Maand: augustus 2020

Stiekem een ijdeltuit

Tot inkeer komen. Af en toe heb je van die dagen. Dan dans je niet met het leven, maar met jezelf. Ik heb even heel veel en heel diep nagedacht over het hoe en wat met Rabarbara. Ook over dit blog. Wat wil ik ermee?  Waar wil ik naartoe? Wat ik wil bereiken? Heb ik al wat bereikt? En hoe vind ik mensen die het lezen? Brainstormsessies met mezelf. Brainstormsessies over brainstormsessies. En ga zo maar door. Het resultaat: veel woorden in allerlei kleuren geschreven. En het antwoord? Dat droeg ik altijd al in mij en draag ik altijd al uit. 

Waarheid

Vaak vragen we naar de bekende weg in het leven. Zoeken we ons een ongeluk naar iets wat voor onze neus ligt. Het meeste weet je eigenlijk al. Zit diep in je. Als je heel stil bent en echt naar jezelf luistert, hoor je de antwoorden resoneren in dat waar je oog op valt, die ene regel uit een liedje op de radio, je interpretatie van een tekst of schilderij. Het is de kunst om eerlijk te zijn naar jezelf. Ontzettend eerlijk en de waarheid, leuk of minder leuk, onder ogen te zien. Soms willen we niet weten wat die waarheid is en moffelen we haar weg. Vroeg of laat wreekt zij zich en breekt zij door muren heen. Als er al muren zijn. Mijn hart is muurloos. Van mijn hoofd kan ik niet hetzelfde zeggen. Daar loop ik tegen de grenzen van mijn fantasie aan. Van mijn verzinhoofd.

Ik in de jurk waarin ik mij het mooist voel. Foto: Linda Commandeur.

Lipgloss

Ik heb lang mijn verdriet weggegeten. Dan at ik maar weer wat koekjes of nam ik een groot ijsje toe. Het gaf mij een gevoel van macht. “Ik beslis zelf of ik dit wel of niet eet.” “Ik beslis zelf of ik mij wel of niet wat aantrek van wat de maatschappij uiterlijk en kwa eten van mij verwacht.” Ondertussen hield ik mijzelf voor de gek. Onder hypnose kwam ik erachter dat ik juist bang was voor die maatschappij. Bang om mooi, slim en succesvol te zijn. Bang voor mannen en bang voor seks. Ik dacht altijd dat er diepe en emotionele trauma’s aan mijn eetgedrag ten grondslag lagen, maar stiekem ben ik gewoon een enorme ijdeltuit die graag haar lippen rood wil stiften. Dat doet mij denken aan mijn lieve nichtje Nina. Zij wordt binnenkort vijf. En op de vraag van mijn zusje wat zij voor haar verjaardag wil antwoordde ze:”Lipgloss!”. Na wat doorvragen bij mijn zusje begreep ik dat ze roze lipgloss wil. En met glitters. Dus van de week ga ik braaf op pad om aan die opdracht te voldoen. Niks mooiers dan een blij nichtje.

Verstopt

Of ik nu zelf ook mijn lippen ga stiften, weet ik nog niet. Wat ik wel weet, is dat ik vorige maand drie keer ben gaan shoppen en vijf (!) kleurrijke jurken heb gekocht. Voor elke stemming een. Wat ik daarbij wel moet vermelden is dat ik in de twee jaar daarvoor geen nieuwe kleren heb gekocht. Verder ben ik vastbesloten om geen onderbroeken met gaten meer te gaan dragen. Ok. Alleen als ik ongesteld ben. Dan wel. Maar dat mag. Van mezelf dan. Over de vele gekochte klingelende oorbellen en doos met vrolijk gekleurde oogschaduw maar te zwijgen. Gaat er een nieuwe ik opstaan? Geen idee. Of nee. Ik heb wel een idee. Het is de ik die altijd al in mij zat. Die in mij gehoord wilde worden, maar verstopt zat tussen alle tranen (en koekjes).

Avonturen

De conclusie van mijn brainstormsessies over Rabarbara was dat ik op een organische manier de ware zoektocht naar mezelf wil laten zien. Op dit moment dus mijn mooie zelf. Al weet ik wel dat ik mooi ben. Naar mijn nog mooiere zelf dan. Jij je zin. Daarbij ben ik nieuwsgierig naar mijn eigen motieven, maar ook naar wie jij bent en wat jou beweegt. Wie ben ik? Wie ben jij? En welke waarheid is onze gemene deler? Sommige mensen reizen graag rond in de wereld, maar ik reis in mijn gedachten en misschien ook wel in de jouwe. Genoeg avonturen te beleven zou ik zo zeggen!

