Sprakeloos

Afbeelding

Advertenties

(te) Gek: Michiel Wopereis

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

 

‘Ik ga als een speer en ontmoet zoveel leuke mensen!’

Een ‘doorgewinterde homo’ noemt hij zichzelf, maar toch blijft hij er nog steeds nieuwe aspecten aan ontdekken. Iets wat passend is voor de creatieve duizendpoot Michiel Wopereis, die niet dagelijks met zijn geaardheid bezig is: ”Ik besef het pas als ik er met mensen over praat en heb er nooit problemen mee gehad. Werkgevers en anderen zien mijn homoseksualiteit soms zelfs als een toevoeging.” De Achterhoek heeft hij vijftien jaar geleden verlaten, nu hij is teruggekeerd komt hij in een warm bad terecht. Zijn bedrijf MEER! Michiel zit in een bloeiende opstartfase en hij netwerkt zich suf: “Ik ga als een speer en ontmoet zoveel leuke mensen!”

“Al op jonge leeftijd voelde ik al dat ik anders was dan anderen. Vanaf mijn vijftiende kreeg ik het vermoeden dat ik homo was. Er kwam een nieuwe jongen bij mij in de klas en ik kreeg kriebels van hem in mijn buik. Op mijn zeventiende ging ik mijn sexualiteit stiekem ontdekken en maakte ik uitstapjes naar homobars zoals ’t Bölke in Enschede, zonder daar met bekenden over te praten. Ook had ik bij een babbelbox een contactadvertentie gezet om mensen te ontmoeten, internet bestond toen immers nog niet. Ik leidde een tijdje een dubbelleven met geheime relaties. Op vrijdag was ik homo in Enschede en op zaterdag hetero in de Radstake in Heelweg. Op een gegeven moment wilde ik mijn geaardheid meer met de buitenwereld delen en op mijn negentiende vertelde ik het eerst aan mijn vrienden, vervolgens aan familie en als laatste aan mijn ouders. Iedereen was positief. Een van de mooiste reacties die ik kreeg, was van Thijs, een vriend: ‘Michiel, nu kan ik de vriend voor jou zijn die ik wil zijn,’” vertelt Michiel.

 

Zonder wilde haren

Volgens Michiel heeft elke homo na zijn coming out een fase dat hij aan de hele wereld zijn geaardheid kenbaar wil maken: “Toen iedereen het eenmaal wist, werd ik een tijdje heel recalcitrant en schopte ik tegen alles aan. Ik was erg fladderend. Mijn vrienden hebben dat niet altijd gewaardeerd. Er volgde een verwatering in de vriendschap met de meeste van hen toen ik voor werk en mijn vriend Arjen naar Nijmegen verhuisde. De meesten weten niet hoe ik nu ben, zonder wilde haren. Dat is wel jammer. Misschien komt daar wel weer verandering in, nu ik in de Achterhoek woon.”

 

Brutale diva

“De gayscène kent eigenlijk ook wel wat ‘hokjes’. Zo heb je onder andere: beren, leerliefhebbers, transseksuelen, twinks, dragqueens en nog meer. In die enelaatste categorie heb ik Mary Miracle ontwikkeld. Zij is geboren uit een gek idee voor mijn verjaardag, creativiteit en de wens om op de planken te staan. Ik ben een half jaar bezig geweest om haar te ontwikkelen. Mary is een uitvergrote kant van een vrouwelijk aspect van mijn karakter en iets anders dan een travestiet. Ze is geen man in vrouwenkleren, maar een show queen die de boel opluistert. Het showelement is heel belangrijk. Ik treed op verschillende feesten met haar op, onder andere bij de Zwarte Cross en Over de Top, en komende zondag 26 maart bij Mode en Kunst in Groenlo.  Ze is een rol die ik speel. Ik maak van haar een echte, brutale diva en trek daarmee veel aandacht. Als ik na afloop afgeschminkt de zaal weer inloop, val ik altijd wel even in een gat. Je gaat dan van alles naar niks. Het proces van Mary naar Michiel duurt wel een paar uur,” lacht Michiel over zijn alter ego.

 

Anderen helpen

Michiel is een paar jaar kringleider geweest van Stichting de Kringen in Nijmegen. Hij leidde daar een gespreksgroep voor homomannen in verschillende leeftijden. Hij denkt erover om een nieuwe kring op te zetten in de Achterhoek. Michiel: “Als kringleider vond ik het heel fijn om van meerwaarde te zijn voor jongens en mannen die net ‘uit de kast’ komen. Het is leuk om mensen verder te helpen met allerlei zaken omtrent homoseksualiteit”. Hij besluit zijn verhaal: “Ik sta altijd open voor een gesprek met iemand die homoseksueel is, of met ouders die een homoseksueel kind hebben. Mensen mogen gerust contact met mij zoeken!”

 

Michiel als Mary Miracle, de brutale diva met wie hij spetterende voorstellingen geeft.

 

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl.

 

Over Peachez, een romance: liefde als vals voorwendsel

Ook als vals voorwendsel en slechts een voorwerp van projectie loont ze moeite volgens proffie. Zij heeft hem het hoofd op hol gebracht en het gevoel gegeven dat hij echt leefde, meer leefde dan tussen de woorden van geleerden waar hij zich al decennialang dagelijks mee omringde. De prijs die hij voor haar moet betalen is hoog, in ogen van de buitenwereld tenminste. Hijzelf voelt zich echter geen gevangene achter de rauwe tralies waar hij nu zit. Alles is de moeite waard geweest. Haar treft geen blaam. Zij is onontkoombaar de liefde van zijn leven. Zij is Sarah Peachez.

Dat liefde je gek kan maken weet ik. Dat woorden je tot waanzin kunnen drijven weet ik ook. Zover als proffie in ‘Peachez, een romance’ heb ik het echter nooit laten komen. Ilja Leonard Pfeijffer schrijft in mooie, lange volzinnen over een emailliefde die opbloeit, maar die op een grote leugen gebaseerd is. Proffie en Sarah corresponderen zich een ongeluk, wat onze geleerde tot over zijn oren verliefd maakt. Haar woorden worden echter geschreven door drie mannen, die verspreid over heel de wereld een criminele bende vormen. Uit op kwaad en eigengewin. De ontgoocheling en desillusie die volgen, breken proffie niet. Hij is en blijft dankbaar voor deze turbulente ervaring. Zijn gevoel was echt.

Gevoelens zijn altijd echt. Dat vind ik ook. En liefde kan een projectie zijn. Kan. Ze is namelijk ook een spiegel, klankbord, warm bad en koude douche. Alles en niets. Alles of niets. Soms heb je er een keuze in. Soms niet. Dat ze de leidraad is in vele levens staat als een paal boven water. In dit boek lezen we over haar intensiteit en grensverleggende drang. Proffie trotseerde zelfs zijn vliegangst voor haar (en deed nog gekkere dingen). Laat de liefde een spel zijn dat we spelen, maar nooit een leugen. Ook al is ze zins begoochelend, laat oprechtheid zegevieren is mijn credo.

Ik weet niet of ik proffie’s onwankelbare vergevingsgezindheid zou kunnen voelen. Al begrijp ik wel dat het ervaren van liefde een wonder is dat je wil kennen. Maar ik heb haar al zo vaak gevoeld en zo vaak ervaren dat ik blij ben dat ik eindelijk thuis ben. Thuis bij Boef, die mij loslaat als ik wil vliegen, vasthoudt als ik dreig te vallen, wiegt als ik huil en de kans geeft om mijzelf te zijn en worden. Zo kan het ook. En zo wil ik het.

Niet voor iedereen is geluk in de liefde weggelegd. Sommigen blijven hun leven lang zoekende, anderen vinden op hun zestiende al de ware. Ik denk dat het soms ook een keuze is. Een keuze voor jezelf en de ander. Een keuze voor bouwen in plaats van wegwerpen na gebruik. Je moet open staan voor je eigen hart en dat van de ander in zijn volle glorie kunnen aanschouwen, respecteren en niet in de laatste plaats: voelen zinderen. ‘Two hearts beat as one,’ zingt Bono van U2 in het verder redelijk pathetische nummer. Ik kan ook niet stoppen met dansen. Dansen met Boef. Ook als hij plagend stokstijf blijft staan, wervel ik wel om hem heen. Hij is geen projectie, geen vals voorwendsel. Hij is echt. Levensecht. Alleen daarom houd ik al van hem. En om nog meer onnoembare redenen. Kusje voor jou Boef. Kusje.

Filosofische boeken over de liefde zijn altijd mooi. Zij stemmen mij tot nadenken en geven mij waardevolle inzichten. Zeker die van Ilja.