Maand: juli 2019

Poëziekaarten ‘De reis van woord & daad’

Leuk nieuws! Ik heb weer poëziekaarten gemaakt en ik ben er supertrots op! Dit keer zijn ze het product van een samenwerking van Boef en mij. Hij heeft de foto’s geschoten en ik de gedichten geschreven. Ik ben heel blij dat we nu iets samen in de wereld zetten als ‘De reis van woord & daad’. De foto’s zijn gemaakt tijdens onze vakanties en de thematiek is iets lichter en luchtiger dan bij ‘Ondermaans verdriet’. Ze zijn voor 1 euro per stuk bij mij te bestellen via info@rabarbara.nl. Daarnaast zijn ze te koop bij Het Stenen Museumwinkeltje en Lokalen in Lichtenvoorde en de Koppelkerk in Bredevoort.

Stukjes van de poëziekaarten ‘De reis van woord & daad’.

De ontsnapping van Gerjon Gijsbers

Mijn leven vangen in verhaaltjes. Ik doe het graag. En zie mijn verhalen dan het liefst terug gebundeld op thema in mooie boeken. Ook lees ik graag verhalen van anderen mensen. Over hun leven. Over hun hemel en hel. Over hun rare gewoontes en bijzondere passies. En vooral: over hun lessen.

 

Ik keek naar boven en had geen idee

Met een dramatische lach las ik de zwartgallige radiogollums van Gerjon Gijsbers in ‘Ik keek naar boven en had geen idee’. Het boek met een mooie vrolijk gekleurde fotokaft en geel leeslint zag ik liggen tijdens een van mijn vele bezoekjes aan de Koppelkerk in boekenstad Bredevoort. De dame achter de toonbank wist mij te vertellen dat zijn humor echt de moeite waard is en dat hij een bekende schrijver in de omgeving is, ook al had ik nog nooit van hem gehoord. Tja, je kan ook niet alles weten. In zijn columns verweeft hij zinnen uit songteksten in zijn gedachten en leven en heeft hij elke week wel een lied heeft waar hij zijn gollums, zo noemt hij zijn colums, aan ophangt. Deze gollums leest hij wekelijks voor op de plaatselijke radiozender voor het programma LoadFM om 22.30 uur. De beste zestig zijn in dit boek verzameld. Hij schrijft over zijn ervaringen met de studie Nederlands, werken in een The English Bookshop, brandt veelvuldig kaarsjes in de kerk, wordt door zijn lange haren voor Jezus of Marilyn Manson aangezien, verblijft in het ziekenhuis met suiker, neemt vreemdelingen in huis, legt uit waarom hij een zwak voor de underdog heeft en blijkt hij een heel klein hartje te hebben als zijn kat Simba doodgaat.

 

Groeiende schrijfervaring

De gollums beginnen op 06-07-2012 en de laatste in het boek is van 31-07-2015. Gaandeweg worden ze langer en merk je dat de schrijver meer schrijfervaring heeft opgedaan: de stukken zitten steeds knapper, kunstiger en vloeiender in elkaar. Heel mooi om zo een schrijfontwikkeling mee te lezen en steeds harder om de grappen te lachen.

 

Lokken en uitdagen

Het mooie vind ik dat Gerjon in Aalten woont, een plaats bij mij in de buurt, en dat hij plekken bezoekt die ik ook ken, zoals Bredevoort en Nijmegen. Net als ik heeft hij Nederlands gestudeerd. Ik zocht in het begin al lezend naar overeenkomsten, maar stuitte daarin eigenlijk alleen op verschillen. Ja, ook ik zoek mijn heil in het opschrijven van woorden, maar ben eerder een ‘vredelievende’ schrijfster die haar hand troostend uitsteekt door haar woorden heen. Gerjon heeft een zwartgallige humor, die zeker aansprekend is, maar die ook de controverse zoekt. Hij lokt en daagt uit om een andere mening te geven, bijvoorbeeld over het geloof, of om zijn visie al proostend en rokend uit te vergroten. Daarbij krijgt hij de lezers zeker op zijn grimlachende hand. Hij geeft in zijn gollum van 20-09-2013 bijvoorbeeld zijn mening over het feminisme naar aanleiding van zijn interesse in Hildegard von Bingen en Jeanne d’Arc:”Voor alle vrouwen die zich als vrouw willen bewijzen: houd je verre van feminisme en trek je eigen plan. Trek een harnas aan, meng je in de strijd, slinger een gitaar om je nek, ga achter een piano zitten of ga desnoods rondhoereren, maar laat dat laatste geen voorwaarde zijn om iets te bereiken. Ga op zoek naar je eigen talent, benut het en buit het uit.”

 

Ontsnappen

Als motto staat een zin uit het lied ‘No rain’ van Blind Melon in het boek: ”And all I can do is read a book to stay awake, and it rips my life away, but it’s a great escape.” En ik denk dat dat bewust of onbewust ook de les is die Gerjon ons wil meegeven. Boeken en schrijven kunnen je helpen om aan het niet altijd mooie leven te ontsnappen. Ze geven het leven vorm en kunnen je steunen in moeilijke tijden.

 

Truttig kopje kruidenthee

Met Gerjons boek was ik even ontsnapt uit de werkelijkheid en droomde ik van een leven als schrijfster die ook haar columns op de radio voordraagt. Maar dan niet-rokend en zonder drank. Met een truttig kopje kruidenthee.

 

Een boek om even in te ontsnappen!

 

(te) Gek: Joachim Geerdink

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

 

‘Je mag creatief zijn en je hartenklop ontdekken’

 

”Jij bent die van die blauwe eend!”, zeggen mensen tegen hem. Hij erkent ook dat zijn deux cheveaux zijn rijdende reclamezuil is. Joachim Geerdink is coach, versimpelaar, prikkelaar en omdenker. Hij neemt mensen mee op gedachtenreis, onder andere in zijn auto en gaat tijdens zijn tochtjes letterlijk en figuurlijk over ongebaande paden. Joachim:”Ik vind het het allermooist als mensen in beweging komen en ben blij als iemand een eerste stap zet om iets te gaan doen!”

De eend heeft Joachim zestien jaar geleden voor een schijntje gekocht toen hij krap bij kas zat. Inmiddels is hij misschien wel tien keer zoveel waard. Hij durfde er toen niet echt in te rijden en liet hem twaalf jaar in de schuur staan. In 2017 kreeg Joachim een goede burn-out. Toen begon hij met het opknappen van zijn wagen. Hij ging wat met mensen toeren en zo ontstond het idee van ‘Op pad in mijn eendje’. Joachim: “De gesprekken die ik in de wagen voer zijn vaak diep. Er komt veel aan bod. De wagen is een natuurlijke ijsbreker. Veel mensen hebben herkenning bij een eend. Als je rondrijdt, komt er makkelijk een verhaal los. Je zit naast elkaar en hoeft elkaar ook niet aan te kijken. Tijdens die gesprekken probeer ik iets uit mensen te halen waardoor ze ‘groeien’. Iedereen kan bij mij terecht: van operationeel directeur en particulier tot collega-coaches. Een mens is een mens.”

De eend waarmee Joachim op pad gaat

 

Alles heeft een bedoeling

Joachim vindt dat we met ons allen terug mogen naar het voelniveau en onze hartenklop mogen vinden: “We moeten met elkaar goede dingen willen doen. Elkaar vanuit vertrouwen helpen. Soms is het goed om ergens blanco en belangeloos in te staan. Je mag creatief zijn en je hartenklop ontdekken. Het brood op de plank komt dan vanzelf, want mensen geloven je dan en weten je te vinden. Ze proeven en voelen je passie. Het is wie goed doet, goed ontmoet. Al kan je daarmee soms wel op je bek gaan natuurlijk, maar dat is leerzaam en mag. Alles heeft een bedoeling.”

 

Joachim is een keer op tv geweest met zijn eend.

 

Luisteren op hartniveau

“Als mens doen we soms dingen niet, omdat we teveel bezig zijn met wat anderen van ons vinden. Het leven is soms kut en dat mag je van de daken schreeuwen. Ik ben ervoor om te luisteren op hartniveau. En dan bedoel ik echt luisteren. Aan de hand daarvan stel ik intuïtieve vragen. Achter uitgesproken woorden zit vaak veel meer. Het is een kunst om dat te horen. Ik kan dat, dat durf ik hard op te zeggen. Het is een natuurlijke gave die ik mijn hele leven al gehad heb,” vertelt Joachim en hij besluit: “Ik ben liever gek dan gewoon. In het verleden trok ik mij aan wat anderen van mij vonden, maar dat stadium ben ik ver voorbij. Ik ben wie ik ben. Ik ben blij dat ik mijn ding kan doen en dat ik gelukkig ben. Helemaal mooi is dat ik daar andere mensen ook blij mee kan maken. En als anderen daar wat van vinden, vind ik dat fijn. Dan hebben  we zeker gespreksstof.”

 

Joachim en zijn eend.

 

 

 

 

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl.

 

 

Herinneringenla

Het voornemen was plotseling weer daar. Het kwam vanochtend en de goden verzochten mij om er mee aan de slag te gaan. Ik heb hen niets gevraagd. Het toeval bracht ons samen. Sinds ik mij kan heugen heb ik in korte verhaaltjes over mijn leven verteld. Altijd kwamen daar lange en minder lange tussenpozen om de hoek kijken. Vanwege omstandigheden: Echt Groot Leed of Echt Groot Geluk. Beide dooddoeners voor mijn schrijven. Om de tekenen die vandaag tot mij kwamen, kon ik niet heen: ik dien mijn leven weer op te schrijven in al dan niet grappige columns.

 

Herinneringenla

Vanochtend in alle vroegte zat ik beneden op de bank toen er woorden in mijn hoofd begonnen te zingen. Ik dacht eerst dat er zich een verhaal aandiende, maar er ontstond een gedicht over het feit dat ik weer verhalen moest gaan schrijven voor mijn herinneringenla. “Natuurlijk”, dacht ik bij mijzelf, “Natuurlijk heb je weer een idee. Zucht. Zal je het ook dit keer weer tot in de kleinste details kunnen en willen uitvoeren?” Ik kroop terug in bed, vertelde Boef mijn plan. Hij lachte alleen maar en wreef mij onder de neus dat ik beloofd had dat ik niets nieuws meer zou beginnen aangezien ik de laatste tijd van hot naar her aan het rennen was geweest. “Dit is niet nieuw,” legde ik hem uit, “Dit is zo oud als de weg naar Rome. Nog ouder zelfs.” Ik geloofde mijzelf en wist dat ik gelijk had. Ik had het wiel niet uitgevonden, maar het wiel mij.

Dit gedicht schreef ik vanochtend over het feit dat ik weer verhalen moet gaan schrijven.

 

Ik kocht ze

Het tweede teken kwam toen ik met Brenda bij De Koppelkerk in Bredevoort was. We gingen naar de tentoonstelling van Herman Brood en vonden de duurste schilderijen het lelijkst. We keken naar de de overwegend primaire kleuren en bewonderden Hermans sjabloongebruik. Tijdens de cappuccino met monchoutaart die we in het Boekencafé nuttigden viel Brenda’s oog op een boek onder de toonbank: ‘Jozzy, het bibsboek’ geschreven door Alex van der Hulst. Wat een grappige titel! Ze pakte het, las de flap en gaf het aan mij. Ik las de flap ook. Intrigerend. Eigenlijk wilde ik geen boeken kopen. Eigenlijk wilde ik niet meer lezen. Ik zag nog een boek lonken: ‘Ik keek naar boven en had geen idee, verzamelde radiogollums’ van Gerjon Gijsbers. “Kopen die hap!”, dacht ik. En ik kocht ze.

Thuisgekomen toog ik naar mijn atelier met groene zitzak. Lezen, lezen, lezen. Het boek Grand Hotel Europa van Ilja Leonard Pfeijffer kon wel even wachten, ook al was ik erin begonnen. Al lezend vond het wiel mij uit. De woorden stroomden in mijn hoofd en ik kreeg een visioen van dansende schildpadden. Teken drie.

 

De boeken die ik in De Koppelkerk kocht toen ik met Brenda naar de tentoonstelling van Herman Brood ging kijken.

 

Zinnen tot verhalen gieten

Aan dromen moet je werken. Rustig en gestaag. Geef ze de ruimte, spreek ze uit en maak dat ze waarheid worden. Ik weet: niet alles in het leven is maakbaar. Ik weet ook: dromen zijn geen bedrog.

Ik wil nog een boek schrijven. Met mooie harde kaft en leeslint. Een verzameld werk. Verzamelde columns. Sprekende foto’s. Daarvoor moet ik meters maken. Veel woorden in zinnen rijgen. Veel zinnen tot verhalen gieten. Ik ga weer gedachten voor jullie vertalen in woordkunsten. Ik dompel mijn schouders onder in discipline. Het voornemen was er al. Weer. Dit is het resultaat. Weer. De goden hebben gesproken. Weer. Mijn herinneringenla wordt weer gevuld.

Een stadse in de Achterhoek is te koop!

De eerste bestellingen van mijn boek ‘Een stadse in de Achterhoek’ zijn binnen. Het grappige interview met Frans Miggelbrink en Willem te Molder in ‘I Love De Achterhoek’ werpt zijn vruchten af. Wil je ook lachen? Je kan het terugzien op:

Omroep Gelderland

Als je ook humoristische  verhalen over integreren in de Achterhoek wil lezen, ga dan naar de webshop van

Trikker

en bestel het! De onderwerpen variëren van bier drinken, tot vriendschap tot opvallende woorden in het dialect zoals ‘dikke foeke’.

 

De eerste boekjes zijn al verkocht!