Maand: januari 2018

(te) Gek: Aline Krabbenborg

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

 

‘Je moet wel een beetje geluk hebben’

In de Achterhoek hangen mensen niet gauw hun vuile was buiten, volgens Aline Krabbenborg (57), psychiatrisch verpleegkundige en trajectbegeleider. Zij vindt dat vuile was eigenlijk niet vuil is: ”Als je een biertje met iemand drinkt, heb je het vaak alleen over de leuke dingen. Het is goed om ook te vertellen dat het minder goed met je gaat. Dan krijg je respons. Als je open bent over jezelf worden andere mensen ook open en betrokken.” Ze heeft ook een visie op het begrip ‘gek’. Aline: ”Er is geen definitie van ‘gek’ te geven. Mensen kunnen een beperking hebben, bepaald gedrag vertonen of ziek zijn. Zolang ze zichzelf er mee redden is dat prima. Maar wanneer ze er zelf of hun omgeving er last van krijgen, dan is er sprake van een probleem.”

 

Taboe

“Er heerst een taboe op psychisch niet in orde zijn,” weet Aline, ”Als iemand een been breekt dan is er duidelijk wat er scheelt. Bij psychische klachten is dat vaak anders. Mensen zijn er vaak niet bekend mee. De omgeving weet ook niet wat ze over zich heen zullen krijgen als ze naar de problemen vragen. Daarom vragen de meeste mensen er niet naar. Ik snap steeds beter waardoor mensen overspannen raken of ziek worden. De lat ligt veel te hoog. We moeten zoveel: we moeten er goed uitzien, een goede opleiding hebben, een goede baan hebben, goede relaties hebben, een schoon huis hebben. Als mensens bijvoorbeeld depressief raken hierdoor en antidepressiva slikken, knallen ze vervolgens gewoon door. Omdat het weer beter met hen gaat. Mensen moeten wat vaker een pas op de plaats maken, meer genieten en tevreden zijn.”

 

Geluk

Aline vertelt over haar werkwijze: ”Als ik werk, staat de wens van de cliënt voorop. Wat zijn zijn of haar kwaliteiten? Iedereen weet heus wel wat niet kan. Maar wat kan er nog wel? Wat is nog wel mogelijk? Als iemand een droom heeft dan ga ik ervoor. Niks is onmogelijk. Sommige hulpverleners stellen zich heel strak professioneel op en vertellen niets over zichzelf. Ik vertel wel altijd wat over mezelf. Natuurlijk houd ik wel in de gaten wat ik vertel, maar ik vind dat als je de meest kwetsbare verhalen van mensen hoort je ook iets van jezelf moet laten zien.”

Op de vraag of ze zelf ‘gek’ is, antwoordt ze: ”Op een plek waar ik ooit werkte hing het bordje: ’U hoeft niet gek te zijn om hier te werken, maar dat maakt het wel makkelijker’. Die spreuk is ook op mij van toepassing. Ik ben niet doorsnee en zeker geen grijze muis. Ik doe de dingen altijd anders. Anderen vinden mij soms grensoverschrijdend, zelf zie ik het meer als out-of-the-box denken. Het is maar net wie je spreekt en over welke situatie het gaat.” Aline gelooft niet helemaal in de maakbaarheid van het leven: ”Je moet wel een beetje geluk hebben. Erfelijkheid en opgroeien in een leuk gezin zijn een belangrijke basis voor een geestelijk gezond leven. Het leven is gedeeltelijk maakbaar, maar zonder goede achtergrond blijf je altijd achter de feiten aanlopen.”

 

Aline vindt dat mensen meer moeten genieten en tevreden zijn.

 

 

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl.

 

#WOT 4: Visie

Waar kom ik mijn bed voor uit? Wat is mijn visie? Ik geloof dat de zaken gaan zoals ze gaan als je ze laat gaan zoals ze gaan. Op een natuurlijke manier. Zonder kunstmatig ingrijpen. Het vertrouwen in het leven en het vertrouwen in de medemens zorgen ervoor dat er dingen gebeuren. Kleine, maar ook grote. Als je handelt vanuit je diepgewortelde dromen en verlangens en deze uitspreekt, lijkt het wel of heel de wereld in beweging komt. Of iedereen meewerkt aan jouw wens. Natuurlijk komt hier ook wel een portie geluk bij kijken. Van op het juiste moment op de juiste plaats zijn. Maar met de mooie bril op kan je van elk moment en elke plaats wel de juiste maken.

Soms geeft het leven een bevestiging dat je op de goede weg zit. Ook op moeilijke en pijnlijke momenten. Een voorbeeld hiervan is een visioen van mijn vader. Toen mijn moeder onverwacht overleed, kwam onze familie in een hectische stroomversnelling. Er moest van alles geregeld worden voor de crematie, maar ook voor mijn oma en vader, want mijn moeder was mantelzorger voor hen. Iedereen nam op een natuurlijke manier een taak op zich en samen sloegen we ons er doorheen. Op een ochtend vertelde mijn vader dat hij midden in de nacht een visioen had gehad. Hij was ijskoud geworden, had extra dekens gepakt en zag toen plots het gezicht van mijn moeder in een paars licht. Zij zei: ”Jullie hebben alles goed geregeld voor mij.” Dit visioen gaf hem troost en kracht. En ons ook.

Dit was een visioen midden in een gebeurtenis. Maar soms heb je ook beelden van je toekomst. Dan zie je voor je wat er gaat gebeuren of wat je wilt dat er gaat gebeuren. Je dromen, wensen en verlangens worden helder. En naar dat punt kan je toewerken. In zo’n visioen heb ik ooit Rabarbara gezien. Al als kind. Nog niet letterlijk in de vorm waarin ze nu is, maar ik heb er altijd naar toegewerkt. Door altijd te schrijven en mijn woorden te delen. In de loop der jaren vonden ze (eindelijk?) hun vorm: die van een rabarber. Of deze vorm blijvend en definitief is, weet ik niet. Andere visioenen heb ik nog niet gehad. Mijn visie is wel dat ze zich doorontwikkeld in en met haar woorden. Ik heb geen einddoel in gedachten. Alles ligt nog open. En daar kom ik mijn bed voor uit. Er zijn nog zat (woord)wegen te bewandelen. Daar geloof ik eindeloos in.

 

#WOT: betekent Write On Thursday. Iedere donderdag verschijnt er een woord waarover je iets kunt schrijven, vloggen of ploggen. Laat bij Martha een link achter naar je eigen blog.

#WOT 3: Integer

Integer. Ik ben er zeker van dat integriteit een lonende lange termijn functie heeft. Niet slecht praten over anderen, het beste met iedereen voorhebben en geheimen niet gelijk doorlullen, om maar wat voorbeelden te geven. Als je integer bent, bouw je een goede vertrouwensband op met de mensen om je heen en uiteindelijk krijg je dit vertrouwen ook terug. Het is niet altijd makkelijk om integer te zijn. Zeker in de waan van de dag en de hectiek van het leven is het soms makkelijker om mee te gaan met het lopen over lijken, waarvan iedereen beweert dat zij dat niet doen, maar anderen. Die anderen zijn altijd anderen dan degene waar je mee spreekt.

Zelf probeer ik altijd integer te zijn. ‘Wat je niet wilt dat jou geschiedt, doe dat ook een ander niet!’ is mijn motto. Soms vinden mensen mij daarom ‘ te braaf’ en ‘te netjes’, maar moet je een lefgozer, of in mijn geval een ‘lefmeid’ zijn om wat te bereiken in het leven? Juist door trouw te blijven aan mijn oprechte en eerlijke normen en waarden ben ik juist een beetje eigenwijs. Ik laat mij niet vermurwen tot kuddegedrag en daarmee ben ik op mijn eigen manier juist tegendraads en niet ‘braaf’.

Omdat ik van mijn hart geen moordkuil maak, zijn geheimen eigenlijk niet veilig bij mij. Ik hang vertrouwelijke zaken niet aan de grote klok en lul ze ook niet door aan oren die niet ervoor bestemd zijn, maar ik MOET delen. Ik heb in mijn leven verschillende verhalen te horen gekregen, waarvan ik niet wist wat ik ermee moest. Die geheimen ga ik, integer als ik ben, nu niet hier met jullie delen, maar ik kan zeggen dat ik op ontploffen stond. Eigenlijk ben ik voor het opheffen van geheimen. Ze maken mensen ziek (mij althans wel) en zorgen voor ongezonde gedachtes, relaties en daden. Ik besef ook wel dat geheimen er moeten zijn, omdat niet iedereen er even integer mee omgaat. Er zijn mensen die misbruik maken van jouw zwakke plekken om er zo zelf beter van te worden. Helaas leven we in zo’n wereld. Gelukkig heb ik in mijn leven genoeg integere mensen ontmoet die juist het beste met anderen (en mij!) voor hebben. Zij houden woord, zijn niet om te kopen en eerlijk. Ik houd van hen.

 

#WOT: betekent Write On Thursday. Iedere donderdag verschijnt er een woord waarover je iets kunt schrijven, vloggen of ploggen. Laat bij Martha een link achter naar je eigen blog.

#WOT 2: Relativeren

Relativeren? Hoe doe je dat? Het is een kunst op zich. Zelf zie ik het altijd als een uitdaging om het leven zelf in zo’n perspectief te zien dat het leuk, zinvol en uitnodigend is. Niet altijd even makkelijk met alle negativiteit die zeker ook speelt in de wereld. Mijn toverwoorden en magische gedachten haal ik daarvoor uit mijn blogs en columns. Door te schrijven met een blije en positieve twist maak ik van de zware en beladen gebeurtenissen iets behapbaars. Natuurlijk is niet alles goed te praten, maar je hebt wel altijd een keuze in het omgaan met benarde, benauwde en vervelende situaties.

Humor is een belangrijk aspect voor het toveren van lachen op aangedane gezichten. En jezelf en anderen niet zo serieus nemen. Mijn Boef, rasoptimist nummer één, weet altijd een manier te vinden om het glas halfvol te zien als ik met de handen in het haar naar de bodem zit te turen.  Soms kunnen andere mensen je dus een spiegel voorhouden over je eigen soms in cirkels ronddraaiende redeneringen.

Wel ben ik van mening dat niet alles te relativeren is. Sommige zaken zijn gewoon kut en klote. En ik vind dat dat moet kunnen. Zo is onlangs mijn moeder overleden. En daar zijn eigenlijk geen woorden voor. Je kan nog zo tegen jezelf zeggen: ze heeft niet geleden, ikzelf zou tekenen voor zo’n dood. Maar toch…het gemis blijft, de pijn blijft, het verdriet blijft. Het enige wat ik kan doen, is het ombuigen naar iets moois, in een gedicht of stukje tekst. En in die ombuiging zit dan gelijk de relativering. Met een randje. Een rouwrandje in dit geval.

#WOT: betekent Write On Thursday. Iedere donderdag verschijnt er een woord waarover je iets kunt schrijven, vloggen of ploggen. Laat bij Martha een link achter naar je eigen blog.

 

#WOT 1: Liefde

Al surfend op het net kwam ik terecht bij een oude, nog steeds bloedmooie liefde van mij: de WOT. WOT staat voor Write on Thursday en het wordt door een aantal bloggers al jaren gedaan. Een tijdje heb ik er aan meegedaan, maar door omstandigheden (ik weet niet eens meer welke) verloor ik deze goede schrijfgewoonte uit het oog. Het lijkt mij mooi om deze verwaarloosde draad dit jaar weer stevig op te pakken. Elke donderdagochtend even mijn gedachten over een woord laten gaan. Heerlijk.

Er is alleen een klein probleem: ik heb het eerste woord van dit jaar al gemist. En dat terwijl het is nog wel zo’n mooie is: liefde. Mijn leven hangt er met duizend draden, duizend sprookjes in duizend-en-één-nachten aan vast. Ik heb er zelf een lied over geschreven. Dus daarom ben ik voor deze ene keer de uitzondering, laat ik mijn hart spreken en schrijf ik op zondagavond mijn eerste WOT van 2018. Het voornemen is om dit jaar alle 52 woorden te beschrijven. En ik ga er vanuit dat mijn liefde voor het woord dat voor elkaar bokst, zoals zij zoveel zaken gedaan krijgt. Rabarbara is namelijk een optelsom van liefde voor letters, woorden, zinnen. Daarmee is alles begonnen en daarmee zal alles ooit ook eindigen. Zoals Slauerhoff eens schreef: “Alleen in mijn gedichten kan ik wonen.” Al zijn bij mij de gedichten ook: blogs, columns, liedjes en andere woordkunsten die ik fabriceer.

Voor nu wil ik ik iedereen en daarmee de wereld meegeven dat we lief moeten zijn voor elkaar. Het is naïef om te denken dat ik de grote boze buitenwereld kan veranderen, dat weet ik. Maar ik kan wel een beetje liefde de wereld instrooien voor hen die het willen en kunnen ontvangen. Let love rule!

 

 

 

#WOT: betekent Write On Thursday. Iedere donderdag verschijnt er een woord waarover je iets kunt schrijven, vloggen of ploggen. Laat bij Martha een link achter naar je eigen blog.