijven. Als er tenminste een oog is, want ik zie niks kijken. Ik weet het even allemaal niet. Niet dat ik het ooit wel wist, maar nu weet ik minder dan normaal. Ik kan niet verder kijken dan vandaag. Dan nu. 

Voor je neus

Het enige wat ik heb is hoop. Hoop dat alles overgaat. En hoop dat het inderdaad beter wordt zoals sommigen voorspellen. Ik hoop ook dat jij nog hoop hebt. Hoop op de toekomst, want dat is wat ons kracht geeft, ons overlevingsinstinct activeert. Beloof mij één ding. Als je dit overleeft, leef dan je droom en heb nergens spijt van. Geef die mensen in je leven aandacht die dat verdienen en wees dankbaar. Dankbaar voor wat je hebt, want vaak staat al het mooie en goede precies voor je neus en niet aan de andere kant van de horizon. Als je dat beseft ben je wezenlijk gelukkig. En de natuur ook.

‘Het verhaal van je leven’ leert je waar de boodschap zit

Tik, tik, tik. De spijkers worden in mijn hoofd op de kop geslagen door dit boek. Alles waar ik de laatste maanden mee bezig ben geweest komt erin aan bod. Van levensverhaal schrijven tot sprookje. Van zingeving tot het herschrijven van je eigen geschiedenis. Blijkbaar zijn er meer mensen die van verhalen schrijven en vertellen houden en er hun werk van hebben gemaakt.

Amor fati

In ‘Het verhaal van je leven. Storytelling en de zoektocht naar een zinvol bestaan’ beschrijft Mieke Bouma het verhaal achter het verhaal. Ze duikt daarvoor de geschiedenis en psychologie in en verwijst naar de klassieken. Je proeft in alles wat ze schrijft dat ze veel ervaring heeft in het vertellen en nadenken over verhalen. Ze was niet voor niets docent aan de Theaterschool in Amsterdam en scenarioschrijver voor toneel, film en televisie. Ikzelf richt mij meer op journalistiek en boeken, maar zie een duidelijke schrijfoverlap. Werken met taal schept verwantschap. Op alle vlakken.

Het motto van het boek is ‘Amor fati’ van Nietsche. Dat betekent: Houd van je lot en omarm je geschiedenis. 

‘Wees niet boos, ga niet in verzet, wees niet verongelijkt. Dat wat zich aandient behelst altijd een les waar je wijzer van kunt worden. Weerstand, verbolgenheid en woede over hoe het lot zich voltrekt houden je zwak en trekken nog meer negatieve gebeurtenissen aan.’  p. 19.

Het boek is opgedeeld in drie delen die lezen als een trein.:

  1. Het leven als verhaal.
  2. Archetypen in je verhaal.
  3. Van lot naar plot.

In het nawoord wordt het boek kort en krachtig samengevat:

‘Het concept dat we onze eigen werkelijkheid creëren door het verhaal dat we erover vertellen is de kernbewering van dit boek. We bezitten het oneindige vermogen om van een willekeurig lot een betekenisvol plot te maken. Welk verhaal vertel je en valt dat samen met het verhaal dat erover je verteld wordt als je deze wereld verlaat? De mythe die overblijft na je dood wordt mede gevormd door wat je vandaag nog onderneemt. Je bent de schepper van je eigen toekomst en die toekomst is nu.’ p. 286.

Waar het schuurt

Als je meer wilt weten over het (her)schrijven van je leven is dit boek echt een aanrader. Voor mij was het een feest van herkenning. Met mijn sprookjesboek ‘Verzinhoofd. Onverzonnen sprookjes over dromen, waarheid en waan’ heb ik het woordenheft in eigen hand genomen en pijn die lang in mij sluimerde getransformeerd tot iets moois. Daar waar het schuurt zit je les, de boodschap, je doel lees ik steeds. Ik wist het altijd al wel, maar durfde het niet uit te spreken. Eindelijk heb ik mijn les kunnen verwoorden. En ook nog eens op een lichte manier. Ik heb het goed gedaan! Applaus voor mezelf.

‘Het verhaal van je leven’ leert je dat waar het schuurt je les zit.

Met sprookjesboek als Artist in Residence bij Lokalen

Als je lijntjes uitwerpt, komen ze soms op een onverwacht punt weer samen en, mochten ze onderweg in de war zijn geraakt, misschien zelfs tot ontknoping. Ideeën en dromen zijn vaak groot, de uitvoering ervan begint klein. Met een praktisch en uitvoerbaar onderdeel van je Grote Plan. 

Zoals jullie weten ben ik al maanden druk in de weer met mijn sprookjesboek. De eerste versie is af en voorzien van kleurrijke tekeningen. Lieke gaat er nog een keer grondig naar kijken en het van opbouwende feedback voorzien. Stap één is genomen.

Beleid

Dan speelt nu de volgende vraag in mijn hoofd: hoe ga ik mijn boek goed in de markt zetten? Uit ervaring weet ik (ik heb al meer boeken in eigen beheer uitgegeven) dat het niet makkelijk is om je boek echt aan de man te brengen. Vaak zijn er wel vrienden en bekenden die het willen kopen en zwerft er hier en daar een enkele vreemdeling rond die lyrisch over je is. Al sta je met je hoofd in de krant of kom je op televisie dan sprint nog niet iedereen met een uitpuilende portemonnee naar de winkel of surft naar je website.

Dit keer ga ik mijn boek met iets meer beleid in de picture zetten, omdat ik nu echt een boodschap heb en dit het boek is dat ik altijd al heb willen schrijven. Het komt uit mijn tenen. Om alles duidelijk uit te denken, ben ik in april Artist in Residence bij Lokalen. Eigenlijk zou ik dit boek pas in november daar gaan schrijven tegelijkertijd met Manon die dan met haar prentenboek aan de slag gaat, maar de tijd heeft mij ingehaald. In november gaan we ons  richten op de brainwave van Manon. Mijn sprookjesboek is nu al aan de beurt. 

Nieuwsgierig?

Gisteren heb ik enkele betrokkenen van mijn doelgroep al een mail gestuurd met de vraag op ze bij Lokalen langs willen komen om gedachten uit te wisselen. Het is nu wachten op hun reactie. Als jij misschien ook ideeën hebt over mijn boek of er al erg nieuwsgierig naar bent, wil ik je uitnodigen om in april langs te komen. Dan kan ik je de tekeningen en stukjes tekst laten zien. Ik ben van plan om er maandag tot en met woensdag te zitten. Geef wel even een seintje als je wilt komen, dan houd ik er met mijn andere afspraken rekening mee.

Dan droom ik nu met mijn hoofd in de wolken en voeten op de grond verder over mijn niet altijd hemelse sprookjes die jij hopelijk ook likkebaardend gaat verorberen! Ciao!

Voor het sprookjesboek heb ik de woorden inmiddels uitgepuzzeld. Foto: Krang Creaties

Alegria

Ik kocht gisterochtend rond lunchtijd met bepoederde jas van een koffiekoek die ik stiekem bij Bakker Bart oppeuzelde een boek waarvan ik de inhoud al kende. Onbewust dan. Dat weet ik, omdat ik het boek thuis gelijk ging lezen. Aangetrokken door de titel en vrolijk oranje kaft schafte ik ‘Alegria, vind vreugde in kleine dingen’ van Frances Miralles en Álex Rovira aan bij Kramer in Winterswijk. De vrouw die het mij verkocht was de vrouw die altijd bij DWDD was, maar ik deed net of ik haar niet herkende. Ik was in heel mijn Achterhoekse leven nog nooit in die boekwinkel geweest en vond dat, nu ik toch in Winterswijk was, daar maar eindelijk verandering in moest komen. Al struinend door de winkel kon ik de verleiding niet weerstaan en stond ik bij de kassa met ook nog een paar pennen en een chic en eigenlijk veel te duur notitieboekje.

Feest van herkenning

Alegria. Het woord is net zo vreugdevol als het boek en het leven zelf, het betekent niet voor niets ook vreugde. Het boek bevat filosofische brieven van de schrijver aan een vriend die alegria kwijt is over dat wat alegria eigenlijk is: “Alegria laat zich niet voorschrijven. Alegria is niet te koop. Alegria kun je niet leren. Alegria kan niemand je geven. Alegria kun je niet zoeken. Je kunt haar alleen vinden, want ze is altijd hier, bij jezelf, ook al besef je dat soms niet.” Het boek was een feest van herkenning van een weg die ik nog niet zo lang geleden heb afgelegd; toen ik nog niet dansend en schrijvend door het leven ging. Het bevat wijsheden die ik zelf ook zou aanraden aan mensen die van een beetje bedroefd tot diepongelukkig zijn. Het boek inspireerde mij ook weer om meer na te denken over de inhoud en vormgeving van mijn sprookjesboek dat ik nu druk aan het schrijven ben. Over de boodschap, of liever gezegd mijn boodschap die ik wil uitdragen. Want dat ik de wereld wat te zeggen heb, staat als tien palen boven water. (En misschien heb ik jouw paal ook wel wat te zeggen.)

Terugschakelen

Een sprookjesboek schrijven is een proces dat ik ben aangegaan voor dit jaar. Dat proces heeft tijd nodig. En dat geeft mij vreugde. Of liever gezegd alegria. Zouden mijn eerste grijze haren dan toch wat geduld en rust in mijn leven hebben gebracht? Ik die altijd alles hup, hup, hup voor elkaar wil krijgen? Soms is het goed om even terug te schakelen, geschreven woorden weg te leggen en de tijd zijn beloop te laten doen. Er bestaat ook zoiets als voortschrijdend inzicht. 

Stoutste dromen

Inmiddels heb ik al enkele sprookjes geschreven waar ik trots op ben. Maar ik gooi ze nog niet op het internet. Ik bewaar ze voor mijn fysieke boek, dat jij zeker weten gaat aanschaffen. Wie wil mij nu niet kennen? Al ben ik op dit blog al poedelnaakt met mijn ware gedachten. Het sprookjesboek overtreft alles. Zelfs mijn eigen stoutste dromen. Maar nog een paar maanden geduld lieve lezer. Een paar maar. Lukt dat?

Het vreugdevolle boek en nog vreugdevollere notitieboek

2020: het jaar van de woordsterren

Het jaar is vers. Nog niet eens een dag oud en ik vreet haar al op met huid en haar. De gevreesde decembermaand is achter de rug en ik ben klaar voor 2020. Ik heb zin, heel veel zin, in het nieuwe jaar. Ik bruis en ik hoop jij ook. Samen gaan we er wat van maken, want ik wens je vaak tegen te komen bij mijn schrijfcafés, in mijn mailbox, op mijn social media of gewoon op een bankje in het park of in een hoekje van mijn hart.

Twinkelende lach en druppelende traan

Sprookjes zijn nog steeds een belangrijk thema in mijn leven. Ik geloof graag in ze. In mijn laatste notitieboekje schrijf ik volop aan mijn levenssprookje en rol ik van het ene bizarre in het andere nog ongeloofwaarderigere verhaal. Ook in mijn schetsboek maak ik overuren met potloden en stiften. De komende maanden volg ik bij Lieke van Werkplaats STAP nog enkele verdiepende gesprekken om alles grondig uit te werken en in elkaar te verweven, want ik wil mijn twinkelende lach en druppelende traan benoemen in symbolische en zeer wijze taal. Het verhaal van mijn leven vertelt op een lichtvoetige en speelse manier, dat is mijn droom. Mijn lezer meenemen over bergen en door dalen. Samen met mijn reisgenoten.

Opleiding ‘Schrijven als Therapeutisch Middel’

Het blijft niet bij zelf schrijven. Ik wil mij meer bekwamen in de kunst van schrijfles geven. In maart ga ik daarom starten met een opleiding ‘Schrijven als Therapeutisch Middel’ bij SPSO in Huis er Heide. Zo hoop ik de theorie over autobiografisch schrijven, die ik op een natuurlijke manier al mijn hele leven in de praktijk breng, ook via mijn hoofd in de gevoelige vingers te krijgen. Mijn plan is om er dan op (nog) professionelere wijze deze kennis over te brengen en daar meer en meer mee naar buiten te treden. Ik kijk erg uit naar deze ongetwijfeld leerzame dagen en de nachten die ik daarvoor in een hotel ga doorbrengen. Het OV van de Achterhoek naar het Westen is en blijft bedroevend.

Woordsterren

Alles komt samen en valt in elkaar. Ik reik naar de hoge zilveren woordsterren in de diepe donkerblauwe nacht die ik graag in menselijke proporties naar de wentelende aarde breng. Ik vang hun schittering en glans in mijn zinnen. Dan poets ik net zo lang aan de structuur van mijn tekst totdat hij begint te glimmen. En niet alleen van trots. De woorden hebben hun bestemming gevonden en ik mijn doel in het leven: deze twinkelingen voor jullie opschrijven. Blijven jullie mij lezen?

2020 is het jaar van de woordsterren. Foto: Krang Creaties