Categorie: Mijn leven

Schrijfcafés Lichtenvoorde, Groenlo en Eibergen

Het is september en het studiejaar is weer begonnen. Ook dit seizoen geef ik weer een Schrijfcafé. Nieuw dit jaar is dat ik start in Groenlo en Eibergen. In Lichtenvoorde volgt er een nieuw speciaal gemaakt programma genaamd ‘Zin in schrijven’. In Groenlo en Eibergen begin ik met ‘De opmars van het schrijven’. Meer over de programma’s is te lezen op de site van Bibliotheek Oost-Achterhoek. 

De bibliotheek was zo vriendelijk om dit jaar opnieuw flyers te maken. Die heb ik uitgedeeld op de verschillende markten waar ik de laatste tijd heb gestaan, zoals de Bazaar in Bredevoort en Mode en Kunst in Groenlo. Ook zijn ze op verschillende locaties in de plaatsen neergelegd. Hopelijk wordt het dit jaar net zo’n succes als vorig jaar en maak ik op de nieuwe locaties ook mensen blij met hun (eigen) woorden.

Als je een flyer wilt, kan ik hem je zo opsturen!

 

Flyer Schrijfcafé Lichtenvoorde

 

Flyer Schrijfcafé Groenlo

 

Flyer Schrijfcafé Eibergen

Sprookjeslicht aan het eind van de tunnel

Sprookjes. Geloof jij erin? Geloof ik erin? Wat ik in ieder geval geloof, is dat het mooi is om symbolen te geven aan gebeurtenissen in je leven. Soms heb je voor bepaalde verhalen geen woorden, maar wil je er wel uitdrukking aan geven. Dan kan je bijvoorbeeld iets vrolijks ‘zon’ noemen en iets verdrietigs ‘regen’. Als iets heftigs is, kan je het zeggen dat het een ‘storm’ is en als je een lange weg bent gegaan was er ‘licht aan het eind van de tunnel’. Dit zijn allemaal bekende en clichématige vergelijkingen. Iedereen kan zich er wel in vinden. Nu lijkt het mij heerlijk om deze symbolen te ontstijgen en de structuur van sprookjes te gebruiken voor het verhaal van mijn leven.

 

Mooier dan verzonnen

In november ga ik bij Werkplaats STAP de driedaagse cursus ‘Sprookjesdagen’ volgen. Daarin hoop ik te leren mijn levenssprookje prachtig en eerlijk, maar ook mooier dan verzonnen op te schrijven. Ik geef mijzelf na deze start een jaar de tijd om dat in zijn geheel voor elkaar te krijgen. Tijdens mijn Artist in Residence met Manon van Studio Altijd Lente volgend jaar november bij Lokalen hoop ik dat ik genoeg materiaal verzameld heb om een magisch en betoverend boek te kunnen schrijven. Ik ben benieuwd welke feeën, kabouters, heksen, reuzen en geheimzinnige queesten ik tegenkom.

 

De realiteit doet haar geen eer aan

Ik heb mijn leven al geleefd, tunnels doorwandeld, pieken en dalen gekend en weet zelf wel wat er allemaal gebeurd is. Als ik het letterlijk opschrijf wordt het een saaie en serieuze bedoening die soms te heftig is om te verwoorden en soms te blij om te geloven. De realiteit doet haar geen eer aan. Als ik haar nu omtover in een wereld van onbegrensde mogelijkheden met haar eigen wetten en regels ben ik benieuwd wat voor een verhaal er tevoorschijn komt. Ik weet dat ik dit in mijn eentje niet kan en ik hoop in Lieke een bekwame begeleidster te vinden. Mijn onderbuikgevoel is in ieder geval goed. Hoe het in de praktijk zal gaan, kan alleen de ervaring leren.