Brainstormsessies over Rabarbara. Foto’s: Rabarbara

Ook ontroerd

Altijd als Ilja Leonard Pfeijffer op televisie is, is er wel een vriendin die mij appt dat ik naar die en die zender moet kijken. Soms appen zelfs meerdere vriendinnen. Dat heb ik te danken (of te wijten?) aan het feit dat ik zo’n vijftien jaar geleden vol passie over hem blogde, al zijn schrijfsels verzamelde en hem zelfs een rol in een van mijn boeken heb gegeven. Onder de weinig creatieve naam ‘Leo’ die ik hem gaf, beleefde ik allemaal avonturen in mijn hoofd met hem. Tja. Je moet toch wat als intelligente en vrijgezelle schrijfster. 

Ontroerd

Enkele verhalen over hem heb ik met hem gedeeld via een persoonlijk bericht via Facebook. 

Toen was hij nog niet zo bekend als nu en had hij tijd om mijn berichten te lezen. Af en toe kreeg ik een reactie terug. Een keer een uit de drie zalige woorden: ”Ik ben ontroerd.” Toen ik ze las, sprong ik puberaal een gat in de lucht. 

Gegrift

Langzaamaan veranderden ‘onze’ levens. Hij verhuisde van Leiden naar Genua, ik naar de Achterhoek. Allebei met een liefde. Hij heeft de zijne inmiddels verruild voor een ander dame, met wie hij dolgelukkig is. Toen we nog in Leiden woonden, kruisten onze wegen elkaar weleens, maar ik weet niet of ik hem ooit opgevallen ben. We hebben elkaar in ieder geval nooit gegroet. Toch staan deze ‘ontmoetingen’ in mijn geheugen gegrift. Eentje een keer in de kaaswinkel vlakbij de markt. Mijn ouders waren voor mijn verjaardag op bezoek en met mijn moeder ging ik er even naar binnen. Ik weet niet meer wat ik er gekocht heb. Hij kwam binnenwaaien met een lange, zwarte jas die om hem heenzwierde. Kocht een een of ander onbeduidend kaasje en was met de noordenwind weer vertrokken. Mijn moeder had het niet meer en ik ook niet. 

Ruimhartig

Eigenlijk ben ik helemaal niet meer met hem bezig. Zijn laatste boeken heb ik niet allemaal gelezen en ik volg hem ook niet echt op tv enzo. Ik weet nog wel dat ik op een gegeven moment ‘afgeknapt’ was op hem door zijn fatalistische kijk op de liefde. Ik geloof namelijk wel in de liefde en in alle facetten die zij om- en behelst. Volgens mij hij nu ook meer door zijn nieuwe liefde Stella. En dat geluk gun ik hem. Ruimhartig van mij hè? Dat geluk gun ik trouwens niet alleen hem, maar iedereen. 

Fan

Gisteren was Ilja te gast bij Zomergasten. Ik had sowieso het plan om te kijken, maar was benieuwd of er nog een vriendin mij zou appen. Ja hoor! Plingpling deed mijn mobiel. Gelukkig! Mijn verbeelding over hem leeft ook nog in de hoofden en harten van anderen. Een hele geruststelling. Met een dekentje op de bank ging ik er goed voor zitten. Zijn haren waren grijzer dan voorheen, zijn mooie handen zaten vol kolossale ringen en hij sprak ook nog zinnig over de Waarheid, geloven, authenticiteit, de platte aarde en zelfspot. Om maar een greep uit de keur van onderwerpen te noemen. Ik was het niet met alles eens, maar dat komt nog weleens tussen de regels door in een of ander later blog doorsijpelen. Na afloop ging in gelukzalig naar bed. In de wetenschap dat ik al fan van hem was voordat hij bekend werd en met het inzicht dat ook ik een schrijfster ben die soms teksten produceert die buiten haar om ontstaan. 

