Maand: april 2021

Dragon Dreaming: een oneindige dans

Dansen met je draken en de draak met ze steken. Ik doe het al een aantal jaar met succes. Het werpt steeds meer en meer zijn vruchten af. Toen ik ongeveer vier jaar geleden met Anke Sitter van Intertembo in contact kwam, was dat de start van een grote Weense Wals. Rabarbara stond in de kinderschoenen. Ik was begonnen met een blog en visitekaartjes en het praten over mijn ondernemersdroom. Linda Commandeur en Joske Elsinghorst waren daarvoor mijn inspiratiebronnen. Niet dat ik ze nu zo vaak sprak, maar ik interviewde ze af en toe voor de krant en volgde ze op social media. Op afstand lifte ik mee op hun energie. Ik keek hun succesvolle en gelukzaligmakende trucjes af en maakte er mijn eigen rabariaanse variant van. 

Zevenmijlslaarzen

Tijdens een Open Coffee bij Den Diek sprak ik Anke over mijn droom om zzp’er te worden en mijn twijfels. Zij had op al mijn vragen een origineel en praktisch antwoord en zo begon onze samenwerking. Als snel leerde ik dat Anke niks te gek was. Als ik een ludiek plan had, maakte ze het nog grotesker. Als ik een brainwave doormaakte, golfde ze met mij mee. En zo groeide mijn vertrouwen dat ik zo gek nog niet was. Dat mijn ideeën er mochten zijn en het waard waren om uitgevoerd te worden. Dus ik voerde ze uit. En hoe! Ik ging steeds meer op mijn ingevingen en inzichten vertrouwen en trok op een gegeven moment mijn zevenmijlslaarzen aan. Ik kreeg mensen mee en ontdekte dat ik een gunfactor had. Ook leerde ik dat er meer mensen waren die niet strikt leefden volgens de regels van onze bizarre maatschappij. Dat het leuk is om af te wijken. Dat dat juist gewaardeerd wordt. 

Natuurlijk verloop

Vandaag ontdekte ik door een opdracht van Anke mijn kracht. Al een tijdje baseer ik mijn beleid op een methode die Dragon Dreaming heet. Het integreert de cultuur van de aboriginals in westerse methodieken. Het gaat uit van geven en cyclische tijd. Het gaat uit van waarde en niet van geld. Er is een natuurlijk verloop in de processen die projecten moeten doormaken: dromen, plannen, doen en vieren. Elke fase is doorweefd met de andere drie fases. En zo draait alles spiraalsgewijs door. 

Samen met Maria aan de slag met onze dromen. Foto: Anke Sitter

Aanmodderen

Mijn project ‘Verzinhoofd’ heb ik volgens die methode succesvol uitgevoerd. Ik bereikte er zelfs twee keer de krant mee met een groot artikel en er ontstonden nieuwe contacten en samenwerkingen. Nu ik tussen het succes vieren daarvan en het geboren worden van een nieuwe droom inzit, heb ik afgelopen zondag met Esther, Maria en Jelien een hele dag onder leiding van Anke gewerkt aan een nieuw plan. Ik kreeg kritische en liefdevolle opmerkingen en na afloop merkte ik dat mijn droom zich nog aan het ontvouwen is, maar dat ik gelijktijdig al dingen er voor aan het uitvoeren ben. Heel bizar. Dit doe ik puur op gevoel, terwijl ik het einddoel nog niet helemaal in zicht heb. Ik raakte een beetje in paniek: ik moet toch naar een concreet einddoel toewerken? Ik moet toch een goed doordacht beleid hebben? Ik moet toch weten waarom ik de dingen doe die ik doe? Ik kan toch niet blijven aanmodderen zoals ik tot nu toe gedaan heb? 

Tekening

Toen kreeg ik van Anke een huiswerkopdracht: maak een tekening van je nieuwe droom. En ik tekende. Eerst een schema met mijn plan. En toen een schema van een beeld aangevuld met woorden. Het was niet goed genoeg. Ik moest de woorden achterwege laten. Bij mijn onderbewuste komen. Dus ik pakten mijn stiften en tekende nog een keer. Ik dacht niet na en volgde mijn gevoel. Pakte steeds een ander kleurtje en raakte in een flow. Er kwam een verrassend frisse en vrolijke tekening uit. Over twee weken mag ik hem gaan interpreteren en er woorden aangeven. Daarbij denkend aan waar ik ongevraagd reacties op krijg. 

Het gewone bijzonder maken en het bijzondere gewoon

Ik ging wandelen. Kookte een maaltijd voor Boef en mij. Zat op de bank. Op een geven moment kriebelden er woorden in mijn hoofd. Ik moest ze opschrijven. Er volgde een hele opsomming van alle keren wanneer ik succesvol was. En dat waren altijd de momenten waarin ik ingevingen volgde, iets onverwachts deed, het gewone bijzonder maakte of het bijzondere gewoon, eigenlijk niet nadacht en gewoon mezelf was. “Overboord met mijn krampachtige beleid dat ik wil gaan voeren,” dacht ik daarna, “Mijn succes zit hem erin dat ik dat allemaal niet doe. Dat ik trouw ben aan mijn intuïtie en vertrouw op de dingen die zich aandienen.” Natuurlijk moet ik wel de voorwaarden scheppen voor een goede uitvoering van mijn inzichten, maar ik moet denken over wat naar mij toekomt en er dan mee meebewegen. Niet de krachten van de natuur forceren met mijn hoofd dat soms alles wil controleren. Het leven is niet te vangen. Het leven beweegt. En ik beweeg en dans mee. Met mijn draken. Met mijn dromen. Dat is voor mij Dragon Dreaming. Een vrije interpretatie. Mijn interpretatie.

Mijn organische plan voor mijn nieuwe droom. Foto: Rabarbara

Subtiel rebels: het nieuwe vrouwelijk

Wat is er mis met een kneuterig meisje zijn? Vier april vierden Boef en ik ons vierjarig geregistreerd partnerschap. Hij had voor mij een enorme bos dieprode rozen gekocht en dat raakte bij mij een gevoelige liefdessnaar. Ik voelde mij door die bloemen echt een meisje in een film dat onverwacht verrast wordt door haar lover. Romantiek bestaat nog! Ook bij stoere mannen. Al krijg ik nooit een Valentijnskaart, want dat is commerciële bullshit volgens dezelfde Boef. Ik had voor hem flesjes Groene Buizerd van de Feestfabriek besteld. Lekker fris bier vermoed ik zo als niet-bierdrinker. Hennepbier. Klinkt apart.

De bos rozen die ik van Boef kreeg. Foto: Rabarbara.

Jurk

Vandaag voel ik mij op en top vrouw. Ik ben vanmorgen namelijk bij Esther te Brake van Naailes Online geweest om mijn maten te laten meten voor een speciaal voor mij ontworpen jurk. Haar modestagiaire Noor had een aantal prachtige ontwerpen gemaakt passend bij mijn figuur. Ik kon maar moeilijk kiezen. Uiteindelijk werd het een jurk van het ene ontwerp met de mouwen van een ander. Binnenkort moet ik een proefmodel passen en daarna gaan we een stofje bestellen voor het ‘echte’ werk. Om te laten zien hoe de jurk eruit komt te zien met de verschillende stofjes van mijn keuze heeft Esther een aantal tekeningen gemaakt. Ook nog eens met mijn eigen hoofd erop! Zo krijg ik een goed beeld van hoe alles er straks uit komt te zien. Alleen…nu heb ik keuzestress! Welk stofje zal ik kiezen? In welke jurk ben ik het mooist?

Kapper

Wel opmerkelijk dat ik in de veertig moet zijn om mij met zulke vrouwelijke dingen bezig te houden. Mijn haren zijn ook in tijden niet zo lang geweest en pas weer keurig geknipt door de kapper. Dat laatste was ook wel nodig, want de crèmespoeling kon de lange droge punten niet meer aan die eronder uitstaken. Dit kwam door het kappersverbod dat vanwege corona van kracht was. Wel een wonder dat ik crèmespoeling gebruik trouwens. Het was overmacht, want mijn haren voelden aan als touw en dat was absoluut niet fijn! Echt ijdel ben ik overigens niet, want ik word grijzer en grijzer en verf mijn haren nog steeds niet. Ook zit er geen lak op mijn nagels en zijn deze kort. 

Twee gaatjes

Wat trouwens wel grappig is om te vermelden is dat ik het tweede gaatje in mijn rechteroor per ongeluk weer open heb gekregen. In mijn studententijd wilde ik ook een beetje rebels zijn, maar had ik geen zin in tattoos of piercings. Dus besloot ik om in een oor een extra gaatje te laten prikken. Als subtiel verzet. Op een gegeven moment droeg ik er een tijdje geen oorbellen meer in en groeide het dicht. Dat dacht ik tenminste. Tot een paar maanden geleden toen ik een oorbellenmanie kreeg en nieuwe oorbellen ging dragen. Ik doe mijn oorbellen altijd zonder spiegel in en vergiste mij een keer in het gat. (Maar goed dat dat niet op een andere plek gebeurde ; ). Ik voelde ‘ploep’. “Waarom voel ik ‘ploep’?”, dacht ik en ik keek in de spiegel. Toen zag ik dat ik in het gat ernaast zat. Gelijk voelde ik mijn subtiele rebelsheid weer opkomen. Dus als ik je de laatste tijd heb tegengesproken komt dat omdat ik mij weer fris en fruitig voel. Fris en fruitig als een groen biertje. Of ben ik dat ook (nog)?

De jurk die speciaal voor mij ontworpen is met de verschillende mooi stofjes. Ontwerp: Esther te Brake

(te) Gek: Esther te Brake

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

‘Ik wil een wijze vrouw worden’

Kunstenares Esther te Brake, bekend van onder andere Naailes Online en haar vrouwenportretten, is 53 jaar en vraagt zich nog steeds af wat ze wil worden als ze later groot is. “Ik voel mij aan het begin van mijn leven. Er gaat nog veel komen. De tijd gaat sneller als je ouder wordt, dat is een ding dat zeker is. Ik ben een laatbloeier. De jaren voor mijn 40enoem ik mijn ‘vorige leven’. Daarvoor leefde ik voornamelijk voor anderen. Nu ben ik op zoek naar wie ik ben en kan ik zijn wie ik ben. Daarvoor was dat absoluut niet zo.”

“Ik wil een wijze vrouw worden. En zie het voor mij dat ik als omaatje met lange grijze haren bij een kampvuur zit met kinderen en kleinkinderen. Die vertel ik verhalen over de dingen die ik heb meegemaakt. Op de achtergrond is sfeervolle live muziek,” lacht Esther, “Na mijn 40eben ik de kunstacademie gaan doen. Dat was echt thuiskomen. Ik moest dingen met mijn handen doen en ga nadenken over wat ik deed. Heerlijk! Als ik met kunst bezig ben, maak ik veel vrouwen. Ik ben op zoek naar de oervrouw. Als mannen beslissen over vrouwen, dan klopt het niet. De rollen zijn in de wereld nog steeds niet eerlijk verdeeld. Dat vind ik zorgelijk. Ik heb nu een relatie waar ik mij prettig bij voel. Joan is mijn thuisbasis. Vanuit daar kan ik de wereld ontdekken en dingen doen die ik soms eng vind. Hiervoor was ik altijd aan het vechten voor de relatie en er intern mee bezig. Ik kan nu gewoon stomme dingen uithalen en dan haal ik mijn schouders erover op.” 

Verwonderen

“Ik oordeel niet snel en heb veel geduld om andere mensen dingen te leren,” vertelt Esther, “Een voorbeeld hiervan is de recycle workshop die ik op scholen geef. Daarvoor ga ik met een hele verzameling kleding en paspoppen naar de les en dan wil ik dat de leerlingen van al die kleding een nieuw kledingstuk op een pop maken. Ze krijgen naald en draad en ik leg het rijgen uit. Daarna laat ik ze hun gang gaan en ga ik met ze in gesprek. Wat maken ze? Welke keuzes maken ze en waarom? Ik probeer ze te laten verwonderen over wat ze aan het doen zin en ze filosofisch over het maakproces te laten nadenken. Daarbij gaat het mij niet om de techniek.”

Alles leuk

“Ik kan geen richting kiezen. Ik vind alles leuk. Ik kijk wat ik op een bepaald moment interessant vind en borduur daarop verder. Het lijkt wel of ik de verhalen aan het verzamelen ben die ik later rond het kampvuur wil gaan vertellen. Eén dag in de week werk ik als administratief medewerkster en ik geef kunstworkshops op lagere en middelbare scholen. Daarnaast studeer ik Culturele Wetenschappen en ben ik bezig om Naailes Online van de grond te krijgen. Ook zie ik mijzelf als verhalenverteller en teken ik portretten van de mensen die ik liefheb,” besluit Esther haar verhaal.

Esther te Brake wordt graag een oude wijze vrouw. Foto: Amanda te Brake

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl