Muziek: het geluk dat al vroeg kwam kijken

Waarover zal ik op Rabarbara over gaan bloggen nu ik al de grappige clous bewaar voor mijn columns op Trikker? Ik heb een waslijst aan ideeën, maar ik heb ze al vergeven. Ik hoef hier niet komma helaas achter te zetten, want ik ben blij met dit nieuwe podium voor mijn schrijfsels. Toch brak er even lichte paniek uit in mijn Rabarbarahoofd. Na verloop van tijd kwam er de langverwachte rust. Er is nog genoeg om over na te denken en te schrijven. Hier op deze plek (die voor velen al een thuis is) komen de achtergrondverhalen, rode lijnen en tadadadadada hot news: mijn herinneringen aan muziek.

Mijn leven is een aaneenschakeling van liedjes. Ik koppel (emotionele) gebeurtenissen aan muziek die vaak op dat moment op de radio te horen is. Daarin ben ik (weet ik) niet de enige. Als puber zat ik aan de radio gekluisterd met ‘mijn’ apparatuur (zie foto) om liedjes op te nemen. Het was de kunst de opnameknop op tijd in te drukken, dus vlak nadat de DJ uitgepraat was. Daarna was het opletten geblazen, want je moest op het juiste moment stoppen, voordat er begonnen werd met babbelen. Soms kletsten DJ’s ellenlang door het intro heen, of werd het liedje vroegtijdig afgebroken. Dat vond ik afschuwelijk, maar ik bleef net zolang luisteren en op knopjes drukken totdat ik een redelijk goede opname van een nummer had.

Mijn bandjes gaf ik namen en draaide ik grijs. Zo had ik er eentje Kitty genoemd, naar de naam die Anne Frank haar dagboek had gegeven. Meestal had ik een tijdje één favoriet nummer. Dan spoelde ik het bandje heel de tijd heen en weer om daarnaar te luisteren. Vaak ontstond er op een gegeven moment dan een klik in het bandje, een hapering die te horen was als ik het weer eens in zijn geheel afdraaide.

Mijn eerste liedje dat ik opnam was van een Engelstalig duo. Ik heb het kader in mijn hoofd, maar kan me de woorden en melodie niet meer herinneren. Het zit op het puntje in mijn hoofd, maar komt mijn tong niet uit. Ik hoor het af en toe nog voorbijkomen op Gelre FM en zal er de komende tijd maar even op gespitst zijn. Wie weet wordt het binnenkort nog wel een keer gedraaid en kan ik het hier aan jullie laten horen. Tot die tijd wil ik graag een andere jeugdherinnering met jullie delen en wel het liedje ‘Felicita’ van Albano & Romina Power. Het roept bij mij gedachtes op aan de zonnige en zeerijke vakanties in Italië, waarbij ik voor het eerst slagroom at, wat ik ‘warm ijs’ noemde. Ook moet ik denken aan de jaren dat ik nog met mijn ouders en zusje in Leiden woonde (toen ik acht was, verhuisden we naar Bergambacht). Het bandje met ‘Felicita’ werd tot in den treure gedraaid. Ik heb de tekst heel lang verkeerd begrepen: ik dacht dat het over de stad ging, città in het Italiaans. Maar het gaat over geluk: felicita. Laat ik jullie dat nu net willen meegeven!

Ik en mijn cassettedeck in 1987

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s