Categorie: Geen categorie

Overhandiging Verzinhoofd aan burgemeester Annette Bronsvoort

Het was voor mij vandaag een feestelijke dag. Vanmiddag had ik een plezierige ontmoeting met Annette Bronsvoort. Ik sprak met haar over mijn boek ‘Verzinhoofd’ en overhandigde het haar samen met een brief met tips en trucs voor een inclusieve samenleving. Ook las ik haar het motto van mijn boek voor. Ik vond het een eer om haar te ontmoeten en wil haar via deze weg nogmaals bedanken dat ze de tijd heeft genomen om naar mijn verhaal te luisteren.

Het bos, vier vragen, het leven en ik

Boeken lezen. Ik doe het bij vlagen. Toen ik Nederlands studeerde las ik er minstens één per week. Ze gingen over allerlei onderwerpen en waren in zeer diverse stijlen geschreven. Van Middelnederlands rijm over jonkvrouwen en ridders tot het intellectualistische gewauwel van Mulisch over God en het vijfde element. Na mijn studie heb ik jaren geen boek meer aangeraakt. Ik kon ze niet meer lezen zonder na te denken over thema, motieven, vorm en structuur. Het lezen had zijn charme verloren. Ik wist genoeg.

Licht en met vaart

Na een paar jaar deed iemand mij bet boek ‘Elf minuten’ van Paolo Coelho cadeau, want, vond de gever “dit is echt iets voor jou”. Met angst en beven begon ik na veel uitstellen erin. Mijn ogen vlogen over de regels en ik was om. Nadien las ik meer boeken van Coelho en ging ik op onderzoek uit naar andere boeken die ik in een adem uit zou lezen. Meestal waren dat boeken over spiritualiteit en zingeving. Of waar iets filosofisch instond. Ze moesten wel licht en met vaart geschreven zijn. Geen moeilijke zinnen met veel komma’s en onmogelijke gedachten. Maar verhalen die duidelijk en in eenvoudige helderheid ergens naartoe gingen en die hoop gaven. Hoop op een uitweg uit het donkerkamer peinzen waar ik mij af en toe schuldig aan maakte. 

Essentie

Zo las ik een paar dagen geleden ‘Het bos, vier vragen, het leven en ik’ van Tessa Randau. ‘Over een vriendschap die alles veranderde’. Een oud-studiegenoot had er een post op Facebook over gedeeld die mij nieuwsgierig maakte. Ik bestelde hem bij Meneer Kees, want hij was vers van de pers en ik wilde de plaatselijke boekhandel natuurlijk steunen in deze moeilijke tijden. Na het lezen was ik licht en tevreden. Er zit een duidelijke structuur in het boek met een opbouw die vriendelijk en zeker niet dwingend is. Op een tot de verbeelding sprekende manier wordt aan de hand van het leven van een jonge vrouw inzicht gegeven hoe aan de hand van vier vragen een mensenleven dat overhoop dreigt te raken door alles wat moet kan worden gered. Hoe je door goed bij jezelf na te gaan wat echt belangrijk is in het leven je tot de essentie komt, het leven kan leiden wat je zelf wilt en gelukkig wordt. 

Aanrader

De eerste vraag die aan de wanhopige hoofdpersoon door een wijze grijsharige vrouw in een bankje in het bos wordt gesteld is: wat wil je echt? Op een natuurlijke manier worden de andere drie vragen in dialoogvorm geïntroduceerd. Ze kunnen pas beantwoord worden als de eerdere door ervaringen in het dagelijkse leven van antwoord zijn voorzien. Ze zijn in een logische opvolging van elkaar en hebben tijd nodig om daadwerkelijk de visie van de vrouw die bijna een burn-out krijgt te veranderen. 

Dit boek is zeker een aanrader voor mensen die overspoeld dreigen te raken door het leven of voor coaches of andere therapeuten die hun cliënten een handvat willen bieden. Het leest vlot en is op een prettige manier vormgeven. 

Een prettig leesbaar en inzichtgevend boek. Foto: Rabarbara

(te) Gek: Sharon Papen

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

‘Hypnose is een natuurlijke staat van zijn’

Ze laat geen mensen de tango dansen in haar praktijk of als een kip op een tafel ronddartelen. Ook geeft ze haar cliënten geen citroenen te eten om ze vervolgens wijs te maken dat ze naar perziken smaken. Nee. Niks van dat al. Sharon Papen van Blikveld meer dan Fysiotherapie gebruikt hypnose therapeutisch voor gezondheidsklachten, angsten en bijvoorbeeld hooggevoeligheid. Sharon: ”Ik wil mensen laten ervaren dat ze dingen in hun gedrag kunnen veranderen op een simpele en ontspannen manier. Het hoeft niet altijd ingewikkeld en zwaar te zijn. Hypnose is een natuurlijke staat van zijn. Denk daarbij aan het moment vlak voordat je in slaap valt. Het principe is heel simpel. De kracht is dat het in het onderbewustzijn werkt. Deze bepaalt voor meer dan 96% je gedrag. Het is veilig.”

“Drie jaar terug hoorde ik dat er hypnosecursussen werden aangeboden. Ik dacht daarbij aan Rasti Rostelli en was heel sceptisch. Totdat ik ergens een artikel las dat het werd toegepast in ziekenhuizen in plaats van anesthesie. Toen werd ik heel nieuwsgierig. Toch ging ik heel kritisch de basiscursus in en voerde ik met mijn bewuste een strijd. Ik wilde laten zien dat ik niet onder hypnose gebracht kon worden. En dan ga je ook niet in trance. Op een gegeven moment besloot ik de weerstand te laten varen. In mijn eerste ervaring ging ik heel diep. Het leek net of ik de aarde in vloeide. Met heel veel energie kwam ik uit de hypnose. Ik kon de hele wereld aan,” vertelt Sharon.

Gezondheids- en welzijnsbevordering

“Ik leerde meer van hypnose. Bijvoorbeeld positieve hallucinaties toepassen. Het was heel bizar dat ik iemand onder hypnose kon brengen en hem dingen kon laten zien die er helemaal niet waren. Dat kunstje gebruik ik het echter niet in mijn praktijk. Ik pas hypnose alleen toe voor gezondheid- en welzijnsbevordering,” legt Sharon uit, “De opleiding was heel aards. Met twee voeten op de grond. Hypnose is een diepe staat van ontspanning die ik met bepaalde technieken opwek. Denk daarbij dat ik je middels een verhaal meeneem naar je onderbewuste of verschillende handbewegingen maak die verwarring creëren waardoor je plotseling onder hypnose raakt. Hypnose is al heel oud. Het vindt zijn oorsprong in het Mesmerisme van voor 1800. James Braid, een Britse arts, ontwikkelde het verder.”

Het kost minder moeite

“Mensen zijn vaak bang dat ze de controle kwijtraken of dingen doen of zeggen die ze niet willen. Dat is een fabeltje. Iedereen die wil, kan onder hypnose. Als iemand niet wil, gebeurt het ook niet. Het is een diepe staat van ontspanning waarbij je bewuste brein meer op de achtergrond is. 96% van wat je doet, gebeurt onderbewust. Als je dat deel kan bereiken, is het bijvoorbeeld veel makkelijker om te stoppen met roken. Als je dat alleen met je bewuste 4% probeert te doen, is dat veel moeilijker. Hypnose kan snel werken, omdat het op je onderbewuste inspeelt. Dingen voor elkaar krijgen, kost veel minder moeite en tijd,” besluit Sharon.

Sharon is een voorstander van om hypnose in te zetten als hulpmiddel bij allerlei vragen/klachten.

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl

Nog een ongepubliceerd onverzonnen sprookje: jagen

Er was eens een meisje dat graag jaagde. Ze wist dat het niet gebruikelijk was voor meisjes. Als meisje hoorde je braaf binnen te zitten en te wachten totdat er iemand op jou ging jagen. Daar was het meisje niet geduldig genoeg voor. Als ze iets wilde, wilde ze het gelijk pakken en mee naar huis nemen zonder toestemming te vragen. Als ze iemand tegenkwam die ze leuk vond (man of vrouw), wilde ze niet wachten totdat deze persoon haar ook leuk vond. Ze wilde haar liefde gelijk uiten en de persoon bedelven onder cadeautjes en kusjes.

Het meisje leerde in haar onverzonnen leven dat anderen vaak niet zaten te wachten op haar gejaag. Dus besloot ze het niet als een bezetene te doen. Ze leerde om een schot te lossen en dan weg te lopen. Compleet de andere kant op. Als iemand haar dan achterna kwam, draaide ze zich om en loste nog een schot. Net zo lang tot ze in de roos geschoten had en het hart van degene die ze leuk vond veroverd had. 

En zo jaagde het meisje op iedereen waar haar haar hart sneller van ging kloppen. Met bedachtzame onverschrokkenheid. Haar hart vloog alle kanten op en alleen degenen die het vrij lieten, konden het vangen. En alleen degenen die vrij waren, konden met haar vliegen en samen de wereld opjagen. Opjagen met mooie dromen.

Het meisje jaagt vrolijk in het bos. Foto: Anja Onstenk

Requiem voor oma’s verjaardag

Ze is vandaag jarig, mijn oma. Het is 6 april 2020. Ze wordt 96 jaar en zit nu helemaal alleen door de maatregelen in verband met het coronavirus. Marleen heet ze en ze is goed bij voor haar leeftijd. Ze woont nog zelfstandig en ik kan met haar mailen, wat ik ook regelmatig doe. Ik weet dat ze er niet van houdt om haar verjaardag te vieren. Daarvoor heeft ze teveel meegemaakt. Toch deed het pijn in mijn hart dat er vandaag niemand bij haar zou zijn. Ik vroeg Anjet van Linge, die ik al jaren volg via Instagram, om een gebed aan haar op te dragen. Dat doet ze in deze tijden elke dag terwijl ze een houten kruis hakt.

Requiem

Anjet:” Ik deed het ooit omwille van #feestvandegeest. Requiem voor een bos was het. En toen kwam nu. En werd het een requiem. Eerst waren er mijn intenties. Die staan alleen bij het eerste kruis: ‘A prayer in wood for those who died alone, for those not chosen, for those who thought “not me”, for those who found no place, for those who gave up their space’.  En toen voegde iemand een intentie toe. En zo ontstond het idee ze op te dragen. Mijn diepere waarom zit denk ik in dit gedicht:

Requiem. 

Because we are nature.

Because we die. 

Because we are blameless but not innocent. 

Because we are not omnipotent. 

Because those who die are loved by someone. 

Because nature breathes now. 

Because we listen. 

Because we watch.”

Toen ik de fotopost op Instagram zag, kreeg ik tranen in mijn ogen. Dit kruis was helemaal voor mijn oma. Zo heb ik toch een beetje haar verjaardag gevierd. Anjet heeft de foto ook naar mijn oma gemaild. Ik hoop dat ze het mooi vindt.

Wil jij ook een kruis een intentie geven, mail dan naar Anjet: anjetvanlinge@gmail.com.

Je kan haar ook volgen op Instagram: anjetvanlinge

www.anjetvanlinge.nl

Het houten kruis dat Anjet voor mijn oma hakte

#WOT 6: Zin

Vorige week had ik even geen zin in een WOT. Mijn hoofd stond er niet naar want mijn week was bomvol. Soms voel ik mijn schuldig als ik iets niet doe wat ik afgesproken heb, maar ik heb geleerd dat het geen zin heeft om in je leven dingen tegen je zin te doen. Vaak bestaat er de mogelijkheid om op een later tijdstip het beloofde alsnog te doen. Zoals nu. En dan kan je de taak, het onderwerp of de persoon de volle aandacht geven. Het resultaat mag er dan ook zijn, omdat er dan wel ruimte en zin voor is.

Bij mij is het heel belangrijk dat ik zin in schrijven heb. Dat mijn hoofd en hart er gepassioneerd mee bezig zijn. Als dat niet zo is, is dat in mijn woorden te proeven. Mijn zinnen raken dan niet de harten van de lezers, zij geloven mij dan niet. Dit omdat ik dan ook mezelf niet geloof. En dat ongeloof sijpelt dan in mijn woorden door en krijg ikzelf ook weer teruggekaatst als ik mijn teksten lees. Daarom schrijf ik alleen zinnen wanneer ik er zin in heb, want alleen dan kan ik volledig bij zinnen iets zinnigs zeggen!

Natuurlijk is het anders wanneer ik zakelijke teksten schrijf of voor de krant op pad ben. Dan heb ik altijd woorden en zin(nen) en kan ik mijn zinvolle boodschap wel overbrengen. Maar dat heeft iets te maken met werklust en passie voor schrijven en is iets anders dan ‘blogzin’ en ‘zin om te overdenken’. In mijn werk is het altijd: afspraak is afspraak, zin of geen zin! De gesprekken die ik dan voer geven mij altijd input voor een zinnig verhaal, waar ik graag tot diep in de nacht buiten zinnen voor werk!

Op het moment heb ik zoveel zin in bloggen dat ik ook het woord van deze week op mij neem. Dus tot zo!

 

#WOT: betekent Write On Thursday. Iedere donderdag verschijnt er een woord waarover je iets kunt schrijven, vloggen of ploggen. Laat bij Martha een link achter naar je eigen blog.