(te) Gek: Joske Elsinghorst-van Huet

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

‘Je kan niet je eigen meetlat op een ander leggen’

Sommigen verklaarden haar voor gek toen ze vorig jaar aangaf dat ze niet verder wilde in haar baan bij het Graafschap College. Als docente gezondheidskunde en sociale vaardigheden begon Joske Elsinghorst-van Huet daar haar loopbaan. Later werkte ze er als opleidingsmanager en maakte ze zich met name hard voor de leerlingen die het moeilijk hadden, die als ‘gek’ werden gezien. Er kwam een omslagpunt in haar leven en ze begon voor zichzelf met ‘Overal kansen’. “Ik word gelukkig van het bedenken van creatieve oplossingen en door mensen en situaties positief te beïnvloeden,” legt Joske haar drijfveren uit, ze vervolgt: ”Niks is gek. Als je in de schoenen van degene gaat staan die je gek vindt, snap je dat die persoon voor zijn eigen gevoel logisch bezig is.”

Joske’s leven staat bol van (te) gekke dingen. Tijdens het gesprek passeren er veel verschillende voorvallen de revue en worden er wijze woorden gezegd. De keuze voor dit verslag is gevallen op de verhalen uit haar persoonlijke leven, om te benadrukken dat ze niet gek, maar te gek is. Hoewel dat eerste natuurlijk helemaal niet erg zou zijn, want zoals ze zelf zegt: ”Iedereen is gek!”

 

Bouwkeet

“Ik vind het te gek dat ik mijn drie kinderen in mijn eigen gezin al elf jaar een solide basis heb kunnen geven. Dat is op zich al een feestje waard. Mijn man en ik zijn als ouders af en toe ook gek. We doen soms onverwachte en impulsieve dingen. Onze kinderen corrigeren ons daar tegenwoordig in. De hele tijd gekkigheid is voor hen te onrustig,” lacht Joske. Een van de gekke dingen die ze gedaan hebben, is het plaatsen van een bouwkeet op hun oprit. Joske: “Ik was bijna jarig, we waren bezig met het verbouwen van de oprit en het leek mij gewoon leuk om een keet te hebben. Zo gezegd, zo gedaan. We keken op google en zagen er een in Zelhem te koop staan. Ondanks onze volle agenda reden we er gelijk heen en we kwamen terug met een keet. Heel veel mensen in onze omgeving vonden het gek dat wij een keet op onze oprit plaatsten. Wij vonden het juist weer gek dat zij zich daar druk over maakten. Dat is echt iets typisch voor de Achterhoek: je druk maken om dingen die niks met jou te maken hebben. Eigenlijk ook wel grappig die reacties.”

 

Kronkels

Over haar gezin vertelt Joske:”We hebben een zoon met Asperger, maar wij vinden hem helemaal niet gek. Hij steekt zelf de draak met zijn ‘stempel’. Soms heeft hij een bepaalde gedachtenkronkel en dan vragen mijn man en ik hem om deze uit te leggen. Wij leggen hem dan uit hoe onze kronkel loopt. We veroordelen zijn kronkels nooit, die mogen er zijn. Onze kronkels komen meer overeen met die van de meerderheid van de mensen, die van hem wijken daar vaak van af. We willen onze kinderen graag leren zichzelf te blijven, maar vanuit onze eigen ervaring weten we dat je het jezelf daar vaak niet makkelijk mee maakt. We hebben leuke en aparte kinderen die ons ook veel leren over onszelf. Ik ben er trots op dat ze hun eigen koers varen, want met de meute mee gaan is vaak makkelijker. Ook ben ik wel eens verdrietig als ze zich daardoor alleen voelen. Voor pubers zijn dit soort zaken vaak ingewikkelder.”

 

Niet-oordelen

De ervaringen op werk en met haar gezin hebben Joske’s persoonlijke ontwikkeling gestimuleerd. Ze is recent tot het volgende inzicht gekomen: ”Je kan niet je eigen meetlat op een ander leggen. Je moet bij jezelf blijven en kunt niet oordelen over een ander als je niet in zijn/haar schoenen staat. Aan dit niet-oordelen heb ik heel veel. Toen ik zelf het oordelen los liet en met allerlei mensen in gesprek ging, vond ik het weer gek dat andere mensen dat niet deden. Zo werkt het elkaar gek vinden dus twee kanten op.”

