Wat een postbezorgster denkt van sneeuw

Wit, witter, witst. Gisteren veranderde de wereld om ons heen in een oase van sneeuwpret. Op Facebook zal ik allemaal vrolijke foto’s voorbijkomen. Boef was in zijn nopjes: een extra uitdaging bij zijn wekelijkse fietstocht op de mountainbike. “Heerlijk door de sneeuw! Lekker ploegen”, juichte hij. Zijn ogen straalden. Ik dacht aan onze zolder en het plafond dat lekte in de slaapkamer. De sneeuw was door een kiertje van het zolderraam naar binnen komen waaien en had zich opgehoopt vlak daaronder. Bij het ochtendkrieken schepte Boef met zijn blote handen het in een teil, om het vervolgens onder de douche te kieperen. Deze handeling herhaalde zich. Ik zette een emmer in de slaapkamer.

Ongeveegde stoepjes

Sneeuw. Ik denk dat ik er een hekel aan heb, omdat ik als postbezorger er altijd maar moeilijk doorheen kom. Je kan dan wel ijzers onder je voeten binden, het is en blijft altijd spannend of je niet met je snufferd languit op een van de ongeveegde stoepjes belandt en daarbij allemaal brieven in het rond strooit.  De eerste dag gaat het altijd nog wel. Dan ligt er verse sneeuw die knispert onder je voeten. Een aangenaam geluid en bijzonder gevoel. De dagen erna zijn het ergst. De sneeuw is ingetrapt en glad geworden. Als het geregend en gevroren heeft, is het hek helemaal van de dam. Strooiwagens komen niet overal en op sommige plekken kan je dan op straat schaatsen. Gelukkig hadden we de afgelopen jaren niet zulke scenario’s, maar voor komende week houd ik mijn hart vast. 

Onder de dekens verstoppen

Natuurlijk zijn er tips over hoe te lopen op gladde oppervlaktes, maar probeer dat maar eens met een fiets in de ene en post in de andere hand. Ik houd van de seizoenen. Daarom ben ik ook postbezorger: lekker buiten al het weer mee maken. Je hart dat een sprongetje maakt van de prille lentezon, de blijheid als je voor het eerst zonder jas buiten kan lopen, de zon die zomers je gezicht warmt (behalve als het 40 graden is, dan lopen de zweetdruppels erover), de prachtige herfstkleuren die je ziet ontstaan, een regen- of onweersbui waarvoor je onder een carport schuilt, de striemende regen die soms je zorgen wegsspoelt en dan sneeuw en ijzel. De laatste twee vind ik niet leuk. Er zijn postbezorgers die ervan genieten, die ernaar uitkijken: op kou kan je je kleden en uitdagingen zijn leuk. “Geef mijn portie maar aan Fikkie!”, denk ik dan terwijl ik snel mijn hoofd onder de dekens verstop.

Drogen

Vanmorgen keek ik uit het raam naar Boef die nog in het donker zijn auto met veel moeite de straat uit probeerde te rijden. Er kwam zelfs een sneeuwschep bij aan te pas. Een vriendelijke buurman hielp hem. Ik was blij dat ik vandaag nog veilig en warm achter het raam naar buiten kon kijken. Mijn fietstassen die ik vergeten was dicht te doen heb ik leeggekieperd. De wind was met de sneeuw hard de overkapping waaronder mijn fiets staat ingewaaid. Ik schepte de tassen met moeite met een groente-opscheplepel leeg. Ze staan nu op het aanrecht te drogen voor morgen. De post die ik dan ga rondbrengen moet natuurlijk wel droog zijn! Mijn stuurtas doe ik na hem sneeuwvrij gemaakt te hebben snel dicht. Ook die moet droog blijven.

Winterslaap

De winter mag van mij wel overgeslagen worden. Ik snap best haar functie in de keten van de seizoenen en kan ook wel genieten van samen knus in het donker op de bank met gordijnen dicht en kaarsjes aan. Toch zou ik het liefst een winterslaap houden. Mezelf in de herfst volproppen met lekkers zodat ik veel vet heb, dan gaan slapen en in de lente weer slank, fris en fruitig wakker worden. Mezelf fris en fruitig voelen in de lente lukt altijd wel. Maar dat eerstgenoemde na een barre en boze winter???

Voor de zoveelste keer kijk ik vandaag uit het raam. De sneeuwvlokken dwarrelen nog altijd naar beneden. Zal ik erin gaan dansen? Zal ik een sneeuwpop gaan maken? Ik doe de achterdeur open en steek mijn neus buiten de deur. Brrrrrr….Ik kruip snel achter de laptop en tik dit blog. Dat doet sneeuw dus met me. Ik verstop me daardoor nog dieper in huis en in mijzelf en zit een gat in de bank. Morgen ga ik wel naar buiten, want dan moet het. De plicht roept. Nu eerst een kopje thee. Slurp.

Mijn stuurtas die ik snel dicht heb gedaan om te voorkomen dat er nog meer sneeuw invalt. Foto: Rabarbara.

4 reacties op ‘Wat een postbezorgster denkt van sneeuw’

  1. Prachtig verhaal Barbara. Ben het helemaal met je eens. De natuur is prachtig. Voor de kinderen geweldig weer. Maar om op de fiets te moeten!!!!. Sterkte hoor en doe voorzichtig. 🚴‍♀️💪

    Geliked door 1 persoon

  2. Hallo Barbara,
    Ik moet morgen ook op de fiets de sneeuw in om de post rond te brengen.
    Het is in ieder geval gestopt met sneeuwen en harde wind, dat scheelt.
    Maar ik zie er als een berg tegen op.
    Sterkte voor jou en mij en alle collega’s.
    Erik.

    Geliked door 1 persoon

    1. Hallo Erik, dat kan ik mij heel goed voorstellen. Ik kijk er ook niet naar uit. Maar het is niet anders. Gewoon rustig aan doen en met aandacht lopen (of liever gezegd schuifelen). Jij ook sterkte!

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s