(te) Gek: Chanella van Koot

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

 

‘Als je iets anders wilt, dan kan dat. Je hebt altijd een keuze.’

“Eigenlijk weet niemand het,” bekent Chanella van Koot halverwege haar opmerkelijke verhaal. Ik ben verrast en voel me tegelijk vereerd dat ze Rabarbara heeft uitgekozen om haar ervaring kenbaar te maken aan de wereld. Ze legt uit waarom ze naar buiten treedt: “Ik wil graag aan anderen meegeven dat er de mogelijkheid is tot veranderen, als je dat wilt. Daarom ben ik in januari mijn Coachingspraktijk ‘Bewust worden’ begonnen. Om deze boodschap door te geven. Ik gun een ander ook een positieve verandering in zijn of haar leven.”

 

Uiteindelijk pijnvrij

“Van iemand met chronische vermoeidheid en met chronische pijnklachten veranderde ik in iemand die heel veel energie heeft en actief is. Eerst zei ik voornamelijk ‘nee’ tegen kansen die zich in mijn leven aandienden, want ik had de energie voor mijzelf nodig. Zo was het voor mij een hele opgave om naar een feestje te gaan. Een week van tevoren was ik dan bezig met het aanpassen van mijn planning en vaak duurde het nog tot twee weken erna voor ik hersteld was. Nu heb ik veel energie, ben ik pijnvrij, onderneem ik van alles en staat de wereld voor mij open. Deze verandering is gekomen doordat ik vanuit mijn werk als preventieassistente-plus in een tandartspraktijk de NLP (Neuro Linguistisch Programmeren) opleiding gevolgd heb in verband met het begeleiden van angstpatiënten. Tijdens deze trainingen ben ik mijzelf tegengekomen en heb ik me laten coachen. Deze coaching-sessies hebben een gedragsverandering bij mij bewerkstelligd, wat ze ook beogen. Ik ging anders naar mezelf en de wereld kijken en heb er rust en ruimte door in mijn hoofd gekregen. Uiteindelijk werd ik pijnvrij,” vertelt Chanella die van haar dertigste tot ongeveer haar vijftigste met pijn door het leven ging. Door deze ervaring is Chanella zo enthousiast geworden dat ze zelf de opleiding tot coach is gaan volgen. Chanella:”Ik kan zeggen dat ik nu een bevlogen coach ben, die anderen dezelfde groei gunt die ik zelf ervaren heb”.

 

Je kan veranderen

“Er gaat een hele geschiedenis aan vooraf van mij altijd maar schikken naar andere mensen. Door te leren dicht bij mezelf te blijven en mezelf af te vragen ‘wie ben ik?’ en ‘wat wil ik zelf?’ is mijn gedrag veranderd. Dit had ook effect op mijn omgeving.  Deze verandering is voor mij te gek,” zegt Chanella en ze vervolgt: ”Ik zeg weleens tegen mijn kinderen: ’Voor wat ik nu weet en kan heb ik vijftig jaar moeten worden. Ik hoop dat jullie het eerder ervaren.’ Verder zou het in mijn ogen geweldig zijn als kinderen opgroeien in een omgeving waarin een basis is van NLP.”

Chanella is ervan overtuigt dat iedereen die met iets worstelt en die wil veranderen geholpen kan worden: ”Als je iets anders wilt, dan kan dat. Je hebt altijd een keuze. Door je te laten coachen, is er een effect te bewerkstelligen, een gedragsverandering. Het is heel reëel dat je bereikt wat je wilt. Zo kunnen bijvoorbeeld lichamelijke klachten drastisch veranderen als je geestelijk anders in een situatie komt te staan. Als ik zie welke veranderingen er plaats vinden bij de mensen die ik coach, krijg ik heel veel energie. Daar doe ik het voor! Verder heb ik veel respect voor anderen die deze uitdaging met zichzelf aangaan.”

Tot slot zegt Chanella: ”Na al die jaren voel ik mij nu pas sterk genoeg om mij kwetsbaar op te stellen. Ik ben heel benieuwd naar de reacties op deze bekentenis.”

 

Chanella is blij dat ze de wereld aan haar voeten ligt.

Chanella is blij dat de wereld aan haar voeten ligt.

 

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl.

Advertenties

(te) Gek: Linda Commandeur

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

‘Ik wil opnieuw iets opschudden. Dat is mijn gekkigheid’

Ze durft zichzelf helemaal bloot te geven. Geen reserves. Geen façade. Gewoon de naakte waarheid. Linda Commandeur, inspirator op avontuur met haar bedrijf Gewoon! Commandeur, laat in het dagelijkse leven regelmatig het achterste van haar tong zien. Toch beweert ze: “Ik doe niet zulke gekke dingen als je denkt in termen van apart, gekkigheid of kattenkwaad. Toch vinden andere mensen mij vaak te gek. Ik doe gewoon normaal. Heel veel mensen houden zich in. Ze doen niet wat ze zelf belangrijk vinden, maar wat een ander van hen verwacht. Ik doe nu al jaren wat ik zelf wil en krijg daardoor veel voor elkaar.”

