Maand: maart 2019

Ik zwaan, jij kleeft aan (of hoe het leven draait op appeltaart) VII

Jorica de Leeuw schreef het zevende deel van het vervolgverhaal. Er is weer een spannende ontknoping!

——————————————————————————————————–

(Totaal onverwacht…)

“Nou, dat vind ik eigenlijk wel een strak plan, Sjefke”, antwoordde Claartje, toen ze haar tranen had gedroogd. “Maar op één voorwaarde: dat ik daar dan ook mijn eigen bedrijf mag beginnen. Weet je, ik heb jarenlang huisvrouw gespeeld zoals ze in dit kleine dorp gewend zijn. En in Groenland wil ik natuurlijk lekker moederen over ons kindje. Maar ik wil ook meer in mijn kracht staan! Misschien komt het door de power die ik nu al voel en straks nog hard nodig heb om een kind op de wereld te zetten. Maar ik wil graag het beste uit mezelf halen en mijn passie volgen! En Groenland staat bekend als een zeer vooruitstrevend en feministisch land.”

Sjefke was even ontstemd. Dit had hij niet verwacht en hij had haar nooit horen klagen over het huishouden. Dat kwam vast door de webinars van al die zogenaamde mental coaches en goeroes op het internet. Of door de zwangerschapshormonen.
Maar waarom ook niet? Ze kon natuurlijk best een klein sieradenwinkeltje beginnen ofzo in Groenland. Of Sjaak helpen in de bakkerij of zorgen voor een paar asielkatten. “Wat had je in gedachten?” vroeg hij. Altijd open vragen stellen, zonder oordeel, wist hij zich te herinneren van een oude Teleac-cursus Mindfulness.
“Ik word een creative content executive met een focus op social!”

Je mag als je wilt een van deze woorden gebruiken voor het vervolgverhaal “Ik zwaan, jij kleeft aan. Of hoe het leven draait om appeltaart.” Foto: Krang Creaties

(te) Gek: Marian Broere

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

 

‘Je kan op een commerciële manier ook een grote groep mensen helpen’

 

Na jaren als manager in het bank- en verzekeringsleven gewerkt te hebben, maakte Marian Broere een tijdje terug de stap naar consultant bij Purpose. Lachend zegt ze: “Ik ben niet (te) gek, ik ben een ‘gewoon’ mens dat bij het te gekke bedrijf Purpose mag werken.”  Over Purpose zegt ze: ”Met een klein groepje leuke mensen kun je een verschil maken. Het doel van Purpose is om Nederland financieel en fysiek gezonder te maken. Onze projecten dragen daaraan bij.”

 

Een afbeelding van de website van Purpose

 

Maatschappelijk betrokken

Ruim twee jaar geleden vroeg een van de oprichters van Purpose aan Marian of ze bij hen wilde komen werken. Marian: ”Ik vond het wel een spannende stap om te maken. Ik ging van een heel groot naar een heel klein bedrijf. Het is mij goed bevallen. Het werk is afwisselend en heel leuk. In het begin waren er veel raakvlakken met mijn oude werk. Purpose had vooral opdrachten voor hypotheekverstrekkers, bijvoorbeeld voor Bijzonder Beheer afdelingen. Iemand die het niet meer lukt om zijn hypotheek te betalen komt bij de afdeling Bijzonder Beheer van zijn hypotheekverstrekker. Zij willen hun klanten graag op een mensvriendelijke manier benaderen. Daar helpen wij bij.” Ondertussen heeft Purpose zich verder ontwikkeld en verbreed en gaat Marian daarin mee. “Op het moment ben ik bezig met een heel bijzonder project. TOM Rotterdam. TOM staat voor Thuis Onbezorgd Mobiel. Het zorgt ervoor dat ouderen zolang mogelijk zelfstandig thuis kunnen wonen. Dit doen we met het geven van beweegtrainingen, voorlichting over voeding en het bevorderen van sociaal contact. Dit doet Purpose niet alleen, maar in een netwerk van organisaties. Ik heb daarvoor onder andere contact met de gemeente Rotterdam, VeiligheidNL en Nutricia. Het leuke is dat ik nu niet alleen de financiële kant onderzoek, maar ook met de maatschappelijk betrokken kant bezig ben. Ik zorg ervoor dat ouderen langer kunnen doen wat ze willen.”

