Maand: juni 2021

Aandacht voor verloren geluk

Check. Ja hoor. Ik ben weer op aarde! Voor hoever dat dan kan met een hoofd dat altijd in de (donder)wolken zit. De afgelopen weken waren vrij turbulent voor dit grofgebouwde meisje met haar fijnbesnaarde zenuwstelsel. Zo begon ik het hypnoseprogramma ‘Lichter leven’ van Sharon van Blikveld fysiotherapie om nog een keer mijn overtollige kilo’s onder de aandacht te brengen, vierde ik mijn 45everjaardag, schreef ik een spread over de vernieuwde visie op wonen in de ouderenzorg, legde ik de laatste hand aan de teksten voor mijn nieuwe website, kreeg ik een jurk op maat en overhandigde in ‘Verzinhoofd’ aan burgmeester Annette Bronsvoort. Over dat laatste ga ik nu meer schrijven.

Complimenten

Zoals jullie uit mijn twee vorige blogs hebben kunnen concluderen, ben ik in gesprek geweest met burgemeester Annette Bronsvoort over ‘Verzinhoofd’ en de inclusieve samenleving. Iets wat ik best spannend vond, want hé: wie ben ik? Maar alles ging eigenlijk vanzelf. Het gesprek verliep op een natuurlijke manier en ik heb mijn zegje kunnen doen en zelfs nog meer. De burgemeester wist echt wie ik was en vertelde mij dat ze mijn stukjes in de krant altijd met veel interesse las. En zoiets is voor een journalist natuurlijk altijd leuk om te horen. Tijdens het maken van het filmpje voor op social media sprak zij mij ook lovend toe en kreeg ik complimenten. Helaas weet ik niet meer precies wat ze gezegd heeft, omdat het geluid bij het filmpje niet meegekomen is. Maar ik weet wel dat het ging over mijn inzet voor de inwoners van Oost Gelre. Ik glom van trots. En nu gaat het er natuurlijk niet om dat ik zo geweldig ben (iets wat uiteraard niet te ontkennen is), maar om het feit dat ieder mens ertoe doet en ieder mens gezien mag worden. Daarom probeer ik altijd ook onbekenden te interviewen in de krant en op mijn blog. En in die artikelen wil ik dan hun eigen persoonlijke en eerlijke verhaal en visie naar voren brengen.

1000 woorden

Om mijn zegje kracht bij te zetten, schreef ik de burgemeester ook een brief van bijna 1000 woorden. Over de grotere boodschap achter ‘Verzinhoofd’, want die is er ook: het helen middels schrijven van de gebarsten mens en het streven naar een inclusieve samenleving, waarvan het eigenlijk triest is dat dat nodig is. Waarom is de maatschappij niet van nature inclusief? Waarom kan en mag niet iedereen gewoon in zijn eigen tempo meedoen? Inmiddels heb ik al een antwoord: de burgemeester heeft mij een persoonlijke brief teruggeschreven. De inhoud laat ik even achterwege, want er komt ook nog een publiekelijke reactie. Ik kan wel zeggen dat ik er heel blij mee ben.

Zonnebril

Gelukkig durven de mensen nog wel met mij te praten na mijn verschijning op de voorpagina van de Elna, al zien sommige mij nu wel als een beroemdheid. Een enkeling heeft zelfs gekscherend om een handtekening gevraagd. Er zijn er ook die met stomheid geslagen zijn, maar die zijn op één hand te tellen. Een zonnebril dragen heeft geen zin, daar kan ik mij niet achter verstoppen met mijn lengte en figuur met moordtieten. De publiekelijke overhandiging van ‘Verzinhoofd’ aan de burgemeester heeft al resultaat: ik heb weer een boek verkocht, heb een winkel gevonden waar ik mijn boeken mag stallen, mag mij verhaal voor Lions Club Oost Achterhoek gaan vertellen en ben uitgenodigd voor een bijeenkomst ‘Samen herstellen’ van Stadskamer met verschillende organisaties en vrijwilligers. 

Verloren geluk

Het filmpje is door heel veel mensen bekeken en mijn post over de voorpagina van de Elna is op LinkedIn ook door ‘mensen met invloed’ geliket. Wellicht dat zo mijn boodschap verder komt en groter wordt gedragen. Iets wat mooi zou zijn. Ik hoef echt de politiek niet in. Laat mij maar lekker mijn lessenreeks ‘Schrijf glans aan je barst’ geven, stukjes voor de krant en mijn blog schrijven. Maar ik hoop wel dat mijn boodschap zo overkomt: schrijven kan helen, niks is gek en iedereen doet er toe! De manier waarop ik hier aandacht voor vraag is niet doorsnee. Maar ik ben ook niet doorsnee. En wie is dat eigenlijk wel? We hebben allemaal iets wat ons uniek maakt. Laten we stoppen om ons daarvoor te schamen. Laten we dat in de openbaarheid gooien en ventileren. Laten we dat omarmen en koesteren. Laat iedereen zijn eigen ‘Verzinhoofd’ schrijven of verzinnen en zo een stukje verloren geluk vinden. En dat dan geluk dan delen met anderen, zodat we straks allemaal stralen als de zon!

Overhandiging van ‘Verzinhoofd’ en brief aan burgemeester Annette Bronsvoort. Foto: Marlies ten Tije

Overhandiging Verzinhoofd aan burgemeester Annette Bronsvoort

Het was voor mij vandaag een feestelijke dag. Vanmiddag had ik een plezierige ontmoeting met Annette Bronsvoort. Ik sprak met haar over mijn boek ‘Verzinhoofd’ en overhandigde het haar samen met een brief met tips en trucs voor een inclusieve samenleving. Ook las ik haar het motto van mijn boek voor. Ik vond het een eer om haar te ontmoeten en wil haar via deze weg nogmaals bedanken dat ze de tijd heeft genomen om naar mijn verhaal te luisteren.

Zo zie ik het

‘Zo zie ik het’ is het nieuwste boek van Linda Commandeur. Ik nam het na een lang en persoonlijk gesprek blij en dankbaar bij Lokalen in ontvangst.  Lang heb ik erop moeten wachten, maar dat geduld werd beloond. Als je het openslaat, lees je als eerste een klein voorwoord waarvan de woorden ‘En bedenk: hoe kijk ik eigenlijk zelf’ bij mij blijven hangen. Een paar dagen achterelkaar heb ik af en toe het boek erbij genomen erin gebladerd en gekeken. Ik probeerde te luisteren naar wat de beelden mij te vertellen hadden. Las de teksten die tussen de beelden af en toe opdoken. Op de pagina’s staan vaak twee foto’s naast elkaar die samen een verhaal vertellen. Maar alle foto’s bij elkaar vertellen ook een verhaal. Over anders (leren) kijken en anders (leren) zien. Tussen twee heel verschillende beelden van bijvoorbeeld een muur en natuur is overeenkomst in kleur. In iets wat ogenschijnlijk onbeduidend lijkt zoals een schuur zitten bijzondere vormen. Wat gebeurt er als je inzoomt op een detail van een iets?

Beelden die spreken

Voor het maken van dit boek heeft Linda een lange wandeltocht door de Achterhoek gemaakt. Een wandeltocht waarbij ze vertraagde, echt de tijd nam om de omgeving te zien en met de mensen die ze tegenkwam in gesprek te gaan. Er ontstond een ander boek dan ze voor ogen had. Al hoewel. Voor ogen? Ze wist niet waar ze over zou gaan schrijven toen ze aan haar tocht begon, maar verwachte dat het boek al wandelend en kijkend zou ontstaan. Toen ze wilde beginnen met schrijven, kwamen de woorden niet. In plaats daarvan spraken de beelden met haar. Die wilden haar iets vertellen. En daarmee wil zij ons iets vertellen. Of nee. Daarmee wil ze ons iets laten zien. En zo liet ze haar verhaal ontstaan. Want beelden vertellen ook een verhaal.

Weerspiegeld

Hoe kijk ik eigenlijk zelf? De vraag aan het begin van het boek spookt nu door mijn hoofd. Zelf loop ik altijd met mijn hoofd in de wolken en heb ik eigenlijk nauwelijks oog voor mijn omgeving. Terwijl ik wel vind dat omgeving bepalend is voor je gemoedstoestand en welzijn. Ik vind de Achterhoek mooi om wat ze mij heeft gegeven: rust in mijn hoofd. En als ik zo de foto’s van Linda bekijk, zie ik dat de Achterhoek ook daadwerkelijk mooi is en snap ik dat de schoonheid van de omgeving zich in mijn ziel weerspiegeld heeft. Of misschien beter: haar schoonheid en ruimte gaf mijn schoonheid de ruimte. 

Zo kan het ook!

In het gesprek met Linda naar aanleiding van haar boek kwamen we ook op mijn persoonlijke ontwikkeling van de afgelopen jaren. Gestimuleerd door Boef, Achterhoek Nieuws, Bibliotheek Oost-Achterhoek en vele zzp’ers vond ik de moed om mijn visie te laten zien op hoe je ook kan leven met een psychische kwetsbaarheid. “Zo kan het ook!”, zijn woorden die bij Linda opkomen als ze nadenkt over wat ik met mijn posts op social media en in andere daden laat zien. En die woorden galmen na. “Is dat zo?” vraag ik mij af. “Ja dat is zo!” weet ik even later. En ik maak er een mooie tekening van.

De taal voorbij

Ik zie de dingen anders dan Linda, maar toch kijken we op een vergelijkbare manier. Zien we verbanden die anderen niet zien. Zien we schoonheid op onverwachte plekken waar niemand het ziet en verwacht. Zij in de omgeving. Ik in de mensen die ik interview voor de krant en mijn blog. Waarbij ik er niet aan twijfel dat ook zij schoonheid in mensen ziet. Dat heeft ze meermalen in haar carrière bewezen. Maar in dit boek, met deze beelden draait het om de omgeving en wat die teweeg kan brengen. Ik denk dat de schoonheid van de beelden ons laat zien dat we (in de Achterhoek) mooier zijn dan we in eerste instantie denken en dat schoonheid in onverwachte hoeken zit. Beelden kunnen onbewust op je inwerken en gaan als ze goed zijn neergezet de taal voorbij. Dat gebeurt in dit geval. Ze vertellen meer dan ik hier kan opschrijven. Ga zelf het boek bekijken en luister naar wat de onverwachte combinaties jou te zeggen hebben. Kijk. Kijk. En kijk nog eens.

Nieuwsgierig? Kijk in Linda’s webwinkel