Categorie: Boef

Het vrouwtje van Stavoren staat symbool voor mijn vakantie

Cambiare aria. Dat is nodig volgens mijn vader. Volgens mij ook. Het is goed om af en toe van omgeving, of ‘lucht’ zoals de Italianen het noemen, te veranderen. Er even een andere routine op na te houden op een ongebruikelijke plek waardoor er figuurlijk een frisse wind door je hoofd kan waaien. Vaak helpt het als er letterlijk ook wind waait en je buiten bent. Vakantie is ideaal voor dit soort momenten, maar er zijn meer mogelijkheden. Zelf plan ik het hele jaar door verfrissende uitstapjes in voor de nodige, al dan niet creatieve, inzichten. Ze hoeven niet lang te duren, groots opgezet of ver te zijn. Een kopje thee op een terras een paar dorpen verder kan al genoeg zijn. 

Eindelijk vakantie

Soms is het goed om ook samen eens ‘aria te cambiaren’. Boef en ik trokken er deze september samen knus een midweek op uit. Dat doen we wel vaker. Even weg uit de dagelijkse sleur. Even de zinnen verzetten. Nu hadden we vakantie. Joepie! Eindelijk! Op vakantie gaan is een luxe die we ons eigenlijk niet altijd permitteren. We proberen wel altijd er een paar dagen op uit te trekken met kleinere of grotere uitstapjes. Echt wat langer van huis gaan, doen we niet vaak.  Als we dat doen, plan ik dat wel een tijd van tevoren in verband met de voorpret, maar nu met corona hebben we alle ontwikkelingen even afgewacht. 

In het zonnetje voor onze blokhut. Foto: Boef.

Frisse wind beleving

Een week voor de week waarin we er eventueel op uit wilden trekken, checkte ik de site van natuurhuisjes nog even. Stiekem had ik al weken een huisje op het oog. En stiekem had ik dat al aan iedereen laten zien. Het huisje was echter op het moment dat ik wilde boeken al bezet. Helaas pindakaas. Ik surfte wat rond op verschillende sites en kwam uiteindelijk toch weer uit op een huisje van natuurhuisjes. Ik (ja, ja…sommige dingen mag ik zelf beslissen) koos een huisje dat nog vrij was vanwege de prachtige locatie. Het bevond zich midden op een schiereiland in een jachthaven in Warns, met een prachtig vrij uitzicht op water en boten. Dat het sanitair zich 40 meter verder bevond vond ik toen te verwaarlozen. Ik koos voor de frisse wind beleving en bleef vierkant en tonnetjerond achter die keuze staan. Ook die keren dat ik om vier uur ’s nachts wakker werd met een volle blaas en in het pikkedonker met een lamp over het uitgestrekte grasveld zwalkte om de wc te bereiken. “Wie heeft het huisje ook al weer uitgekozen?”, plaagde Boef mij toen ik daar mijn beklag over deed. Diezelfde vraag stelde hij mij ook toen ook hij een keer midden in de nacht de kou in moest terwijl hij dat eigenlijk niet wilde. Gelukkig konden we wel zonder wc-rol, want papier was er voldoende in het ‘plasgebouw’. 

Ons uitzicht bij de blokhut. Foto: Boef.

Eenvoudige charme

Deze midweek was met de wandeling naar Stavoren waar we ook het beeld van ‘Het vrouwtje van Stavoren’ zagen, het rondstruinen in het Rysterbosk tot aan het IJsselmeer met fanatieke kitesurfers, het tuffen via omwegen met de auto langs enkele Friese meren met tot slot een etentje in Hindeloopen, en het bezoek aan het Fries Scheepvaart Museum in Sneek (onze hele vakantie stond toch in het teken van water en boten?) een vakantie om met een blije glimlach en uitgewaaide geest vandaan te komen. We hebben in korte broek in de volle zon voor ons huisje gezeten, maar ook de wind om ons heen horen loeien en druppels op ons hoofd voelen kletteren. Gewoon heerlijk die afwisseling. Dat ik heel simpel kookte (knakworsten met goulashsoep of gewoon broodjes met kaas of ei) gaf alles de extra eenvoudige charme. Geluk zit in een klein hoekje. 

Op de terugweg van een wandeling naar Stavoren. Foto: Boef.

Mythische proporties

Als aandenken aan deze vakantie hebben we de mooie foto’s van Boef. Hij heeft pas een nieuwe camera gekocht en schiet altijd met veel plezier krachtige plaatjes. Maar ook het luxe gouden boekje ‘Het vrouwtje van Stavoren’ geschreven door Arthur Japin. Hij heeft het verhaal op zijn eigen wijze herschreven. Eerst zag ik het boekje in een gesloten curiosawinkel in Stavoren. Toen ik het een paar dagen later in de museumwinkel van het Fries Scheepvaart Museum zag wist ik: die moet ik hebben. Niet alleen vanwege de kleurrijke tekeningen, maar omdat ik dol ben op verhalen die verbonden zijn aan mensen die ergens symbool voor staan en soms mythische proporties aannemen. Het verhaal is prachtig om te lezen en heeft mij tot nadenken gestemd. Als je het niet kent: zoek het maar eens op. “Niet is meer waard dan liefde,” zegt een zwerver aan het eind van het verhaal tegen het vrouwtje. Dat is de clou. En zo is het maar net. Dat is mijn clou.

Het vrouwtje van Stavoren. Foto: Boef.

‘Hier’ en ‘Daar’

“Die is voor mij!”, dacht ik vanochtend meteen toen ik het schilderij ‘Hier’ van Maria Neumann op Instagram zag. Alles waar ik op het moment mee bezig ben, komt erin samen. De rode aarde, het zweven in de tijdloze lucht van mijn verzinhoofd, de vaste grond die Boef onder mijn voeten biedt, het lijntje tussen die twee, het verlangen naar ‘daar’, maar ook gelukkig zijn met ‘hier’. Daarnaast spelen er zaken die het woordenrijk ontstijgen en ‘gewoon’ aanwezig zijn. Omdat dat kan.

Aanschaf van kunst doe je niet alleen als je samenwoont. Heel de dag zat ik dus op hete kolen te wachten totdat Boef thuiskwam. Ik had namelijk een dagje vrij.  Na het appje aan Maria dat ik interesse had, moest ik nog met Boef overleggen. Zou hij deze aanschaf zien zitten? Wil hij dit schilderij ook in onze woonkamer hebben hangen? Boef deed de voordeur open, ik bestormde hem en vertelde hem mijn overwegingen en overpeinzingen over ‘Hier’. Hij was gelijk overtuigd. Het schilderij hoorde bij ons! 

Gelukzalig appte ik Maria. “Jullie zijn nummer twee,” kreeg ik als antwoord. Ik barste bijna in huilen uit. “Wat nu als wij dat schilderij niet kunnen kopen?” jammerde ik naar Boef. Hij bleef er nuchter onder. Even later kreeg ik te horen dat koper nummer één er vanaf zag. “Ik wil! Ik wil! Ik wil!” appte ik terug. 

Even later stond Maria met haar vriend bij ons voor de deur. Het schilderij werd met de nodige afstand officieel overhandigd. De eerste kunstaanschaf van Boef en mij! Wauw, wat was ik gelukkig. Terwijl Boef met Maria’s vriend bier ging drinken interviewde ik Maria over ‘Hier.’

‘Hier’ en ‘Daar’

Maria: “De zeefdruk stamt uit mijn studententijd bij de AKI. Ik heb het in 2005 gemaakt. Het is een tijdloos werk. Het thema van de opdracht herinner ik mij vaag: identiteit. Toen ik daarover ging nadenken vroeg ik mij af: wat maakt je uniek als mens? Ik ging terug naar de basis. Geen vingerafdruk is hetzelfde. Ik heb mijn vinger nagetekend en uitvergroot. Dat is een soort landschap geworden. En ik heb een soort naald in die vinger gezet. Er zijn er ongeveer tien van gemaakt, waarvan er drie in een lijst zitten. Een ervan heb ik aan een vriendin cadeau gedaan en een met een groene naald heb ik nog thuis.”

“Hier past ook goed in deze coronatijd,” vertelt Maria, “We zijn al heel lang ‘hier’. Verder kan je zeggen dat het gras altijd groener is bij de buren. Ik ben gelukkig gelukkig met waar ik nu ben, heb altijd wat te doen. Ik ben ook wel graag ergens anders, even eruit. Op het moment zijn we al heel lang ‘hier’ en verlang ik naar ‘daar’.  Als ik ‘daar’ ben, kijk ik weer met een ander perspectief naar ‘hier’. Het ‘daar’ is een ‘hier’ van iemand anders. Er is soms een schreeuw om van ‘hier’ ‘daar’ te zijn, maar als je van ‘hier’ naar ‘daar’ gaat word je niet per definitie een ander mens; je krijgt wel een ander perspectief. ‘Hier’ is het ook goed. Je moet het beste maken van de situatie. Dat probeer ik wel althans.”

Maria komt ‘Hier’ aan mij overhandigen

‘Mijn huishouden met Boef’ verschijnt

Joepie! Vandaag 4-4 is het zo ver! Mijn e-boek ‘Mijn huishouden met Boef’ verschijnt. De exemplaren die ik in de voorverkoop heb verkocht, heb ik verstuurd en de eerste mail is naar Boef gegaan. Het is namelijk precies een jaar geleden dat we een geregistreerd partnerschap zijn aangegaan! Wil je het ook bestellen? Mail dan naar info@rabarbara.nl

 

 

E-boek ‘Mijn huishouden met Boef’ verschijnt 4 april

Het is tijd voor feest. Een echt woordenfeest. Ik ga namelijk weer een boek uitgeven. Na ‘Dat spreekt boekdelen’, ‘Grillig pad der liefde’, en ‘Een stadse in de Achterhoek’ is het nu de beurt aan ‘Mijn huishouden met Boef’. Joepie! Ik spring de lucht vol gaten!

Dit keer heb ik columns bij elkaar gezocht over mijn leven met Boef. In de afgelopen jaren heb ik regelmatig geschreven over stofzuigen, afwassen en andere huiselijke beslommeringen. Het leek mij, gezien de hilarische reacties erop, leuk om juist deze te bundelen. Over het huishouden heeft iedereen wel een mening en ieder huishouden heeft zo zijn eigenaardigheden. Ook het onze. Ik deel ze graag met jullie.

De vorm is dit keer een e-boek. Mijn lieve vriendin Marja was opnieuw bereid om de redactie te doen. Dankzij haar zijn mijn geschreven pareltjes een stukje glanzender geworden.

Het e-boek verschijnt op vier april bij uitgeverij Overal Kansen. Deze datum heb ik gekozen, omdat het dan precies één jaar geleden is dat Boef en ik een geregistreerd partnerschap zijn aangegaan. Een datum om bij stil te staan. Een datum waarbij ik ook aan mijn moeder denk, want zij was op die dag mijn getuige. En al maakt ze al onze jubilea niet meer mee, bij de verbintenis was zij vol trots aanwezig. Het stemde haar blij dat ik officieel een man aan de haak geslagen had. Misschien was ze zelfs nog blijer dan ik.

Het e-boek kan je voor 2,50 euro bestellen door te mailen naar info@rabarbara.nl. Na betaling stuur ik het je dan op 4 april toe. Ik hoop dat dit boek net zo’n succes wordt als mijn voorgaande. Lezers! Ik reken op jullie!

 

Vier vier

Huisje, boompje, beestje. Daar ziet het wel naar uit. Boef en ik geven ons vrije en blije leven van ‘hokken’ op voor een toekomst met samen plagend uitdagend oud worden. Nu heb ik officieel beloofd dat ik zijn kunstgebit ga poetsen als dat nodig is. Oei, oei, oei. Vier vier was het. Een moeilijk te vergeten datum. En de aanleiding het feit dat we ons huurhuis konden kopen. Ik verheug mij nu al op mijn jaarlijks kneuterige bloemetje. Of zal Boef mij iets anders geven? Of moet ik hem iets geven? Dat kan natuurlijk ook nog. We zijn een modern, niet geijkt stel dat voor verrassingen zorgt. Omdat Boef geen ring kan dragen in verband met zijn werk en ik toch een bijzonder aandenken aan deze dag wilde, kochten we houten horloges van Lumbr. Zeer mooi en zeer toepasselijk. Zo blijven we allebei bij de tijd voor altijd.

In mijn hoofd was het de afgelopen weken een achtbaan, waardoor er van bloggen niet veel terecht kwam: de koop van ons huis, stiekem een geregistreerd partnerschap (met originele jurk) aangaan, bezig zijn met de Vrije Soos en Literaire Soos (zie het krantenartikel in de vorige blogpost), mijn liedteksten die gezongen worden door de leuke mannen van TweeFM, het regelen van verschillende optredens als woordENkunstenaar met Annekée en de overweging om van Rabarbara een heus bedrijfje te maken. Voor dat laatste heb ik een ondernemingsplan geschreven en ben ik naar de Kamer van Koophandel geweest voor een seminar. Daarnaast heb ik er met verschillende mensen uiteenlopende gesprekken over gevoerd. Diverse personen boden mij hun hulp aan en met één bijzonder exemplaar ga ik in zee. Wordt vervolgd.

Nu ben ik dus min of meer ‘getrouwd’. Wie had dat gedacht? Mijn geluk kan niet stuk. En dat rijmt ook nog eens. Ook al was het op een dinsdagochtend, gratis en in vijf minuten gebeurd, voor mij was het een rijke en omvangrijke dag. We vierden het klein en intiem. Met een lunch met Boef’s ouders, mijn moeder en zusje. Mijn vader kon er helaas om gezondheidsredenen niet bij zijn. Misschien dat we in de toekomst nog een feestje gaan geven om dit grote nieuws te vieren. Maar eerst orde op zaken en sparen.

Er is veel in gang gezet de afgelopen tijd. De ‘maakenergie’ zoals Dyon en Dorian (de mede-oprichters van de Vrije Soos) zo mooi noemen draait op volle toeren. En ik draai mee, van boven naar onder, van links naar rechts. Boef zorgt ervoor dat ik mijn hoofd koel houd en mijn hart kan blijven volgen. Opposites attract.

De houten horloges die Boef en ik dragen ter ere van onze liefde.

Een fris welkomstdrankje tijdens onze lunch op de ‘grote’ dag.

 

Een speciale jurk voor een speciale dag.

 

 

De witte chocoladeletter opoffering

De r zit alweer een tijdje in de maand. Dat betekent dat de chocoladeletterrrr ook al volop te verkrijgen is. Dit jaar heb ik er nog geen gekocht. Wat al een applausje op zich waard is.

Ze zeggen dat vrouwen gek worden van chocolade. En aangezien ik op en top vrouw ben, is dat wat ‘ze’ zeggen ook op mij van toepassing. Als er chocolade in huis is, maakt niet uit in welke vorm, dan maak ik dat gelijk soldaat. Jammie, jammie. Wat smikkel en smul ik daar dan van. Met name witte chocolade vind ik lekker. Boef heeft een voorkeur voor puur, wit lust hij niet.

Uit zelfbescherming, want helemaal tonnetjerond wil ik niet worden, koop ik nooit chocolade. Als ik onverhoopt van iemand wat krijg, verstopt Boef het op een plek in huis die alleen bij hem bekend is. Ik word dan (onder luid protest) op rantsoen gezet.