Joske in de keet bij haar op de oprit tijdens de lancering van haar website 'overal kansen'.

Joske in de keet bij haar op de oprit tijdens de lancering van haar website ‘overal kansen’.

 

 

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl.

 

 

Advertenties

(te) Gek: DIT&DAT

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

‘Niets is te gek en alles is mogelijk!’

Broer en zus zijn ze. Dyon en Dorian Temming. Beiden bruisen ze van de ideeën. Die geven ze afzonderlijk vorm, maar ook samen. Zo is Dyon onlangs ‘Het Buitenburo’ gestart als conceptueel denker. Dorian timmert al een tijd als beeldend kunstenaar aan de weg en geeft cursussen en workshops met ‘StudioDAT’. Samen vormen ze sinds een jaar DIT&DAT, een denktank die ideeën uitwerkt en uitvoert. Dyon:“Ideeën die we afzonderlijk van elkaar hebben versterken we al brainstormend.” Met het reizende Art Brut festival dat ze willen organiseren zet het duo zich ook in voor mensen met een verstandelijke beperking. ”Wij willen graag dat de beperkte mens zich ook gewaardeerd voelt. Zij verdienen net zo goed een plekje in de maatschappij als wij,” aldus het tweetal.

De vraag die als eerste boven tafel komt is: wat is gek? Dyon:”Gek is iets wat buiten de maatschappelijke norm van wat normaal is ligt. Normaal is eigenlijk een soort van gemiddelde. Als je heel diep over de dingen doordenkt is eigenlijk helemaal niks gek.” Dorian heeft er een andere kijk op: “Eigenlijk is iedereen gek, want mensen uit verschillende kringen vinden elkaar allemaal gek. Als je elkaar eenmaal leert kennen, wordt die ander normaal.” Dyon vult aan: ”Dan komt er acceptatie of segregatie.”

 

Oermens

Dyon en Dorian hebben een broertje, Jurjen, met een verstandelijke beperking. Het contact met hem heeft hen veel gegeven. Dyon:”Je krijgt een bepaalde blik. Je oogkleppen vallen af, want iemand in je directe omgeving is anders dan de norm. Je gaat op een andere manier naar de wereld kijken.” Dorian: ”Mensen met een verstandelijke beperking vinden andere mensen nooit gek, hooguit niet aardig. En dan alleen als anderen negatief tegen hen of anderen doen.”

Jurjen voor zijn kunstwerken die hij ooit exposeerde bij Galerie Lodiek.

Jurjen voor zijn kunstwerken die hij ooit exposeerde bij Galerie Lodiek.

Omdat ze de beperkte medemens graag een hart onder de riem steken, is DIT&DAT bezig met de organisatie van een Art Brut festival. “Art Brut is kunst die gemaakt is door mensen met een verstandelijke beperking of psychische stoornis. Deze kunst komt echt uit het hart van de kunstenaars en toont ons een venster van hoe zij de wereld bekijken. Het is kunst van de oermens,” legt Dorian uit. Voor buitenstaanders is dit festival ook interessant. Zij krijgen zo een kijkje in de ziel van de ‘gekke’ kunstenaar. Waar ‘normale’ kunstenaars zaken kunnen verbloemen, laat de Art Brut artiest echt zien wie hij is, vindt Dyon. “Met dit festival willen we een stukje waardering in de maatschappij bewerkstelligen voor de beperkte medemens. Op deze manier doen zij iets wat een ‘normaal’ mens ook zou doen en leren ze trots te zijn op de resultaten die ze bereikt hebben,” verklaart de denktank hun inspanningen.

 

Niets is te gek

“Voorafgaande aan het uitvoeren van ideeën zit een drang om te creëren. Een drang om aan je plannen een uitwerking te geven. De wil om verschil te maken. De wil om iets wat jij belangrijk vindt op poten te zetten,” legt Dyon de drijfveren van DIT&DAT uit. Dorian knikt instemmend: ”En dat de mensen daar dan van genieten. Dit in beweging zetten van zaken is misschien voor andere mensen gek, maar voor ons doodnormaal. Omdat we het willen.” Dat alles al een keer bedacht is, geloven Dyon en Dorian niet. Het kan volgens hun nog gekker. “Niets is te gek en alles is mogelijk!” besluiten ze hun verhaal.

DIT&DAT

Voor DIT&DAT is niets te gek!

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl.

Nieuwe rubriek ‘(te) Gek’ gaat van start!

Soms moet je de koe bij de horens vatten en de zaken die je wilt aanpakken gewoon doen. Zo loop ik al een tijdje rond met het idee voor een nieuwe (vaste) rubriek op mijn blog die ik ‘(te) Gek’ wil noemen. In dit onderdeel wil ik in gesprek gaan met verschillende mensen over hun visie op en ervaringen met ‘(te) Gek’ zijn. Bijna overal in Nederland (en misschien zelfs in heel de wereld) heerst er een taboe op (te) gek zijn. “Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg!” is een veel gehoord credo.

Het is de bedoeling om met verschillende mensen van gedachten te wisselen over het fenomeen ‘(te) Gek’ zijn: hulpverlener, familielid of partner van een (te) gek iemand, cliënt, artiest, iemand met zelf te gekke ideeën of een kijk die anders dan anders is, een werkgever die (te) gekke mensen in dienst heeft of een teamleider die een (te) gek team aanstuurt. Je kan het zo gek niet bedenken!

Mocht ik nu veel mensen voor deze rubriek weten te strikken, is er het idee om een boekje van de blogs te maken. Kleinschalig en in eigen beheer uitgegeven. Om zo de mystificatie rond dit onderwerp een beetje te doorbreken.

Gisteren trok ik de stoute schoenen aan en heb ik een brief opgesteld mét een vragenlijst als handvat voor de gesprekken. Die heb ik naar een paar vrienden en bekenden gemaild waarvan ik dacht dat ze wel open stonden voor een gesprek over dit onderwerp. Binnen no time had ik al twee positieve reacties: DIT & DAT (broer en zus Dyon en Dorian Temming) en Annekée Cuppers (collega-correspondent bij Achterhoek Nieuws) wilden wel meewerken. Dus ik ga van start. Gewoon beginnen en kijken waar het schip strandt. Aankomende week beginnen de gesprekken!

Nu is het wachten of ik ook op mijn andere brieven nog een reactie krijg. Of op dit blog. Misschien wil jij ook wel met mij in gesprek over ‘(te) Gek’ zijn. Laat het mij gerust weten! Ik ben benieuwd of dit project van mij grotere handen en voeten krijgt. Dat zou wel leuk zijn! Of beter gezegd: dat zou te gek zijn!

 

Loesje

 

Een liedje dat goed past bij deze rubriek!

Poef! Mijn woorden raken jou!

Kan je als mens de wereld veranderen? Kan je het verschil maken tussen goed en kwaad? Kan je in de wereld die steeds maar doller door draait mensen raken met een blije boodschap in hun hart? Deze vraag stel ik mezelf op deze druilerige zondag. Ik heb al een blog geschreven. Ik heb al een broodje ei op. En nee, ik heb nog niet gestofzuigd. Dat doe ik morgen.

Hoe kom ik toch in deze ‘ik wil van betekenis zijn’ modus? Het begon allemaal met de uitzending ‘Cultuurbarbaren’ van het programma Tegenlicht dat ik vanmiddag bekeek. Samen met DIT&DAT ben ik aan het brainstormen over een ‘Vrije Soos’ in Lichtenvoorde. Zij kwamen met het filmpje aanzetten als eerste gespreksonderwerp voor de bijeenkomst op 25 november in Den Diek. ‘Leuk!’ dacht ik toen ik het las. ‘Nodig!’ vond ik toen ik het gezien had. Het gaat over een nieuwe vorm van kunstenaarschap. De kunstenaars die zich engageren met de werkelijkheid om zich heen. Nieuwe pioniers.

Er zijn mensen die het verschil kunnen maken. Er zijn mensen met een boodschap die ze uitdragen vanuit de volste oprechtheid van hun hart. Dan denk ik aan de mannen van TweeFM die met hun liedjes in dialect de boodschap ‘Lief zijn’ verkondigen, dan denk ik aan de mensen van de Oost Gelrese Uitdaging die de wereld een beetje mooier willen maken door maatschappelijke organisaties en het bedrijfsleven te verbinden. Dan denk ik aan…ja, aan wie en wat denk ik nog meer? Er zijn genoeg mensen in mijn omgeving die willen bijdragen aan een positievere wereld. Ikzelf doe het door over kleine en grappige voorvallen in mijn rabarberleventje te bloggen. Een glimlach is soms meer waard dan een maandsalaris.

‘Everybody knows what’s going wrong with the world, but I don’t even know what’s going on in myself,’ zingt The The in hun liedje ‘Slow emotion replay’. ‘With no explanation to this earth we fall, on hands and knees we crawl’ klinkt er later in de song. En dat is het nu net. Iedereen doet maar wat. We kruipen op handen en knieën rond, hebben overal een mening over, maar wat we zelf echt, echt, echt voelen/willen/vinden is verstopt onder een grote laag stof. Laten we nu gewoon lief zijn voor elkaar en onze mooie dromen najagen! Maar dat kunnen we niet. We raken verstrikt in een web van macht, geld en andere –eigenlijk- er niet toe doende zaken. We dwalen af van dat wat we in de kern zijn en worden klonen van andere mensen uit onze omgeving.

Kan ik daar wat aan doen? Of liever gezegd: wil ik daar wat aan doen? Mijn bereik is niet zo groot en een leiders- of voortrekkersrol is niet voor mij weggelegd. Zo goed ken ik mijzelf wel na al die jaren op deze aardkloot. Maar wat ik wel kan is woorden geven aan dat wat ik voel, zie en ervaar. Dat is mijn kracht. Dat is mijn gave. Ik wil met mijn –weliswaar beperkte- mogelijkheden toch iets doen. Geen woorden maar daden zeggen ze wel eens. Maar mijn daden zijn woorden. En mijn woorden raken jou. Poef!

 

 

Hier de link naar het programma dat mij in zo’n overpeinzende stemming bracht:

http://www.vpro.nl/programmas/tegenlicht/kijk/afleveringen/2016-2017/cultuurbarbaren.html

En dit is het liedje dat mijn stemming van het moment goed weergeeft:

 

De witte chocoladeletter opoffering

De r zit alweer een tijdje in de maand. Dat betekent dat de chocoladeletterrrr ook al volop te verkrijgen is. Dit jaar heb ik er nog geen gekocht. Wat al een applausje op zich waard is.

Ze zeggen dat vrouwen gek worden van chocolade. En aangezien ik op en top vrouw ben, is dat wat ‘ze’ zeggen ook op mij van toepassing. Als er chocolade in huis is, maakt niet uit in welke vorm, dan maak ik dat gelijk soldaat. Jammie, jammie. Wat smikkel en smul ik daar dan van. Met name witte chocolade vind ik lekker. Boef heeft een voorkeur voor puur, wit lust hij niet.

Uit zelfbescherming, want helemaal tonnetjerond wil ik niet worden, koop ik nooit chocolade. Als ik onverhoopt van iemand wat krijg, verstopt Boef het op een plek in huis die alleen bij hem bekend is. Ik word dan (onder luid protest) op rantsoen gezet.

Soms ontkom je er niet aan om toch chocolade te kopen. Zo had ik een paar jaar terug een feestje waarop ik iedereen wilde verrassen met een letter van de Sint. Bij de Lidl kocht ik ze in allerlei kleuren. Thuis gekomen ging ik ze met een ander klein cadeautje erbij inpakken. Wat keek ik uit naar het feestje! Eenmaal klaar met cadeaupapier en strikken zag ik dat ik een letter over had. Een witte. In gedachten handenwringend verheugde ik mij op de dag die volgde. Mijn chocoladeverslaving kon ik weer eens uitgebreid gaan botvieren. Ik verstopte de letter voor Boef, want dit zou mijn geluksmomentje worden. Op zijn commentaar zat ik niet te wachten.

De volgende dag kwam ik na een stormachtige werkdag bij de post thuis. Ik zette een pot thee en ging naar de plek waar ik de chocoladeletter had verstopt, alleen bij mij bekend. Ik keek en keek en keek. Geen letter te bekennen. Had ik hem dan in mijn tas laten zitten? Nee. Ook daar lag hij niet. Even dacht ik dat ik gek was geworden, maar toen ik Boef er op aansprak toen hij thuiskwam, lachte hij een mysterieuze lach. ‘Het zal toch niet….’, dacht ik, maar ja hoor: Boef had de geheime plek gevonden en mijn witte letter, die hij niet eens lust, opgegeten. “Het was een opoffering. Speciaal voor jou,” probeerde hij zijn gruwelijke daad te vergoelijken. Ik ontplofte.

Het is wel duidelijk dat ik niks stiekem kan doen, want Boef heeft het gelijk in de smiezen. Gelukkig ‘mag’ ik van hem wel hagelslag op mijn brood. Bij de Albert Heijn is tegenwoordig ook een pak met alleen witte hagels te koop. Als je er te veel boterhammen van eet, gaan je tanden er zeer van doen. Zo zoet. Maar voor nu een mooi alternatief voor de chocoladeletters, waar ik naar smacht, maar die ik niet koop. Hoezo een sterke vrouw? Of gewoon bang voor Boef’s ongezouten mening? Wie zal het zeggen?

 

De witte hagelslag die pijn aan mijn tanden doet als ik er teveel boterhammen mee eet.

De witte hagelslag die pijn aan mijn tanden doet als ik er teveel boterhammen mee eet.

 

Kleren maken de vrouw

‘Als het morgen regent, ga ik niet,’ zei ik heldhaftig tegen Boef. Vanochtend werd ik wakker en stond mijn hoofd echter naar daadkrachtig ondernemen. Weer of geen weer: ik moest en zou naar Harreveld fietsen om bij Borduuratelier Waenink de pas gekochte kleren af te geven om er mijn beeldmerk op te laten borduren. Het zat stevig in mijn kop. Liever gisteren dan vandaag. Bij het krieken van de dag stond ik al te springen naast ons bed en kon ik haast niet wachten tot ik hét telefoontje had gepleegd. Of ik vanochtend langs kon komen met mijn spullen en mijn vraag over wenkbrauwen en wimpers persoonlijk kon stellen. En ja, dat kon.

De regen in mijn poncho trotserend (als postbezorger ben ik immers alles gewend) trapte ik in een rap tempo door de schone natuur. Het kon me niet snel genoeg. Eenmaal bij Waenink aanbeland, bleek dat mijn wenkbrauwen en wimpers probleem verholpen kon worden. Ik had namelijk ook zwarte kleding uitgezocht en daarbij zouden de details die in het zwart waren in het niet vallen. Met Boef had ik al over oplossingen nagedacht: een witte wolk er omheen, of toch een embleem ervan maken. Mirjam zei echter heel simpel: ’We kunnen de wenkbrauwen en wimpers ook een tint lichter dan zwart maken, donkergrijs, dan vallen ze wel op!’ Perfect! Ideaal! Voor alles is een oplossing! Ik vertelde waar ik op de kledingstukken het beeldmerk wilde en we beklonken de zaak. Gelukzalig fietste ik weer naar huis. Dit keer scheen de zon en keek ik met een verlicht hart naar de goudgele herfstkleuren.

Nu is het wachten op het resultaat. Ergens volgende week zijn de kledingstukken klaar. Ook voor Boef laat ik een T-shirt maken. En voor Nina, mijn nichtje van één. Het zal mij benieuwen. Geduld is nooit mijn sterkste kant geweest, maar ik zal het nu maar toch weer moeten hebben. Rustig aan. Voor alles is een tijd. En als ik ‘de buit’ binnen heb, zal ik jullie een mooie foto laten zien van mij in mijn Rabarbara outfit. Kunnen jullie vast ook niet op wachten. Kleren maken de vrouw.

Rabarbara

Het beeldmerk waarbij de zwarte wimpers en wenkbrauwen in het niet vallen op een zwart kledingstuk. Gelukkig is er voor alles een oplossing!