Maand: november 2019

Award voor (te) Gek

Wauw! Wat een veren werden er vanochtend in mijn reet gestoken. Het was de dag dat ik de Homo Sapiens Award in ontvangst nam uit handen van Margriet van der Veer, coördinator van Perron 8. Deze Award kreeg ik voor mijn blog in de rubriek (te) Gek over Gertton Nijman. Ik scheen hem precies geportretteerd te hebben zoals hij is en werd bedankt voor de moeite die ik had genomen om naar zijn verhaal te luisteren en hem echt te ‘zien’. Samen met Anja Onstenk van Krang Creaties heb ik hem in mijn rubriek (te) Gek in het zonnetje gezet in de Week van de Homo Sapiens. Anja maakte de foto’s, ik de tekst. 

Iedereen hoort erbij

In de Week van de Homo Sapiens (4 tot 10 november 2019) werden mensen uitgenodigd om ludieke acties te doen in de Achterhoek om iedereen het gevoel te geven dat ze erbij horen ongeacht sekse, huidskleur, beperking of geaardheid. Ik las deze actie in de krant en vond hem heel goed aansluiten bij mijn maandelijkse blog. Daarom benaderde ik Perron 8 met de vraag of zij iemand met een beperking wisten die ik kon interviewen. Dat kon. Ik besloot een extra (te) Gek in te lassen en ging samen met Anja op pad. 

Geluk zit in kleine dingen

Wat volgde was een diepgaand gesprek met Gertton en zijn vrouw Marion over de pieken en dalen in hun leven en dat iedereen gewoon mee kan en mag doen met de maatschappij. Ik leerde er veel en besefte voor de zoveelste keer dat geluk in kleine dingen zit. Bijvoorbeeld in een beloning met een miniatuur auto of het gewoonweg van elkaar houden, ook in moeilijke tijden.

Trots

Ik ben enorm trots op deze Award. Hij is een kroon op mijn werk en geeft mij het vertrouwen dat ik door moet gaan met het interviewen van mensen voor (te) Gek om ze zo met mijn woorden in het zonnetje te zetten. Die woorden zijn mijn cadeautje aan hen. Daarmee zie ik ze en wil ik ze laten lachen en het gevoel geven dat ze belangrijk zijn. Niet alleen voor mij, maar voor de hele wereld. 

De Homo Sapiens Award

(te) Gek: Het Dichterscollectief

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

 

‘Gaandeweg ontdekken we de kwaliteiten van elkaar. Ook die van onszelf’

 

Ze vormen een dynamisch trio, de poëtische mannen van ‘Het Dichterscollectief’. Halverwege 2016 vinden ze elkaar op initiatief van Joop Koopmanschap. Samen willen Joop, Henk Beunk en Mark Ebbers het schrijven op een hoger niveau tillen. Ze komen regelmatig samen om elkaar te inspireren, te stimuleren en met aandacht te luisteren naar elkaars hersenspinsels. Ze tonen zichzelf graag aan publiek. Joop: “Als je schrijft en je hebt geen podium is dat jammer. Je hebt een bühne nodig om jezelf te laten horen.” Het Dichterscollectief is echter niet alleen een vehikel om een performance te creëren en podium te krijgen voor eigen werk, maar ook een plek om de pen te slijpen. De succesvolle vuurdoop van de heren was op 22 januari 2017 met hun optreden ‘Toeval’.

 

”Wat ons bindt is dat we elkaar scherp proberen te houden op het schrijfvlak. In je eentje kom je niet overal uit; je draait dan soms in je eigen kringetje rond,” vertelt Henk. Mark vult aan: ”We vinden het alle drie leuk om te schrijven en pretenderen dat we het kunnen. Wat niet wil zeggen dat ik alles leuk vind wat de anderen vertellen.” “We toetsen ons aan elkaar,” legt Joop de dynamiek uit. Henk: ”Gaandeweg ontdekken we de kwaliteiten van elkaar. Ook die van onszelf.”

 

Schouwenaar Henk

Bij Henk in de familie werd vroeger altijd al geschreven en het leek hem leuk om in zijn dagelijkse werk fotografie, journalistiek en het boerenleven te combineren. Van origine is hij namelijk boer. Toen er een vacature op de redactie bij het tijdschrift Boerderij vrijkwam, greep Henk zijn kans. Hij verhuisde ervoor van Groningen terug naar zijn roots: de Achterhoek. In zijn beschouwelijke poëzie schrijft hij over dingen die hij in het dagelijkse leven hoort en ziet en waar hij over nagedacht heeft. Henk: “Wel altijd met een vleugje ongrijpbaar, vleugje ironie en vleugje liefde. Eigenlijk een vleugje van alles.” Henk wil de mensen graag raken met zijn gedichten en maakt in zijn poëtische woorden zijn opvattingen kenbaar, bijvoorbeeld over medemensen of vluchtelingen. Hij heeft een notitieboekje waarin hij trefpuntjes in steekwoorden noteert met de datum erbij. Trefpuntjes zijn voor hem woorden, zinnen of opmerkingen die op de een of andere manier blijven hangen. Hij ziet zichzelf als een schouwenaar, iemand die van een afstand naar de dingen kijkt, en schrijft om gelezen te worden: ”Het is leuk als mensen zeggen ‘Dit is een mooi gedicht’ of ‘Je hebt leuk met taal gespeeld’. Ik ben trouwens geen wereldverbeteraar; ik heb vooral plezier in schrijven.”

 

de tijd

als water

door de vingers

nauwelijks te vatten

een beetje nog in het kuiltje

in een handomdraai

is het weg

 

Onderzoekende Joop

Joop is visueel ingesteld. Als fotograaf verbeeldt hij dingen. Zijn beelden zijn naar eigen zeggen poëtisch. Joop: ”Een beeld zegt meer dan 1000 woorden. Met taal kan je meer zeggen. Taal is meester. Mijn gedichten en gedachten gaan verder dan het beeld. Beeld moet je presenteren en is vaak vluchtig, kijk maar naar het internet. Taal kan je makkelijker verspreiden en makkelijker sturen, het zegt meer dan een beeld. Als ik schrijf dan denk ik anders na, uit ik mezelf. Wat ik vind, wil ik vangen in beeld én woord. Voor sommige mensen zijn beelden genoeg, voor mij niet.” Joop schrijft over het dagelijkse leven en vindt dat lezen vrij maakt. Joop: “Het enige dat gebonden is, is een boek. Ik schrijf om te ontdekken, even na te denken en om zaken uit te proberen. Mijn schrijven is onderzoekend, ontdekkend en plooiend.” Joop schrijft zijn spontante gedachten met pen en papier op in een A4-blok of typt ze met zijn duim als notitie in zijn mobiel. Dit gebeurt vaak ’s nachts. Overdag werkt hij ze dan uit. “Het helpt mij zaken op een rijtje te zetten als ik ze op papier zet,” legt Joop zijn noodzaak tot schrijven uit.

Foto: Joop Koopmanschap.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Eva zonder Adam

 

Als god een Vrouw zou zijn,

de wereld zou anders kleuren.

 

Geen oorlogspijn,

geen doden te betreuren.

 

Als god een Vrouw zou zijn,

verdriet zou verdwijnen.

 

De wereld zou Zij tekenen,

vol louter serafijnen.

 

Kwajongen Mark

Mark schreef vroeger voor de schoolkrant en later ook voor de bedrijfskrant op werk bij een elektronisch bedrijf. Ook houdt hij al jaren buuts met carnaval, doet hij aan cabaret en schrijft hij liedteksten. Vandaag de dag is hij zelfstandig tekstschrijver. Mark: “Schrijven is het mooiste wat er is. Je creëert een wereld voor jezelf. Je bent zelf de baas en kan iedereen laten doen wat je wil. Wat mooi is dat ik soms wat voor mensen kan betekenen met mijn teksten. Ik wil mensen laten lachen of ontroeren of ze tot nadenken stemmen. Iets teweegbrengen. Een gevoel. Dat kan alle kanten opgaan. Het gevoel dat ik opschrijf, komt altijd uit mezelf. Soms wil ik shockeren en prik ik door bepaalde dingen heen. Ik heb maling aan ‘het systeem’ en wat ‘normaal’ is en zet soms ironische vraagtekens bij dingen.” Hij verzucht daarna: ”Het lukt mij maar niet om volwassen te worden, dat is misschien ook wel een thema van mij.” Als Mark zijn zintuigelijke teksten zelf goed vindt, laat hij ze aan de wereld zien. Hij schrijft vaak wat losse woorden en regels in een schriftje. Daar ga hij verder op door. Soms meteen, soms na een jaar. Mark: “Ik bewaar mijn invallen. Daar heb ik een archief voor. Als ik iets gebruikt heb, haal ik het eruit. Ik ga voor de eindversie.”

 

Onzeker

 

(Dit moet nog een rijmpje worden)

 

Ik las laatst in de krant, ouderwets in de krant

Want dan is het waarder

Mooier of naarder, maar altijd waarder

Zegt mijn moeder

 

Over die leraar die aan jongens had gezeten

Op die school in dat jaar dat ik les van hem had

Maar hij heeft mij echt nooit aangeraakt

Daar werd ik toch wat onzeker van

Was er iets mis met mij?

Toen bleek dat ik het artikel niet goed had gelezen

Hij deed het alleen bij jongens die bijles hadden

Zei mijn broer

En ik kon goed leren

En dat maakte mij zo blij

Het lag gelukkig niet aan mij

 

Optreden

Nieuwsgierig naar de drie mannen? Zondag 17 november treedt Het Dichterscollectief op van 16.00 uur tot 18.00 uur bij Taste in Groenlo met ‘Zonder stroom’. Iedereen is welkom. Ben je dan verhinderd? Treur niet: je kan ze boeken door een mail te sturen naar info@joopkoopmanschap.nl

 

De dynamische mannen van Het Dichterscollectief: Henk, Joop en Mark (vlnr). Foto: Pim Stemerdink

 

 

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl

 

(te) Gek: Gertton Nijman

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

‘Je bent iets, je doet iets, je mag er zijn!’

Hij is goudeerlijk, haalt graag grappen en grollen uit en is gelukkig met het leven dat hij leidt. De 50-jarige Gertton Nijman heeft een bewogen leven achter de rug. Toch is de lach niet van zijn gezicht te slaan en is hij trots op zichzelf: ”Je mag er zijn met je beperking. Ieder mens heeft wel wat. Eigenlijk vind ik dat degene die neerkijken op mensen met een beperking een beperking hebben, want iedereen telt mee. Je bent iets, je doet iets, je mag er zijn!”

Gertton werkt in het Brandweermuseum in Borculo. Daar is hij beheerder. Hij maakt spullen die kapot zijn, zorgt ervoor dat alles schoon is en ontvangt bezoekers. Soms vertelt hij er verhalen over de brandweer en zet hij kinderen op een brandweerauto. Hij is ook vrijwilliger bij Perron 8. Dat is een platform in de Achterhoek waar kwetsbare mensen uit de samenleving terecht kunnen met hun vragen op het gebied van vrijetijdsbesteding. Hierbij maken zij zoveel mogelijk gebruik van bestaande activiteiten en plaatselijke organisaties.Voor hen werkt Gertton onder andere bij de Zwarte Cross en Mañana Mañana. Hij vindt het fijn bij Perron 8: ”Het is een mooie manier om met andere mensen in contact te komen. Ik kom er nu een jaar en het is er erg leuk. Ik heb nu een doel en wat om handen. Met mensen met een beperking kan je een leuke vriendschap opbouwen. ” 

Gerrton heeft veel bereikt in zijn leven. Foto: Krang Creaties

Trots

De ouders van Gertton zijn in zijn vroege jeugd overleden. Hij kwam met zijn tweelingbroer terecht bij Jeugd en Gezin en belandde uiteindelijk in een internaat. Hij vertoefde op verschillende plekken in de Achterhoek en verhuisde elf jaar geleden met zijn vrouw naar Groenlo. Vanaf zijn twintigste woont hij met behulp van begeleiding op zichzelf. Hij is trots op wat hij allemaal heeft bereikt: ”Ik heb mijn rijbewijs gehaald, een huis gekocht, een zoon grootgebracht, ben gezond en heb geluk. Ik doe mee met de maatschappij. Wat ik de mensen wil meegeven is dat ze vooral zichzelf moeten zijn en voor zichzelf op moeten komen. Je mag er zijn met je beperking en laten zien dat je erbij hoort.” 

Gerrton spaart auto’s om zichzelf te belonen. Foto: Krang Creaties

Auto’s

Gertton spaart de laatste jaren miniatuur auto’s. ”Om mijzelf te belonen, omdat ik gestopt ben met roken,” legt hij uit, ”Ik vind het gewoon leuk om ze te kopen en ga af en toe bij de kringloop kijken of ik er één zie of kom ze toevallig ergens tegen.” Fotograferen en schilderen doet hij soms ook. ”Er zijn momenten dat ik het zwaar heb gehad in mijn leven. Ik zat toen niet lekker in mijn vel, maar in mijn schilderijen kon ik die emoties kwijt.” 

Hart

Hij veroverde zijn Marion met flauwekullen op het werk. Voor hem was het liefde op het eerste gezicht. Ze zijn nu 25 jaar samen, 19 jaar getrouwd en hebben een zoon van 21, Timon. Hoewel ze ook moeilijke tijden hebben gekend, is hun liefde sterk en overwint die alles. Ze steunen elkaar door dik en dun. Gertton en Marion geloven in het ‘hart’ en dat liefde binnen het gezin de basis is voor een gelukkig leven in de buitenwereld. Gertton:”Als het binnen klopt, klopt het buiten ook.” Het liefdevolle stel heeft een droom: ”Als we met pensioen zijn willen we rondtrekken met een camper. We hebben geen idee waar naartoe. We zien wel hoever we komen.”

Gerrton is een trotse en gelukkige man vol grappen en grollen. Foto: Krang Creaties

Dit verhaal is geschreven in het kader van de Week van de Homo Sapiens 2019. Met de Week van de Homo Sapiens wil Perron 8 duidelijk maken dat alle mensen ertoe doen en welkom zijn, ongeacht geslacht, huidskleur, beperkingen en geaardheid. Hiervoor organiseren zij in de periode van 4 tot 10 november ludieke acties in de Achterhoek. Anja Onstenk van Krang Creaties ging met mij op pad, zodat er van Gertton een mooie foto’s kwamen voor bij dit blog.

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl

Tijdreiziger

Flashbacks. Old memories. Ik las zojuist wat oude verhalen en recensies die ik geschreven heb en werd even teruggeslingerd in de tijd. Wat heb ik al veel in woorden gevangen! En eigenlijk ook veel zo tussen de regels door, zonder wat te willen zeggen. Ik verbaas mezelf en ik verbaas me over het feit dat ik anderen waarschijnlijk ook heb verbaasd. De kat is op haar pootjes terecht gekomen. Zoals altijd. Al zie ik mijzelf liever als een varkentje dat nog gewassen moet worden. Als Miss Piggy die Kermit volop mept met haar handtasje. Wie of wat Kermit is, laat ik maar even in het midden. Hij kan zoveel dingen zijn. Misschien jij wel! (Of je auto).

 

Thee

Ze zeggen weleens dat je het verleden moet laten rusten. Wat geweest is, is geweest. Ze zeggen ook dat je niet moet nadenken over de toekomst, want ‘daar kan je niet in kijken’. Je moet leven in het nu, vandaag. Dit moment. Deze seconde.

Wat nu als ik het daar niet mee eens ben? Als ik van mening ben dat het verleden je vormt en de toekomst je leidt. Oude koeien moeten in de sloot blijven en de onderste steen hoeft niet altijd boven. Dat vind ik wel, maar de lessen die je hebt geleerd moet je trekken. Maar hoe trek je die dan? Dat gaat meestal vanzelf. Met de tijd. Door erover na te denken. Door te voelen waar je de mist in ging. Als je zwarte thee drinkt is het buideltje een paar keer op en neer hijsen in een kopje heet water voldoende. Drink je echter kruidenthee dan moet je het zakje langer laten hangen. Is jouw les een zwarte thee of een kruidenthee? Of allebei? Of heb je meerdere lessen? Vraag jezelf dat maar even af. Of valt er geen wijsheid te halen uit jouw levenspad en is alles oploskoffie? Laat je thee trekken in het kokende water van het leven. Even laten afkoelen en dan smakelijk opdrinken. Met een gelukskoekje.

 

Visitekaartje

Zonder dromen geen richting. Zonder verlangen geen toekomst. Als je nadenkt over dat wat je echt wil, kan je plannen maken om dat te bereiken. Je hebt dan een ijkpunt dat verder ligt dan vandaag. Je gaat ergens naartoe, wil ergens heen. Ik neem vaak een voorschot op mijn toekomst. Ik gedraag mij soms alsof ik dingen al heb bereikt. En wonder boven wonder worden ze dan waar. Is dat geluk? Is dat toeval? Wie zal het zeggen? Zo droomde ik al heel lang van Rabarbara, maar wist ik niet hoe of wat. Ik had een naam en een idee voor een logo. Sommigen verklaarden mij voor gek, maar ik wist dat het potentie had. Toen heb ik op een gegeven moment ‘gewoon’ visitekaartjes laten drukken en ben die gaan uitdelen. Ik sprak en schreef veel over mijn droom en ontmoette mensen die met mij mee droomden en mij verder hielpen. Moet je zien waar ik nu, drie jaar later, sta!

 

Tijdreiziger

Ik denk dat het de kunst is te switchen tussen de getrokken thee in je leven en het uitdelen van visitekaartjes. Daarvoor hoef je niet in het gevreesde nu te bivakkeren en altijd aards en nuchter te zijn. Je mag van mij een tijdreiziger zijn zonder ankerpunten. Je hebt momenten dat je mijmert over je verleden en de lessen en staat daar even bij stil. Dan fantaseer je over de toekomst en bepaal je je richting. Je koers verandert steeds, omdat je tijdens deze reizen verder gaat in de tijd en geschiedenis schrijft, het nu verschuift zich continu. Je ontmoet nieuwe mensen en bereikt dingen. Je mag vluchten in je gedachten voor het dagelijkse leven. Je mag van hoog naar laag vliegen, van verleden naar toekomst, lachen, huilen, boos zijn. Gelukkig en ongelukkig. Die beweging zorgt voor creativiteit en inzichten. Die beweging heeft mij gebracht tot waar ik nu sta. Maar dat nu is niet statisch, maar dynamisch. Dat nu omhelst vroeger en later. Ik ben op weg. Met mijn rugzak en mijn dromen. Ik voorzie nog heel veel verhalen over mijn reizen. Ik voorzie jou.

 

Als een echte tijdreiziger fantaseer ik met mijn rugzak over de toekomst. Foto: Krang Creaties