Ook ontroerd

Ik denk niet dat onze wegen elkaar in het echte leven ooit nog gaan kruisen. Dat hoeft ook niet. Maar ik vind het mooi dat ik even kon meegenieten van zijn doordachte gedachten. Al moest ik hem helaas wel delen met tig en tig anderen. Om er toch iets persoonlijks van te maken, schrijf ik dit blog. In deze woorden is hij een beetje van mij. Meer van Stella, maar dat mag en dat hoort.  Mij raakt hij echter ook. Over gisterenavond zeg ik tenslotte: ”Ik ben ook ontroerd.” Zal Ilja nu ook een gat in de lucht springen?

Een foto die een vriendin van mij van haar televisie appte.

Onder hypnose voor een lichter leven

De afgelopen maanden ben ik bezig geweest om de balans van mijn leven op te maken. En daar ben ik nog steeds mee bezig. Jaja. Ik word oud(er). Het draait om de balans tussen lichaam, ziel en geest. Mijn ziel en geest voed ik dagelijks met woorden, gedachten en vage ideeën. Ik maak ze over het algemeen blij en heb ze dolgelukkig gemaakt en geheeld door het schrijven van ‘Verzinhoofd’ en alle andere verhalen op mijn blog en in mijn dagboek. Mijn lichaam bleef bij alles een beetje achter en vroeg ook om aandacht.

Al meer dan de helft van mijn leven worstel ik met mijn gewicht en ik voelde dat de tijd nu rijp was om daar wat aan te doen. Al vond ik dat wel lastig, want ik had al zoveel geprobeerd. Ik besloot dit keer om bij Sharon Papen van Blikveld Fysiotherapie onder hypnose te gaan. Er kwamen bizarre dingen uit mijn onderbewuste boven tafel, om sommige hebben we hartelijk gelachen. Gisteren had ik mijn laatste sessie. Sharon gaf mij de opdracht mee een sprookje te schrijven over mijn overtollige kilo’s. (Ze kent mij heel goed). En dat deed ik. Het resultaat kan je hieronder lezen.

Ik hoop dat jullie mij over een paar maanden nog herkennen. Als ik nog mooier en stralender ben dan ik al ben. Als ik van binnen en van buiten licht ben, want dat is mijn wens.

Licht

Er was eens een meisje dat licht wilde zijn. Zo licht als een veertje. Niet alleen in haar gedachten en hart, maar ook met haar lichaam. In haar leven had ze moeilijke periodes gekend. Periodes waarin het donderde en bliksemde. Donkere wolken hadden zich boven haar hoofd samengepakt en haar diep bedroefd gemaakt. Om toch nog een beetje blij te zijn verwende ze zichzelf met koekjes en taartjes. Zo werd de zwaarte in haar hoofd minder. Haar lichaam echter werd zwaarder en zwaarder. 

Toen ze na jaren en jaren oefening en levenservaring eindelijk licht was geworden in haar hoofd en hart, was haar lijf tonnetjerond. Het plaatje klopte niet. Het meisje wilde graag dat binnen- en buitenkant in overeenstemming met elkaar waren, dat beide licht zouden zijn. Toch lukt het haar maar niet om haar lichaam minder rond te maken. Daarom ging ze naar de betoverfee. 

Drie keer ging de betoverfee in gesprek met het onderbewuste in het lichaam en hoofd van het meisje. Dat deed ze door het meisje in zo’n toestand te brengen dat alle zwaarte die in haar lijf opgeslagen zat onder woorden en in beeld gebracht kon worden. Ze betoverde het meisje zo dat ze begreep waarom haar lichaam zo zwaar was geworden. De tijd was daar om alle overtollige ballast in de vorm van vet kwijt te raken zodat het meisje figuurlijk, maar ook letterlijk licht zou zijn. 

Na de drie gesprekken van de betoverfee met haar onderbewuste lichaam en hoofd had het meisje hoop. Ze zag zichzelf in mooie kleurrijke jurken, met prachtige oorbellen, grote gele strohoed met vrolijke flappen en armen vol bloemen. In de bloemenwei van haar voortuin, danste ze vrij, blij en licht in het rond. Alle zwaarte was van haar verdwenen. Iedereen vond haar mooi. Zij vond zichzelf ook mooi. Ze at geen koekjes en taartjes meer, maar appels en peren. Die ze met elkaar ging vergelijken, hoewel dat eigenlijk niet mocht. Maar het meisje was graag eigenwijs en deed het toch. Gewoon, omdat ze er zin in had. Ze at gezonde voeding uit de natuur en bereidde die met veel liefde vakkundig klaar. Ze kookte heerlijke biologische maaltijden en fietste veel rond in het grote bos op haar rode fiets. Ook ging ze regelmatig naar de betoverfee om yoga te doen, want de betoverfee was een bijzonder wijze vrouw die veel van lichaam en hoofd wist. Veel meer dan alle andere feeën in het bos. Na een paar maanden was het meisje alle zwaarte kwijt. Ze keek in de spiegel en lachte nog gelukkiger dan gelukkig:”Ik ben zo licht. Zo licht als een veertje!”

Rabarbara die er naar uit kijkt om van buiten en van binnen licht te zijn. Foto: Anja Onstenk.

Mooie dag om mezelf te zijn

‘Het is een mooie dag om jezelf te zijn.’ Deze woorden prijkten op de prachtige roze kaart die ik vandaag van Joske ontving. De inhoud was nog mooier.  Ze legt de reden van de aanschaf van deze kaart uit:“Jij bent namelijk in mijn ogen altijd jezelf en dat is een geweldige kwaliteit die ik graag zie in mensen. Het geeft de ander die met je omgaat veel rust, vertrouwen en duidelijkheid. Ze weten wat ze aan je hebben!” En naar aanleiding van enkele interviews van (te) Gek merkt zij op: “Bijzonder hoe jij naar de wereld kijkt en met een nieuwsgierig oog, oor en nieuwsgierige pen die wereld onderzoekt en beschrijft.”

Ik was er stil van. Er stond nog meer op de kaart. Het raakte me, want de liefde spatte ervan af. Mensen schrijven mij wel vaker kaarten en brieven, maar bijna nooit duiken ze zo diep in mijn ziel en zaligheid. En ik dacht na: ”Ben ik dan inderdaad zo erg mezelf? Kijk ik inderdaad anders naar de wereld?”

Open hart

Toen kwamen de tranen. Van blijdschap en geluk. Dat er zoveel voor mij veranderd is toen ik naar Boef in de Achterhoek verhuisde en voor de krant ging werken. Ik ontmoette en sprak veel verschillende mensen waar ik leuke, lieve en positieve artikelen over schreef. Deze artikelen maakten de mensen blij en dat maakte mij weer blij. “Ik heb een muurloos hart,” was een van de dingen die ik Joske terug appte. En dat is ook zo. Als je hart niet open is, kan het niet geraakt worden door het goede. Het gevaar van een open hart is dat mensen het willen vertrappen, pijn willen doen, er naar willen uithalen. Lang heb ik gedacht dat dat aan mij lag. Later leerde ik dat het het onvermogen van de ander was. Hun onvermogen om lief te hebben en hun onvermogen met hun eigen pijn om te gaan. Dus legden ze hun pijn maar bij mij neer of projecteerde die op mij. Omdat ze voelden dat het bij mij naar binnen kon, dat ze het bij mij neer konden leggen. Dan waren zij er vanaf.

Ze vroegen mij ten dans

De laatste jaren heb ik heel veel mensen ontmoet die geen pijn, maar liefde in mijn hart leggen. Die mij mijn geluk gunnen. Die mij mijn carrière gunnen. Of het het naoberschap van de Achterhoek is, weet ik eigenlijk niet. Op een gegeven moment was ik op de juiste plaats op de juiste tijd en pakte ik alle handen aan die naar mij uitreikten om mij boven de bij mij neergelegde pijn uit te tillen. Terwijl ik leuke verhaaltjes over anderen schreef, schreven zij leuke verhaaltjes over mij, stelden ze mij aan andere mensen voor met open harten en vrije geesten, gingen ze met mij naar feestjes, namen mij op avontuur door de Achterhoek, beantwoordden ze mijn brieven, lazen ze mijn blogs, kochten ze mijn boeken en vroegen mij ten dans om samen met hun door het leven te dansen. En dat deed ik. Op mijn eigen rabariaanse wijze.

