Een paar uurtjes dweilen

Voor alles is een eerste keer. Zo ook voor carnaval. Ik behoor tot degenen die de drie dolle dagen met argusogen bekijken. Wat is dat dan? Verkleed en dronken in een polonaise lopen? Of is het toch anders? Mijn collega’s van Achterhoek Nieuws zijn hardcore carnavalvierders en zo kwam het dat ik toch nieuwsgierig werd. Mij er vol overgave in storten leek mij teveel van het goede, vandaar dat ik besloot een kleine teen in het feestgedruis te steken: dweilen op maandagmiddag. Toen diende het volgende probleem zich aan: met wie? Boef moest werken, een vriendin die wel zin had was druk en wanhopig iedereen afgaan was mij te gortig. Er was maar één oplossing: alleen.

Moet ik dan ook verkleed? Om mij voor een paar uurtjes helemaal uit te dossen was mij te zot voor woorden. Ik had nog wel bedacht dat ik een Loesjeposter om mijn nek kon hangen:”Carnaval. Dit jaar ga ik als mening”. Maar eigenlijk heb ik geen mening. Ik ben niet uitgesproken zwart of wit en ook niet genuanceerd onderbouwd. Ik geloof eenvoudig nog in de goedheid van de mens. Gewoon lief zijn. Dat is naïef, ik weet het. En misschien ook wel een mening. Maar in verhitte discussies kom je daar veelal niet mee weg. Geen poster dus.

Ik appte mijn collega’s dat ik ging verdwalen in Groenlo en dat ik hoopte dat ik ze misschien ergens tegen zou komen, want dat schijnt de gang van zaken te zijn. Zo ga je met elkaar om. Al wandelend door de straten besloot ik naar rockcafé Taste te gaan, want dat carnavalsmuziek niet echt aan mij besteed was, kwam ik al snel achter. Daar draaiden ze goede krakers en raakte ik met diverse mensen aan de praat. Ik sleepte zelfs een date voor volgend jaar in de wacht: same time, same place en verkleed als indiaan.

Eén van mijn collega’s verscheen met zijn gevolg. Zo babbelde ik met nog wat verschillende mensen, die gelijk een ingang naar de krant roken. Of ik even wilde regelen dat ze op de voorkant kwamen. Inmiddels heb ik geleerd op dit soort verzoekjes tactisch te antwoorden, maar om ze toch een beetje tegemoet te komen schoot ik lachend een foto. Deze zet ik nu bij dit blog. Ook goed dames? Jullie namen ben ik vergeten. Eentje staat er als Astrid Carnaval in mijn telefoon. Dat is in ieder geval iets.

Bij dweilen moet je officieel zeven kroegen af voor een mooie button. Ik heb het bij één drankgelegenheid gehouden. Toen iedereen dronken begon te worden, snelde ik richting bushalte. Ik moet nog een hele week mee met werk en andere zaken. In ieder geval heb ik geroken aan dat waar veel mensen warm voor lopen. Volgend jaar weer? Volgend jaar langer? Wie weet! Volgend jaar verkleed? Same time, same place? Misschien.

In ieder geval kan ik er nu een beetje over meepraten. Ik heb mijn grenzen verlegd en een mening gevormd. Niet zwart, wit of genuanceerd onderbouwd. Gewoon: Alaaf! Alaaf jij ook?

Niet de voorkant van de krant, wel een plekje op mijn blog. Ook goed dames?

Niet de voorkant van de krant, wel een plekje op mijn blog. Ook goed dames?

Advertenties

4 thoughts on “Een paar uurtjes dweilen

    • Haha! Lief! Ik zal het in mijn achterhoofd houden. Boef vertelde mij ook al dat echte carnaval in het zuiden plaatsvindt. Maar in Groenlo is het ook gezellig hoor!

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s