#WOT 7: Foto

Mijn hoofd een beetje schuin en lachen met dichtgeknepen ogen. Zojuist heb ik mijn fotohoofd beschreven. Ik vind het erg leuk om op de foto te gaan, maar ben gelukkig niet continu selfies aan het maken. Dat voert mij toch wel iets te ver. Er zijn zat mensen die nooit op de foto willen. Mijn moeder bijvoorbeeld en ook Boef is er niet voor te porren om voor de camera te gaan staan. Waarom ze dat niet willen, begrijp ik eigenlijk niet goed. Het is toch leuk om jezelf in allerlei hoedanigheden te (laten) zien? En natuurlijk, die met die open mond, dichte ogen of uitgezakte buik zijn niet leuk. Die foto’s houd je stiekem voor jezelf. Maar al die andere mogen er best zijn. Al hoeven ze ook niet allemaal op Facebook (maar wel op Instagram ; )

Ik ben even aan het nadenken of ik een lievelingsfoto heb. Die wil ik dan graag bij dit blog met jullie delen. Denk, denk, denk… Eigenlijk zijn er een paar bijzondere foto’s. Ze zijn in opdracht van mijn moeder gemaakt door een fotograaf. Zij wilde graag dat toen zij en mijn vader 40 jaar getrouwd waren er foto’s zouden komen van Boef en mij, en mijn zusje en haar vriend (mijn nichtje was toen nog niet geboren). En aangezien ik de enige van ons vier ben die graag op de foto gaat, zijn deze foto’s erg bijzonder. Ze hangen daarom ook vol trots bij ons in de woonkamer.

De meest bijzondere foto die ik heb, is die nu van mijn moeder ingelijst op het tv-meubel staat. Voor haar crematie waren we naarstig op zoek naar een foto van haar, wat lastig was omdat ze nooit op de foto wilde. Gelukkig had een vriendin van haar een foto van een dag waarop ze veel plezier had beleefd. Het enige nadeel was dat er mensen op de achtergrond stonden. Een bevriende fotografe van Boef en mij heeft deze met spoed voor ons ‘geblurt’. Nu heeft heel de familie een foto van mijn moeder. En die wordt gekoesterd, omdat iedereen weet dat er maar weinig van haar in omloop zijn. Deze foto deel ik echter niet met jullie, omdat ze dat niet op prijs zou hebben gesteld. De foto’s voor het 40-jarig huwelijk die ingelijst ook bij ons in de kamer hangen, laat ik jullie graag zien. Kijk en bewonder!

 

Foto’s gemaakt er ere van het 40-jarig huwelijk van mijn ouders met een bijgevoegde foto van mijn nichtje.

 

Advertenties

#WOT 6: Zin

Vorige week had ik even geen zin in een WOT. Mijn hoofd stond er niet naar want mijn week was bomvol. Soms voel ik mijn schuldig als ik iets niet doe wat ik afgesproken heb, maar ik heb geleerd dat het geen zin heeft om in je leven dingen tegen je zin te doen. Vaak bestaat er de mogelijkheid om op een later tijdstip het beloofde alsnog te doen. Zoals nu. En dan kan je de taak, het onderwerp of de persoon de volle aandacht geven. Het resultaat mag er dan ook zijn, omdat er dan wel ruimte en zin voor is.

Bij mij is het heel belangrijk dat ik zin in schrijven heb. Dat mijn hoofd en hart er gepassioneerd mee bezig zijn. Als dat niet zo is, is dat in mijn woorden te proeven. Mijn zinnen raken dan niet de harten van de lezers, zij geloven mij dan niet. Dit omdat ik dan ook mezelf niet geloof. En dat ongeloof sijpelt dan in mijn woorden door en krijg ikzelf ook weer teruggekaatst als ik mijn teksten lees. Daarom schrijf ik alleen zinnen wanneer ik er zin in heb, want alleen dan kan ik volledig bij zinnen iets zinnigs zeggen!

Natuurlijk is het anders wanneer ik zakelijke teksten schrijf of voor de krant op pad ben. Dan heb ik altijd woorden en zin(nen) en kan ik mijn zinvolle boodschap wel overbrengen. Maar dat heeft iets te maken met werklust en passie voor schrijven en is iets anders dan ‘blogzin’ en ‘zin om te overdenken’. In mijn werk is het altijd: afspraak is afspraak, zin of geen zin! De gesprekken die ik dan voer geven mij altijd input voor een zinnig verhaal, waar ik graag tot diep in de nacht buiten zinnen voor werk!

Op het moment heb ik zoveel zin in bloggen dat ik ook het woord van deze week op mij neem. Dus tot zo!

 

#WOT: betekent Write On Thursday. Iedere donderdag verschijnt er een woord waarover je iets kunt schrijven, vloggen of ploggen. Laat bij Martha een link achter naar je eigen blog.

#WOT 5: Kwijt

Mijn sleutels, mijn pennen en zelfs mijn schoenen ben ik regelmatig kwijt. Mijn hele leven probeer ik mijn spullen op een vaste plek te leggen, maar als ik met mijn hoofd weer eens in de wolken ben, vergeet ik dat. Dan is het een gillende zucht de wereld insturen en Boef vragen of hij weet waar ik dit of dat gelaten heb. In negen van de tien gevallen noemt hij zonder aarzelen de plek waar het gezochte voorwerp zich bevindt. In het andere geval heeft hij een goede tip voor de vindplaats.

Boef heeft de taak op zich genomen waar mijn vader zich vroeger van kweet: zoek wat Rabarbara kwijt maakt. Soms wordt het hem echter ook te gortig en laat hij mij wanhopig door het huis struinen. Er komt vroeger of later altijd een moment waarop hij het niet meer kan aanzien en dan grijpt hij in. Vaak verplaats ik ook voorwerpen naar een in mijn ogen logischere plek. ‘Dat onthoud ik wel,’ denk ik dan. Nee hoor. Vaak kom ik het dan weken, maanden of jaren later tegen als ik naar iets anders op zoek ben.

Een keer was ik iets kwijt buiten mijn schuld. Ik was nog jong. Ik denk zes. Ik had een theeservies waarmee ik regelmatig speelde. Op een dag was het suikerpotje weg. Zoeken, zoeken, zoeken. Mijn moeder wist ook niet waar het was. Al mijn hoop had ik op mijn vader gezet. Wanneer zou hij thuiskomen? Op een gegeven moment keek ik in de vogelkooi. Wat zag ik daar? Mijn gele suikerpotje! Hij hing daar met twee gaten erin met touwtjes erdoor. Gevuld met vogelvoer. Ik jankte de ogen uit mijn kop. Zo was mijn servies niet meer compleet! Hoe mijn ouders mij getroost hebben, weet ik niet meer, maar ik vergat het voorval en speelde de dagen erop braaf verder.

Moraal van het verhaal: anderen kunnen ook iets van mij kwijt maken. Ook al is dat in de meeste gevallen onwaarschijnlijk.

 

#WOT: betekent Write On Thursday. Iedere donderdag verschijnt er een woord waarover je iets kunt schrijven, vloggen of ploggen. Laat bij Martha een link achter naar je eigen blog.