Vadertje Tijd en mijn grijze haren

Ware verhalen schrijven. Je ware gezicht laten zien. Plus en min. Of min en plus. Het is iets wat ik de laatste tijd erg nastreef. Alleen soms zijn de emoties zo intens dat de weg naar het papier te lang is. Je hoofd raast als een gek, je hart is een storm en jij, jij probeert de balans te bewaren om toch nog maar deel te kunnen nemen aan het leven van alledag. 

Bezinnen

Er zijn mensen die pleiten voor de scherpte van het woord. De lading van het moment. Pats! Kaboem! Je leeft nu! Maar op zulke ogenblikken kan je jezelf verliezen en dingen doen waar je later spijt van krijgt. Vaak is het goed om even een pas terug te doen en je te bezinnen. Waarom voel ik mij zoals ik mij voel? 

Overwaaien

Als ik mij een orkaan voel, kan ik niet schrijven. De woorden geven dan niet mij weer, maar de woest waaiende wind die alles door elkaar blaast. De woorden zijn dan niet mijn waarheid, maar die van de omgeving die aan het razen is. Even wat anders doen, even tot bedaren komen. Proberen in het oog van de storm te raken en wachten tot hij overwaait. Want alles waait over, met of zonder schade. 

Grijze haren

Ik weet dat ik soms ongeduldig overkom en kan drammen als een klein kind, maar vergis je niet. Mijn grijze haren lijken misschien misplaatst, maar ze laten zien dat ik toch al wat jaren op de teller heb staan. Waarom vrouwen hun haren altijd moeten verven is mij een raadsel. Ik vind grijze haren mooi en wijs staan. Ze getuigen van een innerlijke wijsheid en natuurlijke schoonheid. Als ik mijn haar in een knot draag, schrikken mensen. Al het ‘verstopte’ grijs is dan zichtbaar. Moet ik mij daar wat van aantrekken? Moet ik meedoen met het verhullen van de waarheid? Ik heb nooit een geheim gemaakt van mijn leeftijd. Toen ik nog fris en fruitig was en jongens in discotheken naar mijn leeftijd vroegen, deed ik daar nooit geheimzinnig over. Als vrouw hoor je je in mysteries te hullen omtrent je geboortejaar. Waarom? Ik ben blij dat ik ouder word, dat ik ouder ben geworden en dat ik weet wat er in het leven te koop is. Ik laat mij niet meer uit het veld slaan door iemand die mij, als is het maar een strobreed, in de weg gaat liggen. Wat niet wegneemt dat de innerlijke storm wel gaat razen en ik door een wirwar van emoties heen moet. Maar gelukkig is daar altijd Vadertje Tijd. Die mij nimmer verlaat en alles heelt. Denk dat ik hem maar ten huwelijk ga vragen, kunnen we samen meedeinen met het leven. 

Mijn grijze haren. Foto: Boef

2 reacties op ‘Vadertje Tijd en mijn grijze haren’

  1. Hey Barbara, inloggen om een reactie achter te laten vind ik omslachtig, moet ik weer iets met wachtwoorden… Vandaar mijn reactie zo:

    Tjonge, Barbara, wat heb je weer wijze woorden gesproken. Vadertje tijd ten huwelijk vragen geeft een heerlijke ontlading aan het eind… Zou ‘hij’ ook voelen voor bigamie???

    Hartegroet,

    Anneke Wilbers

    Geliked door 1 persoon

Laat een reactie achter op annekewilbers Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s