Letterlijke en figuurlijke blootbeleving in de sauna

Had je mij tien jaar geleden gezegd dat er een toekomst voor mij was weggelegd als naaktloopster in sauna’s dan had ik je vierkant uitgelachen. Ik die altijd een beetje bleu was over mijn ronde lichaam zag het niet voor me om dat aan jan en alleman te showen. Toen ik nog in Leiden woonde had ik twee vriendinnen die vaak gezamenlijk naar zo’n welzijnsoord voor je lichaam gingen. Ze vroegen mij altijd plagend mee en ze dachten dat ze trokken aan een dood paard. Tot op een dag bij mij de knop om ging. Je moet alles gedaan hebben in je leven was ik plotseling van mening. Dus het appeltje van deze angst moest ik maar eens gaan schillen. Zo gezegd, zo gedaan.

Op een goede dag ging ik ging mee en at met hen de veelgeprezen citroentaart (want dat hoort er ook bij, een zeer smakelijk hapje eten waar je het driedubbele pond voor betaald) en was om. Helemaal geen vieze gluurders en fotomodellen die daar liepen te paraderen. Mensen in allerlei soorten en maten die genoten van een dagje ontspanning. Heerlijk! En het naaktlopen valt ook mee. Als je van de ene naar de andere ruimte gaat, heb je meestal een badjas aan en wandel je een droge sauna in, kan je je altijd bij binnenkomst nog een beetje verstoppen achter je handdoek.

Of ik veel bekijks trek, weet in niet. Veiligheidshalve doe ik altijd mijn bril maar af. Dan zie ik niet zo veel en hoef ik niet te schrikken van dat wat ik eventueel zou kunnen zien. Ik waan mij veilig met de zaken binnen mijn blikveld die ik wel kan waarnemen. Dat is niet zo ontzettend veel. Andermans blikken vang ik niet en dat geeft mij een stukje rust. Wat niet weet, wat niet deert.

Ik kan mij gelukkig prijzen dat ik in de Achterhoek ook een vriendin heb gevonden die met mij naar sauna’s wil. We hebben er al verschillende in de omgeving uitgeprobeerd. Vandaag ontvluchtte we Koningsdag en vierden we tegelijkertijd haar verjaardag bij de Veluwse Bron in Emst. Even weg van de drukte van alle dag. Voor mij was het ook bijkomen van de hectiek van de afgelopen weken. Tijd voor mezelf. Mijn innerlijke en uiterlijke mens verwennen. Uiteraard hebben we ook onze vriendschap een boost te geven. Want naast onze lichamen, geven we ook onze ziel bloot. Misschien is dat in sommige gevallen ook nog wel spannender. Wie zal het zeggen?

 

Een selfie ter ere van onze vriendschap die verder gaat dan alleen sauna’s bezoeken.

Advertenties

Vier vier

Huisje, boompje, beestje. Daar ziet het wel naar uit. Boef en ik geven ons vrije en blije leven van ‘hokken’ op voor een toekomst met samen plagend uitdagend oud worden. Nu heb ik officieel beloofd dat ik zijn kunstgebit ga poetsen als dat nodig is. Oei, oei, oei. Vier vier was het. Een moeilijk te vergeten datum. En de aanleiding het feit dat we ons huurhuis konden kopen. Ik verheug mij nu al op mijn jaarlijks kneuterige bloemetje. Of zal Boef mij iets anders geven? Of moet ik hem iets geven? Dat kan natuurlijk ook nog. We zijn een modern, niet geijkt stel dat voor verrassingen zorgt. Omdat Boef geen ring kan dragen in verband met zijn werk en ik toch een bijzonder aandenken aan deze dag wilde, kochten we houten horloges van Lumbr. Zeer mooi en zeer toepasselijk. Zo blijven we allebei bij de tijd voor altijd.

In mijn hoofd was het de afgelopen weken een achtbaan, waardoor er van bloggen niet veel terecht kwam: de koop van ons huis, stiekem een geregistreerd partnerschap (met originele jurk) aangaan, bezig zijn met de Vrije Soos en Literaire Soos (zie het krantenartikel in de vorige blogpost), mijn liedteksten die gezongen worden door de leuke mannen van TweeFM, het regelen van verschillende optredens als woordENkunstenaar met Annekée en de overweging om van Rabarbara een heus bedrijfje te maken. Voor dat laatste heb ik een ondernemingsplan geschreven en ben ik naar de Kamer van Koophandel geweest voor een seminar. Daarnaast heb ik er met verschillende mensen uiteenlopende gesprekken over gevoerd. Diverse personen boden mij hun hulp aan en met één bijzonder exemplaar ga ik in zee. Wordt vervolgd.

Nu ben ik dus min of meer ‘getrouwd’. Wie had dat gedacht? Mijn geluk kan niet stuk. En dat rijmt ook nog eens. Ook al was het op een dinsdagochtend, gratis en in vijf minuten gebeurd, voor mij was het een rijke en omvangrijke dag. We vierden het klein en intiem. Met een lunch met Boef’s ouders, mijn moeder en zusje. Mijn vader kon er helaas om gezondheidsredenen niet bij zijn. Misschien dat we in de toekomst nog een feestje gaan geven om dit grote nieuws te vieren. Maar eerst orde op zaken en sparen.

Er is veel in gang gezet de afgelopen tijd. De ‘maakenergie’ zoals Dyon en Dorian (de mede-oprichters van de Vrije Soos) zo mooi noemen draait op volle toeren. En ik draai mee, van boven naar onder, van links naar rechts. Boef zorgt ervoor dat ik mijn hoofd koel houd en mijn hart kan blijven volgen. Opposites attract.

De houten horloges die Boef en ik dragen ter ere van onze liefde.

Een fris welkomstdrankje tijdens onze lunch op de ‘grote’ dag.

 

Een speciale jurk voor een speciale dag.