De innerlijke reis van Barbara naar Rabarbara

Leuk en geslaagd. Dat was het afgelopen zondag. Tot wel drie keer toe heb ik samen met Anke een verhaal verteld over reizen. Dit was tijdens Mode & Kunst in Groenlo. Anke vertelde over haar geografische verplaatsingen ofwel wereldreizen. Ik over mijn innerlijke reis van Barbara naar Rabarbara. Een proces van wel zeven jaar. Dyon, een vriend van mij kon tot zijn spijt niet bij mijn vertelling aanwezig zijn en daagde mij uit om mijzelf te laten filmen. Na de nodige twijfels (ik zie mijzelf niet zo graag terug op film) besloot ik overstag te gaan.

Gisteren stond de film in mijn Dropbox en toen ik hem terugkeek, vond ik het zelfs aangenaam om hem te zien. Inderdaad: ik zeg vaak ‘ja’ en ja, mijn bril glijdt steeds van mijn neus. Toch was ik blij verrast. Zo verrast dat ik hem zelfs met jullie durf te delen. Zo kunnen degene die er niet bij waren toch meegenieten van het verhaal dat ik wilde vertellen. Het verhaal dat van ‘binnen’ naar ‘buiten’ moest. Ik heb al verschillende pogingen gedaan om de video op dit blog te krijgen. Het bestand is er echter te groot voor. Daarom wil ik de liefhebber de mogelijkheid te bieden om het met hem of haar via de Dropbox te delen. Als je die niet op je computer hebt, kan je het downloaden. Heel simpel. Een kind kan de was doen.

In de vertelling van mijn ‘innerlijke reis’ neem ik de luisteraar mee door de tijd aan de hand van de drie zelfportretten die ik geschilderd heb sinds ik in de Achterhoek woon en geef ik een kort kader voor mijn boeken ‘Grillig pad der Liefde’ en ‘Een stadse in de Achterhoek’ en mijn ‘Rabarbarapen’. De reacties van het publiek deden mij goed. Ik ben daar veel wijzer van geworden! Ik heb zelfs weer wat verhalen voor ‘Rabarbaraspenopavontuur’ in de wacht gesleept! Hoe mooi kan je het hebben?

Een screenshot van het filmpje over de vertelling van mijn innerlijke reis.

 

 

Advertenties

Vensters naar de ziel

Waar worden de vensters naar de ziel beter geopend dan op heilige grond? En op heilige grond begaf ik mij gisteren, samen met Annekée en Mark. We gingen kijken naar het openluchtspel met de naam (hoe kan het ook anders) ‘Op Heilige Grond’ geschreven door onze hoofdredacteur Gerwin. Lachend en ademloos nieuwsgierig begaven we ons tussen de ruisende bomen en zaten we met zo’n vierhonderd mensen op een houten tribune. We keken uit naar de woorden waar Gerwin maanden aan gewerkt had. En ik was vooral benieuwd waar naartoe ze mij op reis zouden nemen. Wat dat doen woorden altijd met mij. Vol vertrouwen ging ik met ze mee. Ik ging op avontuur met de nonnen in hun zoektocht naar geld. Het klooster moest opgeknapt worden en om dat voor elkaar te krijgen, namen ze verschillende gasten, ieder met een eigen uniek verhaal, in huis. Slinkse grapjes kwamen als een duveltje uit een doosje en een dansje was de in habijt geklede vrouwen ook niet vreemd. Schijnbaar haalden ze zich allerlei zaken op de hals. Schijnbaar.

De avond nam mij mee naar mijn lach en mijn schijn. Er kwam geen ‘deus ex machina’ aan het eind, al werd er wel naar een verrassende ontknoping toegewerkt. Tussendoor waren er veel schuddebuikmomenten door de allerhande grapjes die als knipogen in het stuk waren verwerkt.  Zo gooide de schrijver Jules propjes met mislukte schrijfsels uit het kloosterraam en wierp een non die lachend terug. Ook werd er de draak gestoken met hedendaagse zaken zoals Facebook. Willen we niet allemaal daar perfect glimlachend opstaan? En dan non 007 die als een echte James Bond probeerde te infiltreren, maar op een gegeven moment overduidelijk ontmaskerd werd.

Maar er was meer aan de hand. Er speelde ook een grotere lijn. Gedurende het hele stuk werd het publiek op het verkeerde been gezet door de dubieuze acties van Chris, de zoon van de aannemer waarmee de nonnen in zee waren gegaan voor het opknappen van het klooster. ‘Het zal toch niet…’ en ‘Oeioeioei…als dat maar goed gaat,’ dacht ik. Aan het eind bleek dat de schijn het publiek bedrogen had. Er was gewerkt aan een mooie verrassing en niet aan een of ander duister of luguber plan. Een optreden van de band Moonyard was de klap op de vuurpijl van het mooie slottafereel waar in alle snode plannen naartoe was gewerkt.

We dronken na afloop tijdens de klanken van de swingende band wat drankjes en kletsten totdat op een gegeven moment ook mijn schijn even tot ontploffing kwam. Is hier sprake van een parallelle gebeurtenis? Was de geest van de toneelschrijver in mij gekropen? Had de heilige grond de vensters naar mijn ziel geopend? Wat moet ik nu doen? Bidden tot God? Of zal een telefoontje aan hem volstaan? Wie zal het zeggen? Wat als een paal boven water staat, is dat de terugreis naar huis door onvoorziene omstandigheden drie keer zo lang duurde. Ons oriëntatiegevoel en de moderne mobiele techniek liet ons aan alle kanten in de steek. We verdwaalden en modderden maar wat aan op de weg. “Ik ga geen recensie schrijven over het stuk, maar meer een aaneenrijging van gedachten,” had ik tijdens deze extra lange rit nog tegen Annekée en Mark gezegd. En dat is het ook geworden. Een soort verslag van een dag. Of liever gezegd avond. Maar dat rijmt niet.

Een zuster met levensechte meloenen.

 

Verliefde schrijver Jules en Rika.

 

Drinken en dansen na afloop.

 

Rabarbara met schrijver Gerwin op de foto!

 

De vensters naar de ziel

Aanwaaien

Een stroomversnelling, energielift of onweerstaanbare aantrekkingskracht. Het is maar hoe je het wilt noemen. De afgelopen tijd zat ik er middenin. Allemaal leuke dingen stormden op mij af. Het lijkt wel of het echt is: zaait en je zult oogsten. De afgelopen jaren ben ik druk bezig geweest een voet aan de grond te krijgen in ‘woordenland’. Nu is het resultaat tot een ware explosie gekomen. Met verbaasde ogen loop ik rond en kijk ik naar wat er allemaal gebeurt. Het meeste hebben jullie wel meegekregen op dit blog, maar nog niet alles. Een hele opsomming geven gaat te ver en wordt saai leesvoer. Maar iets wat heel belangrijk is en wat ik jullie nog niet verteld heb, is dat ik nu een column heb op Trikker. Trikker is een platform voor journalisten met een Achterhoekse smoel. Ze zijn nieuw en bezig met crowdfunden. We gaan er vanuit dat ze in de komende maanden voldoende geld inzamelen om nog ‘echter’ en daarmee voluit van start te kunnen gaan.

In de tussentijd schrijf ik mijn columns en plaats ik die op hun site. Vrees niet: ook op dit blog zullen nog schrijfsels verschijnen. Ik vermoed wel dat die nu van een andere aard zullen worden. Hoe ze er precies uit gaan zien, kan ik nog niet zeggen. Maar jullie kennen mij: als een kameleon pas ik mij aan aan de steeds veranderende omstandigheden. Blogs blijven verschijnen. Of ik nu hoog of laag kwaak en spring.

Gisteren was ik jarig en ik heb het alleen met Boef gevierd. De laatste tijd heb ik al zoveel feestjes gehad (Literaire Soos, Schaapscheerdersfeest, Inloopdag Rabarbara) dat ik behoefte had aan samen lekker taartjes eten. De verrassing werd compleet toen ik er ’s ochtends achter kwam dat Boef vrij had gevraagd van zijn werk. Dat was cadeautje nummer één, gevolgd door een bos bloemen en nog een verrassing die vandaag met de post komt. Spannend hoor!

Wat ik tot slot even kwijt wil is het volgende: het is de kunst om trouw aan jezelf te blijven met alle winden die komen aanwaaien in het leven. Daarom heb ik de laatste weken bewust rustig aan gedaan. Ik ben even uit de stroomversnelling gestapt en ben alleen meegegaan met de stromen die al stroomden. Tegen een paar nieuwe dingen heb ik helaas ‘nee’ moeten zeggen. Ik kan niet overal tegelijk zijn en mijn aandacht aan alles en iedereen geven. Kwaliteit voor kwantiteit. Rabarbara is rabarbara en ze weet waar ze voor staat en wat ze uitdraagt. De komende tijd wordt de visie gestroomlijnd en in een nog duidelijkere richting gestuurd. Alles op zijn tijd, want dan komt er raad. Jullie zullen het met mij meemaken. Wat ik je brom!

Op de site van Trikker zullen er nu elke maandag columns van mij verschijnen. Ga je mij daar ook volgen?

Kantelaar

Soms komen al de bewust en onbewust uitgezette lijntjes plotseling samen. Dat mijn weg een lange te bewandelen was, is en zal zijn, is mij inmiddels wel kristalhelder. Ik denk dat ik mijn einddoel nog geenszins in zicht heb. En niet in de laatste plaats omdat ik er geen weet van heb waar ik naartoe ga. Er zijn steeds kleine tussenstations waar ik naar onderweg ben. Daar verblijf ik even, om vervolgens weer verder dan de dan zichtbare horizon te kijken. Het leven is een reis. Voor mij weliswaar meer een innerlijke verplaatsing dan een externe. Al kan ik met volle overtuiging zeggen dat ik niet wereldvreemd ben met mijn Italiaanse achtergrond en verschillende plaatsen waar ik gewoond heb.

Ik ben blij dat ik kan vertellen dat mijn leven een leuke zoektocht blijkt te zijn. Vol uitdagingen en kansen. Eerlijkheid gebiedt mij te bekennen dat ik er niet altijd zo positief naar gekeken heb als ik nu doe. En eerlijkheid laat mij nu schrijven dat er soms ook weleens dagen zijn dat er zich donkere wolken boven mijn hoofd samenpakken. Uiteindelijk heb je altijd de keuze wat je met die wolken doet. Verzuip je in de buien die ze lozen of laat je ze na verloop van tijd overwaaien? Er is namelijk altijd wel een wind die ze weg wil blazen. Kijk je reikhalzend uit naar de zon die achter ze schijnt of blijf je voor altijd met een bokkenpruik op lopen?

Er is een sterke innerlijke drang in mij om de wereld mooier te maken. Dit in de breedste zin van het toch wel smalle woord. Met mijn blije woorden en kleine daden probeer ik op microniveau het verschil te maken, zonder mijzelf weg te geven. Want waar zou ik zijn zonder mezelf? Ik verander de wereld en begin bij mijn eigen persoontje en mijn naaste omgeving. Simpelweg door lief te hebben en dat te uiten. Door blije gedachtes om te zetten in positieve woorden en zo mensen een feest van herkenning te geven in mijn blogs.

Een concreet startpunt om dit alles groter en officiëler te maken is er inmiddels zoals jullie weten: Rabarbara is sinds 1 juni een onderneming. Komt deze stap voor sommigen uit de lucht vallen, ikzelf en de mensen die mij na staan weten dat het een proces is geweest. Een proces van jaren, zo niet van heel mijn leven. De drive om mijzelf uit te dragen, te laten zien wie en wat ik ben, heb ik altijd al gehad. Externe factoren brachten mij op zijsporen, lieten mij verdwalen en leerden mij belangrijke lessen. Uiteindelijk kwam ik toch weer terecht op de weg die ik eigenlijk lang geleden al ingeslagen was: de (uit)weg van de woorden.

Anke gaf mij als cadeau voor de start van mijn onderneming het boek: Het Kantelingsalfabet, Verandering begint met delen. Het is een co-creatie van een divers gezelschap van kantelaars, dwarsdenkers, verbinders, friskijkers en verkenners. In dat boek las ik 101 verhalen van mensen en in de meeste daarvan herkende ik mijzelf. Meerdere mensen bewandelen dezelfde weg. Weliswaar hun eigen pad, maar wel met hetzelfde gedroomde einddoel: een betere, mooiere en natuurlijkere wereld. Ze dragen allemaal binnen hun invloedssfeer hun eigen steentje bij. En ik, ik kantel mee met mijn woorden. Zoals ik mijn hele leven al doe en zal doen. Kantel jij op jouw manier mee?

 

Het boek dat mij liet inzien dat er meerdere mensen zijn die hetzelfde pad bewandelen.

Prijswinnaars rabarbersnoepjes

Wauw! Wat een overweldigend aantal positieve reacties op het starten van Rabarbara als onderneming! Dat doet mijn rabarbarahart goed. Ik heb alle namen opgeschreven, uitgeknipt en in een rode beslagkom gedaan. Er waren zoveel mensen die mij feliciteerden dat ik besloten heb om niet één, maar twee zakjes rabarbersnoepjes te verloten. De volgende namen trok ik: Simone van Koot en Gerbrand van Noort. Gefeliciteerd met jullie prijs Simone en Gerbrand, en een virtuele smakzoen van mij! Ik zal het zakje jullie zo snel mogelijk overhandigen. Geniet van deze bijzondere zoetzure lekkernij!

 

De verloting van de prijswinnaars van de rabarbersnoepjes.

Rabarbara viert feest!

Het is feest bij Rabarbara. Na een paar maanden met passie onder deze naam geblogd te hebben, kwam ik niet meer onder de altijd al sluimerende behoefte uit om van Rabarbara een onderneming te maken. Al langere tijd liep ik rond met deze droom, maar ik verzon steeds smoesjes om het niet te hoeven doen. Urenlang kon ik erover doorzagen, maar echt stappen zetten vond ik toch te eng. Totdat ik een keer een goed gesprek met Anke van Intertembo voerde. Zij kon al de bezwaren in mijn hoofd tekkelen en toen durfde ik deze voor mij heel grote stap te maken. Een droom komt uit. Ik groei en bloei. Per 1 juni is het zover. Joehoe!

Dit alles had niet plaats kunnen vinden zonder jullie, mijn trouwe lezers. Daarom verloot ik een zakje rabarbersnoepjes onder degene die via een reactie op dit blog, Facebook of Twitter te kennen geven daar wel lekkere trek in te hebben. Op dinsdag 6 juni maak ik de winnaar bekend!

Onder mijn trouwe lezers verloot ik een zakje rabarbersnoepjes!

Het leven is zo gek nog niet!

Impulsschrijven. Dat doe ik. Dat is wat anders dan impulsief schrijven met een wirwar van notities om je heen. Het is moeilijk uit te leggen, want het is een onbestemd gevoel in je hoofd dat plotseling opduikt. Alsof er daar een lichtje gaat schijnen. Er ontvouwt zich een idee of clou en ik kom dan in een bepaalde stemming. Dat kan je niet afdwingen. Daarom geloof ik er ook niet in dat schrijven hard werken is. Natuurlijk is het achteraf een beetje schaven en puzzelen, maar de grondslag/woordenvloed/verhaallijn ontstaat zomaar, spontaan en uit het niets. Bij mij tenminste. Zodra ik ga zoeken en nadenken schrijf ik onleesbare en ingewikkelde stukken. Het draait om eenvoud en duidelijkheid. Als die twee zaken er zijn krijg je prettig leesbare teksten. Of in mijn geval: blogs.

Bovenstaande woorden zijn ongeveer in dezelfde strekking gezegd in de ‘napraat’ van de Literaire Soos van afgelopen zondag. Met het opzetten van deze Soos ben ik een paar maanden bezig geweest, maar het is gelukt en er zijn ook over andere onderwerpen gesprekken gevoerd. Zoals over het reizen met de trein. De meeste conversaties heb ik niet meegekregen, want er waren zo’n 25 man. Wat ik wel zag en voelde, was dat er voldoende gespreksstof was. Mooi dat deze Soos op een organische manier van de grond is gekomen en er mensen zo gek zijn geweest om mee te willen denken en doen. Nog mooier dat er een vervolg gepland wordt. Aanwezigen wilden ook hun kunsten gaan vertonen en afwezigen betreurden het dat ze er niet waren: een volgende keer komen ze zeker!

Mijn speciale dank gaat uit naar het trio TweeFM. Zij maakten die middag bekend (ikzelf wist het stiekem al eerder) dat ze het liedje ‘Lief zijn’ dat ik speciaal voor hen geschreven heb op hun plaat hebben opgenomen. Ik bedacht de woorden, zij de muziek. Die plaat verschijnt in oktober en draagt ook de naam ‘Lief zijn’. Hoe vereerd kan je je voelen? En hoe leuk is het als je eigen geschreven teksten gezongen worden? Dat deden deze mannen tijdens de Soos. Ook het publiek hoorde voor het eerst mijn liedteksten. Een hele vuurdoop!

Natuurlijk moet ik ook pionier Dyon niet vergeten die zijn debuuttekst voordroeg en Frank die hem daarbij muzikaal begeleidde. En dan hebben we Ronald, die zijn eerste literaire tekst nog moest schrijven toen hij enthousiast toezegde deel te nemen aan de Soos. Met zijn allen hebben we het klusje geklaard en nu kan ik weer een verwezenlijkte droom afvinken van mijn lijstje. Nog maar een paar honderd te gaan. Way to go girl!

Al met al waren de afgelopen dagen erg wonderlijk. Eigenlijk wilde ik wonderschoon typen, maar dat is zo’n oubollig woord dat ik het in mijn hoofd al corrigeerde naar wonderlijk. Waarom wonderlijk? Ik heb mezelf namelijk overtroffen door mijn spreekangst diep in de ogen te kijken. Tijdens de Soos, maar ook vandaag weer op het Schaapscheerdersfeest. Daar las ik mijn blogs op intieme wijze voor aan verschillende mensen gezeten op strobalen en oefende zo mijn voordrachtskwaliteiten. Een gepensioneerd stel waar ik al ruim vijf jaar de post bezorg, kwam ook luisteren. Zij gaven mij tips en boden mij hun hulp aan bij het spreken voor groepen toen ik ze vertelde dat ik daar moeite mee had. Ze zijn beiden jaren werkzaam geweest in het onderwijs en weten wat het is om voor veel mensen te praten. Als ontluikend optredend artiest is het goed om een oefenadresje achter de hand te hebben. Dus ik vermoed dat ze mij in de toekomst wel een keer zien verschijnen. Niet dat wat ik nu doe zo belabberd is. Maar het kan beter. En willen we niet allemaal groeien en bloeien?

Het lichtje in mijn hoofd gaat uit. Dus ik vermoed dat ik alles wat ik moest schrijven, geschreven heb. De clou is op. Niet te verwarren met de koek is op. Er valt nog genoeg te schrijven. Weet ik, voel ik en voorzie ik. Het leven is zo gek nog niet! Blijf mij volgen.

Voordraagontwikkelingen in volle gang

Stofzuigen is om te huilen

Het huishouden. Mijn passie is het niet en zal het nooit worden. Dat een stofzuiger huulbessum genoemd wordt in het Achterhoeks is voor mij een verademing. Stofzuigen is inderdaad om te huilen. Zouden alle Achterhoekers dat vinden? Ze hebben toch niet voor niets deze naam gekozen?

Ik loop altijd al Franse slagen doend met het huilapparaat door ons huis. Boef zuigt eens in de zoveel tijd de hoekjes die ik gemakshalve maar vergeet. De trap daar waagt hij zich echter niet aan. Dat is mijn pakkie an. Nu is dat pakkie wel makkelijker geworden sinds we een Dyson hebben, de Ferrari onder de stofzuigers. Daar heb ik, raar maar waar, wel veel van gedroomd. Nu heb ik een lang genoeg snoer en hoef ik niet meer te prutsen met stofzuigerzakken. Hup, alles linea recta in het reservoir. Zal ik ooit nog plezier in het schoonhouden van ons huis krijgen?

Soms voel ik mij op verjaardagen niet een echte vrouw. Zeker niet op die feestjes waar de vrouwen bij elkaar zitten en de mannen in een andere hoek staan. Er wordt dan regelmatig over het huishouden en strenge instructies aan mannen aangaande de was gepraat. Sommige mannen mogen niet eens de was doen, omdat ze alles verprutsen. Nu wil het geval dat dat bij Boef en mij andersom is: ik mag van hem de was niet doen. Ik prop namelijk alles door elkaar in de wasmachine tot hij bomvol zit. Zet hem vervolgens aan met te veel wasmiddel en werp daarna de was willekeurig en gekreukt over de lijn. Hoe vertel je zoiets aan andere vrouwen zonder met opgetrokken wenkbrauwen bekeken te worden?

Lopen de meeste geslachtsgenoten te schuimbekken van schoonmaakmiddelen waar ze een lekker sopje mee kunnen maken om te kunnen boenen, ik houd mij daar het liefst verre van. Niet dat alles smerig is bij ons in huis. Welnee. Ik doe wel wat. Ik doe genoeg. Het hoognodige. Maar daar is ook alles mee gezegd.

Soms moet ik weleens stiekem huilen in bed. Hard brullend, net als de huulbessum. Of vanwege de huulbessum. Dan wens ik dat ik een poetsvrouw, keukenprinses en geordend persoon ineen ben. Ik moet het echter doen met mijn creatieve brein die een interne en externe chaos met zich meebrengt, tentoonspreidt en veroorzaakt. Alleen mijn woorden zijn gestructureerd, logisch en helder. Zij houden huis in mijn hoofd en maken mij tot een ware woordkunstenaar. Is dat niet mooi of misschien zelfs mooier? Ik vind van wel.

Deze kwartetkaart van ’t Praothuus Kwartet inspireerde mij tot bovenstaand stukje over stofzuigen.

Letterlijke en figuurlijke blootbeleving in de sauna

Had je mij tien jaar geleden gezegd dat er een toekomst voor mij was weggelegd als naaktloopster in sauna’s dan had ik je vierkant uitgelachen. Ik die altijd een beetje bleu was over mijn ronde lichaam zag het niet voor me om dat aan jan en alleman te showen. Toen ik nog in Leiden woonde had ik twee vriendinnen die vaak gezamenlijk naar zo’n welzijnsoord voor je lichaam gingen. Ze vroegen mij altijd plagend mee en ze dachten dat ze trokken aan een dood paard. Tot op een dag bij mij de knop om ging. Je moet alles gedaan hebben in je leven was ik plotseling van mening. Dus het appeltje van deze angst moest ik maar eens gaan schillen. Zo gezegd, zo gedaan.

Op een goede dag ging ik ging mee en at met hen de veelgeprezen citroentaart (want dat hoort er ook bij, een zeer smakelijk hapje eten waar je het driedubbele pond voor betaald) en was om. Helemaal geen vieze gluurders en fotomodellen die daar liepen te paraderen. Mensen in allerlei soorten en maten die genoten van een dagje ontspanning. Heerlijk! En het naaktlopen valt ook mee. Als je van de ene naar de andere ruimte gaat, heb je meestal een badjas aan en wandel je een droge sauna in, kan je je altijd bij binnenkomst nog een beetje verstoppen achter je handdoek.

Of ik veel bekijks trek, weet in niet. Veiligheidshalve doe ik altijd mijn bril maar af. Dan zie ik niet zo veel en hoef ik niet te schrikken van dat wat ik eventueel zou kunnen zien. Ik waan mij veilig met de zaken binnen mijn blikveld die ik wel kan waarnemen. Dat is niet zo ontzettend veel. Andermans blikken vang ik niet en dat geeft mij een stukje rust. Wat niet weet, wat niet deert.

Ik kan mij gelukkig prijzen dat ik in de Achterhoek ook een vriendin heb gevonden die met mij naar sauna’s wil. We hebben er al verschillende in de omgeving uitgeprobeerd. Vandaag ontvluchtte we Koningsdag en vierden we tegelijkertijd haar verjaardag bij de Veluwse Bron in Emst. Even weg van de drukte van alle dag. Voor mij was het ook bijkomen van de hectiek van de afgelopen weken. Tijd voor mezelf. Mijn innerlijke en uiterlijke mens verwennen. Uiteraard hebben we ook onze vriendschap een boost te geven. Want naast onze lichamen, geven we ook onze ziel bloot. Misschien is dat in sommige gevallen ook nog wel spannender. Wie zal het zeggen?

 

Een selfie ter ere van onze vriendschap die verder gaat dan alleen sauna’s bezoeken.

Vier vier

Huisje, boompje, beestje. Daar ziet het wel naar uit. Boef en ik geven ons vrije en blije leven van ‘hokken’ op voor een toekomst met samen plagend uitdagend oud worden. Nu heb ik officieel beloofd dat ik zijn kunstgebit ga poetsen als dat nodig is. Oei, oei, oei. Vier vier was het. Een moeilijk te vergeten datum. En de aanleiding het feit dat we ons huurhuis konden kopen. Ik verheug mij nu al op mijn jaarlijks kneuterige bloemetje. Of zal Boef mij iets anders geven? Of moet ik hem iets geven? Dat kan natuurlijk ook nog. We zijn een modern, niet geijkt stel dat voor verrassingen zorgt. Omdat Boef geen ring kan dragen in verband met zijn werk en ik toch een bijzonder aandenken aan deze dag wilde, kochten we houten horloges van Lumbr. Zeer mooi en zeer toepasselijk. Zo blijven we allebei bij de tijd voor altijd.

In mijn hoofd was het de afgelopen weken een achtbaan, waardoor er van bloggen niet veel terecht kwam: de koop van ons huis, stiekem een geregistreerd partnerschap (met originele jurk) aangaan, bezig zijn met de Vrije Soos en Literaire Soos (zie het krantenartikel in de vorige blogpost), mijn liedteksten die gezongen worden door de leuke mannen van TweeFM, het regelen van verschillende optredens als woordENkunstenaar met Annekée en de overweging om van Rabarbara een heus bedrijfje te maken. Voor dat laatste heb ik een ondernemingsplan geschreven en ben ik naar de Kamer van Koophandel geweest voor een seminar. Daarnaast heb ik er met verschillende mensen uiteenlopende gesprekken over gevoerd. Diverse personen boden mij hun hulp aan en met één bijzonder exemplaar ga ik in zee. Wordt vervolgd.

Nu ben ik dus min of meer ‘getrouwd’. Wie had dat gedacht? Mijn geluk kan niet stuk. En dat rijmt ook nog eens. Ook al was het op een dinsdagochtend, gratis en in vijf minuten gebeurd, voor mij was het een rijke en omvangrijke dag. We vierden het klein en intiem. Met een lunch met Boef’s ouders, mijn moeder en zusje. Mijn vader kon er helaas om gezondheidsredenen niet bij zijn. Misschien dat we in de toekomst nog een feestje gaan geven om dit grote nieuws te vieren. Maar eerst orde op zaken en sparen.

Er is veel in gang gezet de afgelopen tijd. De ‘maakenergie’ zoals Dyon en Dorian (de mede-oprichters van de Vrije Soos) zo mooi noemen draait op volle toeren. En ik draai mee, van boven naar onder, van links naar rechts. Boef zorgt ervoor dat ik mijn hoofd koel houd en mijn hart kan blijven volgen. Opposites attract.

De houten horloges die Boef en ik dragen ter ere van onze liefde.

Een fris welkomstdrankje tijdens onze lunch op de ‘grote’ dag.

 

Een speciale jurk voor een speciale dag.