“In de Achterhoek wordt veel gezegd: doe maar normaal dan doe je al gek genoeg. Maar eigenlijk is normaal doen je niet aanpassen aan de ander. Eigenlijk is normaal zijn gewoon doen wat bij je past. Dit wordt soms gek gevonden, maar is eigenlijk te gek,” maakt Linda al snel haar punt.

In haar leven is Linda tegen de nodige weerstanden opgelopen, daarvan geeft ze een voorbeeld: ”In 2012 startte ik met BS22, de ideeënwerkplaats in Groenlo. In het begin riep dat veel vragen op. Mensen zeiden tegen mij ‘Denk je wel dat je dat kan?’ en ‘Daar zit toch niemand op te wachten?’ Er werden een heleboel redenen gegeven om het niet te doen. Ikzelf geloofde heel sterk dat mensen wél zaten te wachten op het delen van hun ideeën en een aanmoediging nodig hadden hierin. Nu is het een succes. Het is veel groter geworden dan ik ooit had durven dromen. En veel van de mensen die het in eerste instantie hun vraagtekens hadden, zijn nu helemaal om.”

 

Zichtbaar

In haar boek ‘Zo simpel is het dus wel’ schrijft Linda over gevoelige en persoonlijke dingen. Een keuze die ze bewust heeft gemaakt: “Ik deel dit omdat ik wil dat andere mensen bij zichzelf te rade gaan. Ik wil ze een spiegel voorhouden, zodat ze iets van zichzelf vinden en zelf iets gaan doen. Ik heb het absoluut niet geschreven om de lezer iets van mij te laten vinden. Een mooi compliment dat ik heb gekregen is dat het ‘eng herkenbaar’ is. Die persoon kon er nu niet meer onderuit om zijn dromen te gaan najagen. Met mijn boek wil ik ook laten zien dat als je echt iets wil, het ook kan. Er zijn altijd mensen bereid je te helpen.”

“Ik kijk met een positieve insteek naar kansen en mogelijkheden. Daardoor val ik ook op. Achterhoekers zijn vaak bescheiden. Ik vind dat zij best vaker kunnen zeggen waar zij trots op zijn. Bescheidenheid is goed in de zin van: niet lullen, maar poetsen. Of: met beide benen op de grond blijven staan. Maar als je daarmee ‘niet zichtbaar’ zijn bedoeld, ontneem je anderen en jezelf iets moois,” is Linda’s stellige overtuiging.

Tot slot lacht Linda:”Het is nu, na mijn boek, weer tijd voor nieuwe gekke dingen. Ik wil opnieuw iets opschudden. Dat is mijn gekkigheid.”

xxxxxx

Uiteraard heeft Rabarbara ook ‘Zo simpel is het dus wel’ gekocht en gelezen. Nieuwsgierig naar wat het met haar deed? Klik dan hier

 

Linda aan het speechen tijdens haar boekpresentatie van 'Zo simpel is het dus wel' (foto: Madelon Tijdink)

Linda aan het speechen tijdens haar boekpresentatie van ‘Zo simpel is het dus wel’ (foto: Madelon Tijdink)

 

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl.

Op avontuur na ‘Zo simpel is het dus wel’

Het leven is een droom die aan je voorbijtrekt. Een mooie droom als je de roep van je hart volgt en de wens die je vanuit je tenen uit wilt schreeuwen probeert te vervullen. Vaak luisteren we niet naar ons hart en onze tenen. Vaak worden we afgeleid door allerlei omstandigheden in de marge van ons leven. Vaak laten we ons van onze mooie plannen weerhouden door allerlei stemmetjes in ons hoofd. In haar boek ‘Zo simpel is het dus wel’ beschrijft Linda Commandeur hoe zij, na veel weerstanden, haar gedroomde leven leeft. Zij gunt ons allemaal zo’n leven. In haar boek lezen we haar proces, haar innerlijke strijd die ze uiteindelijk won. Een strijd die haar maakt tot wie ze is: een inspirator op avontuur.

Linda wil graag dat we met dat boek naar onszelf gaan kijken, dat we een blik in de spiegel werpen die ze ons voor wil houden. Nu wil het geval dat ik regelmatig in de spiegel kijk en dat een blik meer of minder voor mij geen enkel probleem is. Wat zie ik dan? Ik zie dat het boek mij duidelijk maakt dat elk mens een crisis of meerdere crisissen nodig heeft om te komen tot het punt waarin je eindelijk je eigen leven gaat leiden. Linda leek mij zo’n persoon die makkelijk door het leven danst, het tegendeel blijkt waar. Ook zij heeft de nodige strijden gevoerd. En als ik haar worstelingen lees, denk ik aan de vele die op mijn pad zijn gekomen. De vele stormen die ik het hoofd heb moeten bieden. En nu weet ik dat ik daarin niet alleen sta. Dat ook anderen min of meer gedwongen door allerlei omstandigheden de keuze voor zichzelf maken. Je wordt gevormd door de gebeurtenissen in je leven. Ze maken je, als je dat wilt tenminste, krachtig en sterk. Ze vormen je tot een mooier mens.

Ook ik probeer mijn droom te leven, te doen wat mijn hart mij ingeeft, ongeacht de mening van anderen. Ik ben al ver gekomen, lees ik. En ik lees ook dat er meer zijn die dit pad proberen te bewandelen. En ik lees dat het een succesvol pad is. Dan realiseer ik me dat ik nog maar aan de wieg sta van wat mij allemaal te wachten staat. Ongegeneerd jezelf zijn. Staan waar je voor staat. Zijn wie je bent. Ik ben ik, dat weet ik wel. Maar altijd ben ik bang wat jij ervan vindt. Altijd. Daar moet nu maar eens een eind aan komen. Jij kan de boom in met je mening en oordelen. Jij kan de pot op. Behalve als ook jij je droom najaagt en net als ik balanceert op de grens tussen hoop en wanhoop. Dan kunnen we samen op avontuur en lak hebben aan de rest van de wereld. Want er is hoop. Dat weet ik zeker. Dat voel ik tot in mijn tenen. Ga je mee? Mee naar het eind van de wereld, daar waar alles begint. Daar waar dromen werkelijkheid worden. Voorzichtig probeerde ik altijd al mijn droom te leven, maar vanaf nu met nog vollere overgave. Mijn droom mag er ook zijn. Dank je wel Linda!

Het boek van Linda Commandeur dat raakt! (foto: Madelon Tijdink)

Het boek van Linda Commandeur dat raakt! (foto: Madelon Tijdink)

Rauwheid en puurheid kan kippenvel bezorgen

Pijnlijk mooi. Door de eenvoud van dat wat gezegd wordt zonder het te beschrijven. Je proeft en voelt het tussen de regels door. De verhalen in ‘Gij nu’ van Griet Op de Beeck belichten de minder appetijtelijke kant van het leven op een smakelijke manier. We krijgen in elk van de vijftien verhalen een kijkje in het hoofd van diverse personages. Zo lezen we over hoop, wanhoop, miscommunicatie, eenzaamheid, onvermogen en andere zaken. De mensen worden tot in hun pijnlijkste kern uitgeplozen, zonder als dramatisch of zielig te worden neergezet. Pijn hoort namelijk ook bij het leven, is er als een onlosmakelijk deel mee verbonden. Ieder mens draagt wel iets met zich mee. Daar werd ik mij al lezend onherroepelijk van bewust.

Zelf verbloem ik mijn pijn voor de buitenwereld. Ik probeer haar angstvallig verborgen te houden voor mensen die ik niet of nauwelijks ken. Boef ziet, voelt, hoort en verzacht mijn grootste verdriet(jes), mijn ouders weten ervan en een enkele vriendin. Voor mijn rubriek ‘(te) Gek’ heb ik inmiddels de nodige gesprekken gevoerd. De meest bijzondere en intieme wetenswaardigheden over mensenlevens kwamen mij ter ore. Verbaasd was ik dat de geïnterviewden het met mij wilden delen. Nog verbaasder was ik soms toen ik hoorde dat zij de schaamte voorbij waren en het aan het ‘grote publiek’ wilden vertellen. “Daar kan ik nog wat van leren!”, dacht ik bij mezelf. En ik dacht nog meer. Veel meer.

Misschien heb ik er wel veertig voor moeten worden om met vollere overtuiging in het leven te kunnen staan. Om mijn diepgewortelde verlangens uit te spreken na verlies, gemis en de nodige doodlopende wegen. Anderen hebben er vijftig voor moeten worden en weer anderen bereiken nooit dat punt dat ze het leven leiden dat ze willen. Deze wijsheden zijn tot mij gekomen door het leven heen, maar ook door de ‘(te) Gek’-gesprekken. Voor de komende twee maandagen heb ik de bijzondere verslagen al klaar staan. Of ik daarna ook weer stipt elke week een verhaal online zet, laat ik even open. Er hebben zich voldoende mensen gemeld, maar ik heb ook nog andere bezig- en werkzaamheden. Natuurlijk blijf ik mensen interviewen en benaderen, maar het tempo wordt misschien iets langzamer. De rubriek is nu in ieder geval opgestart en neergezet. Een droom is uitgekomen!

Het lijkt wel of ik de laatste tijd allemaal mensen tegenkom die hun masker afzetten. In ‘Gij nu’ worden ook verschillende keerpunten in het leven van de uiteenlopende personages beschreven. Misschien was de aanschaf van dat boek wel een roep van mijn diepste ziel. Dat ik eindelijk weer wilde lezen over zaken die er echt toe doen. De meest onthutsende ontdekking was nog wel dat ik dacht: ”Wauw, dit is mooi, dit is goed, dit is wezenlijk. Het raakt mij. Je hoeft zaken niet altijd mooier te maken dan ze zijn. Rauwheid en puurheid kan kippenvel bezorgen. Net als onvermogen. Misschien juist wel meer! Zou de tijd dan daar zijn dat ik ga schrijven over dat wat mij écht beroert? Dat ík míjn masker afzet?” Even later kwam ik tot bezinning. Een lach mag ook. Het hoeft niet altijd zware ernst te zijn die de scepter zwaait. Ik ben Rabarbara, die een glimlach toveren de moeite waard vindt. En ik kwam tot de slotsom dat het voor mij en-en is en niet of-of. Een lach én een traan. Daar staat Rabarbara voor. Zoet én zuur.

 

Je kiest een boek niet altijd per toeval uit om te lezen. Soms komt hij op het juiste moment in je leven. Om je iets te vertellen.

Je kiest een boek niet altijd per toeval uit om te lezen. Soms komt hij op het juiste moment in je leven. Om je iets te vertellen.

 

(te) Gek: Annekée Cuppers

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

‘Onze maatschappij is strak georganiseerd: je moet van alles’

Ze ziet zichzelf als ‘the girl next door’ en kan niks geks ontdekken aan haar eigen persoontje. Hooguit dat haar drie puberende kinderen haar af en toe ‘raar’ vinden als ze in de supermarkt weer eens met iedereen staat te praten. Wel is ze overal enthousiast voor te krijgen en heeft ze bewondering voor mensen die ongeacht de mening van anderen hun eigen pad bewandelen. ”Ik vind die uitschieters wel spannend!”, vertelt Annekée Cuppers, werkzaam als secretaresse bij de Aldi en correspondent voor de Elna/Groenlose Gids.  Onlangs is ze haar eigen tekstbureau ‘Pen en papier’ gestart. “Nieuwe dingen moet je gewoon doen,” beweert ze, “dan zie je wel waar het schip strandt.”

Met iemand in de familie die zware psychische problemen heeft, spreekt ze uit ervaring als ze zegt: ”Ik vind altijd dat er zo snel lacherig wordt gedaan als iets afwijkt van het normale. Soms blijven mensen er rustig onder, anderen reageren juist overdreven agressief op voorvallen. Zo was er laatst een potloodventer in het nieuws. Hij toonde zichzelf aan jan en alleman en werd daarom in elkaar geslagen door buurtbewoners. Ik denk dan: ‘Zo’n iemand is ziek, die doet dat niet voor niks. Waarom helpt niemand hem?’”

 

Minder ruimte

Ook vindt Annekée:”Psychiatrische patiënten zijn heel kwetsbaar. De overheid bezuinigt op hulp in de psychiatrie en wil de patiënten weer in de maatschappij plaatsen. Ze moeten het dan veel meer zelf uitzoeken. Niet iedereen kan dat. Het lijkt wel of mensen die ’gek’ zijn ‘lekker los’ kunnen leven, maar juist zij hebben baat bij een goede structuur. En als ze alleen in de maatschappij staan, valt die weg. Onze maatschappij is strak georganiseerd: je moet van alles. Deze mensen passen daar niet in. Het lijkt wel of er steeds minder ruimte voor hen is.”

 

Ja zeggen

Anderhalf jaar geleden is Annekée’s blik sterk veranderd:”Ik ben tien maanden lang twee dagen in de maand in Amsterdam geweest voor een Schrijfacademie. Ik had namelijk een schrijfwedstrijd van Scheltema gewonnen. Daar kwam ik in aanraking met studenten Nederlands, journalisten en andere mensen die op hoog niveau schreven. Dat heeft mij zelfvertrouwen gegeven en sindsdien interesseert het mij minder wat anderen van mij denken. Ook heb ik er een open blik aan overgehouden. Vanaf dat moment heb ik overal ‘ja’ op gezegd. En dat heeft mij veel gebracht.”

 

Een mooie foto die Annekée speciaal heeft laten maken voor haar tekstburo 'Pen en Papier'

Een mooie foto die Annekée speciaal heeft laten maken voor haar tekstburo ‘Pen en Papier’

 

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl.