De nieuwe kleren van de keizer

De nieuwe kleren van de keizer, ofwel: de kersverse verfspullen van Rabarbara. Waarom? Ik was mijn oude gerei zat. Van mijn verfpotten waren de deksels kapot. Met provisorisch erop geplakte tape zorgde ik ervoor dat ze toch dicht konden. De verf is in de loop der jaren in sommige gevallen dik en klonterig geworden en daardoor niet meer door het kleine gaatje van de pot te knijpen. Dat betekent dat ik met een penseel in de pot zit te lepelen die er vervolgens flink besmeurd uit komt. De verf geraakt zo in rare vormen op mijn palet. Geen pretje. Zelfs niet voor een kliederkunstenaar als ik. Ook was ik toe aan een volgende stap.

Een tijd lang heb ik me op het schilder- en tekenvlak met andere dingen beziggehouden. Ik heb een tweede docente gehad die mij meer techniek, geduld en inzicht heeft gegeven. Het KVT (mijn vaste clubje) ben ik al die tijd trouw gebleven. Daarnaast heb ik een korte, leerzame cursus bij StudioDAT gevolgd. Nu is de tijd daar om verder te gaan met dat waar ik in eerste instantie vanuit mezelf mee begon: intuïtief schilderen; kijken wat er dan ontstaat en voor wie het bedoeld is.

Ik merk dat het goed gaat en dat er mooie werken onder mijn handen tevoorschijn komen. Alles is anders dan zo’n vijf jaar geleden, toen ik met deze lessen startte. Mijn kleuren zijn helderder, de composities logischer en mijn onderbewuste spreekt duidelijkere taal. Wauw! Bijzonder om te ontdekken dat je als mens (kunstenaar?) zo’n ontwikkeling kan doormaken. En bij zo’n verandering horen andere (betere) verf (die toevallig in de aanbieding was) en nieuwe penselen. Met deze verse spullen ga ik vormgeven aan de frisse energie die zich in mij heeft gevestigd. En die wind zal in de toekomst ook wel weer eens anders gaan waaien. Dat is het mooie. Alles is aan verandering onderhevig. Ik laat me graag meevoeren met de deiningen van mijn kunstenaarsziel. Al kan haar bij tijd en wijle ook vervloeken. Maar is dat niet met alles?

 

Oude en nieuwe verfspullen bij het gloednieuwe mandje waarin ik ze ga vervoeren naar mijn schilderles.

Oude en nieuwe verfspullen bij het gloednieuwe mandje waarin ik ze ga vervoeren naar mijn schilderles.

Advertenties

Good goan!

Geven is leuk, maar krijgen ook. Zo geef ik mensen graag cadeautjes en ben ik altijd blij verrast als ik iets ontvang van deze of gene. Het hoeft niet om grote zaken te draaien. Vaak zijn het de kleine dingen die het hem doen. Zo stonden er rond kerst plotseling een aantal kinderen van de scouting bij ons aan de deur en kreeg ik van Boef spontaan twee van de kerstrozen die ze verkochten. Ze staan nu nog bij ons in de vensterbank, al ligt de decembermaand al weer een tijdje achter ons.

December. Een maand vol cadeautjes en gelukswensen. Het blijst was ik nog wel met het kerstpakket dat ik ontving van Achterhoek Nieuws. Daarin zat een kwartetspel van ‘t Praothuus, een strip die elke week in de weekkrant verschijnt. Ik bekijk de kleurrijke plaatjes in de krant altijd met een glimlach op mijn gezicht. Ze fleuren de boel een beetje op. Dit kwartetspel bestaat uit elf setjes kaarten waarin we kennismaken met de Achterhoekse taal, gewoontes en gebruiken. Ze zijn in dialect geschreven en van grappige tekeningen voorzien door Toonworkz, Achterhookser ku’j ’t neet kriegen. Ik ben voornemens om deze kwartetspellen aan vrienden van mij in het Noorden, Zuiden en Westen cadeau te gaan doen. Zodat ze ook weten dat er heel wat te lachen is in de Achterhoek waarin ik leef. Verder ga ik het kwartet als kapstok gebruiken om jullie te verhalen over mijn taalvondsten, want daar is –bleek uit de poll- behoefte aan.

Dan eindig ik deze blog gelijk maar met een van de kwartetplaatjes en wel met ‘Good gaon!’. Wat ik trouwens wel een eigenaardige manier van gedag zeggen vindt. In het begin gingen mijn oren klapperen van deze afscheidsgroet. Ik zeg meestal gewoon ‘doei doei’. Het ga je goed! (wat die uitdrukking betekent) is natuurlijk wel een mooie wens om iemand mee te geven, maar in mijn systeem zit zo’n uitspraak niet ingebakken. Afhankelijk van de persoon zeg ik ook wel eens ‘lief zijn’ als ik weg ga of ‘gedraag je’, een enkele keer geef ik een zoen. Naar mijn vader zwaai ik altijd, ik blijf toch zijn kleine meisje. Maar omdat ik nu een echte Achterhoekse aan het worden ben, schrijf ik nu voor het eerst ‘Good gaon’ bij het verlaten van woordenland. En lees goed: ik schrijf schrijf, want zeggen zal ik het nooit. Met mijn Leidse tongval klinkt dat namelijk voor geen meter. Good gaon dus!

Met het kwartetspel van 't Praothuus leer ik op een Achterhoekse manier afscheid nemen.

Met het kwartetspel van ’t Praothuus leer ik op een Achterhoekse manier afscheid nemen.

Uitslag poll

Een verrassende uitslag bij de poll. Geen enkele rubriek springt eruit. Mijn ‘overpeinzingen’ krijgen wel de meeste stemmen. Iets wat mij verbaasd, want op Facebook hebben deze blogs altijd de minste likes. Blijkbaar heb ik dus ook veel ‘stille’ lezers. Verder gaf een lezer de een opmerking dat ik gewoon door moest gaan met hoe ik bezig ben. Dat juist de mix van verschillende tekstvormen het leukst is. Iemand anders schreef dat alles waar ik over blog de moeite waard is. Goed om te lezen en te weten! Dat geeft mij het vertrouwen dat ik op de juiste weg ben en dat het inderdaad loont om dicht bij mezelf te blijven, wat ik in een reactie ook als tip kreeg.

Uit de uitkomst blijkt dat lezers het waarderen om over mijn taalvondsten te lezen. Aangezien ik daar de laatste tijd weinig over geschreven heb, ga ik daar het komende jaar wat extra aandacht aan schenken. Ik heb al een grappige manier bedacht om daar handen, voeten én woorden aan te geven.

Drie boekjes zou ik verloten onder degene die hun stem aan mij kenbaar maakten.

Aangezien er naast de anonieme stemmers er vijf zijn die een reactie hebben gegeven, heb ik besloten ze allemaal een boek naar keuze cadeau te doen. Channella, Annemiek, Hülya, Anjet en Ellen: laat mij weten welk boek jullie willen! En het komt naar jullie toe! Veel leesplezier!

 

Uiteindelijk heb ik besloten om alle lezers die een reactie hebben achtergelaten te belonen met een boek!

Uiteindelijk heb ik besloten om alle lezers die een reactie hebben achtergelaten ivm de poll  te belonen met een boek!

(te) Gek: Frank Adema

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

 

‘Ik ben tegen alle geweld wat maar is en kan zijn’

 “Ik ben geen kookgek, maar vind koken wel te gek,” lacht Frank Adema over een van zijn vele passies. Frank: “Iedereen moet naast zijn werk iets anders doen. Daarmee leer je de wereld kennen en de wereld jou.” Dat Frank de wereld heeft mogen aanschouwen is duidelijk: hij vertrok na de mavo voor de eerste dagopleiding Cultureel Werken in Nederland van Groenlo naar Leiden, werkte daar vervolgens als jongerenwerker en in de verslavingszorg, keerde terug naar de Achterhoek waar hij in verschillende plaatsen verschillende beroepen uitoefende en nu, op de leeftijd van zestig jaar, is hij werkzaam als woonbegeleider bij Stichting woonzorg Lojal. De wereld heeft hem ook leren kennen, daar heeft hij wel voor gezorgd. Zo belandde hij als voorzitter van Nederlandse Handboogbond bij Erika Terpstra, de toenmalige voorzitter van het NOC*NSF, in de auto tijdens de Olympische Spelen van 2004 in Athene. In diezelfde hoedanigheid schudde hij ooit (toen nog prins) Willem Alexander de hand en dronk een biertje met hem.

 

Festivals

“Toen ik zo’n vijftien, zestien was ben ik bezig geweest met het organiseren van popconcerten in Groenlo en omgeving. We waren druk om Alquin in de kerk van Beltrum te krijgen. De kerk ging niet akkoord en het zou toen allemaal in de kelder van Meijer gaan gebeuren. Uiteindelijk werd het concert afgezegd, omdat ze een Europese tour hadden. Livin’ Blues trad in hun plaats op,” vertelt Frank nostalgisch. De liefde voor muziek zit er goed in en daarom is hij ook blij dat hij met Lojal tijdens het zomerseizoen regelmatig met zijn cliënten op festivals werkt. Zo bouwen ze samen met scoutinggroep St. Bernardus het Grasnapolsky gedeelte van de Zwarte Cross op en koken ze ook al jaren op Lowlands. Tussen het werken door bezoekt Frank dan weleens een bandje. Oude liefde roest niet.

 

 

Gouden randje

”Iedereen moet in vrede met elkaar kunnen leven. Over de schijnvrijheid waar we nu in leven, maak ik mij ernstig zorgen,” zegt Frank over zijn diepgewortelde gevoel voor vrede, “Kijk bijvoorbeeld naar Wilders. De situatie met hem doet mij erg denken aan de jaren dertig van de vorige eeuw in Duitsland, aan de opkomst van het nationaal-socialisme. Hij mag zeggen wat hij wil, vind ik. Daartegenover staat dat ik ook mag zeggen wat ík wil. Ik ben tegen alle geweld wat maar is en kan zijn.”

Frank heeft in de jaren negentig geholpen met het opstarten van asielzoekerscentra:”Dat was een te gekke tijd. Je komt dan in aanraking met allerlei culturen, die soms onderling ook weleens botsen. Met een aantal medewerkers probeerden we aan de soberheid waarin daar geleefd werd een zilveren of gouden randje te geven. Iets wat door de directie niet altijd gewaardeerd werd, maar daar hadden we lak aan. Dat wat vandaag de dag ‘gelukszoekers’ worden genoemd heette toen ‘been to’. Je bent geen racist als je zegt dat die mensen hier niet veel te zoeken hebben. Het is hier nu eenmaal beter dan daar. Maar we kunnen niet iedereen helpen.”

 

Opa

Zijn eigen filosofie nalevend is Frank inmiddels al zes jaar werkzaam als vrijwilliger bij het Vragenderveen waar hij met zijn natuurminnende hart als gids werkt. Ook is hij een trotse opa. Over het opvoeden van (klein)kinderen zegt hij: ”Je kan ze niet altijd beschermen. Je kop stoten is leren. Natuurlijk kan je wel op het laatst je hand ervoor houden.”

 

Frank tijdens een van zijn vele wandelingen in het Vragenderveen.

Frank tijdens een van zijn vele wandelingen in het Vragenderveen.

Het prachtige Vragenderveen.

Het prachtige Vragenderveen.

 

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl.

Rabarbara’s lezers mogen hun stem laten horen!

Laverend tussen de met vuurwerk spelende kinderen door bezorgde ik voor het zesde jaar op rij braaf mijn poststukken op Oudjaarsdag. Alweer een jaar voorbij. De tijd vliegt. De laatste dag van december geeft mij altijd een nadenkende stemming. Ik weeg mijn zonden (heb ik die dan?) af tegen mijn goede daden en op dezelfde schaal vergelijk ik mijn mislukkingen en successen. En ik moet zeggen voor dat voor 2016 de balans in beide gevallen positief uitslaat.

Het meest zichtbare resultaat van al mijn succesvolle inspanningen is wel dit blog. Rabarbara is het eindpunt van een opeenstapeling van de mooie momenten van het afgelopen jaar. Daarnaast is zij het begin van een nieuwe start met hopelijk verstrekkende gevolgen. En daar wil ik het nu even met jullie over hebben. Over die nieuwe start. Het is nu 2017 en het is nooit verkeerd om een frisse wind te laten waaien door, tussen en in mijn woorden. Onlangs ben ik mijn rubriek (te) Gek gestart, waar ik veel goede geluiden over hoor. Komend jaar ga ik de interviews met bijzondere mensen dus zeker voortzetten. Misschien weet jij wel iemand hiervoor. Laat het mij gerust weten!

Verder vroeg ik mij af welke geschreven onderwerpen jullie het meest raken. Zoals jullie weten heb ik een aantal stokpaardjes waar ik over schrijf. Is de een jullie liever dan de ander? Of hebben jullie een suggestie voor een volkomen nieuwe invalshoek? Als ik dat weet, kan ik daarmee het komende jaar aan de slag.

Om inzicht te krijgen in bovenstaande heb ik een poll gemaakt met een vraag. Ik wil jullie vragen die te beantwoorden. Dat mag anoniem, maar ook met naam. Onder degene die mij laten weten dat ze hem hebben ingevuld (bijvoorbeeld door een reactie op dit blog, op Facebook of Twitter) verloot ik 3 door mij geschreven boekjes. Je kan dan kiezen uit ‘Grillig pad der Liefde’ of ‘Een stadse in de Achterhoek’.

Ik ben nieuwsgierig naar de uitkomst!

De boekjes die verloot worden onder de invullers van de poll!

De boekjes die verloot worden onder de invullers van de poll!