Soms ontkom je er niet aan om toch chocolade te kopen. Zo had ik een paar jaar terug een feestje waarop ik iedereen wilde verrassen met een letter van de Sint. Bij de Lidl kocht ik ze in allerlei kleuren. Thuis gekomen ging ik ze met een ander klein cadeautje erbij inpakken. Wat keek ik uit naar het feestje! Eenmaal klaar met cadeaupapier en strikken zag ik dat ik een letter over had. Een witte. In gedachten handenwringend verheugde ik mij op de dag die volgde. Mijn chocoladeverslaving kon ik weer eens uitgebreid gaan botvieren. Ik verstopte de letter voor Boef, want dit zou mijn geluksmomentje worden. Op zijn commentaar zat ik niet te wachten.

De volgende dag kwam ik na een stormachtige werkdag bij de post thuis. Ik zette een pot thee en ging naar de plek waar ik de chocoladeletter had verstopt, alleen bij mij bekend. Ik keek en keek en keek. Geen letter te bekennen. Had ik hem dan in mijn tas laten zitten? Nee. Ook daar lag hij niet. Even dacht ik dat ik gek was geworden, maar toen ik Boef er op aansprak toen hij thuiskwam, lachte hij een mysterieuze lach. ‘Het zal toch niet….’, dacht ik, maar ja hoor: Boef had de geheime plek gevonden en mijn witte letter, die hij niet eens lust, opgegeten. “Het was een opoffering. Speciaal voor jou,” probeerde hij zijn gruwelijke daad te vergoelijken. Ik ontplofte.

Het is wel duidelijk dat ik niks stiekem kan doen, want Boef heeft het gelijk in de smiezen. Gelukkig ‘mag’ ik van hem wel hagelslag op mijn brood. Bij de Albert Heijn is tegenwoordig ook een pak met alleen witte hagels te koop. Als je er te veel boterhammen van eet, gaan je tanden er zeer van doen. Zo zoet. Maar voor nu een mooi alternatief voor de chocoladeletters, waar ik naar smacht, maar die ik niet koop. Hoezo een sterke vrouw? Of gewoon bang voor Boef’s ongezouten mening? Wie zal het zeggen?

 

De witte hagelslag die pijn aan mijn tanden doet als ik er teveel boterhammen mee eet.
De witte hagelslag die pijn aan mijn tanden doet als ik er teveel boterhammen mee eet.

 

Meer voor mannen

Boef is er één. Een echte man. Maxim Hartman kan zijn zoektocht ernaar wel staken met zijn programma ‘Nog meer voor mannen’. Zijn opvoedkundige tips zijn in huize Paulus Potterstraat ook niet nodig. Boef staat waar hij voor staat en laat zijn oren (helaas?) niet hangen naar mijn vrouwelijke nukken en grillen. Echte mannen bestaan dus wel degelijk. Ik woon met het levende bewijs samen. Even heb ik overwogen om Maxim een brief te schrijven over Boef, maar dat kan ik Boef met zijn publiciteitschuwe aard niet aandoen. Dus houd ik het bij dit blog.

Het echte manschap uit zich naast bier drinken in het feit dat Boef een sterke voorkeur heeft voor de films van RTL7, de mannenzender. Zelf kan ik Steven Seagal, Arnold Schwarzenegger en Rambo nu niet meer zien. Niet dat ik ze ooit wel heb kunnen zien, maar toen hoefde ik er voor de goede vrede ook niet naar te kijken. Om de haverklap zijn er films over deze vechtersbazen in de herhaling te zien. Alsof er geen betere onderwerpen zijn om over te filmen. Trouwens, naar dartende mannen kijk ik liever ook niet. Ik ben niet de persoon ernaar om snel iemand lelijk te vinden, absoluut niet. Ik houd juist van getekende mannen met een verhaal. Mooie (fotomodel)mannen, die vind ik vaak juist lelijk. Als je begrijpt wat ik bedoel. Van dartende mannen draait mijn maag echter spontaan om. En laten die nou vaak op RTL7 te zien zijn. De uitdrukking ‘het oog wil ook wat’ heeft voor mij eindelijk betekenis gekregen.

Nu moeten jullie niet denken dat Boef hier de scepter zwaait en ik als een slaaf altijd met hem naar RTL7 zit te kijken. We kijken voor de balans ook wel naar een leuke vrouwenfilm op Net5. Of een goede thriller op Veronica of een andere zender. Meestal is er echter weinig zinnigs op tv en lig ik gewoon wat te dutten tegen Boef aan. Op de achtergrond dan vaak de lijzige stem van Seagal en vechtgeluiden. Ik in dromenland. Uiteraard zonder snurkgeluiden.

Gisteren sprak ik op een feestje met een vriendin over dit gebeuren. Zij herkende zich helemaal in mijn verhaal. Ook zij woont samen met een ‘echte man’. We spraken af dat we in de toekomst elkaar gaan appen als de RTL7-drang weer toeslaat. Onze mannen mogen dan met elkaar naar vechtfilms gaan kijken en wij, wij gaan met tissues en chocolade ons te buiten aan vrouwenfilms. Toen ik Boef vertelde over deze afspraak zei hij doodleuk dat ik dan waarschijnlijk elke avond bij die vriendin zou zitten en beter met haar kon gaan samenwonen. Een echt mannenantwoord dat ik met een korreltje zout neem. Want wat is er leuker dan om samen met je lief knus voor de buis te zitten onder een dekentje op een koude winteravond?

Jullie zien het: naast de tv ook een echte vrouwelijke touch. Dat is 'meer voor vrouwen'.
Jullie zien het: naast de tv ook een echte vrouwelijke touch. Dat is ‘meer voor vrouwen’.

Groene vingers

Groene vingers. Wie heeft ze? Ik in ieder geval niet. Dat is iets wat als een paal boven water staat. Planten geef ik te veel of te weinig water. Als ik een bos bloemen krijg, laat ik altijd het boeket in tact. Het elastiekje laat ik om de stengels zitten, want bij de gedachte dat ik de ruikers zelf in een vaas moet schikken, breekt het angstzweet mij al uit. Met veel pijn en moeite probeer ik dan maar om de stengels, gebundeld en al, aan de onderkant van het boeket schuin af te snijden. Het was dan ook geen wonder dat Boef de taak op zich nam om de planten water te geven.

Heeft Boef groene vingers? Het antwoord laat ik veiligheidshalve maar in het midden. Als ik mij namelijk bemoei met zijn bewatering krijg ik een krachtig weerwoord. In het begin van onze relatie gaf ik, als ik het vermoeden had dat hij het groen bij ons in huis vergat, zelf de plantjes weleens water. Nou, dat kreeg ik dan echt aan alle kanten te horen, want op deze manier verstoorde ik zijn ‘watergeeftactiek’. Ouder en wijzer geworden liet ik de planten de planten en zo kabbelde het floraleven bij ons in huis voort.

De balans kwam de afgelopen weken weer scheef te staan toen twee hele leuke plantjes met vrolijke paarse bloemetjes erin er elke keer erg verlept bij stonden. Van mijn schoonmoeder begreep ik dat dit soort veel water nodig heeft, dus pakte ik af en toe onze gieter om mij om mijn lievelingetjes te bekommeren. Zonder resultaat. Vandaag besloot ik de confrontatie met Boef aan te gaan en wees ik hem op de inmiddels armetierige bedoening in de vensterbank. Zoals verwacht kaatste hij de bal direct terug: ik had me niet aan de afspraak gehouden en nu hadden de plantjes een overkill aan water gehad. Ik had hem moeten vertrouwen en hem zijn gang moeten laten gaan. ‘Het is hem dus wel opgevallen dat ik de plantjes ook water heb gegeven,’ dacht ik bij mezelf, ‘Hij houdt de boel dus toch wel in de gaten. Maar waarom heeft hij dan niet ingegrepen?’

Wiens schuld is het nu dat de plantjes dood zijn? Beiden wijzen we met een vinger naar de ander. De hond in de vensterbank houdt wijselijk zijn mond. Hij is wél verstandig.

Een van de verlepte plantjes met de zwijgende en dus verstandige hond.
Een van de verlepte plantjes met de zwijgende en dus verstandige hond.