Maand: juli 2019

(te) Gek: Joachim Geerdink

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

 

‘Je mag creatief zijn en je hartenklop ontdekken’

 

”Jij bent die van die blauwe eend!”, zeggen mensen tegen hem. Hij erkent ook dat zijn deux cheveaux zijn rijdende reclamezuil is. Joachim Geerdink is coach, versimpelaar, prikkelaar en omdenker. Hij neemt mensen mee op gedachtenreis, onder andere in zijn auto en gaat tijdens zijn tochtjes letterlijk en figuurlijk over ongebaande paden. Joachim:”Ik vind het het allermooist als mensen in beweging komen en ben blij als iemand een eerste stap zet om iets te gaan doen!”

De eend heeft Joachim zestien jaar geleden voor een schijntje gekocht toen hij krap bij kas zat. Inmiddels is hij misschien wel tien keer zoveel waard. Hij durfde er toen niet echt in te rijden en liet hem twaalf jaar in de schuur staan. In 2017 kreeg Joachim een goede burn-out. Toen begon hij met het opknappen van zijn wagen. Hij ging wat met mensen toeren en zo ontstond het idee van ‘Op pad in mijn eendje’. Joachim: “De gesprekken die ik in de wagen voer zijn vaak diep. Er komt veel aan bod. De wagen is een natuurlijke ijsbreker. Veel mensen hebben herkenning bij een eend. Als je rondrijdt, komt er makkelijk een verhaal los. Je zit naast elkaar en hoeft elkaar ook niet aan te kijken. Tijdens die gesprekken probeer ik iets uit mensen te halen waardoor ze ‘groeien’. Iedereen kan bij mij terecht: van operationeel directeur en particulier tot collega-coaches. Een mens is een mens.”

De eend waarmee Joachim op pad gaat

 

Alles heeft een bedoeling

Joachim vindt dat we met ons allen terug mogen naar het voelniveau en onze hartenklop mogen vinden: “We moeten met elkaar goede dingen willen doen. Elkaar vanuit vertrouwen helpen. Soms is het goed om ergens blanco en belangeloos in te staan. Je mag creatief zijn en je hartenklop ontdekken. Het brood op de plank komt dan vanzelf, want mensen geloven je dan en weten je te vinden. Ze proeven en voelen je passie. Het is wie goed doet, goed ontmoet. Al kan je daarmee soms wel op je bek gaan natuurlijk, maar dat is leerzaam en mag. Alles heeft een bedoeling.”

 

Joachim is een keer op tv geweest met zijn eend.

 

Luisteren op hartniveau

“Als mens doen we soms dingen niet, omdat we teveel bezig zijn met wat anderen van ons vinden. Het leven is soms kut en dat mag je van de daken schreeuwen. Ik ben ervoor om te luisteren op hartniveau. En dan bedoel ik echt luisteren. Aan de hand daarvan stel ik intuïtieve vragen. Achter uitgesproken woorden zit vaak veel meer. Het is een kunst om dat te horen. Ik kan dat, dat durf ik hard op te zeggen. Het is een natuurlijke gave die ik mijn hele leven al gehad heb,” vertelt Joachim en hij besluit: “Ik ben liever gek dan gewoon. In het verleden trok ik mij aan wat anderen van mij vonden, maar dat stadium ben ik ver voorbij. Ik ben wie ik ben. Ik ben blij dat ik mijn ding kan doen en dat ik gelukkig ben. Helemaal mooi is dat ik daar andere mensen ook blij mee kan maken. En als anderen daar wat van vinden, vind ik dat fijn. Dan hebben  we zeker gespreksstof.”

 

Joachim en zijn eend.

 

 

 

 

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl.

 

 

Herinneringenla

Het voornemen was plotseling weer daar. Het kwam vanochtend en de goden verzochten mij om er mee aan de slag te gaan. Ik heb hen niets gevraagd. Het toeval bracht ons samen. Sinds ik mij kan heugen heb ik in korte verhaaltjes over mijn leven verteld. Altijd kwamen daar lange en minder lange tussenpozen om de hoek kijken. Vanwege omstandigheden: Echt Groot Leed of Echt Groot Geluk. Beide dooddoeners voor mijn schrijven. Om de tekenen die vandaag tot mij kwamen, kon ik niet heen: ik dien mijn leven weer op te schrijven in al dan niet grappige columns.

 

Herinneringenla

Vanochtend in alle vroegte zat ik beneden op de bank toen er woorden in mijn hoofd begonnen te zingen. Ik dacht eerst dat er zich een verhaal aandiende, maar er ontstond een gedicht over het feit dat ik weer verhalen moest gaan schrijven voor mijn herinneringenla. “Natuurlijk”, dacht ik bij mijzelf, “Natuurlijk heb je weer een idee. Zucht. Zal je het ook dit keer weer tot in de kleinste details kunnen en willen uitvoeren?” Ik kroop terug in bed, vertelde Boef mijn plan. Hij lachte alleen maar en wreef mij onder de neus dat ik beloofd had dat ik niets nieuws meer zou beginnen aangezien ik de laatste tijd van hot naar her aan het rennen was geweest. “Dit is niet nieuw,” legde ik hem uit, “Dit is zo oud als de weg naar Rome. Nog ouder zelfs.” Ik geloofde mijzelf en wist dat ik gelijk had. Ik had het wiel niet uitgevonden, maar het wiel mij.

Dit gedicht schreef ik vanochtend over het feit dat ik weer verhalen moet gaan schrijven.

 

Ik kocht ze

Het tweede teken kwam toen ik met Brenda bij De Koppelkerk in Bredevoort was. We gingen naar de tentoonstelling van Herman Brood en vonden de duurste schilderijen het lelijkst. We keken naar de de overwegend primaire kleuren en bewonderden Hermans sjabloongebruik. Tijdens de cappuccino met monchoutaart die we in het Boekencafé nuttigden viel Brenda’s oog op een boek onder de toonbank: ‘Jozzy, het bibsboek’ geschreven door Alex van der Hulst. Wat een grappige titel! Ze pakte het, las de flap en gaf het aan mij. Ik las de flap ook. Intrigerend. Eigenlijk wilde ik geen boeken kopen. Eigenlijk wilde ik niet meer lezen. Ik zag nog een boek lonken: ‘Ik keek naar boven en had geen idee, verzamelde radiogollums’ van Gerjon Gijsbers. “Kopen die hap!”, dacht ik. En ik kocht ze.

Thuisgekomen toog ik naar mijn atelier met groene zitzak. Lezen, lezen, lezen. Het boek Grand Hotel Europa van Ilja Leonard Pfeijffer kon wel even wachten, ook al was ik erin begonnen. Al lezend vond het wiel mij uit. De woorden stroomden in mijn hoofd en ik kreeg een visioen van dansende schildpadden. Teken drie.

 

De boeken die ik in De Koppelkerk kocht toen ik met Brenda naar de tentoonstelling van Herman Brood ging kijken.

 

Zinnen tot verhalen gieten

Aan dromen moet je werken. Rustig en gestaag. Geef ze de ruimte, spreek ze uit en maak dat ze waarheid worden. Ik weet: niet alles in het leven is maakbaar. Ik weet ook: dromen zijn geen bedrog.

Ik wil nog een boek schrijven. Met mooie harde kaft en leeslint. Een verzameld werk. Verzamelde columns. Sprekende foto’s. Daarvoor moet ik meters maken. Veel woorden in zinnen rijgen. Veel zinnen tot verhalen gieten. Ik ga weer gedachten voor jullie vertalen in woordkunsten. Ik dompel mijn schouders onder in discipline. Het voornemen was er al. Weer. Dit is het resultaat. Weer. De goden hebben gesproken. Weer. Mijn herinneringenla wordt weer gevuld.

Een stadse in de Achterhoek is te koop!

De eerste bestellingen van mijn boek ‘Een stadse in de Achterhoek’ zijn binnen. Het grappige interview met Frans Miggelbrink en Willem te Molder in ‘I Love De Achterhoek’ werpt zijn vruchten af. Wil je ook lachen? Je kan het terugzien op:

Omroep Gelderland

Als je ook humoristische  verhalen over integreren in de Achterhoek wil lezen, ga dan naar de webshop van

Trikker

en bestel het! De onderwerpen variëren van bier drinken, tot vriendschap tot opvallende woorden in het dialect zoals ‘dikke foeke’.

 

De eerste boekjes zijn al verkocht!