Boef

Een ontmoeting met Boef

Advertenties

#WOT 2: Relativeren

Relativeren? Hoe doe je dat? Het is een kunst op zich. Zelf zie ik het altijd als een uitdaging om het leven zelf in zo’n perspectief te zien dat het leuk, zinvol en uitnodigend is. Niet altijd even makkelijk met alle negativiteit die zeker ook speelt in de wereld. Mijn toverwoorden en magische gedachten haal ik daarvoor uit mijn blogs en columns. Door te schrijven met een blije en positieve twist maak ik van de zware en beladen gebeurtenissen iets behapbaars. Natuurlijk is niet alles goed te praten, maar je hebt wel altijd een keuze in het omgaan met benarde, benauwde en vervelende situaties.

Humor is een belangrijk aspect voor het toveren van lachen op aangedane gezichten. En jezelf en anderen niet zo serieus nemen. Mijn Boef, rasoptimist nummer één, weet altijd een manier te vinden om het glas halfvol te zien als ik met de handen in het haar naar de bodem zit te turen.  Soms kunnen andere mensen je dus een spiegel voorhouden over je eigen soms in cirkels ronddraaiende redeneringen.

Wel ben ik van mening dat niet alles te relativeren is. Sommige zaken zijn gewoon kut en klote. En ik vind dat dat moet kunnen. Zo is onlangs mijn moeder overleden. En daar zijn eigenlijk geen woorden voor. Je kan nog zo tegen jezelf zeggen: ze heeft niet geleden, ikzelf zou tekenen voor zo’n dood. Maar toch…het gemis blijft, de pijn blijft, het verdriet blijft. Het enige wat ik kan doen, is het ombuigen naar iets moois, in een gedicht of stukje tekst. En in die ombuiging zit dan gelijk de relativering. Met een randje. Een rouwrandje in dit geval.

#WOT: betekent Write On Thursday. Iedere donderdag verschijnt er een woord waarover je iets kunt schrijven, vloggen of ploggen. Laat bij Martha een link achter naar je eigen blog.

 

#WOT 1: Liefde

Al surfend op het net kwam ik terecht bij een oude, nog steeds bloedmooie liefde van mij: de WOT. WOT staat voor Write on Thursday en het wordt door een aantal bloggers al jaren gedaan. Een tijdje heb ik er aan meegedaan, maar door omstandigheden (ik weet niet eens meer welke) verloor ik deze goede schrijfgewoonte uit het oog. Het lijkt mij mooi om deze verwaarloosde draad dit jaar weer stevig op te pakken. Elke donderdagochtend even mijn gedachten over een woord laten gaan. Heerlijk.

Er is alleen een klein probleem: ik heb het eerste woord van dit jaar al gemist. En dat terwijl het is nog wel zo’n mooie is: liefde. Mijn leven hangt er met duizend draden, duizend sprookjes in duizend-en-één-nachten aan vast. Ik heb er zelf een lied over geschreven. Dus daarom ben ik voor deze ene keer de uitzondering, laat ik mijn hart spreken en schrijf ik op zondagavond mijn eerste WOT van 2018. Het voornemen is om dit jaar alle 52 woorden te beschrijven. En ik ga er vanuit dat mijn liefde voor het woord dat voor elkaar bokst, zoals zij zoveel zaken gedaan krijgt. Rabarbara is namelijk een optelsom van liefde voor letters, woorden, zinnen. Daarmee is alles begonnen en daarmee zal alles ooit ook eindigen. Zoals Slauerhoff eens schreef: “Alleen in mijn gedichten kan ik wonen.” Al zijn bij mij de gedichten ook: blogs, columns, liedjes en andere woordkunsten die ik fabriceer.

Voor nu wil ik ik iedereen en daarmee de wereld meegeven dat we lief moeten zijn voor elkaar. Het is naïef om te denken dat ik de grote boze buitenwereld kan veranderen, dat weet ik. Maar ik kan wel een beetje liefde de wereld instrooien voor hen die het willen en kunnen ontvangen. Let love rule!

 

 

 

#WOT: betekent Write On Thursday. Iedere donderdag verschijnt er een woord waarover je iets kunt schrijven, vloggen of ploggen. Laat bij Martha een link achter naar je eigen blog.

RabarbarasPenOpAvontuurVerhaal 12: De ondertekening van een hypotheek

En mijn pen avontuurt verder en verder. Hij doet bijzondere en belangrijke dingen. Zo mailde Nancy Heijink, erkend financieel planner, mij het volgende verhaal.

05-1-2018 De Rabarbara Pen is gebruikt voor de ondertekening van een nieuwe hypotheek! Weer een nieuw avontuur voor deze, inmiddels, bekende pen! De eerste hypotheek van dit jaar die ik mag oversluiten waardoor de maandlasten flink naar beneden gaan voor deze klanten. Zo zijn deze klanten erg blij en dat is ook meteen de link naar jou. Wij kennen elkaar bijna 1 jaar en altijd als ik jou zie dan ben je vrolijk en opgewekt. Je gaat volgens mij met tomeloze energie aan de slag met de zaken waar je hart ligt. Blijf dat vooral doen, dan zullen er nog veel mensen genieten van jouw enthousiasme. Ik wens je veel plezier en succes met alles wat je onderneemt!

De Rabarbara Pen heeft er een belangrijke taak opzitten!

RabarbarasPenOpAvontuurVerhaal 11: Een puzzel

Gisterenavond werd ik verrast door een app van een voor mij onbekend nummer uit Duitsland. Deze persoon stuurde een foto van mijn Rabarbara Pen met een puzzel. Via cryptische omschrijvingen kwam ik erachter dat het Wouter was, de beste vriend van Marja (ja, zij van de nieuwjaarswens). Er volgde een heel gesprek over de oplossing van de puzzel, die zeker niet makkelijk is. Ik dacht dat Ulrike, Wouters nichtje, deze hersenkraker gemaakt had, maar het bleek later Wouter zelf te zijn. Hoe kan het ook anders? Hij zit zo kunstig in elkaar! Dat moet wel door zijn meesterbrein bedacht zijn! Weet jij de oplossing?

Wie weet de oplossing van de puzzel?

De dichtende stengel

Een nieuw jaar, een nieuwe uitdaging. Vanaf vandaag maakt Rabarbara elke woensdag een strip over ‘de dichtende stengel’. De inspiratie is ontstaan door een combinatie van de Mr. Cactus Offical account op Instagram die ik al een tijdje volg en het werk van grafisch ontwerper/illustrator Marc Weikamp. Mr. Cactus Official plaatst elke werkdag een tekening van een cactus naar aanleiding van de actualiteit en Marc heeft twee stripboeken getekend met dichtwerk van de negentiende eeuwse dichters Piet Paaltjens en A.C.W. Staring. ‘De dichtende stengel’ is een mix van deze twee vormen. Een eenvoudige grappige hoofdpersoon (de stengel) en korte rijmende regels (het ‘gedicht’) vormen de basis voor deze wekelijkse strip.

Mijn eerste ‘dichtende stengel’ draag ik op aan Marc. Ik kwam op het idee voor deze tekening omdat ik aan het kijken was hoe ik in Almen kon komen. Daar staat namelijk Museum STAAL, dat binnenkort geopend wordt. ‘De hoofdige boer’, Marc’s laatste stripboek over het bekendste gedicht van Staring, heeft hij gemaakt in opdracht van dit museum. En aangezien ik graag wat over de achtergronden van deze fascinerende dichter wil weten, was ik een bezoekje aan het plannen. Ik keek op de app van 9292 om te kijken hoe ik er kon komen met het openbaar vervoer en zag toen dat er in Almen een bushalte is die ‘de hoofdige boer’ heet. Dit vond ik een grappig en toevallig gegeven. Een mooi onderwerp voor mijn eerste strip.

 

(te) Gek: Karin Weidekamp

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

 

‘Van binnen ben ik dezelfde Karin gebleven’

Het leven ligt aan je voeten. Je bent zwanger en maakt trouwplannen. Dan krijg je een auto-ongeluk waarbij je je ongeboren kind verliest en niet-aangeboren hersenletsel oploopt (NAH). Je leven draait 180 graden. Het gebeurde Karin Weidekamp (34) in 2015. In de jaren erop doorliep ze een heel rouwproces:”Het is een lastig proces. Ik heb een ander hoofd gekregen. Het is heel heftig om te accepteren. Ook voor mijn omgeving. Ik ben bijvoorbeeld volledig afgekeurd voor werk .”

Karin:”Mijn intuïtie heeft een groot deel van de dingen die niet meer goed functioneren overgenomen. Ik schrijf elke dag, dat gaat heel de tijd door. Het creatieve deel is heel sterk overeind gebleven en sterk ontwikkeld. De NAH heeft dat uitvergroot.” Van de gedichten die Karin over NAH heeft geschreven, bracht ze op 6 november 2017 op verzoek van lotgenoten op Facebook een bundel uit. Het heet ‘Een nieuwe jas’ en gaat over overleven met NAH. Ik interviewde haar erover voor de Elna. Dat verslag kan je hier lezen.

 

Positief

“Er is heel veel onbegrip en onwetendheid over NAH,” vertelt Karin, “En met mijn bundel wil ik graag begrip kweken voor mensen die wat anders zijn of die wat hebben. Zelf ben ik veel milder geworden door mijn ziekte. We zijn allemaal mens, dat is belangrijk om te blijven zien. Je moet positief blijven en je niet minder voelen omdat je iets hebt.”

Het favoriete gedicht van Karin is ‘Meisje van weleer’. Karin:”Het gaat erover hoe ik mijzelf ervaar. Van binnen ben ik dezelfde Karin gebleven, ook al is er een heleboel veranderd.”

 

Meisje van weleer

 

Vooraan dansend los en vrij

Dat was ik, m’n oude mij

Wat zou ik haar graag nog eens zien

Wellicht gebeurt dat ooit misschien

 

Het leven lachte me graag toe

Nu ben ik vaak verward en moe

Toch leef ik ergens dansend voort

Onverschrokken, zoals het hoort …

 

M’n trots die ben ik nooit verloren

Al ben ik dan opnieuw geboren

M’n sterke ziel zal blijven staan

Hoe diep ik ook zal moeten gaan

 

Ik mis het meisje van weleer

En ja, dat doet verdomd veel zeer

Maar toch, ik voel, voorbij die pijn …

Zal ik nog steeds datzelfde meisje zijn

 

Voordragen?

Het lijkt mij mooi als Karin een keer op de Literaire Soos in Den Diek te Lichtenvoorde komt voordragen uit eigen werk. We zijn bereid het programma speciaal aan te passen, zodat het voor haar zo prettig mogelijk optreden is. We hopen dat ze op deze uitnodiging ‘ja’ zegt, want ook de andere helder klinkende gedichten in haar bundel zijn het lezen meer dan de moeite waard. Je kan het boek bestellen bij www.boekscout.com of www.bol.com.

Karin en haar hond Thea, die echt haar maatje is.

 

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl.

 

RabarbarasPenOpAvontuurVerhaal 10: Een nieuwjaarswens

Mijn nieuwe jaar begint goed met een toepasselijke nieuwjaarswens van Marja, vriendin door dik en dun. Dit belooft wat voor 2018! Rabarbara’s Pen is van plan om komend jaar weer veel avonturen te gaan beleven. Als jij daaraan wilt meewerken: geef een seintje. Ik geef je graag een pen!

 

Een mooiere start van 2018 kan ik mij niet wensen. Dankjewel Marja!