 

Commercieel

De collega’s van Marian en Marian zelf zijn erg gedreven om de schuldenproblematiek en andere maatschappelijke problemen op te lossen. En niet alleen van negen tot vijf. Ook buiten kantooruren zijn zij bezig met hun werk. Ze hebben allemaal een heel verschillende achtergrond en daardoor wordt een opdracht vanuit diverse invalshoeken bekeken. Marian: ”Je kan maatschappelijk betrokken zijn en toch geld verdienen. Het hoeft niet allemaal soft te zijn of uit vrijwilligerswerk te bestaan. Je kan op een commerciële manier ook een grote groep mensen helpen. De slogan van Purpose is niet voor niets ‘maatschappelijke innovatie met een business blik.’ Het is belangrijk voor bedrijven om te weten wat hun purpose ofwel toegevoegde waarde is. Wij van Purpose kunnen daarbij helpen.”

 

Wat is purpose?
Purpose maakt zich sterk voor een financieel en fysiek gezonde maatschappij. Thema’s waarop wij ons richten zijn bijvoorbeeld het oplossen van schuldenproblemen, passende voeding in de zorg en ouderen helpen langer vitaal thuis te kunnen wonen.
Maatschappelijke problemen zijn complex en weerbarstig. Traditionele oplossingen werken niet meer. Aanpakken van de problemen vraagt om creativiteit en verbeeldingskracht, diepgaande kennis over de problematiek en intensieve samenwerking in een vaak ingewikkeld speelveld. Dat is precies waar wij voor warm lopen. Purpose is een vernieuwend adviesbureau, gespecialiseerd in maatschappelijke innovatie met een business blik.

 

Marian werkt met veel plezier bij het te gekke Purpose!

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl.

 

Ik zwaan, jij kleeft aan (of hoe het leven draait om appeltaart) VI

De schrijvers van de vervolgverhalen waren zo enthousiast dat ze graag verder wilden schrijven. Hier weer een fraai stukje woordkunst van Anneke Wilbers!

——————————————————————————————————–

(Toch jammer dat die goede oude Sjaak volgend jaar naar Groenland emigreert.)

 

“Weet je, ik verfoei die emigratie, ik wíl het niet over Groenland hebben, ik wil gewoon dat ze hier blijven wonen en gekke taarten voor ons blijven bakken. Waarom moeten mensen altijd dat soort rare fratsen uithalen terwijl anderen daaronder lijden? Ik wil dat alles blijft zoals het nu is, dat ook deze baby lekker kan genieten van onze vriendschap!” Claartje is van het ene op het andere moment in tranen, ze is volledig van slag, zo ineens….

Sjefke weet niet zo goed hoe hij hier mee om moet gaan. Heeft dit met de zwangerschap te maken? Hij probeert Claartje te troosten door haar op andere gedachten te brengen. Een grapje werkt normaal altijd wel, maar zo’n stortvloed heeft hij nog nooit gezien. Morgen gaan ze samen naar de zwangerschapsyoga dan kan hij daar mooi vragen of dit een reactie is die wel vaker voorkomt bij zwangerschap.

Ineens schiet hem iets te binnen. Even kijken hoe ze daarop reageert. “Claar, ik heb een rare vraag en ik zie wel dat je van slag bent. Toch wil ik dit nú vragen dus, vooruit, een sprong in het diepe: heb je er wel eens serieus over gedacht om met hen mee te gaan? Ze hebben het al een aantal keren gehad over het leegstaande huisje naast hun huis én ze willen graag een paar extra handen hebben om hun levenswerk neer te zetten. Misschien is dat wel wat voor ons…”

Even was het stil, heel stil. En wat er toen kwam had Sjefke vooraf niet kunnen bedenken. Totaal onverwacht……

Je mag als je wilt een van deze woorden gebruiken voor het vervolgverhaal “Ik zwaan, jij kleeft aan. Of hoe het leven draait om appeltaart.” Foto: Krang Creaties

Hoe ‘Diagnose Huntington’ van Ellen Hendrix op mijn pad kwam

Een voorliefde voor persoonlijke verhalen heb ik altijd gehad. Nieuwsgierig ben ik naar dat wat achter de oppervlakte beweegt en voor de gemiddelde mens in de kroeg verborgen blijft. Zelf breng ik ook graag wat vreugdevolle diepgang in het leven. Dat doe ik middels mijn geschreven woorden in de vorm van gedichten, columns, boeken en ‘te gek’ interviews. Omdat ik me graag uit in taal vind ik het ook altijd mooi om juist via dat medium informatie tot mij te nemen. De laatste jaren lees ik veel persoonlijke verhalen om de mensen die ik ontmoet beter te leren kennen, om te leren wat het echte leven hen leert en mij al lezend ook, om zo een wijzer mens te worden.

