Maand: mei 2021

Troost

De afgelopen maanden heb ik drie keer live een online bijeenkomst van De Koppelkerk bijgewoond. In maart een Kenniscafé over de bange mens door Daan Heerma van Voss, in april een Literair café over de ziel door Désanne van Brederode en in mei een Literair café over kunst, filosofie en tijd door Joke Hermsen. Deze bijeenkomsten werden goed geleid door Sylvia Heijnen, directeur van de Koppelkerk. Ik ben er veel wijzer van geworden en heb het boek van Daan genaamd ‘De bange mens’ en ‘Ogenblik en Eeuwigheid’ van Joke inmiddels gretig gelezen. ‘De tas’ van Désanne staat nog op mijn verlanglijstje. De bijeenkomsten zijn terug te zien op https://koppelkerk.nl/terugkijken/

Moed

Ik merk dat het in deze tijden van corona goed is om af en toe je zinnen te verzetten. De Koppelkerk biedt uitkomst. Petje af dat ze elke week zo’n mooi programma aanbieden! Luisterde ik in het begin vooral luisterboeken van de Bibliotheek, na verloop van tijd kreeg ik toch meer behoefte aan interactie. De samenleving die langzaam weer open gaat, heeft lange tijd (gedeeltelijk) op slot gezeten. Toen alles rond het virus zich net aandiende probeerde ik enthousiast de moed erin te houden en mensen die het leuk vonden stuurde ik na een oproep brieven en kaartjes. Soms ook ongevraagd iemand waarvan ik wist dat hij of zij het moeilijk had. Nu weet ik wel dat ik het relatief makkelijk heb: ik heb mijn banen nog, kom nog redelijk onder de mensen en heb geen huidhonger. De offers die ik heb moeten brengen waren voornamelijk luxe-problematiek: ik kon geen boekpresentatie van ‘Verzinhoofd’ houden, geen workshops ‘Schrijf glans aan je barst’ geven, niet meer naar concerten en feestjes. Ook ben ik vrij gezond. Ik probeerde met de verhalen op mijn blog de burger moed te geven. Mezelf trouwens ook. En in het begin lukte dat aardig. 

Bang

Nog steeds krijg ik wel opmerkingen over mijn posts op social media. Dat het leuk is om ze te volgen. Toch merk ik dat mijn acties niet echt meer binnenkomen in de harten van mijn fans. De mensen zijn moe, bang en op. Laten hun hoofd een beetje hangen. Ik zie het aan mijn oma van 98 waar ik samen met Boef afgelopen weekend even was. Het doet mij verdriet dat zij in de laatste fase van haar leven nog eenzamer is geworden. Zij kan het nieuws niet behappen en daarmee ook het leven niet meer. Dat snijdt je als kleindochter door de ziel. Wat kan ik doen? Een keer op bezoek (maar ik woon ver) en dan veel lekkers voor later meenemen, brieven sturen, kaartjes sturen. Gedachten in een hoofd kan je echter niet wegnemen. En dan heb ik ook nog mijn eigen gedachten over anderen die het moeilijk hebben. Ook ik ben bang voor de toekomst. 

Woordkusje

Ik probeer de moed erin te houden. Leuke dingen te doen, mijn dromen die ik nog steeds heb met de beperkte mogelijkheden die er zijn uit te voeren. Ik probeer licht en liefde te verspreiden. Dat is niet altijd makkelijk, omdat alles in de samenleving ontwricht is geraakt. Komt er ooit een nieuwe balans? Wordt het mooier? Of juist slechter? Met mijn woorden wil ik troost bieden in deze onzekere tijden, maar ik wil zelf ook getroost worden. Dat doet Boef gelukkig, maar ook de online bijeenkomsten van de Koppelkerk zorgen voor een gevoel van geliefd en welkom zijn. Kunst in wat voor vorm dan ook als troost, om hoop te houden, de moed niet te verliezen. Ik zoek troost om te kunnen troosten. En huil mee met de mensen die huilen en geef ze een knuffel in taal. Een woordkusje. Het is misschien niet veel en soms zit er misschien in de taal wat afstand door de tijd en ruimte. Mijn intentie overbrugt echter elke kloof en ik voel liefde voor iedereen die het wil ontvangen. Ik strek mijn hand nu door deze regels ook naar jou uit en woel je haren liefdevol door de war (mocht je die hebben). Een kusje op je voorhoofd. En een hele dikke kus voor de Koppelkerk voor hun troost. Zonder dat had ik het niet gered! Smak!

De boeken die mij de afgelopen weken troost boden. Foto: Rabarbara

Mag ik je handtekening?

Wat te doen? Ik heb heel veel te vertellen, maar het toverstafje dat altijd mij hoofd aanraakt zodat de woorden in mijn hoofd gaan zingen raakt mij niet. Een wat zwaarder gevoel blijft hangen. Als ik nu ga schrijven, schrijf ik een stuk puur voor mezelf. Om mijn gedachten te ordenen, want dat gebeurt als ik naar jullie toe schrijf. Vaak krijg ik op deze schrijfsels weinig feedback. Wat de reden daarvoor is, weet ik niet. Mensen lezen liever over bier drinken, kapotte panty’s en afvallen. Dat zijn thema’s die aanspreken en reacties uitlokken. 

Toch heb ik besloten een poging tot schrijven te wagen. En tot nu toe komen de zinnen best vlot in mijn hoofd op. Soms is woorddansen niet lichtvoetig. Maar moet dat?

Mijn eerste optreden bij de vakgroep Nederlands in Leiden. Foto: Raymond Harper.

Nieuwe website

Wat wil ik jullie allemaal vertellen? In de eerste plaats dat ik druk in de weer ben met een nieuwe website. Ik ben er al een tijdje mee bezig en heb de derde herziening van de eerste versie teksten af. Ik laat hem bouwen door Roel Stoltenborg van RS Vormgeving. Hij heeft ook mijn logo ontworpen en tal van andere reclame-uitingen voor mij gemaakt. De samenwerking is altijd soepel verlopen en hij denkt goed mee. Roel maakt mijn soms troebele ideeën erg aantrekkelijk. 

Waarom een nieuwe website? Nou, omdat ik mijn woorden meer wereld gun. De lezers die ik nu heb, zijn voornamelijk te vinden in Oost Gelre. Er zijn er die in andere gebieden van het land mijn teksten lezen, maar die zijn op een hand, oké twee handen, te tellen. Ik wil graag dat mijn droom door meer mensen gelezen wordt. Ik voel een soort urgentie om Nederland te veroveren met mijn gedachten. Niet dat ik nu aan grootheidswaanzin lijd (ik denk eerder het tegenovergestelde), maar ik denk wel dat mijn schrijfkwaliteiten van nut zullen zijn voor een grotere doelgroep. En het past ook bij mijn wens om een mooiere en inclusievere wereld te creëren met taal. Daarom tast ik diep in de beurs en laat ik een sprekende en op maat gemaakte site bouwen. Ik kan niet wachten tot hij af is! Achter de schermen ben ik al met veel dingen ervoor bezig. Ook ben ik aan het nadenken over de nieuwe foto’s in zwierige jurk. En dat denken stemt mij gelukkig. 

BNI

In het kader van Nederland veroveren heb ik onlangs mijn idee online gepitcht bij een net gelanceerd BNI chapter in Amsterdam. Ik was daarvoor gevraagd door een vrouw die ik nog uit mijn studententijd ken en die ik al twintig jaar niet meer gezien had. Het was een hele ervaring om dat te doen, zeker omdat ik spontaan wilde zijn en de tekst niet uit mijn hoofd geleerd had. Helemaal soepel kwamen de woorden niet uit mijn mond, maar ik krijg nog een kans bij een andere groep. Dus blijkbaar heb ik toch iets goed gedaan! Ook is iemand uit die groep mij nu aan het polsen voor een eventuele opdracht. Je weet maar nooit hoe een koe een haas vangt! Het chapter doet hun naam Friendship in ieder geval eer aan.

Charmante heren

Verder ben ik een samenwerking gestart met drie charmante heren. We willen met ons viertjes gaan optreden met eigen werk en zinnen nog op een naam voor ons illustere gezelschap. Ik voel mij zeer vereerd dat ik gevraagd ben om ze met mijn sprankelende persoontje te inspireren. En ik kan verklappen dat ik niet alleen kusjes uitdeel, maar soms ook de botte bijl hanteer. Maar dat moet ook wel, want anders is er geen beweging in de hoofdige taal krijgen. In de toekomst zullen jullie meer hierover lezen. Eerst moet onze samenwerking nog uitkristalliseren, maar ik voorvoel veel moois en goeds! 

Door de afspraken met deze mannen van mijn hart ben ik ook geïnspireerd mijn archieven ingedoken en kwam ik prachtige teksten en foto’s uit mijn studententijd tegen. Toen trad ik ook al op. Wat was ik mooi en knap (letterlijk en figuurlijk)! Ik bekeek al mijn vondsten en was met stomheid geslagen. Dat was allemaal voordat een grote schaduw over mijn schrijfcarrière zou vallen. Ook die herinneringen kwamen boven. En ik denk dat die herinneringen een beetje voor de zwaarte staan die ik aan het begin van dit stuk noemde. Voor de donderwolken die altijd in mijn Verzinhoofd aanwezig zijn, al danst het nog zo gepassioneerd. Verdrietig was ik. Van iemand waar Christiaan Weijts een handtekening aan vraagt omdat ze zo veelbelovend is, veranderde ik in iemand die moest vechten om af te studeren en na haar studie uiteindelijk postbode werd. Begrijp mij niet verkeerd. Het is een heerlijk beroep dat ondergewaardeerd wordt en zeker meer aanzien verdient en het geeft mij de mogelijkheid om mijn grote gedachten te ordenen. Maar het contrast is zo groot.

Applaus

Gelukkig schrijf ik ook al jaren weer zinnige stukjes en heeft mijn Verzinhoofd haar weg in de wondere en harde wereld gevonden. Ik ben journalist, geeft schrijfraad en workshops in de bieb en mag cursussen voor de Stadskamer geven. Ik heb jou als lezer gevonden. En nu wil ik dat groter trekken. Naar meer lezers. Wat ben je als schrijver zonder publiek? Zonder applaus, hartje op Instagram of like op Facebook? Natuurlijk schrijf ik in eerste instantie voor mezelf, maar ik schrijf naar jullie toe. Voor jullie. Dan komen de woorden. Dan komt de interactie. Soms pas jaren later. Soms onbewust. Mijn blog is mijn steen in de rivier. En straks heb ik een nog krachtigere steen. Zwem je mee met de verlegde stroom?

Het programmaboekje van mijn eerste optreden. Foto: Rabarbara

(te) Gek: Jelien Lammers

‘Dieren spiegelen je zelfliefde’

Met haar confettikanon is Jelien Lammers van Jelien.Nu een inspiratiebron voor velen. Ze is succesvol ondernemer en heeft een sterke liefde voor dieren. Lag ze als klein meisje bedolven op de deel onder dertien katten, nu heeft ze een bijzondere band met de honden Mosha, Dex en Nilo. Met deze honden heeft ze onder andere mensen gecoacht. Op het moment werkt ze aan een theatervoorstelling over haar innerlijke reis die ze door  spiegeling van haar honden gemaakt heeft. Ze gebruikt dit persoonlijk verhaal als middel om haar boodschap duidelijk te maken. Jelien:”De liefde voor je dier gaat over jezelf. Vaak denken mensen dat ze door hun dier zo blij zijn, maar dat is niet zo. Dieren spiegelen je zelfliefde. Ik hoop dat mensen na mijn voorstelling meer zichzelf kunnen zijn en met meer liefde naar zichzelf en anderen kijken. Dat de wereld een stukje mooier wordt.”

Deze reizende voorstelling die ze in een koffertje kan en wil meenemen, hoopt ze binnenkort op tuintheater setting te kunnen geven en later op festivals en bij instellingen. Hij is bedoeld voor alle dierenliefhebbers. “Ik heb in contact met mijn honden veel over mijzelf geleerd. Zij waren spiegels voor mij,” legt Jelien uit, “Honden veroordelen niet en helpen mij om de nuchtere kant van het leven te zien. Soms kan ik heel erg lopen nadenken over de dingen, maar als ik mijn honden dan languit op hun rug op de bank zie liggen denk ik ‘waar draait het eigenlijk allemaal om?’ Als je de dingen beziet vanuit het perspectief van een dier zie je alles heel anders. Het is makkelijker reflecteren vanuit een andere rol. Het theater is de perfecte manier om deze boodschap over te brengen.” 

Broeden

Jelien: “Een mens heeft een gezond deel, een trauma deel en een overlevingsdeel. Door dieren en theater spreek je het gezonde deel aan en kan er heling van het trauma plaatsvinden. In de voorstelling werk ik met voorbeelden van mijn eigen honden. Het is voor het grootste deel verteltheater, maar ook er zit ook een stuk improvisatie in. Daarbij treed ik in contact met het publiek. Heel misschien ga ik ook nog zingen, maar dat ben ik nog aan het ontdekken. Mijn wens is dat mensen na het zien van de voorstelling dagen aan het broeden slaan en dat ze anders naar hun dier en zichzelf gaan kijken.”

De wereld in

“Ik ben in contact met honden gekomen door mijn man. Hij wilde een hond toen we gingen samenwonen. Zo ben ik langzaam de hondenwereld ingerold en die wereld bevalt mij goed. Een van mijn honden hebben we vorig jaar moeten herplaatsen, want hij vond het moeilijk dat wij een kindje hadden gekregen. Toen de vraag in mij oppopte of iedereen in mijn huishouden zichzelf kon zijn en het antwoord daarop ‘nee’ was heb ik met pijn in mijn hart een ander en goed thuis voor hem gezocht. Daarbij heb ik vooral goed geluisterd naar wat ik zelf nodig heb en een keuze gemaakt die voor ons allemaal klopt. De theatervoorstelling mag echt de wereld in. Ik zoek nog donaties om hem van de grond te krijgen. Dus als mensen mij op de een of andere manier willen steunen, kunnen bijvoorbeeld ze op de donatieknop op mijn site klikken. Ook zijn er andere manieren om mij verder te helpen. Er is een lijst met wensen te vinden op mijn site,” besluit Jelien haar verhaal.

Jelien en de drie honden. Foto: Rieneke de Raaff.