Dichten in de Wijngaard

Elna en Groenlose Gids 26-07-2017

Advertenties

Ga jij mee op avontuur?

‘Van ruilen komt huilen’ hoor je vaak, maar ik denk dat er in dit specifieke geval alleen maar glim- en misschien zelfs schaterlachen zullen ontstaan. Waarover heb ik het nu? Over de avonturen die mijn Rabarbarapen gaat beleven. Na heel wat gewik en geweeg is er met meedenken van Intertembo een ‘plan de campagne’ ontstaan. Ik ga mijn pen ruilen voor foto’s op Instagram en verhalen/gedichten voor op mijn blog. Mocht ik er daar nu heel veel van verzamelen, dan is er het idee om er een boek te van gaan samenstellen. Maar dat is voor de (verre?) toekomst.

Een eerste ‘vreemdeling’ heeft mij al benaderd met de vraag of zij mijn pen mocht hebben. Tegen verzendkosten (twee euro) ga ik hem aan haar, van Mooi Leven, by De Gans, opsturen. Zij gaat de pen halverwege augustus meenemen op vakantie naar Frankrijk en er mooie foto’s mee maken. Ook krijg ik een verhaal over een penavontuur van haar hand. Anke van Intertembo heeft toegezegd met mijn pen in de weer te gaan, twee hele goede vriendinnen zitten al te broeden op mooie verhalen en de dochters van een andere vriendin zijn enthousiast aan het werk gezet. Het allereerste begin in er! Joepie! Van deze acties gaat mijn hart sneller kloppen! Dit is precies de bedoeling! Mijn pen gaat op avontuur!

Ga jij ook op vakantie of wil je op een andere manier een foto met of een verhaal over mijn pen maken, mail mij op info@rabarbara.nl. Als je in de buurt woont, kom ik je de pen persoonlijk overhandigen. Woon je verder dan stuur ik hem op zodra je twee euro hebt overgemaakt! De foto’s kan je op Instagram plaatsen bij #rabarbaraspenopavontuur en de verhalen deel ik op mijn blog en verschillende social mediakanalen. Ga jij mee op avontuur?

Mijn eerste pen die verzendklaar is!

#rabarbaraspenopavontuur

Als nieuwe ideeën zich aandienen, moet je ze eerst wiegen in je armen. Als ze je daarna nog steeds stralend aankijken is het tijd voor actie. Toen ik vorig jaar mijn logo bij RS Vormgeving liet ontwerpen had ik al in mijn achterhoofd dat ik naast de T-shirts (die ik heel mooi heb laten borduren bij Waenink) ook nog pennen met mijn logo wilde. Een lege spaarpot en nog geen kristalhelder idee over het hoe en wat zorgde ervoor dat ik dit plan even parkeerde.

Twee weken terug begon het toch weer te kriebelen en ging ik op onderzoek uit. Op internet struinde ik verschillende sites af, maar ik werd niet veel wijzer. Ik wilde de pen die ik zou laten bedrukken met eigen ogen aanschouwen en ook wat achtergrondinformatie over het drukproces. Boef surfde ook wat op het net en kwam aanzetten met Damen Gifts, vijf minuten fietsen bij ons vandaan. Deze koe wilde ik gelijk bij de horens vatten en ik sprong op mijn tweewieler voor een ongepland oriënterend gesprek. Ik werd met open armen ontvangen door Ursula en zij lichtte mij goed in alles voor. Met een aantal pennen en een catalogus vol keuzemogelijkheden ging ik naar huis. Boef wilde ik namelijk met zijn praktische inzichten ook een stem in het geheel geven. Een pen kan wel heel mooi zijn, maar als de kwaliteit en bruikbaarheid te wensen overlaat, heb je er ook niks aan.

Ik neusde nog wat in de catalogus en vond een exemplaar dat in mijn ogen nog geschikter en passender was als relatiegeschenk. Ursula bestelde hem voor mij zodat ik hem kon uitproberen en een paar dagen later haalde ik mijn groene liefde op. Zelf was ik helemaal in de wolken van deze pen en je kan je voorstellen dat toen Boef zei dat dit wel een haalbare kaart was ik mijn geluk niet op kon. In mijn hoofd had ik ondertussen ook de ideale pen ontworpen. Die droom bleek niet onmogelijk, maar wel onbetaalbaar. Ik ben en blijf een klein eenmansbedrijf met een beperkt budget. Misschien is het iets voor de toekomst.

Ondertussen ontvouwde zich het ludieke idee om op Instagram een fotoreportage van mij en mijn pen te gaan maken. Zodra ik in het bezit ben van mijn schrijfwaar, gaan we samen op avontuur. Daar waar ik ga en sta is mijn pen bij me. Van elke unieke situatie ga ik een foto maken, zodat jullie Rabarbara nog beter kunnen volgen. De mensen die een pen van mij krijgen gaan ermee of met iets wat hun vertegenwoordigt op de foto. En misschien…heel misschien gaan zij ook wel foto’s maken van hun avonturen met mijn pen en delen zij deze foto’s met mij op Instagram. Wil je deze fotoreportage ook gaan volgen, houd mij dan in de gaten: #rabarbaraspenopavontuur

De pennen worden donderdag verwacht. Dus dan beginnen de avonturen! Ik kan haast niet wachten!

 

De E-proof die ik ter goedkeuring van mijn pen kreeg toegezonden.

Vensters naar de ziel

Waar worden de vensters naar de ziel beter geopend dan op heilige grond? En op heilige grond begaf ik mij gisteren, samen met Annekée en Mark. We gingen kijken naar het openluchtspel met de naam (hoe kan het ook anders) ‘Op Heilige Grond’ geschreven door onze hoofdredacteur Gerwin. Lachend en ademloos nieuwsgierig begaven we ons tussen de ruisende bomen en zaten we met zo’n vierhonderd mensen op een houten tribune. We keken uit naar de woorden waar Gerwin maanden aan gewerkt had. En ik was vooral benieuwd waar naartoe ze mij op reis zouden nemen. Wat dat doen woorden altijd met mij. Vol vertrouwen ging ik met ze mee. Ik ging op avontuur met de nonnen in hun zoektocht naar geld. Het klooster moest opgeknapt worden en om dat voor elkaar te krijgen, namen ze verschillende gasten, ieder met een eigen uniek verhaal, in huis. Slinkse grapjes kwamen als een duveltje uit een doosje en een dansje was de in habijt geklede vrouwen ook niet vreemd. Schijnbaar haalden ze zich allerlei zaken op de hals. Schijnbaar.

De avond nam mij mee naar mijn lach en mijn schijn. Er kwam geen ‘deus ex machina’ aan het eind, al werd er wel naar een verrassende ontknoping toegewerkt. Tussendoor waren er veel schuddebuikmomenten door de allerhande grapjes die als knipogen in het stuk waren verwerkt.  Zo gooide de schrijver Jules propjes met mislukte schrijfsels uit het kloosterraam en wierp een non die lachend terug. Ook werd er de draak gestoken met hedendaagse zaken zoals Facebook. Willen we niet allemaal daar perfect glimlachend opstaan? En dan non 007 die als een echte James Bond probeerde te infiltreren, maar op een gegeven moment overduidelijk ontmaskerd werd.

Maar er was meer aan de hand. Er speelde ook een grotere lijn. Gedurende het hele stuk werd het publiek op het verkeerde been gezet door de dubieuze acties van Chris, de zoon van de aannemer waarmee de nonnen in zee waren gegaan voor het opknappen van het klooster. ‘Het zal toch niet…’ en ‘Oeioeioei…als dat maar goed gaat,’ dacht ik. Aan het eind bleek dat de schijn het publiek bedrogen had. Er was gewerkt aan een mooie verrassing en niet aan een of ander duister of luguber plan. Een optreden van de band Moonyard was de klap op de vuurpijl van het mooie slottafereel waar in alle snode plannen naartoe was gewerkt.

We dronken na afloop tijdens de klanken van de swingende band wat drankjes en kletsten totdat op een gegeven moment ook mijn schijn even tot ontploffing kwam. Is hier sprake van een parallelle gebeurtenis? Was de geest van de toneelschrijver in mij gekropen? Had de heilige grond de vensters naar mijn ziel geopend? Wat moet ik nu doen? Bidden tot God? Of zal een telefoontje aan hem volstaan? Wie zal het zeggen? Wat als een paal boven water staat, is dat de terugreis naar huis door onvoorziene omstandigheden drie keer zo lang duurde. Ons oriëntatiegevoel en de moderne mobiele techniek liet ons aan alle kanten in de steek. We verdwaalden en modderden maar wat aan op de weg. “Ik ga geen recensie schrijven over het stuk, maar meer een aaneenrijging van gedachten,” had ik tijdens deze extra lange rit nog tegen Annekée en Mark gezegd. En dat is het ook geworden. Een soort verslag van een dag. Of liever gezegd avond. Maar dat rijmt niet.

Een zuster met levensechte meloenen.

 

Verliefde schrijver Jules en Rika.

 

Drinken en dansen na afloop.

 

Rabarbara met schrijver Gerwin op de foto!

 

De vensters naar de ziel

Muziek: het geluk dat al vroeg kwam kijken

Waarover zal ik op Rabarbara over gaan bloggen nu ik al de grappige clous bewaar voor mijn columns op Trikker? Ik heb een waslijst aan ideeën, maar ik heb ze al vergeven. Ik hoef hier niet komma helaas achter te zetten, want ik ben blij met dit nieuwe podium voor mijn schrijfsels. Toch brak er even lichte paniek uit in mijn Rabarbarahoofd. Na verloop van tijd kwam er de langverwachte rust. Er is nog genoeg om over na te denken en te schrijven. Hier op deze plek (die voor velen al een thuis is) komen de achtergrondverhalen, rode lijnen en tadadadadada hot news: mijn herinneringen aan muziek.

Mijn leven is een aaneenschakeling van liedjes. Ik koppel (emotionele) gebeurtenissen aan muziek die vaak op dat moment op de radio te horen is. Daarin ben ik (weet ik) niet de enige. Als puber zat ik aan de radio gekluisterd met ‘mijn’ apparatuur (zie foto) om liedjes op te nemen. Het was de kunst de opnameknop op tijd in te drukken, dus vlak nadat de DJ uitgepraat was. Daarna was het opletten geblazen, want je moest op het juiste moment stoppen, voordat er begonnen werd met babbelen. Soms kletsten DJ’s ellenlang door het intro heen, of werd het liedje vroegtijdig afgebroken. Dat vond ik afschuwelijk, maar ik bleef net zolang luisteren en op knopjes drukken totdat ik een redelijk goede opname van een nummer had.

Mijn bandjes gaf ik namen en draaide ik grijs. Zo had ik er eentje Kitty genoemd, naar de naam die Anne Frank haar dagboek had gegeven. Meestal had ik een tijdje één favoriet nummer. Dan spoelde ik het bandje heel de tijd heen en weer om daarnaar te luisteren. Vaak ontstond er op een gegeven moment dan een klik in het bandje, een hapering die te horen was als ik het weer eens in zijn geheel afdraaide.

Mijn eerste liedje dat ik opnam was van een Engelstalig duo. Ik heb het kader in mijn hoofd, maar kan me de woorden en melodie niet meer herinneren. Het zit op het puntje in mijn hoofd, maar komt mijn tong niet uit. Ik hoor het af en toe nog voorbijkomen op Gelre FM en zal er de komende tijd maar even op gespitst zijn. Wie weet wordt het binnenkort nog wel een keer gedraaid en kan ik het hier aan jullie laten horen. Tot die tijd wil ik graag een andere jeugdherinnering met jullie delen en wel het liedje ‘Felicita’ van Albano & Romina Power. Het roept bij mij gedachtes op aan de zonnige en zeerijke vakanties in Italië, waarbij ik voor het eerst slagroom at, wat ik ‘warm ijs’ noemde. Ook moet ik denken aan de jaren dat ik nog met mijn ouders en zusje in Leiden woonde (toen ik acht was, verhuisden we naar Bergambacht). Het bandje met ‘Felicita’ werd tot in den treure gedraaid. Ik heb de tekst heel lang verkeerd begrepen: ik dacht dat het over de stad ging, città in het Italiaans. Maar het gaat over geluk: felicita. Laat ik jullie dat nu net willen meegeven!

Ik en mijn cassettedeck in 1987