Maand: april 2020

‘Hier’ en ‘Daar’

“Die is voor mij!”, dacht ik vanochtend meteen toen ik het schilderij ‘Hier’ van Maria Neumann op Instagram zag. Alles waar ik op het moment mee bezig ben, komt erin samen. De rode aarde, het zweven in de tijdloze lucht van mijn verzinhoofd, de vaste grond die Boef onder mijn voeten biedt, het lijntje tussen die twee, het verlangen naar ‘daar’, maar ook gelukkig zijn met ‘hier’. Daarnaast spelen er zaken die het woordenrijk ontstijgen en ‘gewoon’ aanwezig zijn. Omdat dat kan.

Aanschaf van kunst doe je niet alleen als je samenwoont. Heel de dag zat ik dus op hete kolen te wachten totdat Boef thuiskwam. Ik had namelijk een dagje vrij.  Na het appje aan Maria dat ik interesse had, moest ik nog met Boef overleggen. Zou hij deze aanschaf zien zitten? Wil hij dit schilderij ook in onze woonkamer hebben hangen? Boef deed de voordeur open, ik bestormde hem en vertelde hem mijn overwegingen en overpeinzingen over ‘Hier’. Hij was gelijk overtuigd. Het schilderij hoorde bij ons! 

Gelukzalig appte ik Maria. “Jullie zijn nummer twee,” kreeg ik als antwoord. Ik barste bijna in huilen uit. “Wat nu als wij dat schilderij niet kunnen kopen?” jammerde ik naar Boef. Hij bleef er nuchter onder. Even later kreeg ik te horen dat koper nummer één er vanaf zag. “Ik wil! Ik wil! Ik wil!” appte ik terug. 

Even later stond Maria met haar vriend bij ons voor de deur. Het schilderij werd met de nodige afstand officieel overhandigd. De eerste kunstaanschaf van Boef en mij! Wauw, wat was ik gelukkig. Terwijl Boef met Maria’s vriend bier ging drinken interviewde ik Maria over ‘Hier.’

‘Hier’ en ‘Daar’

Maria: “De zeefdruk stamt uit mijn studententijd bij de AKI. Ik heb het in 2005 gemaakt. Het is een tijdloos werk. Het thema van de opdracht herinner ik mij vaag: identiteit. Toen ik daarover ging nadenken vroeg ik mij af: wat maakt je uniek als mens? Ik ging terug naar de basis. Geen vingerafdruk is hetzelfde. Ik heb mijn vinger nagetekend en uitvergroot. Dat is een soort landschap geworden. En ik heb een soort naald in die vinger gezet. Er zijn er ongeveer tien van gemaakt, waarvan er drie in een lijst zitten. Een ervan heb ik aan een vriendin cadeau gedaan en een met een groene naald heb ik nog thuis.”

“Hier past ook goed in deze coronatijd,” vertelt Maria, “We zijn al heel lang ‘hier’. Verder kan je zeggen dat het gras altijd groener is bij de buren. Ik ben gelukkig gelukkig met waar ik nu ben, heb altijd wat te doen. Ik ben ook wel graag ergens anders, even eruit. Op het moment zijn we al heel lang ‘hier’ en verlang ik naar ‘daar’.  Als ik ‘daar’ ben, kijk ik weer met een ander perspectief naar ‘hier’. Het ‘daar’ is een ‘hier’ van iemand anders. Er is soms een schreeuw om van ‘hier’ ‘daar’ te zijn, maar als je van ‘hier’ naar ‘daar’ gaat word je niet per definitie een ander mens; je krijgt wel een ander perspectief. ‘Hier’ is het ook goed. Je moet het beste maken van de situatie. Dat probeer ik wel althans.”

Maria komt ‘Hier’ aan mij overhandigen

Ongepubliceerd onverzonnen sprookje: is het echt herfst?

Wegens succes nog een ongepubliceerd onverzonnen sprookje!

(Voordat ‘Verzinhoofd: onverzonnen sprookjes over dromen, waarheid en waan’ verscheen, heb ik vele sprookjes ter voorbereiding geschreven. Niet alle sprookjes hebben het boek gehaald. Sommige ga ik nu delen, want ze willen ook gelezen worden. Veel leesplezier!)

Er was eens een meisje dat ver kon zien. Verder dan haar eigen neus en ook verder dan die van anderen. Soms deed dat haar schrikken en werd ze bang. Was dat wat ze zag wel waar? Klopte dat wel? Zo zag ze soms dat iemand verdrietig was. Zoals laatst de Paarse Boom. Maar toen ze het aan hem vroeg, zei hij:”Nee hoor, ik ben niet verdrietig.” “Maar waarom laat je dan al je bladeren vallen?”, vroeg het meisje. “Omdat het herfst is,” antwoordde de Paarse Boom. Het meisje dacht na. Het was inderdaad herfst, dus bladeren vallen inderdaad van de bomen. “Maar toch, toch is de Paarse Boom verdrietig,” dacht het meisje, “De bladeren die hij verliest zijn minder rood dan alle andere jaren.” 

Het meisje besloot dat ze de boom in zijn waarde zou laten. Hij mocht zijn eigen verdriet hebben en stilletjes in zichzelf huilen. Zij zou extra lief voor hem zijn. Ze ging de boom wat vaker water geven en af en toe een praatje met hem maken of lekker even knuffelen. Toen het een jaar later weer herfst was, hadden de bladeren een rodere kleur. Het meisje was blij, maar zei niks tegen de Paarse Boom. Ze keek ver. Verder dan haar neus. En wist dat het goed was.

Het meisje is lief voor de verdrietige boom. Foto: Anja Onstenk

‘Verzinhoofd’ voorgedragen bij Ruïne-sessie

Van het een komt het ander. Vorige week interviewde ik Paul van Druten over zijn initiatief om muzikanten en dichters te filmen bij een ruïne in Miste. Dit om de ‘intelligente lockdown’ door te komen. Tijdens het gesprek vroeg hij of ik ook zin had om mee te doen aan zijn project. Daar hoefde ik helemaal niet over na te denken. ‘Ja, dat lijkt mij leuk!’ tetterde ik enthousiast in de telefoon die op speaker stond. En zo geschiedde.

Ik bereidde mij grondig voor voor mijn optreden en fietste er in jurk met blote benen naartoe. Achteraf was dat veel te koud. Toen ik weer thuis kwam, was ik verkleumd en heb ik maar gelijk een warme douche genomen. Mijn benen prikten ervan, maar ik had het er maar wat graag voor over.

Hieronder het krantenartikel en het filmpje.

Elna 22-04-2020.

Nog een ongepubliceerd onverzonnen sprookje: jagen

Er was eens een meisje dat graag jaagde. Ze wist dat het niet gebruikelijk was voor meisjes. Als meisje hoorde je braaf binnen te zitten en te wachten totdat er iemand op jou ging jagen. Daar was het meisje niet geduldig genoeg voor. Als ze iets wilde, wilde ze het gelijk pakken en mee naar huis nemen zonder toestemming te vragen. Als ze iemand tegenkwam die ze leuk vond (man of vrouw), wilde ze niet wachten totdat deze persoon haar ook leuk vond. Ze wilde haar liefde gelijk uiten en de persoon bedelven onder cadeautjes en kusjes.

Het meisje leerde in haar onverzonnen leven dat anderen vaak niet zaten te wachten op haar gejaag. Dus besloot ze het niet als een bezetene te doen. Ze leerde om een schot te lossen en dan weg te lopen. Compleet de andere kant op. Als iemand haar dan achterna kwam, draaide ze zich om en loste nog een schot. Net zo lang tot ze in de roos geschoten had en het hart van degene die ze leuk vond veroverd had. 

En zo jaagde het meisje op iedereen waar haar haar hart sneller van ging kloppen. Met bedachtzame onverschrokkenheid. Haar hart vloog alle kanten op en alleen degenen die het vrij lieten, konden het vangen. En alleen degenen die vrij waren, konden met haar vliegen en samen de wereld opjagen. Opjagen met mooie dromen.

Het meisje jaagt vrolijk in het bos. Foto: Anja Onstenk

Liedjes in je hoofd: een sprookje dat ‘Verzinhoofd’ niet haalde

Voordat ‘Verzinhoofd: onverzonnen sprookjes over dromen, waarheid en waan’ verscheen, heb ik vele sprookjes ter voorbereiding geschreven. Niet alle sprookjes hebben het boek gehaald. Sommige ga ik nu delen op mijn blog, want ze willen ook gelezen worden. Veel leesplezier!

Liedjes in je hoofd

Er was eens een meisje met liedjes die in haar hoofd zongen. Meestal waren dat liedjes van de radio. De radio had ze de hele dag en nacht aanstaan. Als ze wakker was, danste ze op blote voeten op de liedjes in de woonkamer. De vloer was van licht wit parket en er uitermate geschikt voor. Als ze wilde slapen, toverden de liedjes schitterende lichtpuntjes in haar soms donkere dromen. Dat gaf haar de nachtrust die ze zo hard nodig had.

Vaak was er één regel die uit het liedje sprong, zo haar hoofd in. Die bleef er dan een poosje in hangen. Bijvoorbeeld: ”Als de dromen haar bedriegen, denkt ze dat ze het verkeerd begrepen heeft.” Ze verzon er met haar verzinhoofd dan een heel verhaal omheen. In dit geval over bedriegende dromen. Een mooi, maar triest verhaal. Soms schreef ze zelf een liedje. Als ze heel blij of heel verdrietig was. De muziek kon ze dan niet horen, maar de woorden klonken ritmisch in haar hoofd. Soms luisterde ze de liedjes met de regels van haar leven allemaal achter elkaar. Dan voelde ze zich gedragen en begrepen. Dan wist ze dat er een hoger doel was.

Muziek toverde ruimte in haar hoofd. Muziek zorgde ervoor dat ze niet alleen was als ze zich alleen voelde. Muziek liet haar dansen. Dansen door het leven en haar dromen. Haar woorden werden daardoor muziek voor anderen. Zonder geluid, maar wel luisterrijk gezelschap. Ze dansten in het hoofd van de ander. In jouw hoofd.

Rabarbara danst op de woorden in haar hoofd. Foto: Anja Onstenk

Requiem voor oma’s verjaardag

Ze is vandaag jarig, mijn oma. Het is 6 april 2020. Ze wordt 96 jaar en zit nu helemaal alleen door de maatregelen in verband met het coronavirus. Marleen heet ze en ze is goed bij voor haar leeftijd. Ze woont nog zelfstandig en ik kan met haar mailen, wat ik ook regelmatig doe. Ik weet dat ze er niet van houdt om haar verjaardag te vieren. Daarvoor heeft ze teveel meegemaakt. Toch deed het pijn in mijn hart dat er vandaag niemand bij haar zou zijn. Ik vroeg Anjet van Linge, die ik al jaren volg via Instagram, om een gebed aan haar op te dragen. Dat doet ze in deze tijden elke dag terwijl ze een houten kruis hakt.

Requiem

Anjet:” Ik deed het ooit omwille van #feestvandegeest. Requiem voor een bos was het. En toen kwam nu. En werd het een requiem. Eerst waren er mijn intenties. Die staan alleen bij het eerste kruis: ‘A prayer in wood for those who died alone, for those not chosen, for those who thought “not me”, for those who found no place, for those who gave up their space’.  En toen voegde iemand een intentie toe. En zo ontstond het idee ze op te dragen. Mijn diepere waarom zit denk ik in dit gedicht:

Requiem. 

Because we are nature.

Because we die. 

Because we are blameless but not innocent. 

Because we are not omnipotent. 

Because those who die are loved by someone. 

Because nature breathes now. 

Because we listen. 

Because we watch.”

Toen ik de fotopost op Instagram zag, kreeg ik tranen in mijn ogen. Dit kruis was helemaal voor mijn oma. Zo heb ik toch een beetje haar verjaardag gevierd. Anjet heeft de foto ook naar mijn oma gemaild. Ik hoop dat ze het mooi vindt.

Wil jij ook een kruis een intentie geven, mail dan naar Anjet: anjetvanlinge@gmail.com.

Je kan haar ook volgen op Instagram: anjetvanlinge

www.anjetvanlinge.nl

Het houten kruis dat Anjet voor mijn oma hakte

(te) Gek: Erwin Damhuis

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

‘Ik probeer het ongrijpbare te grijpen en tastbaar te maken’

Hij werkt bij de politie en in zijn vrije tijd reist, leest en schrijft hij veel. De boekenkast van Erwin Damhuis telt wel 4000 boeken over het mystieke, de geschiedenis en volksverhalen. Mensen vragen hem weleens waarom hij geen geschiedenisleraar geworden is, maar hij vindt zijn interesse juist leuk als hobby. Hij wil verhalen schrijven om mensen te inspireren ook de plekken te bezoeken die hij bezocht heeft. “Ik ben idolaat van Engeland. Dat uitdragen is mijn doel. Engeland inspireert mij, omdat geschiedenis daar heel belangrijk is. De Engelsen hebben de kunst om je mee te nemen in hun verhaal, legende of historie. Dat mis ik een beetje in Nederland.”

“De afgelopen acht jaar heb ik samen met mijn vrouw 33 keer alle plekken bezocht die verbonden zijn aan de legende van Koning Arthur. Die zijn vooral in Cornwall, Engeland, te vinden,” vertelt Erwin, “Koning Arthur is daar een levende legende. Als kind was ik al gefascineerd door Ivanhoe. Ridders spraken tot mijn verbeelding. Ik identificeerde mij het hen. Ik wilde avonturen beleven en kastelen bezoeken. Die kinderfantasie ben ik nooit kwijtgeraakt. Nu, met mijn 60 jaar, voel ik dat nog steeds en ga ik op zoek naar verhalen en legenden. Ik wil de sfeer van vroegere tijden proeven. In Engeland staat nagenoeg op elke hoek van de straat wel een kasteel met een eigen boeiende geschiedenis. Daar krijg ik kippenvel van. Vorig jaar heb ik een boek over Koning Arthur geschreven. Het zijn persoonlijke verhalen over de plekken die ik bezocht heb. De legende van Arthur is meer dan 1500 jaar oud, maar de thema’s zie je nog steeds terug in de huidige maatschappij. Zo kan je de De Ronde Tafel bijvoorbeeld vergelijken met Het Poldermodel en het zwaard Excalibur met het feit dat we altijd op zoek zijn naar raad.”


Standbeeld van Koning Arthur bij Tintagel (Cornwall-Engeland)

Leiderschap

“Koning Arthur straalt uit dat hij méér dan een koning is. Hij betrekt zijn ridders overal bij, spreekt op een eerlijke manier recht en is onderdanig aan het volk. Dit is de ultieme vorm van leiderschap en die zie je niet veel,” vindt Erwin.

Ondergaan

Erwin:”Het mystieke boeit mij, gewoon, omdat het ongrijpbaar is. Ik probeer het ongrijpbare te grijpen en tastbaar te maken. Hebben de verhalen over Koning Arthur echt plaats gevonden of is het fantasie? Dat laat ik aan de lezer over. Ik heb mij erbij neergelegd dat sommige dingen niet te verklaren zijn en dat je ze gewoon moet ondergaan. In mijn boeken wil ik mensen meenemen in een stukje historie. Je hoeft niet persé iets te leren, het is de bedoeling dat je het beleeft. Er is geen toekomst zonder geschiedenis.”

Erwin Damhuis tijdens een van zijn vele reizen

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl

Rabarbara komt voor in “Peertje Pegasus”

Even maakte mijn hart een sprongetje, want het is bijzonder leuk om met je naam voor te komen in een boek. En dan wordt ook nog eens mijn beroep als postbezorger uitgelicht! Weliswaar niet op een postfiets, maar met een rode postkoets met een paard genaamd Peertje ervoor dat voor sommige mensen gevleugeld is en zijn naam te danken aan het feit dat hij op een dag allemaal sappige peren verorbert. Hoe ‘Peertje Pegasus’ op mijn pad gekomen is? Gewoon. Via Facebook. 

Een tijdje te niksen

Een paar dagen gelegen kreeg ik een bericht van Andrea Graver op mijn Facebookpagina Rabarbara. Zij schreef mij dat ze twee verhalen geschreven had voor (hoog)gevoelige kinderen, maar die ook leuk waren voor volwassenen en dat ze er zelf illustraties bij had gemaakt. Andrea:”Mijn boeken zijn ontstaan uit liefde voor schrijven en het overbrengen van boodschappen. Aangezien beide verhalen al een tijdje lagen te niksen leek het mij nu een perfecte tijd om ze te verspreiden onder de kinderen en volwassenen die nu thuis zitten. Mensen kunnen mij een email sturen en ik stuur de verhalen in Pdf-bestand naar ze toe. Zou je mij daarbij willen helpen door bijvoorbeeld een berichtje op je pagina te zetten over mijn initiatief?”

Knobbels op zijn rug

Toen ik Andrea antwoordde dat ik haar bericht wel wilde delen op mijn pagina, vertelde zij mij een leuk detail: “De naam Rabarbara komt ook voor in mijn boek Peertje Pegasus. Ik vond dat zo grappig!” Nu was mijn nieuwsgierigheid helemaal gewonnen. Een Rabarbara die voorkomt in een boek? Daar moet ik meer van weten! Ik deelde haar bericht op mijn pagina, kreeg haar mail en las het boek heel snel uit. Wauw! Wat een wonderschoon verhaal over een wit paard genaamd Peertje. Hij heeft knobbels op zijn rug, lieve eigenaren Petra en Sikkepit en een bijzondere zevenjarige vriendin in het gevoelige meisje Ovaaltje. Zij geneest op een cruciaal moment zijn wonden die hij opgelopen heeft als hij Sikkepit redt van een bliksemschicht onder de perenboom.

Postkoets

De vergelijking met de mythe over Pegasus wordt op duidelijke en speelse wijze in het boek verweven. En er is ook een mooie rol in weggelegd voor een wijze oma die Ovaaltje wegwijs maakt met haar bijzondere en liefdevolle krachten. Rabarbara is in het boek de dochter van Ben. Zij hebben een paard genaamd Jupiter en geven Petra en Sikkepit een oude en stoffige postkoets, omdat ze weinig geld hebben. Petra en Sikkepit knappen de koets helemaal op en Jupiter leert Pegasus tegen het eind van het verhaal hoe hij ervoor moet lopen. Pegasus Post wordt erop geschreven. 

Lezen?

Wil je het verhaal ook lezen? Stuur Andrea dan een email op peertjepegasus@hotmail.com, dan krijg je het in je het gratis in je inbox. Haar boek ‘Groot Beest’ is ook een echte aanrader!

Een fragment uit het boek ‘Peertje Pegasus’ waarin Rabarbara voorkomt.