Rauwheid en puurheid kan kippenvel bezorgen

Pijnlijk mooi. Door de eenvoud van dat wat gezegd wordt zonder het te beschrijven. Je proeft en voelt het tussen de regels door. De verhalen in ‘Gij nu’ van Griet Op de Beeck belichten de minder appetijtelijke kant van het leven op een smakelijke manier. We krijgen in elk van de vijftien verhalen een kijkje in het hoofd van diverse personages. Zo lezen we over hoop, wanhoop, miscommunicatie, eenzaamheid, onvermogen en andere zaken. De mensen worden tot in hun pijnlijkste kern uitgeplozen, zonder als dramatisch of zielig te worden neergezet. Pijn hoort namelijk ook bij het leven, is er als een onlosmakelijk deel mee verbonden. Ieder mens draagt wel iets met zich mee. Daar werd ik mij al lezend onherroepelijk van bewust.

Zelf verbloem ik mijn pijn voor de buitenwereld. Ik probeer haar angstvallig verborgen te houden voor mensen die ik niet of nauwelijks ken. Boef ziet, voelt, hoort en verzacht mijn grootste verdriet(jes), mijn ouders weten ervan en een enkele vriendin. Voor mijn rubriek ‘(te) Gek’ heb ik inmiddels de nodige gesprekken gevoerd. De meest bijzondere en intieme wetenswaardigheden over mensenlevens kwamen mij ter ore. Verbaasd was ik dat de geïnterviewden het met mij wilden delen. Nog verbaasder was ik soms toen ik hoorde dat zij de schaamte voorbij waren en het aan het ‘grote publiek’ wilden vertellen. “Daar kan ik nog wat van leren!”, dacht ik bij mezelf. En ik dacht nog meer. Veel meer.

Misschien heb ik er wel veertig voor moeten worden om met vollere overtuiging in het leven te kunnen staan. Om mijn diepgewortelde verlangens uit te spreken na verlies, gemis en de nodige doodlopende wegen. Anderen hebben er vijftig voor moeten worden en weer anderen bereiken nooit dat punt dat ze het leven leiden dat ze willen. Deze wijsheden zijn tot mij gekomen door het leven heen, maar ook door de ‘(te) Gek’-gesprekken. Voor de komende twee maandagen heb ik de bijzondere verslagen al klaar staan. Of ik daarna ook weer stipt elke week een verhaal online zet, laat ik even open. Er hebben zich voldoende mensen gemeld, maar ik heb ook nog andere bezig- en werkzaamheden. Natuurlijk blijf ik mensen interviewen en benaderen, maar het tempo wordt misschien iets langzamer. De rubriek is nu in ieder geval opgestart en neergezet. Een droom is uitgekomen!

Het lijkt wel of ik de laatste tijd allemaal mensen tegenkom die hun masker afzetten. In ‘Gij nu’ worden ook verschillende keerpunten in het leven van de uiteenlopende personages beschreven. Misschien was de aanschaf van dat boek wel een roep van mijn diepste ziel. Dat ik eindelijk weer wilde lezen over zaken die er echt toe doen. De meest onthutsende ontdekking was nog wel dat ik dacht: ”Wauw, dit is mooi, dit is goed, dit is wezenlijk. Het raakt mij. Je hoeft zaken niet altijd mooier te maken dan ze zijn. Rauwheid en puurheid kan kippenvel bezorgen. Net als onvermogen. Misschien juist wel meer! Zou de tijd dan daar zijn dat ik ga schrijven over dat wat mij écht beroert? Dat ík míjn masker afzet?” Even later kwam ik tot bezinning. Een lach mag ook. Het hoeft niet altijd zware ernst te zijn die de scepter zwaait. Ik ben Rabarbara, die een glimlach toveren de moeite waard vindt. En ik kwam tot de slotsom dat het voor mij en-en is en niet of-of. Een lach én een traan. Daar staat Rabarbara voor. Zoet én zuur.

 

Je kiest een boek niet altijd per toeval uit om te lezen. Soms komt hij op het juiste moment in je leven. Om je iets te vertellen.

Je kiest een boek niet altijd per toeval uit om te lezen. Soms komt hij op het juiste moment in je leven. Om je iets te vertellen.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s