 

Sprookjeslicht aan het eind van de tunnel

Ik ga er niet alleen naartoe. Dichteres Annemarie van Merakels Plat die dol streektaal en op sprookjes is, gaat ook! Wel mooi dat ik deze ervaring met een bekende mag gaan delen. De komende tijd ga ik sprookjesboeken lezen. Ik heb die van Grimm en Bomans al van zolder gehaald en heb in een boekwinkel al een begeerenswaardige nieuw exemplaar gezien. Maar…rustig aan…lekker laten sudderen. Heerlijk dromen en nog lang en gelukkig in het sprookjeslicht het eind van de tunnel leven. Of hoop jij dat er eens iets anders was?

 

Sprookjeslicht aan het eind van mijn tunnel. Foto: Krang Creaties.

 

Een stadse in de Achterhoek: nieuwe oplage en e-book

Ik ben weemoedig en blij tegelijk. Op de foto staan de laatste twee exemplaren van ‘Een stadse in de Achterhoek’. In ruim drie jaar tijd verkocht ik meer dan 100 boeken. Dat had ik van te voren nooit durven dromen! Omdat ik nog steeds op markten sta en regelmatig netwerkbijeenkomsten bezoek, heb ik gisteren een vijftigtal nieuwe boekjes besteld bij Blurb. Ook om mezelf weer trots te maken op een leuke boekenvoorraad. Ik heb er gelijke en e-book van laten maken, voor de moderne mens.

Ik weet dat de meeste mensen uit mijn netwerk het boekje al hebben, maar mocht je iemand weten die het beslist moet lezen, laat dat een bericht achter onder deze post. Onder de reageerders verloot ik een e-book.

De laatste twee exemplaren van ‘Een stadse in de Achterhoek’.

 

Een stadse in de Achterhoek is te koop!

De eerste bestellingen van mijn boek ‘Een stadse in de Achterhoek’ zijn binnen. Het grappige interview met Frans Miggelbrink en Willem te Molder in ‘I Love De Achterhoek’ werpt zijn vruchten af. Wil je ook lachen? Je kan het terugzien op:

Omroep Gelderland

Als je ook humoristische  verhalen over integreren in de Achterhoek wil lezen, ga dan naar de webshop van

Trikker

en bestel het! De onderwerpen variëren van bier drinken, tot vriendschap tot opvallende woorden in het dialect zoals ‘dikke foeke’.

 

De eerste boekjes zijn al verkocht!

I Love De Achterhoek

Het was een ochtend eind april dat ik in de woonkamer zat te werken. Ik geloof dat ik met een artikel voor de krant bezig was. In mijn mailbox verscheen een bericht van Frank Oosterwegel van Omroep Gelderland. Hij was bezig met een programma over de Achterhoek en wilde graag mijn ervaringen met en visie op deze streek horen. Dit naar aanleiding van mijn blog ‘Een stadse in de Achterhoek’ dat nog steeds te lezen is. Of we konden bellen. Ik mailde hem mijn nummer en even later hadden we een geanimeerd gesprek. Toen kwam de vraag of ik er voor voelde om mee te werken aan het programma met Frans Miggelbrink en Willem te Molder. Ik aarzelde geen moment en zei gelijk enthousiast ‘ja’. Wat gaaf en wat een eer dat ze aan mij hadden gedacht! Geen idee wie Frank getipt heeft. Misschien moet ik hem dat nog eens vragen.

 

In mijn postwijk

Frank en ik belden nog een paar keer over de spontane ontmoeting met de mannen die in mijn postwijk in Lichtenvoorde zou plaatsvinden. Mijn teamleider bij PostNL vond het ook een leuk gebeuren. Op de bewuste dag had ik verder niets gepland, omdat ik mijzelf ken. Van de zenuwen zou toch alles maar in de onhandige soep lopen. De dag duurde en duurde, want de Grote Ontmoeting zou pas om 15.00 uur plaatsvinden. Ik ging ruim op tijd naar het depot om mijn post op te halen. Daar trof ik nog een paar collega’s die mij moed inpraatten. Toen ging ik maar staan. Op de hoek bij Scholeksterstraat 2. Een plek waar verschillende straten samenkomen en waar ik bij veel post altijd mijn fiets parkeer tegen het hek. Met het gepensioneerde stel dat daar woont, heb ik al jaren een leuke band. Ze hebben al mijn boekjes gekocht en volgen mijn schrijfontwikkelingen op de voet. Ook ga ik weleens bij ze op de koffie en helpen ze mij als er iets aan de hand is met mijn fiets. Kortom: wijkbewoners om blij mee te zijn!

 

De Grote Ontmoeting

Een tijdje stond ik op de uitkijk. Frank belde mij dat ze eraan zouden komen. Ik keek heel de tijd de verkeerde kant op bleek. De auto kwam van rechts, terwijl ik links verwachtte. En toen was het moment daar: Frank en Willem kwamen aangereden in een Citroën HY. Ik gaf een hand door het raam en stelde mezelf zonder rollende r voor. De auto werd geparkeerd. Sommige mensen in de straat vluchtten snel naar binnen en Frank kwam naar mij toe om uit te leggen wat er moest gebeuren. Ondertussen kreeg ik een microfoontje in een knoopsgat en een zender in een van mijn broekzakken. Ik bekende Frank mijn zenuwen en als een ervaren susser stelde hij mij gerust. Het draaien van de camera begon en ik begon het gesprek met Willem en Frans.

 

Een hele beleving om in mijn postwijk gevolgd te worden door camera’s.

 

Spontane ontboezemingen

De rasechte Achterhoekers hadden wat in mijn boekje ‘Een stadse in de Achterhoek’ gelezen en vroegen naar allerlei ervaringen over mijn verhuizing van Leiden naar de Achterhoek. Ik ratelde en ratelde. De heren gingen mij helpen met de post en ondertussen kletsten we door. Het ijs brak meer en meer en ik deed ook nog wat spontane ontboezemingen. Aangezien ik toch niet van de geheimen ben, mogen die best op tv. Het gesprek vloog voorbij. Ik had nog wel uren met ze kunnen praten.

 

Goed uit de verf?

Na het afscheid bezorgde ik de post met mijn hoofd in de wolken. Wat had ik genoten van de opname van mijn eerste tv-optreden. Aanstaande maandag 1 juli om 17.20 uur is het zover. Op Omroep Gelderland wordt dan elk uur de aflevering van het programma ‘I Love De Achterhoek’ waar ik in voorkom uitgezonden. De eerste twee afleveringen heb ik schaterlachend bekeken. Echt leuk!

Ik ben erg benieuwd hoe ze mij gaan neerzetten en welke stukken uit de gesprekken uitgekozen zijn. Hopelijk kom ik goed uit de verf en misschien verkoop ik ook nog wel wat boekjes naar aanleiding van de uitzending, want over ‘Een stadse in de Achterhoek’ wordt ook gepraat. We zullen het zien.

 

I Love De Achterhoek

Wil je wat meer weten over het programma kijk dan op onderstaande link. Daar kan je ook de vorige afleveringen zien. Na maandag staat ook de aflevering met mij erin erop. Ga je kijken?

https://www.omroepgelderland.nl/i-love-de-achterhoek

 

Trots op de foto met mijn goedlachse gesprekspartners Willem te Molder (links) en Frans Miggelbrink.

Met Moleskine in de voetsporen van grote creatieve geesten

Ook ik ben elitair overstag. Sinds de oprichting van Rabarbara reken ik mijzelf officieel tot de creatieve geesten en creatieve geesten krabbelen continu notities. Echt waar! Dat heb ik mijzelf trouwens wel aan moeten leren hoor, om al mijn gekke, leuke, rare maar ook stomme en domme invallen te noteren. Je weet namelijk maar nooit waar ze goed voor zijn en niks is vervelender dan al tongpuntbijtend te denken: ”Toen en toen had ik een oplossing hiervoor…ik weet alleen niet meer wat.”

Ook tips die ik van mensen krijg, pen ik trouw neer. Alleen…soms (gelukkig maar heel soms) weet ik niet meer wat die steekwoorden in mijn vele boekjes betekenen. Dan zie ik bijvoorbeeld staan ‘Hallmark kaart’, maar wat bedoel ik daar dan mee? Er staat ook een wolkje omheen getekend. Dus blijkbaar vond ik het een lumineus idee. Helaas ben ik de context vergeten erbij te zetten of de eventuele tipgever. Nu tast ik al weken in het duister over de ‘Hallmark kaart’. Ik kan geen enkel aanknopingspunt vinden. Misschien komt dat nog.

 

Grote artiesten

Maar goed. Ik was dus elitair overstag. Waarmee zal jij je afvragen. Nou, Met Moleskine. Moleskine staat voor cultuur, verbeelding, geheugen, reizen en persoonlijke identiteit en is begonnen als een zwart notitieboekje. Grote artiesten als Vincent van Gogh, Pablo Picasso, Ernest Hemingway en Bruce Chatwin maakten gebruik van deze boekjes. Ze werden gemaakt door een kleine boekbinder in Parijs. Bruce Chatwin gaf er de naam ‘moleskine’ aan. Halverwege de tachtiger jaren stopte de productie. In 1997 duikt het boekje weer in Milaan op. En sinds vandaag ook in huize Rabarbara: ik ben nu de bezitster van een Moleskine agenda.

 

Oogopslag

Al heel veel langer voel ik mij aangetrokken tot dit merk met een geschiedenis. Alleen heb ik al een voorraad notitieboekjes van hier tot Tokio, gebruikte ik de agenda van de Postcodeloterij en was de noodzaak er nog niet echt tot de aanschaf van dit elitaire product. Tot Oudjaarsdag. Het was de dag dat ik besefte dat ik nog geen agenda voor het komende jaar had. Die van het kansspel vond ik dit keer kansloos. En aangezien ik met mijn jaarplanning bezig was leek het mij erg wenselijk om al mijn ideeën en plannen toch overzichtelijk bij elkaar te hebben. Je wilt wat bereiken, nietwaar? Daarom verlangde ik naar een agenda waarbij ik in een oogopslag kon zien wat ik in een week te doen had en waarbij ik ook nog aantekeningen over de zaken die ik nog moest uitpuzzelen kon maken.

 

Extra groot exemplaar

Als een gek spurtte ik naar het dorp en bezocht verschillende winkels. Er waren agenda’s met poezen, bloemen, recepten. Er ware kleine agenda’s, saaie en lelijke. Niks voldeed aan mijn verwachtingen. Met mijn staart tussen de benen kroop ik naar huis en zocht ik de toevlucht tot internet. Ik googelde mijn wensen en kwam terecht bij Moleskine. Zij waren ook zo slim om ook foto’s van de pagina’s bij de agenda’s te zetten, want met mijn handschrift is niet alles geschikt. “Als je iets wilt, moet je het ook goed doen!,” was mijn gedachte en met een oliebol in mijn mond drukte ik op de bestelknop van het extra groot exemplaar met links een weekoverzicht en rechts een notitievel.

 

Vrijuit ondernemen

Vanavond heb ik alles wat ik voor het komende jaar al bedacht heb er ingezet. Natuurlijk is er nog heel veel ruimte voor onverwachte zaken en wendingen. Maar de hoofdlijnen heb ik gepland en nu zie ik ook gelijk wanneer en waar ik nog tijd over heb. Dat schept rust in mijn hoofd en geeft mij de ruimte om vrijuit te ondernemen. Rabarbara komt naar je toe in 2019!

 

Ik ben superblij met het weekoverzicht links en de notitieruimte rechts in deze agenda. Foto: Barbara Pavinati

Vijf vijf

Overal symboliek deze 5-5-2018. Het is een belangrijke dag voor Nederland, omdat we dan onze vrijheid vieren. En vrijheid, dat is een groot goed. Dat besef ik elke dag weer als ik het journaal kijk en de nare beelden over oorlog zie. Dan weet ik dat ik in mijn handjes mag knijpen, omdat ik mij omringd weet door mensen die van mij houden en die het beste met mij voorhebben. Het is vandaag ook een belangrijke dag voor mij persoonlijk, want ik ging met Boef naar Bredevoort.

Een van de mensen waar ik het meest van hield is in november vorig jaar overleden: mijn moeder. We hadden een sterke en bijzondere band en waren ook vriendinnen. Elk jaar gingen we samen winkelen en Cora Kemperman kleren kopen. Dan kochten we ook spullen voor onze mannen (zoals onderbroeken) en keken naar Swarovski beeldjes voor mijn zusje. De laatste jaren schaften we enthousiast speelgoed of kleren voor mijn lieve nichtje Nina aan. Superblij waren we met deze familie-uitbreiding.

Toen mijn moeder overleed, wist ik al vrij snel dat ik een bijzonder aandenken aan haar wilde in de vorm van een sieraad: een ketting met hanger. Al gauw kwam het beeld van een heks in mij op. Mijn vader noemde mijn moeder altijd ‘Befana’, wat heks in het Italiaans betekent. Een lange periode hebben mijn moeder en ik samen vaak naar heksjes gekeken tijdens onze uitstapjes en deze in allerlei vormen gekocht. In mijn ouderlijk huis zijn ook op verschillende plekken heksen te vinden, die soms even verdwijnen, maar altijd weer tevoorschijn komen.

Samen met Luci Aversteeg van Elcerlyck heb ik van de tekening die ik als basis voor het sieraard heb gemaakt een mooie hanger ontworpen. De as zit onder een maansteen. Symbolisch, want heksen zijn dol op de maan. Daarnaast lijkt de steen ook een beetje op een glazen bol, dus vanaf nu kan ik in de toekomst kijken (pas maar op!). Vandaag heb ik de hanger samen met Boef opgehaald. In mijn column op Trikker had ik het over een andere datum, maar door omstandigheden is het vandaag geworden, vijf vijf. Wat ik eigenlijk net zo mooi vind, eigenlijk perfect, omdat ik vier vier de as heb gebracht. De vriendschapsring van Boef en mij is omgetoverd tot een prachtige ‘trouwring’. Plaatjes die nog een beetje incompleet waren, zijn vandaag compleet geworden. Ik ben samen met Nederland bevrijd. Nederland van de bezetter, ik van wat onrust. Vanaf vandaag draag ik twee symbolische sieraden met veel liefde. Dankjewel Luci.

De ketting met het zelfgetekende heksje en maansteen.
Aan de achterkant van de hanger heb ik een afscheidsgroet aan mijn moeder laten graveren.

 

De vriendschapsring van Boef en mij is een ‘trouwring’ geworden.

‘Mijn huishouden met Boef’ verschijnt

Joepie! Vandaag 4-4 is het zo ver! Mijn e-boek ‘Mijn huishouden met Boef’ verschijnt. De exemplaren die ik in de voorverkoop heb verkocht, heb ik verstuurd en de eerste mail is naar Boef gegaan. Het is namelijk precies een jaar geleden dat we een geregistreerd partnerschap zijn aangegaan! Wil je het ook bestellen? Mail dan naar info@rabarbara.nl

 

 

E-boek ‘Mijn huishouden met Boef’ verschijnt 4 april

Het is tijd voor feest. Een echt woordenfeest. Ik ga namelijk weer een boek uitgeven. Na ‘Dat spreekt boekdelen’, ‘Grillig pad der liefde’, en ‘Een stadse in de Achterhoek’ is het nu de beurt aan ‘Mijn huishouden met Boef’. Joepie! Ik spring de lucht vol gaten!

Dit keer heb ik columns bij elkaar gezocht over mijn leven met Boef. In de afgelopen jaren heb ik regelmatig geschreven over stofzuigen, afwassen en andere huiselijke beslommeringen. Het leek mij, gezien de hilarische reacties erop, leuk om juist deze te bundelen. Over het huishouden heeft iedereen wel een mening en ieder huishouden heeft zo zijn eigenaardigheden. Ook het onze. Ik deel ze graag met jullie.

De vorm is dit keer een e-boek. Mijn lieve vriendin Marja was opnieuw bereid om de redactie te doen. Dankzij haar zijn mijn geschreven pareltjes een stukje glanzender geworden.

Het e-boek verschijnt op vier april bij uitgeverij Overal Kansen. Deze datum heb ik gekozen, omdat het dan precies één jaar geleden is dat Boef en ik een geregistreerd partnerschap zijn aangegaan. Een datum om bij stil te staan. Een datum waarbij ik ook aan mijn moeder denk, want zij was op die dag mijn getuige. En al maakt ze al onze jubilea niet meer mee, bij de verbintenis was zij vol trots aanwezig. Het stemde haar blij dat ik officieel een man aan de haak geslagen had. Misschien was ze zelfs nog blijer dan ik.

Het e-boek kan je voor 2,50 euro bestellen door te mailen naar info@rabarbara.nl. Na betaling stuur ik het je dan op 4 april toe. Ik hoop dat dit boek net zo’n succes wordt als mijn voorgaande. Lezers! Ik reken op jullie!

 

De innerlijke reis van Barbara naar Rabarbara

Leuk en geslaagd. Dat was het afgelopen zondag. Tot wel drie keer toe heb ik samen met Anke een verhaal verteld over reizen. Dit was tijdens Mode & Kunst in Groenlo. Anke vertelde over haar geografische verplaatsingen ofwel wereldreizen. Ik over mijn innerlijke reis van Barbara naar Rabarbara. Een proces van wel zeven jaar. Dyon, een vriend van mij kon tot zijn spijt niet bij mijn vertelling aanwezig zijn en daagde mij uit om mijzelf te laten filmen. Na de nodige twijfels (ik zie mijzelf niet zo graag terug op film) besloot ik overstag te gaan.

Gisteren stond de film in mijn Dropbox en toen ik hem terugkeek, vond ik het zelfs aangenaam om hem te zien. Inderdaad: ik zeg vaak ‘ja’ en ja, mijn bril glijdt steeds van mijn neus. Toch was ik blij verrast. Zo verrast dat ik hem zelfs met jullie durf te delen. Zo kunnen degene die er niet bij waren toch meegenieten van het verhaal dat ik wilde vertellen. Het verhaal dat van ‘binnen’ naar ‘buiten’ moest. Ik heb al verschillende pogingen gedaan om de video op dit blog te krijgen. Het bestand is er echter te groot voor. Daarom wil ik de liefhebber de mogelijkheid te bieden om het met hem of haar via de Dropbox te delen. Als je die niet op je computer hebt, kan je het downloaden. Heel simpel. Een kind kan de was doen.

In de vertelling van mijn ‘innerlijke reis’ neem ik de luisteraar mee door de tijd aan de hand van de drie zelfportretten die ik geschilderd heb sinds ik in de Achterhoek woon en geef ik een kort kader voor mijn boeken ‘Grillig pad der Liefde’ en ‘Een stadse in de Achterhoek’ en mijn ‘Rabarbarapen’. De reacties van het publiek deden mij goed. Ik ben daar veel wijzer van geworden! Ik heb zelfs weer wat verhalen voor ‘Rabarbaraspenopavontuur’ in de wacht gesleept! Hoe mooi kan je het hebben?

Een screenshot van het filmpje over de vertelling van mijn innerlijke reis.