Al bijna acht jaar bezorg ik post in Lichtenvoorde. Toen ik net naar de Achterhoek verhuisde, was ik op zoek naar zingeving en spirituele zaken. Ik googelde in die tijd veel, omdat ik een cursus wilde volgen en kwam toen op de site ‘De Diamant’ van Ellen Hendrix terecht. Zij was bezig met engelen. Dat was voor mij nog een stap te ver. Ik was toen helemaal niet bezig met engelen, meer met heksen, dansen en schrijven. Dat kon ik allemaal echter nergens in het dorp vinden. Ik besloot een schildercursus te gaan volgen. Je moet toch wat.

 

Engelen

De tijd streek voorbij. Vaak stond ik in mijn functie als postbezorger voor Ellens deur, zij woonde in mijn vaste wijk, om brieven door de bus te doen. Een enkele keer overwoog ik aan te bellen om kennis te maken, want ik was nieuwsgierig naar haar en haar engelen. Toch heb ik dat nooit gedaan. In november 2017 overleed plotseling mijn moeder. Er gebeurde daarna veel in mijn leven. Ik wilde meer weten over de dood en het hiernamaals en ging mij daarin verdiepen. Als vanzelf kwam ik uit bij engelen. Ik dacht weer aan Ellen en haar engelen, googelde opnieuw en kon haar in Lichtenvoorde niet meer vinden. Wat ik gek vond, want ik bezorgde nog steeds post bij haar huis. Wat bleek: zij was verhuisd naar Arnhem, maar haar man en zoon woonden nog in Lichtenvoorde. Dat vertelde zij mij toen ik haar belde voor informatie. Ook geeft zij nog steeds engelencursussen. Het wordt tijd dat wij elkaar nu echt gaan ontmoeten. Bijzonder dat dat na al die jaren nog steeds niet gebeurd is.

 

Het engelkaartje dat ik van Ellen kreeg bij de aanschaf van haar boek.

 

Diagnose Huntington

Met twee vriendinnen ga ik vanaf volgende week een engelencursus bij Diamond Souls volgen. Ik hoop zo antwoord te vinden op de vragen die altijd al sterk bij mij leven en die sinds de dood van mijn moeder meer naar de oppervlakte zijn gekomen. Ter voorbereiding besloot ik Ellens autobiografische boek ‘Diagnose Huntington’ te kopen en te lezen.

Het verhaal begint nogal verdrietig en benauwend, maar ontvouwt zich in de loop van het boek tot een weids en vrij gevoel. Ellen is drager van het Huntington gen. Een ziekte die haar voor veel moeilijke keuzes heeft geplaatst. Zo besluiten zij en haar man in eerste instantie om geen kinderen te nemen. Ellen heeft echter zo’n sterk moederinstinct dat ze de sprong toch wagen. Ze baart een mooie zoon die vol liefde door haar en haar man wordt opgevoed. Ze vindt hoop en kracht in de spirituele weg, ook als haar vader sterft, en daardoor komt haar ziekte op een zijspoor. Ze verzet bergen en komt zelfs op het punt dat zij anderen gaat helpen. Niet in de verpleging, zoals ze vroeger deed, maar met cursussen in haar praktijk ‘De Diamant’. Ze ontwikkelt zich zo sterk dat ze uiteindelijk tijdens een vakantie waarin ze zwemt met dolfijnen haar tweelingziel tegenkomt met wie ze haar leven gaat delen. Dit zonder het goede contact met haar ex en zoon te verliezen.

Dit is in een notendop het verhaal. Eigenlijk zou je het moeten lezen om de ontwikkeling te kunnen voelen en haar herinneringen aan liedjes te begrijpen. Zelf ben ik erdoor geraakt en denk ik nu elke keer als ik ‘Alive and kicking’ van The Simple Minds hoor aan haar. Je kan het noodlot keren, dat blijkt wel uit het verhaal van Ellen.

Ik kijk uit naar volgende week, want dan begint de cursus. Wat zal ik allemaal ervaren? Zal ik antwoord vinden op mijn vragen? De tijd zal het leren. Ik zal geduld moeten hebben, zoals het engelenkaartje dat ik bij aanschaf van haar boek kreeg ook al aangeeft. Geduld. Laat dat nu net mijn beproeving zijn.

 

De voorkant van ‘Diagnose Huntington’. Een boek met het persoonlijke levensverhaal van Ellen Hendrix.

Ik zwaan, jij kleeft aan (of hoe het leven draait om appeltaart) V

Jorica de Leeuw van De Schrijvende Leeuw leeft zich uit in deel vijf van het vervolgverhaal. Hoe zal het allemaal aflopen? Lees snel verder!
——————————————————————————————————–

(Bakker Sjaak glundert terwijl hij dit vertelt, zure augurk……)

Sjefke kijkt hem peinzend aan. Het lijkt hem niet het meest voor de hand liggende ingrediënt voor een lekkere appeltaart. Maar Sjaak zou het wel weten. Hij zit immers al 30 jaar in het vak. Opeens klaart Sjefkes gezicht op. Zijn vrouw Claartje zou er vast en zeker blij mee zijn. Ze eet de laatste weken niets anders dan augurken. Hij treft haar regelmatig ’s avonds in de keuken aan met zo’n pot waar ze met haar vingers in graait, terwijl het zure vocht langs haar kin druipt. Hij gruwt ervan, maar weet ook dat het tijdelijk is. “Het komt door de zwangerschapshormonen,” zegt ze dan verontschuldigend. Daarna kan ze ook nog met gemak een hele slagroomtaart wegwerken. Eten voor twee, noemt ze dat. Ja ja. Nou, voor zichzelf neemt hij dus ook maar mooi een taartje mee. Hij bedankt bakker Sjaak hartelijk en zet de drie taarten voorzichtig in de fietskrat, die ook al groen is in plaats van zwart. Onderweg zwaait de Hulk enthousiast naar hem en steekt zijn duim op. O ja, het is bijna carnaval. Ook dat nog.

Thuis treft hij zijn vrouw druk in de weer aan met kwasten en verfpotten. “Ik heb nesteldrang en ben alvast de babykamer aan het schilderen,” roept ze vrolijk. “Lekker genderneutraal, want van mij hoeft dat blauw of roze niet zo nodig. Zo stigmatiserend. Ik heb de verf vannacht trouwens wel eerst even getest op jouw fiets. Want om nou zo’n hele muur meteen gifgroen te maken… maar het staat prachtig toch, schat? En je fiets is ook mooi gepimpt nu.” Sjefke kijkt verbaasd, maar haalt daarna zijn schouders op. Dat verklaart dus waarom hij vannacht niet kon slapen, door al dat gerommel in de schuur. Ach, mooi groen is niet lelijk. Per slot van rekening is het hem zelf niet eens opgevallen vanmorgen met zijn slaperige hoofd. Hij is ook het volkorenbruin vergeten, bedenkt hij zich nu. Dan maar lunchen met alleen augurkentaarten.

Hij zet ze op tafel en sluit Claartje in zijn armen. “Nu maar even lekker rust nemen. En ondanks je zwangerschap, kunnen we vanmiddag wel met een paar carnavalvierders en Sjaak het glas heffen op mijn verjaardag. Waarom niet? Okee, thee voor jou dan, maar dat maakt de feestvreugde niet wezenlijk anders!” “Haha, die woorden heb je zeker gelezen op de boomstam die voor de bakkerij ligt?”, lacht Claartje. Ja, de bakkerij, denkt Sjefke weemoedig. Toch jammer dat die goede oude Sjaak volgend jaar naar Groenland emigreert.

THE END (of: to be continued?)
Je mag als je wilt een van deze woorden gebruiken voor het vervolgverhaal “Ik zwaan, jij kleeft aan. Of hoe het leven draait om appeltaart.” Foto: Krang Creaties

Ik zwaan, jij kleeft aan (of hoe het leven draait om appeltaart) IV

Dan nu het verrassende deel IV geschreven door Anneke Wilbers, sinds kort een trouwe lezeres van mijn blog.

——————————————————————————————————–

“Nee, appeltaart,” schreeuwt Sjefke. “Gewoon appeltaart.”

 

“Een taart van groene appels deze keer. Lekker harde appels die een beetje zuur zijn. Thuis willen ze appeltaart anders dus die zou je maken! Weet je nog, gisteravond hebben we daarover gebeld…” Pffff, Sjaak zucht. Wat een vreemd gesprek, via een blauwe fiets naar groene jongetjes, de jungle en nog veel meer naar het feit dat de bakkershulp geen groene appels kon kopen op de vroeg-markt. Wat een ellende! Terwijl Sjefke jarig is, moet ik hem teleurstellen.

“Sjefke, luister eens even, ik ben hartstikke kleurenblind. Had ik je dat al eens verteld? De groene appels, volgens mijn ogen groen, waren veel te zoet. Ik heb er daarom iets nieuws door gedaan, om te proberen de allerlekkerste taart aan je mee te kunnen geven die ik kan maken in deze bakkerij. Het geheime ingrediënt is zure augurk, en dat smaakt me toch een partij lekkerrrr.” Bakker Sjaak glundert terwijl hij dit vertelt, zure augurk……

 

Je mag als je wilt een van deze woorden gebruiken voor het vervolgverhaal “Ik zwaan, jij kleeft aan. Of hoe het leven draait om appeltaart.” Foto: Krang Creaties