Maand: december 2020

2020: de wereld ziet de inhoud van mijn rugzak

Ja hoor! Ik heb alles overleefd! Daar ben ik blij om. Jullie ook? Iedereen weet dat ik niet zo’n fan van de feestdagen ben. Het is mij altijd teveel een ‘gezellig moeten zijn’. Toch hebben Boef en ik er dit jaar met familie en samen wat moois van gemaakt. Ondanks de maatregelen waar we rekening mee dienden te houden. Natuurlijk moest ik weer huilen, maar het is niet anders. Mijn naasten zijn er inmiddels aangewend. Tot mijn grote verbazing had ik gisteren plotseling een opruim- en schoonmaakwoede en heb ik meer in het huishouden gedaan dan het afgelopen half jaar. Ik heb maar aan die drang gehoor gegeven, want als je de geest krijgt, moet je er naar luisteren. Ook als dat inhoudt dat je plotseling als een gek de trap stofzuigt, met een sopje door het huis banjert en allerlei dozen gaat uitzoeken. Zelf was ik er wel blij om, eindelijk wat orde in de chaos. Ook al creëerde ik met die orde ook weer nieuwe en onbedoelde chaos.  Boef moest er wel om lachen, maar liet mij gewoon mijn gang gaan. Inmiddels weet hij dat die buien vanzelf overwaaien en dat ik alleen maar in de weerstand ga als hij er een stokje voor probeert te steken. 

Wat heb ik gedaan?

Het is nu Derde Kerstdag en ik luister naar de Top 2000 en kom weer in de bezinningsroes. Wat heb ik afgelopen jaar allemaal gedaan en wat wil ik komend jaar gaan doen? Als ik alles zo overzie is er in 2020 veel gebeurd. In de wereld, maar ook met Rabarbara. Ik heb van alles ondernomen: verdiepende gesprekken gevoerd met Lieke over de sprookjescursus die ik in 2019 gevolgd heb, Verzinhoofd geschreven en uitgebracht, veel brieven aan fans gepend, twee keer opgetreden bij Paul van Druten, veel samengewerkt met de Bibliotheek, een mooie klus van de Gemeente Oost Gelre, een opleiding ‘Schrijven als Therapeutisch Middel’ gevolgd bij Arianne, vakliteratuur gelezen, leuke mensen geïnterviewd voor (te) Gek, leuke mensen geïnterviewd voor Achterhoek Nieuws, een workshop Dragon Dreaming bij Anke gevolgd, Artist in Residence bij Lokalen geweest, met een hele pagina in de krant gestaan, veel post rondgebracht, mij spiritueel ontwikkeld, in kerken rondgehangen, bij Sharon onder hypnose geweest, op vakantie gegaan en nog veel en veel meer. De wereld was in crisis, maar ik ben gewoon doorgegaan, heb mijn dingen gedaan en heb ook geprobeerd voor mensen die het moeilijk hadden wat te betekenen. Binnen de grenzen die ik heb, want als je jezelf weggeeft heb je niks (meer). 

2020 was het jaar dat ik de inhoud van mijn rugzak aan de wereld heb laten zien en dat ik gevoeld heb dat mensen ondanks dat van mij houden. Of misschien juist wel daarom. Ik voel mij opgelucht en gezien. Ik kan eindelijk volledig mijzelf zijn en hoef mij nergens meer voor te schamen. Al doe ik dat af en toe natuurlijk wel, want ik kan echt onmogelijk zijn (vraag maar aan Boef). 

Wat ga ik doen?

In januari laat ik bij Drukkerij Loor een kleine oplage van ‘Verzinhoofd’ drukken. Ria Tuenter gaf mij de tip. Op deze manier kan ik het boek ook voor een normale prijs aanbieden, want dat daar een markt voor is, is mij inmiddels wel duidelijk. Niet iedereen wil een e-book en niet iedereen kan zich de luxe-editie veroorloven. En aangezien ik ook al een lessenreeks en workshop in de planning heb staan en van plan ben om nog veel meer met ‘Verzinhoofd’ naar buiten te treden is het handig om ook een voorraad boeken voor een schappelijke prijs te hebben. Ik ben nu nog aan het nadenken hoe ik de officiële overhandiging van dit eerste exemplaar ga doen. Mijn hele plan de campagne is in duigen gevallen door de tweede lockdown. Wellicht dat ik er nog een creatieve oplossing voor ga bedenken, of alles nog even uitstel. Even kijken hoe het loopt en corona zich ontwikkeld. 

Verder ben ik van plan om in 2021 op dezelfde voet verder te bloggen: persoonlijk, eerlijk en vol humor. Mijn lezersaantal groeit en ik hoop dat dat het geval blijft, dat steeds meer mensen de weg naar Rabarbara weten te vinden en zich wentelen in mijn woorden. Ik wens jullie allemaal goeds, moois en lekkers voor 2021. Dat je voelt dat ook jouw imperfectie er mag zijn. Dat je voelt dat taal kan troosten. Dat ik er voor je ben op dit blog. Ook voor mezelf natuurlijk, want al schrijvend begrijp ik mijn eigen motieven beter. Laten we samen in woorden wonen. Lekker knus.

2020 was het jaar dat ik de inhoud van mijn rugzak aan
de wereld liet zien. Foto: Anja Onstenk

Joy

“Vrijheid is ook een band,” zei ik tegen Ellen. Dit nadat ik haar had opgebiecht dat ik haar in een meditatie had losgelaten. De afgelopen twee jaar heb ik veel van haar geleerd op het gebied van spiritualiteit. Met twee vriendinnen ging ik haar regelmatig in Arnhem opzoeken. Ook is ze weleens bij mij thuis geweest. Zo ook vandaag. “Ik verdwijn niet van de aardbodem!”, lachte ze na mijn ontboezeming. Nee. Dat weet ik ook wel, maar ze verhuist in januari met haar man naar Frankrijk en dat betekent dat het contact wel anders zal worden. 

Divine Love

En zo is het leven. Mensen lopen een tijdje met je mee en verdwijnen dan weer wat meer naar de achtergrond. In mijn hart zal Ellen altijd blijven wonen. Zeker nu ik vandaag haar mooie kaartenset ‘Divine Love’ heb ontvangen die 12-12-2020 officieel in de wereld gezet werd. De kaartenset telt 160 kaarten met tekeningen van kwaliteiten van Liefde in Licht Taal. Heel mooi. Prachtig verpakt in een grote doos met speciaal boekje. Ik zal ze met liefde gebruiken. Ook in toekomstige workshops en lessenreeksen die ik wil gaan geven. Dat wat Ellen mij geleerd heeft, kan niemand mij afnemen. Het zal alleen maar groter en mooier worden. De (Goddelijke?) Liefde die door haar nog meer in mijn hart is gaan wonen, ga ik alleen nog maar meer verspreiden. Vooral in woorden en op dit blog. Trouwens, willen jullie nog brieven van mij ontvangen? Laat mij dat dan gerust weten! Ik klim graag in de pen!

Joy

De kaart die staat voor Joy. Foto: Rabarbara

Natuurlijk trok ik gelijk een kaart uit de set en dat was ‘Joy’. Ik voelde meteen de vreugde van croissants eten bij het ontbijt, het zijn van een harlekijn die vrolijk beweegt als er met kunde aan de touwtjes getrokken wordt door eigen en vertrouwde handen, het uitwaaieren van mijn Liefde en de vreugde om te kunnen dansen en bewegen in het leven. Er is een speciale weg voor ons allemaal uitgestippeld. Het is zaak die route met lef te bewandelen en om soms te (durven) verdwalen. Te verdwalen in gedachten, gevoelens en misschien ook wel andere mensen. Als je daarbij maar niet vergeet dat je zelf de rode draad in handen hebt. Je kan je eigen weg uitstippelen, je eigen hart volgen. Het hoeft niet snel, het mag in een slakkentempo; als het levenswiel maar draait. Soms kruisen wegen elkaar of lopen wegen parellel. Dat is het bijzondere van het leven. Net zoals ik het bijzonder vind dat ik ‘Joy’ trok, de kaart die Ellen zelf ook voor de presentatie van haar kaartendek op 12-12 getrokken had. En daarmee is de cirkel voor mij rond. 

Stralen

Ik laat je in Liefde naar Frankrijk gaan Ellen. Geniet van het nieuwe leven dat je met Paul gaat opbouwen. Ik weet zeker dat je ook daar mensen zal laten stralen. Dankjewel dat je een onderdeel was van mijn leven. Dankjewel voor de JOY! Keep in touch.

De kaartenset waardoor Ellen altijd bij mij zal zijn. Foto: Rabarbara

(te) Gek : Ria Tuenter

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

‘Ik ben niet echt een schrijver, meer een verhalenverteller’ 

Ze is schrijfster van ‘Mam raakt kwijt’ en ‘Kusje voor popje’. Boeken over de dementie van haar moeder. Volgens Ria Tuenter moet je mensen met dementie niet afschrijven; zij hebben ook liefde en aandacht nodig. Om dat duidelijk te maken heeft ze deze boeken op de markt gebracht. Ook heeft ze freelance gewerkt voor Viva, Big is Beautiful en de Gelderse Post. Op het moment heeft ze een column in het Oude IJsselstreek Vizier en werkt ze op de communicatieafdeling van Gemeente Oude IJsselstreek. Ria: “Ik ben niet echt een schrijver, meer een verhalenverteller. Ik vind het mooier om een verhaal van iemand anders te vertellen dan om een roman te verzinnen. Schrijven is een uitlaatklep voor mij.”

“Bij het schrijven van de boeken over mijn moeder kon ik mijn eigen emoties rond dementie van mij af schrijven. Ik zat met veel frustratie en verdriet. Vooral het schrijven van het verhaal over de gedwongen opname van mijn moeder maakte veel bij mij los. In eerste instantie kon ik het niet opschrijven. Toen het er eenmaal stond, stortte ik in. Het is goed dat ik de boeken heb geschreven. Nu weet ik niet alle feiten meer. De verhalen zaten in mijn hoofd en met het schrijven heb ik ze gedeletet. Het was een soort bevrijding,” legt Ria uit, “Het geeft een goed gevoel dat mensen wat aan mijn verhalen hebben. Ze brengen een stroom op gang die bij mij ook loskwam. De emoties raken. Het is allemaal begonnen als dagboekfragmenten op Facebook. Daar kwamen veel reacties op. Toen besloot ik er een boek van te maken. Niet voor mijzelf, want dan had ik ook wel in een dagboek kunnen schrijven, maar om anderen tot steun en troost te zijn. Ook om ze te laten lachen, want in humor zit ook troost.”

Ria Tuenter interviewt Jan Siebelink. Foto: PR

Witte rozen en vergeet-mij-nietjes

“Sinds 1992 ben ik bevriend met Jan Siebelink. We hebben elkaar ontmoet toen ik hem voor de Gelderse Post interviewde vlak voor zijn lezing in het Borchuus in Varsseveld. Hij was toen nog niet bekend. We zaten aan een kneuterig tafeltje met kleedje en dronken jus. Ik was heel zenuwachtig en vroeg mij af of ik dit allemaal wel kon. Ik had mij grondig voorbereid. Jan was heel relaxed. Als je een kwartje in hem gooit, begint hij te praten weet ik nu. Toen het artikel af was, stuurde ik het hem toe. Een paar dagen later stond hij op de stoep. Vlak daarna is onze correspondentie begonnen. Hij nodigde mij uit om naar Velp te komen en haalde mij toen van het station in zijn eendje. Hij heeft mij toen alle plaatsen laten zien die in zijn boek ‘De overkant van de rivier’ voorkomen,” vertelt Ria, “Inmiddels heb ik zo’n 200 brieven en kaarten van hem. We schrijven over dagelijkse dingen. Wat ons zoal bezighoudt en wat we meemaken. Ons contact is goed. We hebben een trouwe vriendschap. Hij heeft ook de geboorte van mijn kinderen meegemaakt. Toen de oudste werd geboren heeft hij een bosje bloemen bestaande uit witte rozen en vergeet-me-nietjes bij de buren afgeven, omdat hij niet wist dat ik nog in het ziekenhuis lag vanwege de zware bevalling. We gaan weleens samen uit eten en hij heeft ook ooit een kermis in Varsseveld meegevierd.”

Ria heeft zo’n 200 brieven en kaarten van Jan Siebelink. Foto: PR

De cirkel is rond

“In 2016 heb ik het eerste exemplaar van ‘Mam raakt kwijt’ aan hem overhandigd. Toen was de cirkel rond. In zijn boek ‘De overkant van de rivier’ heeft hij het ook over zijn moeder.  En Joyce de Schepper, die mij opdracht gaf voor het interview met Jan in de Gelderse Post, en die ook de redactie van mijn boek heeft gedaan, was er ook. Alle artikelen die ik in de loop van de jaren over Jan verzameld had en in plakboeken had geplakt heb ik toen aan hem gegeven,” eindigt Ria haar rake verhaal.

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl


Ria Tuenter ziet zichzelf als verhalenverteller. Foto: PR

Engelengeduld

Zondagochtend. Ik voel mij vandaag vredig. Niks moet en alles mag. En dat geeft ruimte. Ruimte om gedachten de vrije loop te laten gaan en te kanaliseren tot een punt van inzicht. Ik voel dat ik dit blog moet schrijven en dat ik aan het eind ervan meer weet dan voordat ik met het schrijven ervan begon.

Boef

De laatste tijd heb ik veel verhaaltjes geschreven over van alles en nog wat. Voornamelijk over mijn eigen denkproces. Het bloggen erover helpt mij om duidelijk te krijgen wat ik zelf vind. Al schrijvend vorm ik mij een mening of visie en weet ik waar ik uiteindelijk sta. Ik heb niet veel over Boef geschreven, wat niet wil zeggen dat hij uit mijn hoofd of hart verdwenen is. Integendeel. Hij is de rustige en drijvende kracht achter alles. Op de achtergrond zorgt hij voor de randvoorwaarden van mijn geluk. En hij is mijn geluk. Natuurlijk kunnen we elkaar af en toe wel achter het behang plakken, maar dat hoort erbij. Elke relatie heeft zo zijn rafelrandjes. 

Kracht

Het ‘decemberterugblikgevoel’ heb ik nu ook. Er is weer een jaar om. En wat voor jaar. Ik had wilde en grootste plannen met ‘Verzinhoofd’, maar de plannen van de wereld waren nog wilder en nog grootser. Zelfs verwoestend. Ik heb mij niet uit het veld laten slaan door corona, al heb ook ik veel angst gevoeld. Toch heb ik vastgehouden aan mijn droom en niet teveel stilgestaan bij alle kommer en kwel. Noem mij een struisvogel, ik noem mijzelf een lichtfladderaar. Ik heb mij gefocust op de lichtpuntjes die er waren, heb veel mensen lieve brieven geschreven of ze kaartjes gestuurd. Natuurlijk niet iedereen, want dat is onmogelijk. En ik ben Sinterklaas niet (al lijk ik er volgens zeggen wel op). Dat snappen jullie ook wel. Ik was uit de crisis, terwijl de wereld in crisis was. Daardoor voelde ik een enorme kracht in mij groeien. Een kracht die mij aanspoorde om toch dingen te realiseren. En dat is gelukt. Alles en iedereen werkte ondanks de rare omstandigheden mee. Ik hoop dat 2021 een mooier en beter jaar voor de wereld wordt. Dat er (een nieuwe) orde in de chaos komt. Dat we weer kunnen voortuitblikken. Dat we dat weer durven.

Liefde

Ik geloof dat er krachten in de wereld zijn die sterker zijn dan degene die nu zoveel angst zaaien. Ik geloof dat er nog genoeg mooie dingen zijn om van te genieten. Al weet ik dat sommige mensen het nu erg moeilijk hebben. Er zijn genoeg mensen om van te houden. Vergeet dat niet. Van de een wat meer dan van de ander, maar toch. Er is altijd wel iemand aan wie je wat liefde kwijt kan of die jou wat liefde wil geven. Niet iedereen ziet de helpende hand die naar hem of haar uitgestoken wordt. Er is er altijd wel een. Kijk maar goed. En ik ben erachter gekomen dat veel mensen van elkaar houden, ook van mij. Al uiten ze dat soms een beetje moeilijk. Er is liefde in allerlei verschillende vormen en in allerlei gradaties. Tussen al die liefde die ik voel en ervaar bloei ik op, groei ik en kan ik nog meer geven. Aan mijn naasten en aan een stukje van de wereld, een stukje van Nederland, een stukje van de Achterhoek, een stukje van Oost Gelre. 

Bubbel

Ik ben dankbaar dat ik zoveel mooie en lieve mensen heb leren kennen de afgelopen jaren. Dankbaar voor alle mensen die van mij houden. Misschien leef ik nu wel in een bubbel, maar het is een hele fijne. Als je lief bent, mag je ook in mijn bubbel wonen. Dan maken we er samen een feestje van. Dromen we samen de wereld een beetje mooier. Dansen we samen naar de sterren en weer terug. 

Engelvaasje

Om mijn geluk te vieren, heb ik vandaag een cadeautje voor mijzelf besteld. Een Engelvaasje. Ik vond hem zo mooi en prachtig dat ik de verleiding niet kon weerstaan. Het liefst zou ik iedereen zo’n vaasje cadeau doen, maar zoals ik al eerder schreef: ik ben Sinterklaas niet. Daarom doe ik jullie deze tip cadeau. Koop ook iets moois en liefs voor jezelf en vier dat je leeft. Ik ga het vaasje een eervolle plek om mijn altaar in de woonkamer geven, tussen alle andere engeltjes. Boef wordt er vast gek van, maar dat kan mij niet schelen. Ondanks dat heeft hij engelengeduld. Ook met mij. En dat is soms nodig.

Een cadeautje aan mezelf. Foto: http://www.bluecart.nl

Optreden in de Oude Calixtuskerk

Nieuw avontuur! Vanochtend ging in met Paul van Druten op pad om een filmpje over Verzinhoofd op te nemen in de Oude Calixtus in Groenlo. Het was een hele bijzondere ervaring om dit mee te mogen maken. Heel mooi om in een kerk mijn sprookjes te mogen voordragen. Paul was heel geduldig, want ik heb de neiging om nogal snel te praten. Hij maande mij tot rust en het laatste sprookje kon ik zelfs in één take opnemen. Dankjewel Paul voor dit mooie podium! Ik voel mij nu een ware woordENkunstenaar!

Onverzonnen sprookjes in de Oude Calixtuskerk voordragen.