Month: juli 2020

Symbolische Noordpool

Jaja. Het waren me toch een paar stormachtige weken. Eigenlijk was ik van plan geweest de stilte op te zoeken bij Working Silence van Anjet van Linge, maar vanwege corona is dat verschoven naar een ander en passender moment dat nog nader te bepalen is. Ik wilde de weg naar binnen afleggen en mijzelf afvragen waar ik (in vredesnaam?) mee bezig ben en wat mij drijft. Niet dat ik als een kip zonder kop rondren. Welnee. Dat niet. Ik ben juist heel gefocust. Op een punt achter de horizon dat ik zelf niet eens kan zien, maar waar ik wel naartoe gedreven word. Ik wil weten wat het is, wat mij allemaal te wachten staat. Maar het is en blijft een mysterie. Ik voel mij als de naald van een kompas die gericht is op de Noordpool. Ik weet alleen niet wie of wat mijn Noordpool is en waar ik naartoe ga. ‘k Voel alleen een enorme drive om verder en verder te gaan. Ook al lig ik af en toe uitgeteld op de bank in een versleten T-shirt en een onderbroek met gaten. Ook al zie ik het allemaal af en toe even niet zitten en weet ik niet waarom ik doe wat ik doe. Maar ik heb geen keus. De drang om voort te schrijden, te doen en te schrijven is sterker dan de gêne en vraagtekens over mijn soms dubieuze gedrag. 

De kracht van het onkruid

Verzinhoofd verder uitwerken en uitdragen hoort bij mijn toekomstplannen en de kans om dat te doen in de kerk, gezondheidszorg, (open) podia, schrijfwereld en andere welwillende plekken ook. Het avontuur is allang begonnen. Denk aan mijn optreden in Miste een tijdje terug. Een bevriende dominee in Zeeland liet mij laatst zijn preek afmaken over Bijbels tuinieren en de kracht van het onkruid. Een hele eer en ervaring. Doodeng, maar heerlijk om je zo gedragen te voelen door de akoestiek van het goddelijke gebouw. Mijn woorden galmden na. Ook in mijn eigen hoofd, want ik kreeg ze terug en schrok ervan. Net als de toehoorders. Die er ook niet allemaal raad mee wisten.

Onverwoestbare droom

Of ik als Lichtfladderaar in God geloof? Of de Eeuwige voor mij bestaat? Ik weet niet welke hogere macht ik aanbid. Of nee. Aanbidden is niet het goede werkwoord, eerder intens voelen en diep in mij dragen. De drang naar dat punt achter de horizon komt van binnenuit, zit in mij genesteld als een onverwoestbare en stormachtige droom die zich herhaalt en steeds meer loswoelt en daardoor stukje bij beetje helderder wordt. Hij laat mij zien wat ik moet doen. En ik doe het. Gewoon. Omdat het kan. Maar meer omdat het moet.

Noordpool

Ik hou er niet van om te zeggen dat ik geloof dat er ‘iets’ is tussen hemel en aarde. Het klinkt zo nietszeggend. ‘Iets’ heeft voor mij een te holle omvatting voor dat wat de grootsheid van de kracht is of krachten zijn die het leven sturen. ‘Iets’ is te klein en te nietig. Al is het wel zo dat we steeds maar een glimp (iets) van de toekomst zien en een fractie van ons leven ervaren. Waar ga ik naartoe? Om eerlijk te zijn: ik heb geen idee. En weet je, het maakt mij ook niet uit. Niet meer uit moet ik zeggen. Natuurlijk wil ik de toekomst kennen, natuurlijk wil ik mijn verleden uitwissen. Natuurlijk haat ik soms het nu en wil ik dat alles voorbij is wat zich ongevraagd aandient. Maar ik heb er mee te dealen en geef de illusies en suggesties die soms in mijn hoofd spoken handen en voeten. Ik geef op dat ik alles maar wil weten en kennen. Niet alles hoeft volgens plan te verlopen. Al lijkt dat soms wel heel makkelijk, maar je beleeft veel meer als je je rigide sturing laat varen. Als je reageert op wat zich aandient. Ik bedank voor een ongedroomd leven. Ik bedank voor leven volgens andermans wetten. Ik slijp de naald van mijn kompas tot een schitterende wegwijzer en volg hem naar mijn symbolische Noordpool en vraag mij af waarom ik dat in vredesnaam doe. Het antwoord blijf ik mijzelf en jou schuldig. Mijzelf meer dan jou. En jou meer dan een ander.

Rabarbara die gedreven wordt naar een punt achter de horizon. Foto: Anja Onstenk

Vadertje Tijd en mijn grijze haren

Ware verhalen schrijven. Je ware gezicht laten zien. Plus en min. Of min en plus. Het is iets wat ik de laatste tijd erg nastreef. Alleen soms zijn de emoties zo intens dat de weg naar het papier te lang is. Je hoofd raast als een gek, je hart is een storm en jij, jij probeert de balans te bewaren om toch nog maar deel te kunnen nemen aan het leven van alledag. 

Bezinnen

Er zijn mensen die pleiten voor de scherpte van het woord. De lading van het moment. Pats! Kaboem! Je leeft nu! Maar op zulke ogenblikken kan je jezelf verliezen en dingen doen waar je later spijt van krijgt. Vaak is het goed om even een pas terug te doen en je te bezinnen. Waarom voel ik mij zoals ik mij voel? 

Overwaaien

Als ik mij een orkaan voel, kan ik niet schrijven. De woorden geven dan niet mij weer, maar de woest waaiende wind die alles door elkaar blaast. De woorden zijn dan niet mijn waarheid, maar die van de omgeving die aan het razen is. Even wat anders doen, even tot bedaren komen. Proberen in het oog van de storm te raken en wachten tot hij overwaait. Want alles waait over, met of zonder schade. 

Grijze haren

Ik weet dat ik soms ongeduldig overkom en kan drammen als een klein kind, maar vergis je niet. Mijn grijze haren lijken misschien misplaatst, maar ze laten zien dat ik toch al wat jaren op de teller heb staan. Waarom vrouwen hun haren altijd moeten verven is mij een raadsel. Ik vind grijze haren mooi en wijs staan. Ze getuigen van een innerlijke wijsheid en natuurlijke schoonheid. Als ik mijn haar in een knot draag, schrikken mensen. Al het ‘verstopte’ grijs is dan zichtbaar. Moet ik mij daar wat van aantrekken? Moet ik meedoen met het verhullen van de waarheid? Ik heb nooit een geheim gemaakt van mijn leeftijd. Toen ik nog fris en fruitig was en jongens in discotheken naar mijn leeftijd vroegen, deed ik daar nooit geheimzinnig over. Als vrouw hoor je je in mysteries te hullen omtrent je geboortejaar. Waarom? Ik ben blij dat ik ouder word, dat ik ouder ben geworden en dat ik weet wat er in het leven te koop is. Ik laat mij niet meer uit het veld slaan door iemand die mij, als is het maar een strobreed, in de weg gaat liggen. Wat niet wegneemt dat de innerlijke storm wel gaat razen en ik door een wirwar van emoties heen moet. Maar gelukkig is daar altijd Vadertje Tijd. Die mij nimmer verlaat en alles heelt. Denk dat ik hem maar ten huwelijk ga vragen, kunnen we samen meedeinen met het leven. 

Mijn grijze haren. Foto: Boef

(te) Gek: Anjet van Linge

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

‘Stilte geeft ruimte om veel dieper te ervaren wat er is’

Samen met haar man heeft Anjet van Linge sinds 2017 retraiteoord ‘Working Silence’ in Noord Groningen. Hun boerderij is een huis met vier gastenkamers en een grote woonkamer die tijdens de stilte retraite voor iedereen is. Er staat een sfeervolle houtkachel in. Alles komt in dit huis samen. Anjet:”We maken hier onze kunst, hebben een moestuin waarmee we onszelf en in de toekomst een deel van het dorp van eten voorzien en de vloerkleedjes zijn van onze eigen schapen. We hebben pas besloten dat we ons huis de Animaheert gaan noemen. Anima verwijst dan naar levenskracht, ziel en adem. Heert naar de traditie die hier in de omgeving leeft om een boerderij een heerd of heert te noemen. Zo vallen we niet uit de toom, maar hebben we er toch onze eigen draai aan gegeven.” 

Een bureau dat in een gastenkamer staat. Foto: PR.

“Drie jaar geleden zijn we hiervoor uit Leiden verhuisd. We wilden graag een plek waar het stil is met ruimte voor schapen, kunstenaarschap en stilte. Toen deze boerderij binnen onze radar kwam was hij te duur, maar we hebben toch een bod gedaan. We dachten: ’We doen het nu of we stoppen met dromen over een huis buitenaf.’ Aan het huis viel heel wat op te knappen en we zijn twee jaar bezig geweest om dat te realiseren,” vertelt Anjet, “Toen we het huis anderhalf jaar hadden, waren we op stilteretraite in Frankrijk. Toen vroeg iemand ons waarom we geen stilteretraites in ons eigen huis hielden. We zijn daar toen een paar maanden later gelijk mee begonnen. Anderhalf jaar daarna startten we met onze eigen moestuin. We zijn van plan om straks het halve dorp van groente te gaan voorzien. We gaan hem in stapjes groter maken.”  

Anjet met schapen. Foto: PR

Ruis wegnemen

Anjet: “Het is heel mooi om mensen in huis in stilte te ontvangen en eten rechtstreeks uit de tuin te geven. Het vlees dat we eten komt ook van onze schapen. Mensen komen voor de stilte en het ritme van de stilte. We hebben een vast programma waarbij we tussen 9.00 uur en 17.30 uur stil zijn. Stilte is ondergewaardeerd. Het is niet de afwezigheid van geluid, maar de afwezigheid van ruis. Niet praten kan de ruis wegnemen. Zo kan je stilte vinden in jezelf. Stilte geeft ruimte om veel dieper te ervaren wat er is. Als je in stilte eet, smaakt alles anders. Ook bloemen geuren dan anders. Met dieren kan je ook goed zonder tekst communiceren. Je leert in stilte echt waarnemen. Dat is wenselijk voor verandering. Het kan ook confronterend zijn. Je kan moeilijke stukjes van jezelf tegenkomen. Met die stukjes kan je vrienden worden en je kan ze voorbij laten gaan. Je hoeft ze niet op te lossen of weg te drinken met wijn. Ze mogen er gewoon zijn. “

Anjet met Jonas in armen en haar man Marc met Lente, Pollock (zwart-witte hond) en Bella (zwarte hond). Foto: PR.

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl