Nog een ongepubliceerd onverzonnen sprookje: jagen

Er was eens een meisje dat graag jaagde. Ze wist dat het niet gebruikelijk was voor meisjes. Als meisje hoorde je braaf binnen te zitten en te wachten totdat er iemand op jou ging jagen. Daar was het meisje niet geduldig genoeg voor. Als ze iets wilde, wilde ze het gelijk pakken en mee naar huis nemen zonder toestemming te vragen. Als ze iemand tegenkwam die ze leuk vond (man of vrouw), wilde ze niet wachten totdat deze persoon haar ook leuk vond. Ze wilde haar liefde gelijk uiten en de persoon bedelven onder cadeautjes en kusjes.

Het meisje leerde in haar onverzonnen leven dat anderen vaak niet zaten te wachten op haar gejaag. Dus besloot ze het niet als een bezetene te doen. Ze leerde om een schot te lossen en dan weg te lopen. Compleet de andere kant op. Als iemand haar dan achterna kwam, draaide ze zich om en loste nog een schot. Net zo lang tot ze in de roos geschoten had en het hart van degene die ze leuk vond veroverd had. 

En zo jaagde het meisje op iedereen waar haar haar hart sneller van ging kloppen. Met bedachtzame onverschrokkenheid. Haar hart vloog alle kanten op en alleen degenen die het vrij lieten, konden het vangen. En alleen degenen die vrij waren, konden met haar vliegen en samen de wereld opjagen. Opjagen met mooie dromen.

Het meisje jaagt vrolijk in het bos. Foto: Anja Onstenk

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s