Auteur: Rabarbara

woordENkunstenaar

Floriaan de tuinkabouter

Mijn nichtje Nina wordt drie dit jaar. Al een paar maanden heb ik een cadeautje voor haar in huis. Normaal gesproken ben ik niet zo geduldig met het bewaren van geschenken, maar wijsheid komt met meer grijze haren. Mijn presentje is het boek ‘Floriaan de tuinkabouter’ van Ineke Bennink-ten Have. Ik kwam op het idee voor het boek door een artikel dat collega en vriendin Annekée geschreven heeft voor de Elna.

Het verhaal dat ik las over de totstandkoming met het scheuren en kleuren van tekeningen sprak mij erg aan. Toen ik het boek in De Koppelkerk zag liggen tijdens een tentoonstelling die ik bezocht, aarzelde ik geen moment. Zelfs Boef (absoluut geen boekenliefhebber) bekeek het kleurrijke en fraai vormgegeven boek vol bewondering en bladerde er aandachtig in. Ikzelf heb de rijmpjes en collages ook goed tot mij genomen en kon al lezend en kijkend niets anders dan goedkeurend en blij glimlachen. In het boek ga je met Floriaan door de tuin lopen en beleef je de seizoenen: in de groentetuin, in de bloemenwei, bij de vijver, in het huis van Flora die in een bloempot woont en ga zo maar door. Er loopt af en toe een kat door het verhaal. Neel heet zij.

De illustratie op de voorkant van het boek kom je

ook in het verhaal tegen. Het volgende gedicht staat erbij:

 

‘s Nachts als het stil is

 

Hier zie je Floriaan buiten in het maanlicht staan.

Het is nacht en toch zo licht.

De volle maan schijnt op zijn gezicht.

Hij is in de wei om de Teunisbloemen te zien.

Hij telt er wel een stuk of tien.

De bloemen die in de avond pas open gaan,

Ruiken mmmm….zo lekker zoet, vindt Floriaan.

 

Aan het toepasselijke einde van het boek gaat Floriaan dromen en slapen. En dromen deed ik na het boek. Over hoe je iets kan maken waarin woord en beeld zo goed en zo mooi samen komen en over hoe Nina het boek zal vinden. Ik hoop dat ze er net zo van geniet en misschien nog wel meer als ik heb gedaan. Kinderen hebben nog zo’n heerlijk open belevingswereld. Ik kan niet wachten tot ik het haar kan geven en haar blik zie. Het is bijna zo ver!

Meer info op de site van Ineke: www.inekecp.nl

De mooie voorkant van ‘Floriaan de tuinkabouter’

Bakfiets met logo

Rabarbara zit in de lift. De laatste tijd ga ik steeds meer op pad. Voor een typ-je-lief feestje in de privé-sfeer of met deelname aan (kunst)markten. Dat laatste voor mijn plezier in het contact met mensen, maar ook om meer zichtbaarheid te krijgen. De tijd om nog meer naar buiten te treden is aangebroken en heel de wereld (of in ieder geval Lichtenvoorde en omgeving) mag weten dat Rabarbara bestaat.

Onlangs had ik de stap al gewaagd om bij Roel van RS Vormgeving banners te laten maken, afgelopen vrijdag werd ik de blije eigenaresse van een bestickerde bakfiets. Wat wil je nog meer?

Brief van en brief aan Marja

Met een brief aan Marja startte ik een maand geleden mijn project typ-je-lief. Inmiddels ben ik ook een correspondentie met Meester Marius begonnen. Hij is nu vijf weken vakantie aan het vieren vernam ik via een modern communicatiemiddel. Mijn antwoord op zijn mooie brief die hij mij per post stuurde, bewaar ik voor een passender moment. Even geduld dus allemaal!

Een tijdje terug viel er een handgeschreven antwoord van Marja in mijn brievenbus. De mooi met zilveren sterren versierde enveloppe bevatte een heus schoolschriftenblaadje met pakkende woorden. Vanavond tikte ik na een smakelijke barbecue met Boef en espresso toe mijn antwoord aan haar op heus groeipapier. Van het bestaan van dit papier hoorde ik onlangs van een vriendin. Omdat Marja biologe is, leek het mij echt passend om haar een brief te sturen die na goede zorgen verandert in een veldboeket!

Dit is de voorkant van de brief die Marja aan mij schreef.
Dit is de achterkant van de brief die Marja aan mij schreef.
Dit is de brief die ik aan Marja op groeipapier getikt heb.

 

 

 

Brieven van Meester Marius

Rabarbara is blij! Naar aanleiding van mijn vorige blog kreeg ik veel reacties. Een wel hele leuke is van mijn jeugdvriend Marius. Hij kroop na het verschijnen van mijn typsel gelijk achter zijn typemachines om brieven aan mij te tikken. Een heuse correspondentie is geboren, want zoals jullie wel zullen begrijpen ga ik Meester Marius (zo noemt hij zichzelf tegenwoordig) mooie brieven  terugtypen. Hij moet zijn brievenbus de komende tijd maar goed in de gaten houden! Het zal mij benieuwen of we onze ‘jeugdstrijd’ aangaande het patent op een gemaakte geniale uitvinding eindelijk kunnen uitpraten. Het valt mij trouwens mee dat hij mij nu geen ‘spin’ meer noemt! Rare bijnaam eigenlijk, want we verzamelden voornamelijk slakken waar we ‘hardloopwedstrijden’ mee deden.

Van zijn brieven en typemachines heeft Meester Marius mooie foto’s gemaakt die ik met trots met jullie deel. Wordt vervolgd.

 

De brief de Meester Marius achter zijn Olympia aan mij typte.
De Olympia Monica de Luxe van Meester Marius
De brief van Meester Marius in de Olympia
De oude Vendex 800 van Meester Marius.
Een bericht van Meester Marius in de oude Vendex 800.
De elektronische schrijfmachine van Meester Marius.
Een brief op de elektronische schrijfmachine van Meester Marius.

(te) Gek: Lidy Nienhuis

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

 

‘Als ik schilder, verdwijn ik in mijn schilderij’

Schilderen is haar grootste passie. Als kind tekent ze al de kleuren van de hemel. Daarnaast haakt, breit, maakt ze sieraden en geniet ze volop van de natuur. Lidy Nienhuis (56) is een echte creabea; vervelen komt niet in haar woordenboek voor. Door de weeks is ze werkzaam bij Estinea en doet ze vrijwilligerswerk bij ‘Het Centrum’ van Perron 8. Daarnaast is ze flexwerker bij Amnesty.

 

Serge

“Schilderen is heerlijk. Als ik schilder ben ik alleen daarmee bezig. Alles valt dan van mij af,” vertelt Lidy gelukzalig. Ze schildert voornamelijk portretten en dieren. Dit doet ze aan de hand van foto’s die ze mooi vindt. Ook in opdracht. Een wel heel speciaal schilderij is van haar overleden hond Serge, een Cavalier King Charles-spaniël. Hij was haar lievelingshond. Ze kocht hem toen hij bijna één was. Vanaf het begin hadden ze een speciale klik. Hij kwam bij de eerste ontmoeting gelijk op haar schoot zitten. Jaren na zijn dood schildert ze hem (in 2012). Als door hogerhand ingegeven. De gedachte aan Serge ontroert haar nog steeds.

Het schilderij dat Lidy van haar lievelingshond Serge heeft gemaakt.

Verdwijnen

Als kind tekent Lidy veel, maar op de middelbare school wordt het minder. In de jaren ‘90 pakt ze het weer op met meerdere aquarel- en later ook acrylcursussen. Vanaf 2003 volgt ze lessen bij Astrid Vredegoor. Eerst bij het KVT, later bij Atelier The MAD House. Bij Astrid leert ze werken met olieverf en dat is het voor haar helemaal, omdat olieverf een hele rustige manier van werken is en de verf niet aan de penseel droogt. Ook thuis is ze in de weer met penselen en verf. Dit doet ze alleen als ze een paar uur achter elkaar kan doorwerken, want, legt Lidy uit: ”Als ik schilder, verdwijn ik in mijn schilderij.”

 

Geluksgevoel

Haken en breien is iets wat Lidy altijd gedaan heeft en gewoon tussendoor oppakt als ze eventjes een momentje heeft. Ze kan het namelijk op de automatische piloot en vindt het lekker ontspannend. Lidy: “Op mijn twaalfde breide ik mijn eerste rode schipperstrui, met wat hulp van mijn moeder. Handwerken is verrukkelijk. Ik moet het elke dag even gedaan hebben. Het geeft mij een geluksgevoel. Net als mijn vrijwilligerswerk bij ‘Het Centrum’. Daar verzorg ik samen met andere vrijwilliger voor mensen met een beperking een workshop sieraden maken. Als ik zie hoe blij ze zijn met hun creatie ben ik trots. Daar doe ik het voor. Die blije gezichten.”

Opdrachten

Lidy staat altijd open voor schilder- of haakopdrachten. Mail haar gerust op: leolidy.nienhuis1@kpnmail.nl

 

Lidy gaat helemaal op in haar schilderij als ze schildert.

 

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl.