Maand: maart 2021

Waarom ik niet sip achter de geraniums zit

Zomertijd. Voor het eerst dat ik er blij mee ben. Nu is het als ik voor dag en dauw beneden zit al wat later. Hoef ik een uurtje minder in eenzaamheid met mijn gedachten te vertoeven. Niet dat dat heel erg vervelend is hoor! Ik vermaak me wel in die rustige uren als iedereen nog slaapt: ik schrijf in mijn dagboek, doe een meditatie, kijk naar de voortuin met vrolijke voorjaarsbloemen, overdenk mijn zonden, werk een interview uit, droom mee met de liedjes op de radio, spioneer op Facebook en app mensen de laatste stand van zaken. Als de wereld ontwaakt, heb ik het meeste werk al gedaan. Zo ook vandaag.

Schroeven

In de loop van de ochtend appt Boef mij. Of ik de borden nog gehaald heb. Borden? Borden? Over welke borden heeft hij het? En ik appte hem wat vraagtekens terug. Het betrof de magneetborden die ik van het oude depot van de post mocht hebben. De post gaat haar post op een nieuwe locatie verzamelen en de oude spullen worden verdeeld onder de werknemers. De magneetborden mocht/wilde ik wel hebben. Een voor in de keuken, voor de subtiele boodschappentips van Boef en een voor op kantoor. Voor belangrijke gedachten. Nu moeten ze nog opgehangen worden. Het losschroeven heb ik zelf gedaan en dat viel mij best tegen. Ik heb er nog kramp in mijn armen van. Ik moest boven mijn hoofd werken, veel kracht zetten en hele rare armbewegingen maken. Ook was er een schroef al kapot geschroefd. Ik kon er haast niet met de kruiskopschroevendraaier (ja, ja, ik weet wat dat is) in. Maar het is gelukt. En ik voel mij nu heel handig. Het was een heel stoer gevoel om met een gereedschapstas over straat te gaan met mijn twee linkerhanden. Mijn ogen glimmen nog steeds van binnenpret.

Drie lagen dieper

Een bezoek van mijn bedrijfscoach Anke van Intertembo maakte mij heel gelukkig. We spraken over van alles en nog wat. Van privé tot zakelijk. Over mijn succes met ‘Verzinhoofd’ en mijn nieuwe nog geheime plannen. Ook over haar leuke ideeën. Ze staat mij al vier jaar bij met raad en daad voor Rabarbara en daar ben ik haar dankbaar voor. Mijn bedrijf is van de grond gekomen en dat maakt mij gelukkig. Ze stond praktisch al bij de voordeur, klaar om weg te gaan toen ze mij op de valreep vroeg wat ik het leukste vond van het succes van ‘Verzinhoofd’. “Dat ik na mijn veertigste toch nog een carrière heb,” antwoordde ik. Ze schrok een beetje van dat antwoord. Aan de hand van onze gesprekken had ze gedacht dat ik zou zeggen ‘dat het gesprek met de Stadskamer gelukt is’ of ‘dat ik met een mooi artikel in de Gelderlander sta’. Alles zit echter drie lagen dieper. 

Kansen en mogelijkheden

Daarom vind ik het belangrijk dat er in mensen geloofd wordt. Dat er in kansen en mogelijkheden gedacht wordt. Dat de geestelijke gezondheidszorg verandert. Als ik naar alle adviezen had geluisterd zat ik nu elke dag sip achter de geraniums. Gelukkig is dat niet gebeurd. Gelukkig kwamen er mensen op mijn pad die wat in mij zagen. Gelukkig greep ik die uitgestoken handen met beide handen en voeten, met alle vingers en tenen. Gelukkig ben ik nu gelukkig. Gelukkig wel. Nu jij weer.

Gelukkig ben ik gelukkig. Foto: Anja Onstenk

Waarom ben ik doorsnee?

Even naar binnen keren. Even onderzoeken wat de afgelopen succesvolle maanden met mij gedaan hebben en bewust bij het onbewuste stilstaan. Of stilzitten en –liggen eigenlijk. Even de woorden de tijd en ruimte geven om mij weer in een nieuw ritme te vinden. 

Ik ben begonnen met een zevenweekse cursus dagboekschrijven, om tot nog meer zelfkennis te komen en om onbekende schrijfvaardigheden te leren. Schrijfvaardigheden die ik in de toekomst weer aan mijn cursisten kan meegeven. Ik ga er tenminste van uit dat er een tijd na corona is. Een tijd waarin we elkaar weer vrij en blij mogen ontmoeten. 

Waarom?

Ondertussen hebben zich weer nieuwe ideeën opgedrongen aan mijn hoofd. Opgedrongen is eigenlijk niet het juiste woord. Ik heb de mogelijkheid gecreëerd om ze te krijgen: veel mediteren, yoga, muziek luisteren, lummelen, wandelen, slapen, midden op de dag douchen, in mijn dagboek schrijven, schuddebuikjes snoepen, postzegels plakken, lichtfladderen. Dat was het wel zo’n beetje. ’t Is eigenlijk ook wel genoeg, al lijkt voor een buitenstaander misschien niks. Maar in de leegte, de ruimte tussen de dingen liggen de antwoorden des levens verborgen. Al moet ik eerlijk bekennen dat ik niet overal een antwoord op heb gekregen. Maar moet ik dat willen? Als nieuwsgierige journalist stel ik graag vragen. Aan de ander. Maar ook aan mezelf. Waarom? De hamvraag die je altijd moet stellen. Waarom doe je dit? Waarom doe je dat? Waarom voel je je zo? Soms heb je een reden voor iets, maar niet altijd. Moet je overal een reden voor hebben? Waarom moet je overal een reden voor hebben?

Het kussen dat ik voor Boef heb laten maken. Foto: Sandra Hummelink

Doorsnee

Een online lezing van schrijver Daan Heerma Van Voss bij De Koppelkerk over zijn nieuwste boek ‘De bange mens’ deed mij beseffen dat ik een doorsnee kunstenaar ben. Kunnen kunstenaars dan doorsnee zijn? Ik denk het wel. Zij hebben ook een gemene deler die hun deelt. Of misschien wel verdeelt. Gemeen is hij zeker en hij zorgt voor de verdelende en gemengde gevoelens die ze tot kunst drijven. In mijn geval woordkunst. Laat ik het maar als een zegen zien. Nee. Dat is te berustend, te lafjes. Ik zie het als een zegen. Alleen soms moet ik mijn hoofd te rusten leggen. Te rusten op een kussen met Rabarbara erop. En laat ik die nu net door Sandra van Atelier net ff anders hebben laten maken. Nadat ik Boef er een had gegeven voor zijn verjaardag kon ik natuurlijk zelf niet achterblijven. Ook ik moest en zou een eigen kussen hebben tijdens ons knus samenzijn in de avonduren op de bank. Anders zijn de verhoudingen scheef en zoek. En dat kunnen we niet hebben. Absoluut niet. Wees gerust: we gaan straks niet in hetzelfde joggingpak over straat. Dat is een brug te ver. Misschien wel ieder in een zwarte zomerjas. O wacht…dat doen we al…Oeps.

Natuurlijk moest ik ook een kussen. Foto: Sandra Hummelink

Vruchten

Ik kijk uit naar de uitvoering van mijn nieuwe plannen. De tijd om ze met jullie te delen is nog niet rijp genoeg. Al zou ik ze het liefst gelijk doen en willen uitschreeuwen. Voor de verandering werk ik ze dit keer wat meer uit dan normaal. Ga ik wat systematischer te werk in de uitvoering ervan. Een stappenplan. Als ondernemer moet je wat. En dat wat moet je goed doen. En ik ben goed bezig. Dat wil ik graag zo houden. Dat wil ik verbeteren. En als de wijzers van de klok de juist tijd aangeven pluk ik er de vruchten van. Samen met jou. Want ik doe het ook voor jou, lieve lezer. Ben je nu blij?

Wachten op nieuwe woordenwolken

Soms houdt het op met stromen en buigt een energie om. Lang heb ik vol overgave alles in ‘Verzinhoofd’ gepompt. En met succes. Alles wat ik erover droomde is uitgekomen: boekverkoop, mensen inspireren, workshops geven, begrip kweken voor anders zijn, publiciteit en nog veel meer. Lang stond ik op de top van de berg die ik ermee beklommen had en genoot ik van het uitzicht. Hoger kon ik niet. En ik vraag mij af of ik dat ook wel had moeten willen. Je hoeft niet altijd de hemel te bereiken om succesvol te zijn. Soms is het voldoende om ernaar te reiken, een ster te plukken, een steen in een bergvijver te werpen en de rimpels en reikbeweging hun eigen werk te laten doen. Met een intentie zet je vaak ook iets in gang. En de geplukte ster kan je in je woonkamer hangen.

Harde realiteit

Een paar dagen geleden schrok ik van mijzelf, want de droom waar ik mij al maanden aan vastklampte in deze rare tijden was plotseling vervlogen. Er liggen nog wel dingen voor ‘Verzinhoofd’ in het verschiet en ik ga er zeker nog op voortborduren, maar de energiegolf die zij lang opgewekt heeft, was foetsie. Ik knalde op de harde realiteit en mijn hoofd zonder woordenwolken voelde triest aan. “Er moeten nieuwe dansende wolken vol inspiratie komen! En wel nu!”, dacht ik. Tegelijkertijd besefte ik dat de wolken zich niet laten dwingen. Ze drijven vrij, blij en minder blij op de wind die ze brengt naar de plek waar haar grillige pet naar staat. Ik weet dat ze graag bij mijn hoofd zijn, maar soms moeten ze verder trekken. Wie weet waar ze nu zijn? Jij? Zijn ze misschien bij jou? Geen idee.

De voorkant van een kaart die ik van een lezer van Verzinhoofd kreeg. Foto: Rabarbara
Woorden die een lezer van Verzinhoofd mij schreef. Foto: Rabarbara

Nieuwe woordenwolken

Ik lag een dag voor pampus op de bank, was uit verdriet onmogelijk tegen Boef en vroeg mij af waar ik het lef vandaan haalde om zo onverhoopt en groots te dromen in deze rare en angstige tijden. Toch besloot ik om mijzelf te vermannen en mij voor te bereiden op de nieuwe woordenwolken die zeker gaan komen. Mijn oude, half volgeschreven dagboek deed ik weg. Mijn schetsboek met aantekeningen voor ‘Verzinhoofd’ legde ik erbij. Ik pakte een nieuw notitieboekje voor mijn min of meer dagelijkse gedachtenspinsels, deed een meditatie en omarmde de leegte. 

Niet veranderen

De dag erop kwam een goede vriendin op bezoek met wie ik een erg openhartig gesprek over mijn ontwikkeling van de afgelopen jaren voerde en over mijn visie op vriendschap. Als dank voor het interview voor (te) Gek dat ik haar had afgenomen (dat ruil ik altijd voor iets wat de betreffende persoon het waard vindt) kreeg ik van haar een paar mooie stenen en een tegoedbon voor mijn lievelingswinkel: Het Stenen Museum Winkeltje. Aan haar cadeau zat een kaart met een hele mooie persoonlijke boodschap die mij echt raakte en waar ik van moest huilen. Ik ben op de goede weg en mag zijn wie ik ben! Mensen houden van mij om wie ik ben! Ik ga zeker niet veranderen en laat mij niet meer van de wijs brengen door wie dan ook. Koppig, eigenwijs, maar ook lief volg ik mijn weg met mijn toekomstige woordenwolken. Vol geduld wacht ik wat ze mij komen vertellen, want dat er nog verhalen in overvloed zijn, is iets waar ik zeker niet aan twijfel. Ze gaan waar de wind hun brengt. Die is nu van richting veranderd. Wat gaat er komen? Ik wacht nieuwsgierig af.

Het cadeautje met kaart dat mij zo ontroerde. Foto: Rabarbara

(te) Gek: Leonie Holweg

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

‘Mensen komen bij ons met verhalen en vragen over de oorlog’

Onlangs is de ze geïnterviewd voor de Elna over haar fascinatie voor de Tweede Wereldoorlog. Daar heeft ze veel leuke reacties op gehad, waar ze erg blij mee is. Er zijn zelfs wat samenwerkingen uit voortgekomen. Leonie Holweg is vanaf 2014 voorzitter van de Stichting ‘Ik vraag me af…’ die zich inzet voor het behoud van de Joodse geschiedenis in Eibergen. 

“Hoe kom ik als Lichtenvoordse in Eibergen terecht? Dat is een mooi verhaal,” lacht Leonie, “Ik was bezig met mijn familiestamboom en een collega bracht mij daarvoor in contact met Bert Smeenk die daar woont. Met Bert raakte ik door het verhaal over onderduikers die geholpen zijn door mijn familie aan de praat over de Tweede Wereldoorlog en ontdekte we deze gemeenschappelijke interesse. Bert doet niet alleen genealogie onderzoek, maar onderzoekt hobbymatig ook de Tweede Wereldoorlog. Van dat onderzoek had hij iets op de plank liggen waar hij mijn menig over wilde. Er was namelijk een oorlogsmonument in Eibergen die wat namen van in Eibergen geboren en/of getogen Joodse slachtoffers miste. Hij vroeg mij als niet-Eibergse, niet-Joodse en jong iemand die de oorlog niet heeft meegemaakt wat ik ervan zou vinden als die namen op het monument bijgeschreven zouden worden. Ik las zijn onderzoek en dacht ‘waarom niet?’. Ik vroeg mij eerder af waarom ze niet op het monument stonden.” 

Het logo van Stichting ‘Ik vraag me af…’

Stichting ‘Ik vraag mij af…’

“Vervolgens hebben wij de Stichting ‘Ik vraag mij af…’ in leven geroepen, want dan is het makkelijker om bij instanties een voet tussen de deur te krijgen. De naam is eigenlijk een verkorting van de zin: ’Ik vraag mij af waarom deze 39 namen niet op het monument staan’. We hebben uiteraard een boek en naslagwerk gemaakt waarin uitgelegd wordt waarom wij vinden dat deze namen op het monument horen. De gemeente heeft ons advies overgenomen. In 2016 zijn de namen op het monument bijgeschreven,” vertelt Leonie, “De andere doelen van de stichting zijn: het geven van gastlessen over de oorlog op scholen in Eibergen, het vertellen over vergeten Joodse slachtoffers (bijvoorbeeld met lezingen), het in stand houden van het Joods gedachtengoed (bijvoorbeeld met tentoonstellingen), algemeen onderzoek naar de Tweede Wereldoorlog, excursies en het maken van een documentaire. Dit laatste hebben we afgelopen jaar en was een  grensoverschrijdend project. We hebben Nederlanders en Duitsers geïnterviewd die de oorlog echt hebben meegemaakt. Beide kanten van de grens komen in beeld. Helaas is de film door corona nog niet aan een groot publiek getoond.”

Struikelstenen

“We hebben ook Stolpersteine  laten leggen in Eibergen ter nagedachtenis van de Joodse slachtoffers. Stolpersteine zijn een monument verspreid over heel Europa voor slachtoffers van het Nationaal-Socialisme. Het is een herdenking in de vorm van een steen die wordt gelegd in het trottoir voor de vroegere woonhuizen waar de mensen zijn gedeporteerd.  Stolperstein betekent letterlijk struikelsteen. Ze lagen officieel iets hoger dan de andere stenen in de stoep, zodat je erover struikelt en herinnerd wordt aan de mensen die de oorlog niet hebben overleefd,” legt Leonie uit, “Mensen komen bij ons met vragen en verhalen over de oorlog. Mensen zullen dat altijd blijven vragen, die nieuwsgierigheid stopt nooit. Generaties hebben het nooit durven vragen aan hun families. Nu komen ze bij ons.”

v.l.n.r. Ans de Groot-Sevenhuijzen, Bert Smeenk, Leonie Holweg en Willemien Beusink. 
Deze personen zijn betrokken vanaf de start en bij de oprichting van de Stichting.
Foto: Petra Waning.

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl