Maand: januari 2021

Dromen over het Boekenbal

Mijn hoofd droomt dansen, mijn hart lacht sneeuwvlokjes. Ik verkeer nog steeds een beetje in hogere sferen. Waarom? Nou, vanmiddag ben ik geïnterviewd over ‘Verzinhoofd’ door Erik Hagelstein van De Gelderlander. Ook heeft ene Jan (hij schijnt heel bekend te zijn) mij in een kleurige rood-roze kunstjurk op de foto gezet. Ik poseerde met mijn scheve fotohoofd en probeerde lief te lachen. Binnenkort weten we of dat gelukt is. 

Ratelen

Hoewel ik al diverse keren geïnterviewd ben en zelf al jaren mensen interview vond ik het vandaag best spannend. Ik ken Erik niet persoonlijk (heb hem natuurlijk wel even gegoogled) en wist niet wat ik moest verwachten. We kwamen al pratend vrij snel tot de kern en toen hij mij de ruimte gaf in het gesprek begon ik te ratelen. Ik vertelde hem allerlei gedachten over ‘Verzinhoofd’ en over mezelf en hij hoorde het geduldig aan, schreef af en toe wat in zijn notitieblokje, stelde tussendoor een goede vraag. Zelf vind ik het altijd leuk als mensen vanuit hun hart gaan spreken en over hun woorden struikelen. Dan komen de mooiste verhalen en uitspraken tevoorschijn. Maar als ik zelf zo als een kip zonder kop aan het kletsen ben en niet meer weet wat ik zeg, denk ik achteraf altijd: ”Oei, oei, oei…kan dat allemaal wel door de beugel? En: hoe gaat de interviewer dat omzetten in een verhaal?” Ik heb besloten om Erik te vertrouwen. Ik heb veel positieve verhalen over hem gehoord en heb gisteren ook zijn boek ‘Parels van de Achterhoek’ bij de plaatselijke boekhandel besteld. De mensen die over mij (gaan) schrijven ken ik zelf graag ook goed. 

Bijzondere dag

Eigenlijk was ik van plan om vandaag stamppot andijvie te maken, maar ik zat zo met mijn hoofd in de wolken en zag mezelf al op het Boekenbal rondlopen dat ik me er nog makkelijker dan dat vanaf heb gemaakt. Pasta dus. En het smaakte best goed. Al zeg ik zelf. Vanavond heeft Boef dienst dus heb ik mooi de tijd om deze bijzondere dag in een blog te gieten en jullie op de hoogte te brengen van deze mooie en recente ontwikkeling die zonder Ria niet had kunnen plaatsvinden. Dankjewel voor het linken Ria, je bent een vrouw met het hart op de goede plek!

Boekenbal?

Het blijft raar om in deze roerige tijden stappen vooruit te zetten, in mijzelf te investeren en naar de toekomst te kijken. Ook al is de toekomst onzekerder dan ooit en weet niemand nog wat hij of zij moet, mag of kan plannen. De ruimte die we in mogen en kunnen nemen is kleiner geworden, daarom ga ik mij maar meer uitleven in mijn bizarre hoofd en op dit blog, dein ik mee in de momenten die zich aandienen. Daarom blijf ik geloven in mijn dromen, want die kan niemand inperken. Nog hardnekkiger dan normaal geloof ik in deze kleurige wolken, want als ik mij laat meeslepen met alle misère van de dag doe ik ’s nachts geen oog dicht. En ik droom zo graag. Dus dat blijf ik doen. Ook over een mooi artikel in De Gelderlander. Wanneer die ook moge verschijnen. Ook over alles wat daarna komen gaat (misschien wel een Boekenbal). Over een samenleving waarin het noaberschap hoogtij viert, waarin de Achterhoek de wereld verovert en iedereen zijn eigen waarheid mag hebben en die van anderen respecteert. Over meer volgers op mijn blog. Over mijn geluk en dat ik al meer heb bereikt dan ik had durven dromen. Dat ik dat toch stiekem gedroomd heb. Dat dromen uit kunnen komen. Dat niemand die van je kan afpakken. Ook niet in onzekere tijden. Dat je ze dan nodig hebt. Dus droom lieve mensen. Droom. Juist nu.

Rabarbara die droomt over een Boekenbal. Foto: Anja Onstenk

Klopperdeklopklop

Wanneer krijg ik de geest voor een blog? Daar is geen peil op te trekken. Soms schrijf ik drie blogs in een week. Dan weer een paar weken niet. Het is maar net hoe de woorden zich in mijn hoofd aandienen. Ik weet dat als ik ze zoek, ze niet komen. Of beter gezegd: dan vind ik het juiste ritme niet. Dan haperen ze. Dan liegen ze. Dan verdraai ik ze, omdat de tijd nog niet rijp is, de gedachten nog niet uitgedacht, de gevoelens nog niet uitgekristalliseerd.

Kloppen

Ik wacht totdat de woorden kloppen met kleine lieve klopjes. Ze kloppen omdat ze kloppen en vragen dan vriendelijk of ze binnen mogen komen, omdat ze in overeenstemming zijn met mijn waarheid en dat willen vertellen. Het is een gevoel dat niet uit te leggen is. En als ze dan kloppen ga ik achter mijn laptop zitten. Wat ze vervolgens gaan zeggen is mij dan niet bekend. Dat weet ik pas als het blog geschreven is. Dan lees ik pas wat mij de laatste tijd bewust, maar meestal onbewust bezighield. Wat erin zit, moet eruit. Bij mij tenminste wel. Wat dat betreft ben ik een echte expressionist. 

Dolce far niente

Het is vandaag de tweede officiële werkdag van het jaar. Stiekem was ik zondag al begonnen met interviewen voor de krant. Als woordENkunstenaar en journalist werk ik op ongebruikelijk dagen en tijdstippen. Als andere mensen werken, ben ik vaak vrij. Dan heb ik tijd om te mijmeren, te niksen. Dan geniet ik van het dolce far niente, omdat ik dat nodig heb. Ik houd van luieren, want als ik aan het lummelen ben, komen vaak de meeste inzichten en ingevingen. Je moet voor inspiratie ruimte hebben. Ruimte in je tijd en daardoor ruimte in je hoofd. 

Plan de campagne

Deze week komt de proefdruk van ‘Verzinhoofd’. Ik heb gisteren met Drukkerij Loor erover gebeld en vandaag de eerste digitale proefdruk ontvangen. Over mijn zelfgeschreven achterflaptekst was ik bij nader inzien toch niet zo tevreden. Nu ik hem echt zo zag staan, kwam de drang om hem te herschrijven. Dat heb ik gedaan. Hopelijk is de tekst er (veel) aantrekkelijker door geworden.

De afgelopen weken ben ik druk geweest met een plan de campagne, maar ik het het nog niet helemaal rond. Ria gaf mij wat tips en ook met Manon heb ik er vanmiddag over gebrainstormd. Soms vraag ik mij af waarom ik zo in die droom geloof. Waarom ik zo achter ‘Verzinhoofd’ sta. Maar dat is niet in woorden te vangen. De drang om het boek de wereld in te krijgen is groter dan groot. Uiteindelijk willen we allemaal iets nalaten aan de wereld. En met dit boek (en alle voorgaande) ga ik niet verloren. De mensen die ‘Verzinhoofd’ gelezen hebben, zijn er lovend over, zien er wat in. Dat geeft mij het vertrouwen dat er inderdaad behoefte aan is in de maatschappij. En degene die er nog niet warm voor lopen, kan ik misschien langzaam lekker maken. Niks is onmogelijk!

Innerlijke wijsheid

Eigenlijk ben ik nu verbaasd. De woorden hebben mij in dit blog niets nieuws verteld. Slechts alles geordend. Misschien is er ook wel niets nieuws te melden en is alles goed zoals het is. Er zijn nog wel wat zaken die broeien en sudderen onder de oppervlakte, maar blijkbaar willen die er nog niet uit, kloppen die nog niet. De vraag is maar of je alles kloppend kan krijgen in je leven en ook of je dat wil. Zoals jullie weten ga ik voor de rafels, het ongepolijste, de barsten. Je leven hoeft ook niet te kloppen. Als je hart maar vol Liefde klopt. Ik probeer zoveel mogelijk in overeenstemming met mijn waarheid te leven, wat die ook moge zijn of moge betekenen. Soms weet ik het zelf namelijk ook niet. Ik vertrouw erop dat de woorden zich aandienen als ik iets belangrijks te vertellen heb of van mezelf moet weten. Ik vertrouw op mijn eigen innerlijke wijsheid. Ik vertrouw op jou. Dat jij mij begrijpt als je dit leest. Of misschien is het ook wel leuker om niet begrepen te worden. Om de eeuwige onbegrepene te zijn en te zwelgen in mijn eigen (woord)leed. Ik denk dat die laatste schoen mij niet past, maar ik ben ook geen schoenmaker, wel een Rabarbara, want dat ik inmiddels een begrip ben, moge zo waar zijn als een koe. Boe.

Rabarbara wacht tot de woorden kloppen. Foto: Anja Onstenk

(te) Gek: Luci Aversteeg

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

‘Mijn tien vingers en motoriek zijn erg belangrijk’

Als echte ambachtsvrouw gebruikt Luci Aversteeg oude en moderne technieken door elkaar. Ze is door toeval in het vak van goud- en zilversmeden gerold. In Duitsland staat het ambacht hoog aangeschreven, in Nederland krijgt ze steeds meer klanten die haar werk prachtig vinden. Ze heeft bewust een open atelier, zodat de mensen kunnen zien hoe ze werkt. Met haar bedrijf Elcerlyck drukt ze al 35 jaar een unieke stempel op het vak. Ze denkt en doet anders. Over haar ambacht vertelt ze: ”Mensen vertellen mij hun verhaal. Ik probeer de emotie van dat verhaal in het sieraad te verwerken.”

“Je oefent een ambacht uit als je iets maakt wat niet door een machine gemaakt kan worden,” legt Luci uit, “Ik bedenk en ik maak in eerste instantie het sieraad. Als het later gekopieerd wordt door machines is dat wat anders. Het oorspronkelijk idee is en blijft van mij. Als ik een verhaal van een klant hoor, of voor mezelf aan het werk ben, zie ik gelijk een plaatje van het eindresultaat in mijn hoofd. Op school leerde ik altijd dat je studies moest maken om tot een definitief ontwerp te komen. Bij mij werkt dat niet. Ik heb altijd gelijk een definitief ontwerp in mijn hoofd. Om toch aan de opdracht te voldoen, werkte ik dan maar met terugwerkende kracht aan de studies.”

Het atelier van Luci en haar man Jan (De Klokkenmaker). Foto: PR

Speeldoos

“Ik maak nooit iets wat over twee jaar in de kast ligt. Mijn werk is levensloopbestendig, te dragen tot aan je rollator. De sieraden moet je altijd om kunnen doen. Ze moeten draagbaar zijn. Ik heb ook de kunstacademie gedaan en daar verkocht je soms het verhaal van het sieraad. Maar ik ben geen voorstander van bijvoorbeeld een collier van brandnetels. Hoe mooi het verhaal erachter ook kan zijn. Eenvoud is belangrijk. En de balans in het ontwerp. Ook originaliteit. Ik kopieer nooit wat. Als ik met een klant in gesprek ben, krijg ik vaak ook ideeën. Ik heb dan altijd een speeldoos met elementen bij de hand om dat beeld dat in mij oppopt te laten zien. Ik werk dan met ringen, draadjes en vormpjes. Ik heb zelfs een plastic hand waarop ik kan laten zien hoe alles eruit komt te zien. Vroeger werkte ik vooral met schetsen op papier, nu kan de klant het dus echt zien.”

Een bijzonder collier dat Luci gemaakt heeft. Foto: PR.

Vakkennis

“Wat mij anders maakt dan andere goudsmeden is dat ik eigenwijs ben, ik stippel mijn eigen pad uit. Dat heb ik altijd gedaan. Ik heb niet echt dollartekens in mijn ogen als ik aan een ontwerp denk. Een tevreden klant is voor mij het belangrijkst. En dat ik een mooi en goed product lever. De glimlach van een klant is mij veel waard. Ik heb graag klanten die het ambacht waarderen, die niet van massaproductie houden. Alles wat ik mooi vind, kan ik maken. Respect is voor mij belangrijk. Als ik merk dat iemand respect voor mijn vak heeft, ga ik door het vuur voor hem of haar. Ik weet wat ik met mijn materiaal allemaal kan en hoe de machines werken. De stappen tussen de tekentafel en polijstmachine zitten allemaal in mijn hoofd. Daar houd ik met mijn ontwerp rekening mee. Vakkennis daar draait het om. Mijn tien vingers en motoriek zijn erg belangrijk,” besluit Luci haar verhaal.

Luci aan het werk in haar open atelier. Foto: PR

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl