Maand: april 2021

Het bos, vier vragen, het leven en ik

Boeken lezen. Ik doe het bij vlagen. Toen ik Nederlands studeerde las ik er minstens één per week. Ze gingen over allerlei onderwerpen en waren in zeer diverse stijlen geschreven. Van Middelnederlands rijm over jonkvrouwen en ridders tot het intellectualistische gewauwel van Mulisch over God en het vijfde element. Na mijn studie heb ik jaren geen boek meer aangeraakt. Ik kon ze niet meer lezen zonder na te denken over thema, motieven, vorm en structuur. Het lezen had zijn charme verloren. Ik wist genoeg.

Licht en met vaart

Na een paar jaar deed iemand mij bet boek ‘Elf minuten’ van Paolo Coelho cadeau, want, vond de gever “dit is echt iets voor jou”. Met angst en beven begon ik na veel uitstellen erin. Mijn ogen vlogen over de regels en ik was om. Nadien las ik meer boeken van Coelho en ging ik op onderzoek uit naar andere boeken die ik in een adem uit zou lezen. Meestal waren dat boeken over spiritualiteit en zingeving. Of waar iets filosofisch instond. Ze moesten wel licht en met vaart geschreven zijn. Geen moeilijke zinnen met veel komma’s en onmogelijke gedachten. Maar verhalen die duidelijk en in eenvoudige helderheid ergens naartoe gingen en die hoop gaven. Hoop op een uitweg uit het donkerkamer peinzen waar ik mij af en toe schuldig aan maakte. 

Essentie

Zo las ik een paar dagen geleden ‘Het bos, vier vragen, het leven en ik’ van Tessa Randau. ‘Over een vriendschap die alles veranderde’. Een oud-studiegenoot had er een post op Facebook over gedeeld die mij nieuwsgierig maakte. Ik bestelde hem bij Meneer Kees, want hij was vers van de pers en ik wilde de plaatselijke boekhandel natuurlijk steunen in deze moeilijke tijden. Na het lezen was ik licht en tevreden. Er zit een duidelijke structuur in het boek met een opbouw die vriendelijk en zeker niet dwingend is. Op een tot de verbeelding sprekende manier wordt aan de hand van het leven van een jonge vrouw inzicht gegeven hoe aan de hand van vier vragen een mensenleven dat overhoop dreigt te raken door alles wat moet kan worden gered. Hoe je door goed bij jezelf na te gaan wat echt belangrijk is in het leven je tot de essentie komt, het leven kan leiden wat je zelf wilt en gelukkig wordt. 

Aanrader

De eerste vraag die aan de wanhopige hoofdpersoon door een wijze grijsharige vrouw in een bankje in het bos wordt gesteld is: wat wil je echt? Op een natuurlijke manier worden de andere drie vragen in dialoogvorm geïntroduceerd. Ze kunnen pas beantwoord worden als de eerdere door ervaringen in het dagelijkse leven van antwoord zijn voorzien. Ze zijn in een logische opvolging van elkaar en hebben tijd nodig om daadwerkelijk de visie van de vrouw die bijna een burn-out krijgt te veranderen. 

Dit boek is zeker een aanrader voor mensen die overspoeld dreigen te raken door het leven of voor coaches of andere therapeuten die hun cliënten een handvat willen bieden. Het leest vlot en is op een prettige manier vormgeven. 

Een prettig leesbaar en inzichtgevend boek. Foto: Rabarbara

Pleidooi voor de Achterhoek

Wat heeft gemaakt dat jouw integratie in de Achterhoek succesvol is verlopen? Hoe kunnen we nieuwe mensen die we hier naartoe willen trekken voor werkgelegenheid helpen, zodat ze zich hier snel thuis zullen voelen? Deze en meerdere vragen stelde Marjolein Mantel aan mij. Zij is stagiair bij 8RHK Ambassadeurs en doet onderzoek naar welke informatiebehoefte er is bij mensen die van buiten de Achterhoek er naartoe trekken.

Vertrouwen

Ik heb geprobeerd zo eerlijk mogelijk mijn bevindingen te verwoorden, maar voordat ik straks heel de Achterhoek over mij heen krijg: ik heb gepleit voor het behoud van jullie cultuur. Ik heb gezegd dat jullie cultuur als Immaterieel Erfgoed weggezet moet worden. De reden daarvoor: ik ben hier helemaal opgebloeid. En hoe dat komt? In de Achterhoek is er nog vertrouwen in het leven. Vertrouwen dat alles goed komt. Het motto van De Feestfabriek is niet voor niets ‘Alles kump goed’. Ik weet nog wel toen ik hier net woonde iedereen die woorden tegen mij zei als ik weer eens met een rare gedachte of onbeduidend gevoel worstelde. Ze gingen niet op dat gevoel in, maar vertrouwden op de tijdelijkheid ervan en dat uiteindelijk de lach en kracht zouden zegevieren. 

Kleinschaligheid

De gedachte dat alles goed zou komen was nieuw voor mij en deed mijn nekharen overeind staan. Daar waar ik vandaan kom, kwam niks goed en werd alles eigenlijk alleen maar erger. Ik hield in de trein en bus krampachting mijn handtas vast, bang voor dieven. Ik draaide altijd angstvallig mijn deur op slot en deed drie sloten op mijn fiets. Die gewoontes heb ik nu nog steeds, tot verbazing van sommige inwoners hier. De achterdeuren zijn hier over het algemeen ‘los’ (dat zeggen ze in de Achterhoek in plaats van het ‘open’ wat in het Westen gebezigd wordt) en toen ik hier net woonde was ik verbaasd dat veel mensen hun fiets ook niet op slot deden. Ik merk dat langzaamaan dit vertrouwen beschaamd wordt. Dat er steeds meer mensen hiernaartoe komen die daar misbruik van maken: fietsen worden gestolen, inbraak en drugs. Ook de kleinschaligheid dreigt te verdwijnen. Dat wat de Achterhoekse cultuur zo mooi maakt, het noaberschap, gaat verloren in het steeds groter en meer willen van bedrijven en overheid. 

Stilzwijgend accepteren

Moet je steeds groter willen worden en meer willen bereiken? Is less niet more? De cultuur hier heeft ervoor gezorgd dat ik leerde dealen met mijn psychische kwetsbaarheid. Het leven is hier wat langzamer, er zijn minder prikkels en veel mooie natuur. Alles is veel kleinschaliger en omdat de lijntjes kort zijn, wordt goed gedrag beloond, want op een gegeven moment weet iedereen: die en die doet zijn werk grondig en eerlijk. Ik geef toe dat niet overal over gepraat wordt. Mensen durven hun vuile was niet buiten te hangen en het gesprek over echte gevoelen en emoties met (on)bekenden aan te gaan. In plaats daarvan is er wel de nodige roddel en achterklap. Maar er is ook een soort stilzwijgend accepteren van de ander in hoe hij of zij is in heel zijn of haar compleetheid. Vaak wordt er niet in woorden geholpen, want praten over dat wat je echt bezighoudt vinden veel Achterhoekers moeilijk, maar helpen ze je in daden vooruit. Zo helpen ze je met je voortuin, zetten een Sarah voor je deur als je 50 wordt, nemen je mee naar een feestje als je verdrietig bent. Als puntje bij paaltje komt staan de mensen voor je klaar. Als echte noabers. En sluizen ze het water dat tot aan je lippen staat weg. 

Natuurlijke verlichting

Belangrijk is ook respect. Respect voor elkaar. Ik had niet nagedacht over mijn verhuizing naar de Achterhoek. Ik was gewoon verliefd en wilde bij Boef zijn. Na een valse start, ik had niet gerekend op al dat kat uit de boom gekijk, merkte ik dat de Achterhoek een warm bad is. Ze omarmden stilzwijgend mijn anders zijn en ik merkte dat daar juist hier ruimte voor is. Dat dat toegejuicht wordt. Alleen: je herkent de ‘andere’ mensen niet aan hun kleding of haar. Ze gaan op in de massa. Ze schreeuwen niet alleen hun leuzen, maar voeren ze ook daadwerkelijk uit. Ze voegen de daad bij het woord, want Achterhoekers zijn echte werkers. Daarnaast zijn ze nuchter. Toen ik hier net woonde en ik de woorden ‘chakra’ en ‘aura’ bezigde keek iedereen mij aan of ik gek was. Dus ik heb jaren mijn spirituele aard verborgen gehouden. Deze nuchtere douche leerde mij dat er in een grassprietje, bloemetje en bijtje ook veel wijsheid zit en dat de uit de klei getrokken aard van de Achterhoeker juist echte levenswijsheid bevat. Je hoeft niet hoog in de wolken te zweven om spiritueel te zijn. Juist in het aardse zit veel wijsheid. Juist dat aardse is natuurlijke verlichting. Maar zeg dat maar niet tegen een Achterhoeker, want velen vinden dat de dingen gewoon zijn zoals ze zijn. Zonder dubbele bodems. Zonder dubbele agenda’s. 

Trots

Ik weet dat er mensen zijn die andere ervaringen met de Achterhoek hebben. Mensen die hier zijn komen wonen of mensen die hier heel hun leven al wonen. Dat het naoberschap hun juist benauwd, dat ze vinden dat de mensen hier bekrompen en gesloten zijn. Alles is een kwestie van perspectief. Bovenstaande is mijn kijk op het geheel en ik hoop daarmee bij te dragen aan een goed en beter imago van de Achterhoek. Ik ben trots op haar inwoners!

Het logo van 8RHK ambassadeurs

Droom: hoe alles van waarde niet meer weerloos is

Wat is werkelijk van waarde? Waar draait het om in het leven? Om die dure auto? Om dat riante salaris? Om dat grote huis? Om zien en gezien worden? Volgens mij niet. Ik ben het met Lucebert eens. Alles van waarde is weerloos. En ik vul aan: alles van waarde wordt niet gezien, weggemoffeld als onbelangrijk en niet ter zaken doend onder het tapijt geschoven. Alles van waarde zit diep weggestopt in een hoekje van ons hart. We durven niemand te zeggen wat wij ten diepste voelen of vinden. Vaak niet eens aan onszelf. Probeer maar eens eerlijk tegen jezelf te zijn. Zelfs in een dagboek dat niemand leest durven en kunnen veel mensen dat niet. 

Het moodboard dat ik van mijn droom maakte. Foto: Rabarbara

Zonnetje in huis

Ik ben van mening dat schrijven je kan helpen tot de kern van je wezen te komen. Dat als je de gedachten van je peinzende hoofd en de gevoelens van je verwarde hart op een goede manier op papier leert zetten je op weg bent naar liefde voor jezelf en je medemensen. Dat je op weg bent om thuis te komen bij je eigen persoontje en dat je dan het zonnetje in huis voor je huisgenoten en/of huisdieren bent. Of voor je charmante zelf, mocht je alleen wonen. Dan rookt jouw schoorsteen liefde, dan zingt je hart vrolijke liedjes.

Geestelijk gezond

We krijgen allemaal soms onprettige gebeurtenissen in ons leven voorgeschoteld. En het doet mij verdriet om te zien de huidige hulpverlening daar niet altijd de juiste handvatten voor biedt. Dat ze je soms van de regen in de drup helpen. Dat je ongelukkiger wordt in plaats van gelukkiger. Iedereen heeft een andere trigger nodig om geestelijk gezond te zijn en worden. Ik denk dat schrijven daarbij ondergewaardeerd is. Ik weet uit eigen ervaring dat het volgens een juiste methode verwoorden van je gedachten je inzicht en heling kan geven. Niet van de een op andere dag, maar het kan wel een proces in gang zetten. Een proces dat je tranen droogt, je hart laat openbloeien zodat je uiteindelijk samen met de mensen die je lief zijn, of die je in de toekomst gaat (leren) liefhebben, zingt van geluk. 

Andere waarden

Mijn droom is om mensen de weg te laten vinden in de onbegrepen woorden die in hun hoofd en hart leven. Mijn droom is dat mensen van hun lot een plot maken. Dat ze de hoofdpersoon worden in het verhaal van hun eigen leven, dat ze dat verhaal zelf gaan schrijven en zo leren inzien dat ook zij ertoe doen. Ieder mens doet ertoe. Jij ook! Het leven draait niet om geld, maar om dat wat echt waarde heeft: liefde voelen en gelukkig zijn. Ik merk dat veel mensen aanslaan bij het idee dat ik mijn diensten wil ruilen voor iets wat voor hun een vergelijkbare waarde heeft. Niet iedereen heeft een dikke portemonnee. Juist waar de nood het hoogst is, is geld schaars. Daarom ben ik er een voorstander van om als er geen geld voor handen is diensten voor diensten te ruilen. Om zo een maatschappij met ander waarden te creëren. Een maatschappij waarin niemand weerloos is, maar iedereen waardevol.

Dansend bloemenmeisje

Ik zie mijzelf als een dansend bloemenmeisje in de wei. Ik deel vrolijk gekleurde en fris ruikende bloemen uit. En op elke bloem staat een woord. Een lief woord. Speciaal voor jou. Welk woord staat op de bloem die ik jou geef? Wil je mij dat vertellen?

De intuïtieve tekening die ik in opdracht van Intertembo over mijn droom maakte. Foto: Rabarbara

Dragon Dreaming: een oneindige dans

Dansen met je draken en de draak met ze steken. Ik doe het al een aantal jaar met succes. Het werpt steeds meer en meer zijn vruchten af. Toen ik ongeveer vier jaar geleden met Anke Sitter van Intertembo in contact kwam, was dat de start van een grote Weense Wals. Rabarbara stond in de kinderschoenen. Ik was begonnen met een blog en visitekaartjes en het praten over mijn ondernemersdroom. Linda Commandeur en Joske Elsinghorst waren daarvoor mijn inspiratiebronnen. Niet dat ik ze nu zo vaak sprak, maar ik interviewde ze af en toe voor de krant en volgde ze op social media. Op afstand lifte ik mee op hun energie. Ik keek hun succesvolle en gelukzaligmakende trucjes af en maakte er mijn eigen rabariaanse variant van. 

Zevenmijlslaarzen

Tijdens een Open Coffee bij Den Diek sprak ik Anke over mijn droom om zzp’er te worden en mijn twijfels. Zij had op al mijn vragen een origineel en praktisch antwoord en zo begon onze samenwerking. Als snel leerde ik dat Anke niks te gek was. Als ik een ludiek plan had, maakte ze het nog grotesker. Als ik een brainwave doormaakte, golfde ze met mij mee. En zo groeide mijn vertrouwen dat ik zo gek nog niet was. Dat mijn ideeën er mochten zijn en het waard waren om uitgevoerd te worden. Dus ik voerde ze uit. En hoe! Ik ging steeds meer op mijn ingevingen en inzichten vertrouwen en trok op een gegeven moment mijn zevenmijlslaarzen aan. Ik kreeg mensen mee en ontdekte dat ik een gunfactor had. Ook leerde ik dat er meer mensen waren die niet strikt leefden volgens de regels van onze bizarre maatschappij. Dat het leuk is om af te wijken. Dat dat juist gewaardeerd wordt. 

Natuurlijk verloop

Vandaag ontdekte ik door een opdracht van Anke mijn kracht. Al een tijdje baseer ik mijn beleid op een methode die Dragon Dreaming heet. Het integreert de cultuur van de aboriginals in westerse methodieken. Het gaat uit van geven en cyclische tijd. Het gaat uit van waarde en niet van geld. Er is een natuurlijk verloop in de processen die projecten moeten doormaken: dromen, plannen, doen en vieren. Elke fase is doorweefd met de andere drie fases. En zo draait alles spiraalsgewijs door. 

Samen met Maria aan de slag met onze dromen. Foto: Anke Sitter

Aanmodderen

Mijn project ‘Verzinhoofd’ heb ik volgens die methode succesvol uitgevoerd. Ik bereikte er zelfs twee keer de krant mee met een groot artikel en er ontstonden nieuwe contacten en samenwerkingen. Nu ik tussen het succes vieren daarvan en het geboren worden van een nieuwe droom inzit, heb ik afgelopen zondag met Esther, Maria en Jelien een hele dag onder leiding van Anke gewerkt aan een nieuw plan. Ik kreeg kritische en liefdevolle opmerkingen en na afloop merkte ik dat mijn droom zich nog aan het ontvouwen is, maar dat ik gelijktijdig al dingen er voor aan het uitvoeren ben. Heel bizar. Dit doe ik puur op gevoel, terwijl ik het einddoel nog niet helemaal in zicht heb. Ik raakte een beetje in paniek: ik moet toch naar een concreet einddoel toewerken? Ik moet toch een goed doordacht beleid hebben? Ik moet toch weten waarom ik de dingen doe die ik doe? Ik kan toch niet blijven aanmodderen zoals ik tot nu toe gedaan heb? 

Tekening

Toen kreeg ik van Anke een huiswerkopdracht: maak een tekening van je nieuwe droom. En ik tekende. Eerst een schema met mijn plan. En toen een schema van een beeld aangevuld met woorden. Het was niet goed genoeg. Ik moest de woorden achterwege laten. Bij mijn onderbewuste komen. Dus ik pakten mijn stiften en tekende nog een keer. Ik dacht niet na en volgde mijn gevoel. Pakte steeds een ander kleurtje en raakte in een flow. Er kwam een verrassend frisse en vrolijke tekening uit. Over twee weken mag ik hem gaan interpreteren en er woorden aangeven. Daarbij denkend aan waar ik ongevraagd reacties op krijg. 

Het gewone bijzonder maken en het bijzondere gewoon

Ik ging wandelen. Kookte een maaltijd voor Boef en mij. Zat op de bank. Op een geven moment kriebelden er woorden in mijn hoofd. Ik moest ze opschrijven. Er volgde een hele opsomming van alle keren wanneer ik succesvol was. En dat waren altijd de momenten waarin ik ingevingen volgde, iets onverwachts deed, het gewone bijzonder maakte of het bijzondere gewoon, eigenlijk niet nadacht en gewoon mezelf was. “Overboord met mijn krampachtige beleid dat ik wil gaan voeren,” dacht ik daarna, “Mijn succes zit hem erin dat ik dat allemaal niet doe. Dat ik trouw ben aan mijn intuïtie en vertrouw op de dingen die zich aandienen.” Natuurlijk moet ik wel de voorwaarden scheppen voor een goede uitvoering van mijn inzichten, maar ik moet denken over wat naar mij toekomt en er dan mee meebewegen. Niet de krachten van de natuur forceren met mijn hoofd dat soms alles wil controleren. Het leven is niet te vangen. Het leven beweegt. En ik beweeg en dans mee. Met mijn draken. Met mijn dromen. Dat is voor mij Dragon Dreaming. Een vrije interpretatie. Mijn interpretatie.

Mijn organische plan voor mijn nieuwe droom. Foto: Rabarbara

Subtiel rebels: het nieuwe vrouwelijk

Wat is er mis met een kneuterig meisje zijn? Vier april vierden Boef en ik ons vierjarig geregistreerd partnerschap. Hij had voor mij een enorme bos dieprode rozen gekocht en dat raakte bij mij een gevoelige liefdessnaar. Ik voelde mij door die bloemen echt een meisje in een film dat onverwacht verrast wordt door haar lover. Romantiek bestaat nog! Ook bij stoere mannen. Al krijg ik nooit een Valentijnskaart, want dat is commerciële bullshit volgens dezelfde Boef. Ik had voor hem flesjes Groene Buizerd van de Feestfabriek besteld. Lekker fris bier vermoed ik zo als niet-bierdrinker. Hennepbier. Klinkt apart.

De bos rozen die ik van Boef kreeg. Foto: Rabarbara.

Jurk

Vandaag voel ik mij op en top vrouw. Ik ben vanmorgen namelijk bij Esther te Brake van Naailes Online geweest om mijn maten te laten meten voor een speciaal voor mij ontworpen jurk. Haar modestagiaire Noor had een aantal prachtige ontwerpen gemaakt passend bij mijn figuur. Ik kon maar moeilijk kiezen. Uiteindelijk werd het een jurk van het ene ontwerp met de mouwen van een ander. Binnenkort moet ik een proefmodel passen en daarna gaan we een stofje bestellen voor het ‘echte’ werk. Om te laten zien hoe de jurk eruit komt te zien met de verschillende stofjes van mijn keuze heeft Esther een aantal tekeningen gemaakt. Ook nog eens met mijn eigen hoofd erop! Zo krijg ik een goed beeld van hoe alles er straks uit komt te zien. Alleen…nu heb ik keuzestress! Welk stofje zal ik kiezen? In welke jurk ben ik het mooist?

Kapper

Wel opmerkelijk dat ik in de veertig moet zijn om mij met zulke vrouwelijke dingen bezig te houden. Mijn haren zijn ook in tijden niet zo lang geweest en pas weer keurig geknipt door de kapper. Dat laatste was ook wel nodig, want de crèmespoeling kon de lange droge punten niet meer aan die eronder uitstaken. Dit kwam door het kappersverbod dat vanwege corona van kracht was. Wel een wonder dat ik crèmespoeling gebruik trouwens. Het was overmacht, want mijn haren voelden aan als touw en dat was absoluut niet fijn! Echt ijdel ben ik overigens niet, want ik word grijzer en grijzer en verf mijn haren nog steeds niet. Ook zit er geen lak op mijn nagels en zijn deze kort. 

Twee gaatjes

Wat trouwens wel grappig is om te vermelden is dat ik het tweede gaatje in mijn rechteroor per ongeluk weer open heb gekregen. In mijn studententijd wilde ik ook een beetje rebels zijn, maar had ik geen zin in tattoos of piercings. Dus besloot ik om in een oor een extra gaatje te laten prikken. Als subtiel verzet. Op een gegeven moment droeg ik er een tijdje geen oorbellen meer in en groeide het dicht. Dat dacht ik tenminste. Tot een paar maanden geleden toen ik een oorbellenmanie kreeg en nieuwe oorbellen ging dragen. Ik doe mijn oorbellen altijd zonder spiegel in en vergiste mij een keer in het gat. (Maar goed dat dat niet op een andere plek gebeurde ; ). Ik voelde ‘ploep’. “Waarom voel ik ‘ploep’?”, dacht ik en ik keek in de spiegel. Toen zag ik dat ik in het gat ernaast zat. Gelijk voelde ik mijn subtiele rebelsheid weer opkomen. Dus als ik je de laatste tijd heb tegengesproken komt dat omdat ik mij weer fris en fruitig voel. Fris en fruitig als een groen biertje. Of ben ik dat ook (nog)?

De jurk die speciaal voor mij ontworpen is met de verschillende mooi stofjes. Ontwerp: Esther te Brake

(te) Gek: Esther te Brake

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

‘Ik wil een wijze vrouw worden’

Kunstenares Esther te Brake, bekend van onder andere Naailes Online en haar vrouwenportretten, is 53 jaar en vraagt zich nog steeds af wat ze wil worden als ze later groot is. “Ik voel mij aan het begin van mijn leven. Er gaat nog veel komen. De tijd gaat sneller als je ouder wordt, dat is een ding dat zeker is. Ik ben een laatbloeier. De jaren voor mijn 40enoem ik mijn ‘vorige leven’. Daarvoor leefde ik voornamelijk voor anderen. Nu ben ik op zoek naar wie ik ben en kan ik zijn wie ik ben. Daarvoor was dat absoluut niet zo.”

“Ik wil een wijze vrouw worden. En zie het voor mij dat ik als omaatje met lange grijze haren bij een kampvuur zit met kinderen en kleinkinderen. Die vertel ik verhalen over de dingen die ik heb meegemaakt. Op de achtergrond is sfeervolle live muziek,” lacht Esther, “Na mijn 40eben ik de kunstacademie gaan doen. Dat was echt thuiskomen. Ik moest dingen met mijn handen doen en ga nadenken over wat ik deed. Heerlijk! Als ik met kunst bezig ben, maak ik veel vrouwen. Ik ben op zoek naar de oervrouw. Als mannen beslissen over vrouwen, dan klopt het niet. De rollen zijn in de wereld nog steeds niet eerlijk verdeeld. Dat vind ik zorgelijk. Ik heb nu een relatie waar ik mij prettig bij voel. Joan is mijn thuisbasis. Vanuit daar kan ik de wereld ontdekken en dingen doen die ik soms eng vind. Hiervoor was ik altijd aan het vechten voor de relatie en er intern mee bezig. Ik kan nu gewoon stomme dingen uithalen en dan haal ik mijn schouders erover op.” 

Verwonderen

“Ik oordeel niet snel en heb veel geduld om andere mensen dingen te leren,” vertelt Esther, “Een voorbeeld hiervan is de recycle workshop die ik op scholen geef. Daarvoor ga ik met een hele verzameling kleding en paspoppen naar de les en dan wil ik dat de leerlingen van al die kleding een nieuw kledingstuk op een pop maken. Ze krijgen naald en draad en ik leg het rijgen uit. Daarna laat ik ze hun gang gaan en ga ik met ze in gesprek. Wat maken ze? Welke keuzes maken ze en waarom? Ik probeer ze te laten verwonderen over wat ze aan het doen zin en ze filosofisch over het maakproces te laten nadenken. Daarbij gaat het mij niet om de techniek.”

Alles leuk

“Ik kan geen richting kiezen. Ik vind alles leuk. Ik kijk wat ik op een bepaald moment interessant vind en borduur daarop verder. Het lijkt wel of ik de verhalen aan het verzamelen ben die ik later rond het kampvuur wil gaan vertellen. Eén dag in de week werk ik als administratief medewerkster en ik geef kunstworkshops op lagere en middelbare scholen. Daarnaast studeer ik Culturele Wetenschappen en ben ik bezig om Naailes Online van de grond te krijgen. Ook zie ik mijzelf als verhalenverteller en teken ik portretten van de mensen die ik liefheb,” besluit Esther haar verhaal.

Esther te Brake wordt graag een oude wijze vrouw. Foto: Amanda te Brake

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl