Maand: mei 2020

Twee sprookjes die ‘Verzinhoofd’ niet haalden: laat het monster zien!

Goede afloop

Eind goed, kaal goed.

Er was eens een meisje dat kaal was. Dat vond ze heel erg. Ze schaamde zich er erg voor en droeg daarom een pruik die ze nooit afdeed. Niemand, op haar ouders na, wist dat ze kaal was. Ze zorgde ervoor dat ze altijd stiekem de pruik op kon zetten en dat hij goed zat. Als mensen spraken over het naar de kapper gaan, deed ze leuk met de gesprekken mee. Terwijl ze nooit naar de kapper ging. 

Op een dag werd ze verliefd op een jongen. Dat vond ze heel moeilijk. Want ’s nachts deed ze haar pruik altijd af. Zou ze ooit wel met deze jongen kunnen trouwen? Zou hij dat wel willen met haar met dat lelijke kale hoofd? In het begin verzon ze smoesjes om niet te blijven slapen en lijmde ze de pruik met extra veel lijm op haar hoofd. 

Op een dag viel de pruik van haar hoofd. De jongen zag het. Het meisje vluchtte weg naar haar ouders. Ze huilde en huilde. De jongen kwam haar achterna. Hij hield van haar en wilde haar helpen. Hij vond haar mooi. Ook zonder pruik. En zo leerde het meisje dat ze kaal ook mooi was. Langzaamaan vertelde ze de mensen dat ze kaal was en dat ze een pruik droeg. Niemand vond het erg. En er kwam een dag dat ze haar pruik afdeed. Haar kale hoofd glom in de zon. De mensen vonden haar kale hoofd mooi en gingen allemaal hun haren afknippen om zo mooi te zijn als zij. Het meisje was er verbaasd over en ging haar hoofd steeds beter verzorgen. Ze smeerde er verf op en gaf hem soms een kleurtje met verf. Ze stak de draak met haar kale hoofd en iedereen moest erom lachen en bewonderde haar daarom.

Alle pruiken in het land werden verboden toen de koning zag hoe gelukkig het land was met de kale hoofden van iedereen. Er waren ook mensen die geen schoenen meer gingen dragen of die hun masker afzetten. De wereld werd er een stuk mooier en echter door. 

Slechte afloop

Eind goed, kaal goed.

Er was eens een meisje dat kaal was. Dat vond ze heel erg. Ze schaamde zich er erg voor en droeg daarom een pruik die ze nooit afdeed, alleen als ze ging slapen. Op een dag toen ze voor het slapen gaan haar pruik afdeed, zag ze dat er iemand voor haar slaapkamerraam stond met een fototoestel. Hij maakte een foto van haar in pyjama met haar kale hoofd. De volgende dag stond het op de voorpagina van de krant. Het meisje durfde haar huis niet meer uit en sloot zichzelf op. Ze at dagen niet meer, want haar koelkast was leeg. Ze kon alleen nog maar water drinken. In haar brievenbus vond ze allemaal haatbrieven en lelijke tekeningen van mensen die haar lelijke en stom vonden. Het meisje huilde en huilde. Lag alleen in bed en haatte haar pruik. Ze deed de gordijnen goed dicht, want iedereen stond onder haar raam. Sommigen gooiden stenen tegen haar raam. 

Het meisje was doodongelukkig en bang om te leven. Ze ging bijna dood. Tot er op een dag een roze brief in de brievenbus lag. Hij viel op, want hij was heel groot. Hoe hij er doorheen had kunnen vallen, was een raadsel. Het meisje las de brief. Er stonden allemaal lieve woorden in van een meisje dat ook kaal was. Dat meisje vond haar lief en had medelijden met haar. In de brief had ze allemaal hartjes gestopt. Deze hartjes gingen voor het meisje dansen en zingen en gaven het meisje moed. Er zijn dus nog meer kale meisjes in het land! Ze besloot dat ze die allemaal wilde ontmoeten. 

Ze verbrandde haar pruik, smeerde haar hoofd vol vet en ging naar buiten, de joelende menigte in. De hartjes dansten om haar heen en zongen lieve liedjes. De mensen waren verbaasd: hoe kon zo’n lelijk meisje toch hartjes om zich heen hebben dansen? De hartjes begeleidden het meisje naar het paleis van de koning. Daar maakte ze een diepe buiging voordat ze de trap opliep. De deur ging boven open en de koning stond erachter. Hij verwelkomde haar, sprak het volk vermanend toe en gaf haar een lintje. Een lintje, omdat ze naar buiten was gekomen met haar kale hoofd. En een lintje, omdat er in zijn land heel veel kale mensen wonen. Hij vroeg het meisje of zij een boek over haar kaalheid wilde schrijven, zodat iedereen begreep hoe moeilijk het was om daarmee te leven. Dat deed het meisje. De mensen lazen het boek en er kwam begrip. Kale mensen werden niet meer gepest.

Wat kan er allemaal gebeuren als je ‘het monster’ in je laat zien? Foto: Anja Onstenk

Fysiek boek van ‘Verzinhoofd’

⚡️Ingevingen moet je volgen. Zo zag ik gisterenavond plotseling ‘Verzinhoofd’ weer voor me als fysiek boek. Voor de lockdown ben ik daarmee bezig geweest, maar door alle consternatie had ik het van de baan geschoven. Op het moment voel ik de ruimte om in ieder geval voor mezelf een aantal exemplaren te laten drukken. Een fysiek boek is toch mooier dan een e-book. Wil jij er ook een, laat het dan voor het eind van volgende week even weten.

Een sneak preview van ‘Verzinhoofd’

Naakt of een preutse juffer?

Soms is het tijd om het heft in eigen hand te nemen en niet mee te deinen op de voorstellen die je om de oren vliegen. Van de week was ik om een aantal verschillende redenen van slag. Een ervan was het idee van een kunstenaar om mij naakt te laten poseren voor een foto. Ik kreeg dit verzoek per mail. Eerst heb ik een kwartier verbaasd naar het scherm lopen staren, toen viel ik verontwaardigd uit tegen Boef, vervolgens ben ik in shock een uur op bed gaan liggen. Ik fantaseerde mij wild over allerlei poses en heb zelfs een gedicht geschreven alsof alles al gebeurd was. Toch voelde ik mij doodongelukkig. Alsof ik buiten mezelf was gaan staan. Alsof ik iets had gedaan wat niet vanuit mezelf kwam. Ik besloot de boel de boel te laten, appte een vriendin mijn frustratie en gaf Boef een klap, omdat hij om dit geheel moest lachen. ”Zo zijn kunstenaars, die denken heel anders over naakt,” zei hij. “Misschien ben ik dan wel geen kunstenaar,” dacht ik bij mezelf. “Ik ben niet zo van het rondseksen en naakttuinieren. Gewoon een brave preutse juffer die gelooft in huiselijk geluk.”

Schok

Een dag later mailde de kunstenaar mij. Of ik zijn mail had ontvangen. Ik antwoordde hem eerlijk terug over mijn schok en dat ik niet had geweten hoe op zijn voorstel te reageren. Ook hij moest lachen. Hij had het geheel vanuit een kunstenaarsblik gezien. Hij kwam vervolgens met een heel keurig en net ander voorstel. Alles was weer koek en ei en ik kijk uit naar de foto die binnenkort genomen wordt. 

Preutse juffer

Soms krijg je een voorstel van het leven (zou er echt een groter plan zijn?) waar je wel op wilt ingaan, maar wat domweg niet past bij je natuur of het zorgt voor gewetenswroegingen. Daar kan je om gaan lopen treuren, maar dat is verspilde energie. Eerlijk is eerlijk: ik zou willen dat ik meerdere levens had die ik kon leiden. Dat ik mijzelf kon opsplitsen en dat ik niet hoefde te kiezen tussen droom en werkelijkheid. Dat ik alles, echt alles kon doen waar ik van droomde. En geloof me: in die dromen ben ik geen preutse juffer! In die dromen hangt een mooi naaktportret van mij in alle musea in de wereld. Natuurlijk kan ik de waaghals gaan uithangen en in vol ornaat met mijn kleine tietjes op de foto gaan, maar als ik daarna niet meer over straat durf of nog meer aanbidders krijg, weet ik ook niet meer hoe ik mijn leven moet vormgeven. 

No way of knowing

‘Laissez fair, laissez aller, laissez passer’ leerde ik ooit met geschiedenis. En dat had ik nu ook maar toegepast. De oplossingen dienen zich altijd met de tijd aan. Dat blijkt maar weer. Niet alles is naar je eigen hand te zetten. Hoe graag ik het ook zou willen. Al waan ik mijzelf soms wel een toverfee, met glinsterende toverogen. En zoals de zanger van New Order in True Faith zingt: ”I can’t tell you where we’re going. I guess there is just no way of knowing.”

Rabarbara droomt over een naaktportret in musea

(te) Gek: Manon Ruardij

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

‘Met elke leerling heb ik een goede band en iets bijzonders’

Manon Ruardij vindt zichzelf absoluut niet te gek, maar is trots op wat ze heeft bereikt na een heftige achtergrond. Ze heeft 23 jaar een relatie gehad, heeft alles daarna achter zich gelaten en in met nul begonnen. Ze vindt het wel te gek dat ze haar bedrijf Studiescool nadien helemaal succesvol heeft kunnen uitbouwen. Bij Studiescool kan je bijles volgen in exacte vakken en studie- en ambulante begeleiding krijgen. Manon:”Ik voelde mij onzeker, alles was raar, maar door de scheiding heb ik mijzelf teruggevonden.”

Voordat Manon met Studiescool begon heeft ze in het onderwijs gewerkt. Op de ‘Scholengemeenschap Harreveld’, de gevangenisschool, gaf ze wis- en natuurkunde. Manon:”Daar heb ik geleerd om niet te oordelen over anderen. Mensen oordelen heel snel over elkaar en over zichzelf. Dat is jammer, want iedereen heeft kwaliteiten. Je moet kijken waar iemand ’s nachts zijn bed voor uitkomt en daarop focussen.”

School voor boefjes

“Ooit heb ik in een apotheek gewerkt. Daar was ik doodongelukkig. Die keuze had ik gemaakt met mij toenmalige echtgenoot en heeft niet fantastisch uitgepakt. Het paste niet. Toen heb ik de kans voor mezelf gecreeerd om in het onderwijs te gaan. Dat wilde ik altijd al. Ik wilde graag een heel klein stukje in het leven van iemand deelnemen en in dat stukje wilde ik het verschil maken. Iemand een stapje verder helpen in zijn ontwikkeling. Ikzelf was een lastig kind. Voor mezelf en voor docenten. Daarin heb ik veel meegemaakt en daarom dacht ik ‘dat moet anders kunnen’.  Ik ging nadenken. Hoe kom ik in het onderwijs zonder bevoegdheden? ‘Dan moet ik een onderwijsvorm kiezen, waar een bevoegd docent niet wil werken,’ bedacht ik. Ik ging googelen en pakte het telefoonboek erbij. En kwam uit op Harreveld. De school voor boefjes. Daar heb ik met de directeur gesproken en een dag meegedraaid. Het bleek dat ik talent had. Er was toen echter geen vacature. Een half jaar later belde de directeur of ik niet wilde solliciteren op een vrijgekomen functie. Ik kreeg de baan, heb er acht jaar gewerkt en er de tijd van mijn leven gehad,” vertelt Manon.

Snelle band opbouwen

“Zeven jaar geleden was er sprake van sluiting in Harreveld. Ik kon toen kiezen. Blijven of met een zakcentje vrijwillig weggaan. Dat laatste heb ik gedaan. Toen heb ik Studiescool opgericht. Dat was een tweede stap richting vrijheid,” legt Manon uit. “De eerste had ik al jaren eerder genomen door het oprichten van ‘Het Schminkkasteel’, een bedrijf waar ik al mijn creativiteit in schminken kwijt kon. Ik werkte tijdens Studiecool ook nog bij een reguliere school in Doetinchem,  maar na één jaar was ik zo druk met Studiescool dat ik daar mijn ontslag heb ingediend. Met elke leerling heb ik een goede band en iets bijzonders. Ik ken ze allemaal persoonlijk. Door Studiescool waarderen mensen mij. Ik kan een snelle band met mensen opbouwen en ben eigenlijk zo gek nog niet.”

Manon Ruardij kan heel goed met boefjes omgaan

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl