Categorie: Geen categorie

Nog een ongepubliceerd onverzonnen sprookje: jagen

Er was eens een meisje dat graag jaagde. Ze wist dat het niet gebruikelijk was voor meisjes. Als meisje hoorde je braaf binnen te zitten en te wachten totdat er iemand op jou ging jagen. Daar was het meisje niet geduldig genoeg voor. Als ze iets wilde, wilde ze het gelijk pakken en mee naar huis nemen zonder toestemming te vragen. Als ze iemand tegenkwam die ze leuk vond (man of vrouw), wilde ze niet wachten totdat deze persoon haar ook leuk vond. Ze wilde haar liefde gelijk uiten en de persoon bedelven onder cadeautjes en kusjes.

Het meisje leerde in haar onverzonnen leven dat anderen vaak niet zaten te wachten op haar gejaag. Dus besloot ze het niet als een bezetene te doen. Ze leerde om een schot te lossen en dan weg te lopen. Compleet de andere kant op. Als iemand haar dan achterna kwam, draaide ze zich om en loste nog een schot. Net zo lang tot ze in de roos geschoten had en het hart van degene die ze leuk vond veroverd had. 

En zo jaagde het meisje op iedereen waar haar haar hart sneller van ging kloppen. Met bedachtzame onverschrokkenheid. Haar hart vloog alle kanten op en alleen degenen die het vrij lieten, konden het vangen. En alleen degenen die vrij waren, konden met haar vliegen en samen de wereld opjagen. Opjagen met mooie dromen.

Het meisje jaagt vrolijk in het bos. Foto: Anja Onstenk

Requiem voor oma’s verjaardag

Ze is vandaag jarig, mijn oma. Het is 6 april 2020. Ze wordt 96 jaar en zit nu helemaal alleen door de maatregelen in verband met het coronavirus. Marleen heet ze en ze is goed bij voor haar leeftijd. Ze woont nog zelfstandig en ik kan met haar mailen, wat ik ook regelmatig doe. Ik weet dat ze er niet van houdt om haar verjaardag te vieren. Daarvoor heeft ze teveel meegemaakt. Toch deed het pijn in mijn hart dat er vandaag niemand bij haar zou zijn. Ik vroeg Anjet van Linge, die ik al jaren volg via Instagram, om een gebed aan haar op te dragen. Dat doet ze in deze tijden elke dag terwijl ze een houten kruis hakt.

Requiem

Anjet:” Ik deed het ooit omwille van #feestvandegeest. Requiem voor een bos was het. En toen kwam nu. En werd het een requiem. Eerst waren er mijn intenties. Die staan alleen bij het eerste kruis: ‘A prayer in wood for those who died alone, for those not chosen, for those who thought “not me”, for those who found no place, for those who gave up their space’.  En toen voegde iemand een intentie toe. En zo ontstond het idee ze op te dragen. Mijn diepere waarom zit denk ik in dit gedicht:

Requiem. 

Because we are nature.

Because we die. 

Because we are blameless but not innocent. 

Because we are not omnipotent. 

Because those who die are loved by someone. 

Because nature breathes now. 

Because we listen. 

Because we watch.”

Toen ik de fotopost op Instagram zag, kreeg ik tranen in mijn ogen. Dit kruis was helemaal voor mijn oma. Zo heb ik toch een beetje haar verjaardag gevierd. Anjet heeft de foto ook naar mijn oma gemaild. Ik hoop dat ze het mooi vindt.

Wil jij ook een kruis een intentie geven, mail dan naar Anjet: anjetvanlinge@gmail.com.

Je kan haar ook volgen op Instagram: anjetvanlinge

www.anjetvanlinge.nl

Het houten kruis dat Anjet voor mijn oma hakte

#WOT 6: Zin

Vorige week had ik even geen zin in een WOT. Mijn hoofd stond er niet naar want mijn week was bomvol. Soms voel ik mijn schuldig als ik iets niet doe wat ik afgesproken heb, maar ik heb geleerd dat het geen zin heeft om in je leven dingen tegen je zin te doen. Vaak bestaat er de mogelijkheid om op een later tijdstip het beloofde alsnog te doen. Zoals nu. En dan kan je de taak, het onderwerp of de persoon de volle aandacht geven. Het resultaat mag er dan ook zijn, omdat er dan wel ruimte en zin voor is.

Bij mij is het heel belangrijk dat ik zin in schrijven heb. Dat mijn hoofd en hart er gepassioneerd mee bezig zijn. Als dat niet zo is, is dat in mijn woorden te proeven. Mijn zinnen raken dan niet de harten van de lezers, zij geloven mij dan niet. Dit omdat ik dan ook mezelf niet geloof. En dat ongeloof sijpelt dan in mijn woorden door en krijg ikzelf ook weer teruggekaatst als ik mijn teksten lees. Daarom schrijf ik alleen zinnen wanneer ik er zin in heb, want alleen dan kan ik volledig bij zinnen iets zinnigs zeggen!

Natuurlijk is het anders wanneer ik zakelijke teksten schrijf of voor de krant op pad ben. Dan heb ik altijd woorden en zin(nen) en kan ik mijn zinvolle boodschap wel overbrengen. Maar dat heeft iets te maken met werklust en passie voor schrijven en is iets anders dan ‘blogzin’ en ‘zin om te overdenken’. In mijn werk is het altijd: afspraak is afspraak, zin of geen zin! De gesprekken die ik dan voer geven mij altijd input voor een zinnig verhaal, waar ik graag tot diep in de nacht buiten zinnen voor werk!

Op het moment heb ik zoveel zin in bloggen dat ik ook het woord van deze week op mij neem. Dus tot zo!

 

#WOT: betekent Write On Thursday. Iedere donderdag verschijnt er een woord waarover je iets kunt schrijven, vloggen of ploggen. Laat bij Martha een link achter naar je eigen blog.