Dank je wel

Dankbaar ben ik. Erg dankbaar dat het geluk mij aan alle kanten toelacht en dat ik ondanks mijn tegenslagen niet verbitterd ben geraakt. De liefde is niet uit mijn open hart te slaan. En een muur heeft zich niet gevormd. Soms lastig, maar over het algemeen alleen maar fijn. Daardoor leef ik. Daardoor voel ik. Daardoor heb ik lief. Daardoor huil ik duizend tranen. Daardoor schrijf ik. Daardoor schrijf ik als mezelf. Het is een mooie dag om mezelf te zijn. Het is een mooie dag om iedereen te bedanken. Met dit blog. Dank je wel. Dank je wel dat je dit leest. Dank je wel dat je mijn fan bent. Dank je wel dat ik mezelf mag zijn bij jou. Dank je wel.

De kaart die Joske mij stuurde en een engeltje van mijn altaar.

(te) Gek: Coen Cuijpers

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

‘Geluk zit in het extreme’

Gepassioneerd volgt hij zijn dromen en zijn hart. Soms zelfs met het deksel op zijn neus als gevolg. Niks weerhoudt digital nomad Coen Cuijpers om de wereld kenbaar te maken wat er in hem leeft. Hij is in 2019 gaan hardlopen van Gennep naar Palermo om geluksmomentjes uit te delen, recentelijk heeft hij ook een tocht naar Malmö gemaakt om de vrouw van zijn leven de liefde te verklaren. Tocht één was een groot succes, tocht twee niet. Halverwege ging zijn team terug naar Nederland in verband met corona, hij ging alleen verder. Hoe moeilijk dat ook was. Het resultaat: een gebroken hart. Van deze onderneming zou een film worden gemaakt. Coen: ”Al hardlopend ga ik door grenzen heen. Er is meer mogelijk dan je zelf voor mogelijk houdt. Toen ik naar Palermo onderweg was, deelde ik mijn geluksmomentjes vooral met mijn rugzak. Naar Malmö met een heel team. Geluk delen tijdens een reis maakt de reis mooier dan als je hem alleen maakt. Na mijn reis naar Zweden kwam ik kapot thuis. Een paar weken later herpakte ik mijzelf. Nu ben ik bezig met het ontwikkelen van een ideëel webbureau voor goede doelen.”

Inspirerend voorbeeld

“In februari 2018 begon voor mij een nieuw leven. Ik ben gaan nadenken en vroeg mij af: ’wil ik het leven leiden dat ik nu heb of zal ik andere gekke dingen gaan doen?’. Ik kwam erachter dat het best ok was wat ik deed, maar kon er mijn hart niet in kwijt. In januari 2019 heb ik mijn baan opgezegd, mijn huis opgezegd en ben ik de wijde wereld ingetrokken. Sindsdien doe ik alles wat in mijzelf opborrelt zonder aan geld te denken. Ik probeer een sociale waarde te creëren. Iets voor elkaar doen geeft energie en een geluksgevoel. Sommige mensen of goede doelen kunnen dat. Een glimlach of gelukseffect kan heel inspirerend zijn,” vertelt een bevlogen Coen, “De geluksacties onderweg tijdens mijn tocht naar Palermo brachten veel teweeg. De mooiste vond ik in Napels. Daar heb ik een heel plein met stoepkrijt versierd. Ik heb daar vrolijke gezichten getekend, een hinkelpad waar jong en oud op ging hinkelen en ik had muziek op staan. Ik ben zelf ook gaan hinkelen om als inspirerend voorbeeld te dienen. Deze actie was voor mij belangrijk, omdat ik het zelf ook supereng vond om te doen. Vanuit het niets ging ik dingen op de stoep tekenen. Toen ik merkte dat de mensen het leuk vonden, dacht ik bij mezelf ‘waar maak ik mij druk om?’”

De kleurrijk versierde stoep in Napels.

Geluksmoment

“Ik ben nu bezig met een boek over de hardloopreis. De werktitel is ‘De hardloopreis van geluk’. Als ik de reis analyseer kan ik concluderen dat het geluk in het extreme zit. Als je voor dingen gaat, kom je diepe dalen en hoge pieken tegen. Het geluksmoment dat je daarin kan ervaren is dat je het leven neemt zoals het is. Soms is het klote, dan moet je doorgaan en doorzetten. Er komt dan altijd weer een punt dat er iets bijzonders gebeurt waardoor je in een opwaartse spiraal komt,” besluit Coen.

Een vrolijke Coen Cuijpers die gelooft in geluk.

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl