Brieven van Meester Marius

Rabarbara is blij! Naar aanleiding van mijn vorige blog kreeg ik veel reacties. Een wel hele leuke is van mijn jeugdvriend Marius. Hij kroop na het verschijnen van mijn typsel gelijk achter zijn typemachines om brieven aan mij te tikken. Een heuse correspondentie is geboren, want zoals jullie wel zullen begrijpen ga ik Meester Marius (zo noemt hij zichzelf tegenwoordig) mooie brieven  terugtypen. Hij moet zijn brievenbus de komende tijd maar goed in de gaten houden! Het zal mij benieuwen of we onze ‘jeugdstrijd’ aangaande het patent op een gemaakte geniale uitvinding eindelijk kunnen uitpraten. Het valt mij trouwens mee dat hij mij nu geen ‘spin’ meer noemt! Rare bijnaam eigenlijk, want we verzamelden voornamelijk slakken waar we ‘hardloopwedstrijden’ mee deden.

Van zijn brieven en typemachines heeft Meester Marius mooie foto’s gemaakt die ik met trots met jullie deel. Wordt vervolgd.

 

De brief de Meester Marius achter zijn Olympia aan mij typte.
De Olympia Monica de Luxe van Meester Marius
De brief van Meester Marius in de Olympia
De oude Vendex 800 van Meester Marius.
Een bericht van Meester Marius in de oude Vendex 800.
De elektronische schrijfmachine van Meester Marius.
Een brief op de elektronische schrijfmachine van Meester Marius.

(te) Gek: Lidy Nienhuis

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

 

‘Als ik schilder, verdwijn ik in mijn schilderij’

Schilderen is haar grootste passie. Als kind tekent ze al de kleuren van de hemel. Daarnaast haakt, breit, maakt ze sieraden en geniet ze volop van de natuur. Lidy Nienhuis (56) is een echte creabea; vervelen komt niet in haar woordenboek voor. Door de weeks is ze werkzaam bij Estinea en doet ze vrijwilligerswerk bij ‘Het Centrum’ van Perron 8. Daarnaast is ze flexwerker bij Amnesty.

 

Serge

“Schilderen is heerlijk. Als ik schilder ben ik alleen daarmee bezig. Alles valt dan van mij af,” vertelt Lidy gelukzalig. Ze schildert voornamelijk portretten en dieren. Dit doet ze aan de hand van foto’s die ze mooi vindt. Ook in opdracht. Een wel heel speciaal schilderij is van haar overleden hond Serge, een Cavalier King Charles-spaniël. Hij was haar lievelingshond. Ze kocht hem toen hij bijna één was. Vanaf het begin hadden ze een speciale klik. Hij kwam bij de eerste ontmoeting gelijk op haar schoot zitten. Jaren na zijn dood schildert ze hem (in 2012). Als door hogerhand ingegeven. De gedachte aan Serge ontroert haar nog steeds.

Het schilderij dat Lidy van haar lievelingshond Serge heeft gemaakt.

Verdwijnen

Als kind tekent Lidy veel, maar op de middelbare school wordt het minder. In de jaren ‘90 pakt ze het weer op met meerdere aquarel- en later ook acrylcursussen. Vanaf 2003 volgt ze lessen bij Astrid Vredegoor. Eerst bij het KVT, later bij Atelier The MAD House. Bij Astrid leert ze werken met olieverf en dat is het voor haar helemaal, omdat olieverf een hele rustige manier van werken is en de verf niet aan de penseel droogt. Ook thuis is ze in de weer met penselen en verf. Dit doet ze alleen als ze een paar uur achter elkaar kan doorwerken, want, legt Lidy uit: ”Als ik schilder, verdwijn ik in mijn schilderij.”

 

Geluksgevoel

Haken en breien is iets wat Lidy altijd gedaan heeft en gewoon tussendoor oppakt als ze eventjes een momentje heeft. Ze kan het namelijk op de automatische piloot en vindt het lekker ontspannend. Lidy: “Op mijn twaalfde breide ik mijn eerste rode schipperstrui, met wat hulp van mijn moeder. Handwerken is verrukkelijk. Ik moet het elke dag even gedaan hebben. Het geeft mij een geluksgevoel. Net als mijn vrijwilligerswerk bij ‘Het Centrum’. Daar verzorg ik samen met andere vrijwilliger voor mensen met een beperking een workshop sieraden maken. Als ik zie hoe blij ze zijn met hun creatie ben ik trots. Daar doe ik het voor. Die blije gezichten.”

Opdrachten

Lidy staat altijd open voor schilder- of haakopdrachten. Mail haar gerust op: leolidy.nienhuis1@kpnmail.nl

 

Lidy gaat helemaal op in haar schilderij als ze schildert.

 

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl.

 

 

Start van typ-je-lief

Brieven krijgen is leuk! Een fan van post ben ik altijd geweest. Als tiener had ik veel penvriendinnen en als jongvolwassene stuurde ik veel mensen om de haverklap kaartjes met een lieve, persoonlijke of grappige boodschap.  Met de regelmaat van de klok kreeg ik antwoord terug. Als er bij mij wat in de brievenbus valt, maakt mijn hart na al die jaren nog steeds een vreugdedansje.

Vandaag de dag wordt er door de komst van internet nog maar weinig met de post verstuurd. Terwijl het juist zo leuk is om een fysieke brief of kaart te ontvangen. Zelf stuur ik af en toe nog steeds kaartjes, maar veel minder vaak dan vroeger. En dan niet met Kerst. Nee. Gewoon tussen de bedrijven door, als niemand het verwacht.

 

De voorkant van de kaart die Marja mij gaf.

Een tijdje terug kreeg ik van Marja een kaart met het verzoek om haar terug te schrijven om zo de nieuwe Plien en Bianca te worden. Natuurlijk was ik gelijk enthousiast, maar ik moest even broeden op de juiste vorm.

 

De persoonlijke tekst van Marja

 

Nadat het idee even in de week had gelegen kwam ik op een leuk idee: ik ga haar niet terugschrijven, maar terugtypen op de typemachine die ik pas via Marktplaats op de kop heb getikt. En dat doe ik dan op mooi, gekleurd papier, in een nette enveloppe, met een postzegel van mijn Rabarbara Pen en voorzien van een lakzegel met mijn logo (gekregen van Boef voor mijn verjaardag). Zo wordt alles heel persoonlijk en sta ik bewust stil bij Marja aan wie ik bijna foutloos de volgende brief typ:

 

De eerste brief die ik bijna foutloos aan Marja typ.

Het lijkt mij leuk om de persoonlijke post weer nieuw leven in te blazen.  Daarom het ik typ-je-lief bedacht. Dus naast deze correspondentie met Marja, die ik uiteraard hier op mijn blog ga delen (oude gewoontes gemixt met nieuwe techniek), ben ik op zoek naar mensen die leuke, grappige, serieuze op maat gemaakte en verrassende post van mij willen ontvangen of iemand een door mij getypte en daarmee bijzondere brief willen sturen. Omdat ik niet van de wind kan leven, vraag ik hiervoor 4,95 euro. Daarvoor krijg  je:

  • een persoonlijk getypte brief op gekleurd papier
  • een nette enveloppe
  • een Rabarbara Pen postzegel
  • een Rabarbara lakzegel op de enveloppe

Als je zelf een brief wilt typen op mijn typemachine of hulp wilt bij het schrijven van een persoonlijke brief ben je welkom in mijn kantoor. De kosten daarvan gaan in overleg. Voor een hele correspondentie met mij gelden speciale tarieven.

 

De attributen die ik gebruik voor typ-je-lief

 

 

 

 

 

 

 

Rabarbara tentoongesteld op Erfgoedfestival

Wow! Wat hang ik levensgroot op station Ede-Wageningen (tot en met 22 juli)! En dan ook nog in het provinciehuis Arnhem (23 mei – 13 juni) en Marechausseemuseum in Buren (16 juni-2 september). Ik had er geen idee van dat het Erfgoedfestival zulke grote borden zou maken.

Informatie over de tentoonstelling ‘Over Grenzen’ op station Ede-Wagenigen.

 

Rabarbara staat trots onder haar foto op station Ede-Wagenigen.

(te) Gek: TweeFM

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

“Als je een avond met ons hebt doorgebracht kom je erachter dat we net mensen zijn met een gewoon leven.”

 

TweeFM staat bekend om hun enthousiaste en doldwaze optredens. Marcel Schepers en Eric Heutinck draaien voor een lolletje hun hand niet om. Hun krukken staan op een rood vloerkleed en de muziekstandaard is versierd met een vrolijke slinger bloemen. Met de grapjes en vertellingen die ze tussen de liedjes door maken, krijgen ze de lachers op hun hand. Naast huppelige liedjes hebben ze nummers waarbij ze ook de serieuzere onderwerpen aansnijden. Liedjes met een boodschap, maar wel met een overduidelijke kwinkslag. Je moet namelijk plezier in het leven hebben. Altijd en overal. Voorbeelden hiervan zijn liedjes over een vluchteling, het niet kunnen huilen, de dood van een vader en een persoonlijke crisis.

 

Professioneel ingesteld

“Hoe te gek we zijn, is niet te beschrijven,” lacht Eric, “Het is te gek om te gek te zijn. Hoezo ben je dan gek?” Marcel weet: ”Mensen kijken ons vaak wel gek aan als ze ons voor het eerst zien vanwege onze hoofddeksels en rekwisieten.” Dat is helemaal niet nodig vinden de mannen, want: “Als je een avond met ons hebt doorgebracht kom je erachter dat we net mensen zijn met een gewoon leven.” Marcel en Eric vinden het te gek dat ze muzikant zijn. Ze zijn professioneel ingesteld met een wil om iets te presteren en willen hun publiek graag iets moois voorschotelen.

 

Dood

Eric heeft afgelopen seizoen een heel speciaal lied voor Marcel geschreven. Het heet: ‘Vader, wi-j hebt ow loaten waaien’. Het is opgetekend naar aanleiding van het overlijden van diens vader. Eric wilde Marcel graag iets persoonlijks geven en had zijn hoofd over een uniek gebaar gebroken. Uiteindelijk kwam dit lied uit zijn handen en gitaar en stuurde hij het Marcel toe tijdens de eerste nagedachtenis van zijn vader. Marcel was er erg ontroerd door.

Eric :”Wat is er mooier dan een tot vriend verworden kennis uit Zieuwent te verblijden?” Dit lied heeft echter wel een kwinkslag, want de dood hoort bij het leven. “Je moet genieten van wat je nu hebt,” zegt Eric, “In het lied wordt in genot en met waarde afscheid genomen van Marcels vader. Met plezier en een lach.”

 

Ongekende lading

Het toeval wil dat de mannen onlangs het lied ‘Donderdag de 13e’ hebben gemaakt over een ‘te gekke’ dag. Dit lied is voor meerdere interpretaties vatbaar en er komen drie mooie lijnen in samen: (1) Marcel die een aangrijpend persoonlijk verhaal in liedvorm schrijft en (2) Eric die speciale akkoorden met input van (3) Sandra Vanreys speelt. Het lied heeft een ongekende lading en wordt met veel passie en emotie gezongen en gespeeld. Luister en oordeel zelf.

Optredens

Wil je een te gek optreden van TweeFM bijwonen? Dat kan:

Zaterdag 23 en zondag 24 juni: Farm & Country Fair in Aalten

Zondag 1 juli: Twents Songfestival in openluchtmuseum Ootmarsum

Woensdag 1 augustus: ‘Theater Onder de Molen’ in Vorden met ‘Zo kan’t’

 

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl.

 

Fotoalbum Rabarbara’s Pen Op Avontuur

Het was een pittig klusje, maar ik heb het met plezier voor elkaar gekregen. Er is nu een fotoalbum van Rabarbara’s Pen Op Avontuur! Ik heb de foto’s van afgelopen jaar verzameld, in het boek gezet en van onderschrift voorzien. Graag wil ik iedereen bedanken voor hun bijdrage. Zonder jullie had de pen nooit zoveel avonturen beleefd! Natuurlijk mag de pen nog steeds op avontuur gaan. Graag zelfs! Misschien maak ik volgend jaar nog wel een album ervan. Op het moment ben ik aan het broeden op iets anders ludieks. Genoeg ideeën. Welke gaat het halen? Wordt vervolgd.

Nieuwsgierig naar het album? Klik op de link!

https://www.albelli.nl/onlinefotoboek-bekijken/e5ba2384-218d-433f-a04d-5f7e6c7e21fe

Een collage van de foto’s van Rabarbara’s Pen Op Avontuur.

 

 

(te) Gek: Patricia Rack

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

 

“Als ik opnieuw geboren zou worden, zou mijn rechtervinger een potlood zijn!”

Haar haakwerken, tekeningen, schilderijen en keramiek zijn net zo kleurrijk als zijzelf. Patricia Rack (46) heeft regenbooghaar, draagt grappige kleding en is een blij persoon. “Ik gebruik altijd vrolijke kleuren. Ik houd niet van zwart. Dat is zo triest,” licht ze haar uitbundigheid toe. Na wat omzwervingen heeft ze de kunstacademie in Kampen gedaan, waar ze de richting schilderen koos. Op haar dertigste kwam ze erachter dat ze de spierziekte Limbgurdel had, waardoor ze min of meer gebonden is aan huis. Op het moment doet ze vrijwilligerswerk bij de Kringloop en volgt ze al 17 jaar keramieklessen bij Kreatief in Vrije Tijd (KVT).

 

Natuurlijke creativiteit

Alles wat Patricia maakt is een eigen ontwerp en doet ze uit het hoofd. Er is maar weinig waar ze een eigen patroon voor heeft. Geen twee dingen zijn hetzelfde. “Als ik opnieuw geboren zou worden, zou mijn rechtervinger een potlood zijn!”, zegt ze over haar natuurlijke creativiteit, “Mijn werken ontstaan vanzelf. Ik begin ergens mee en het groeit gewoon. Ik weet van tevoren niet wat ik ga maken. Soms gaat het wel een bepaalde richting op, omdat ik ook met gerecyclede materialen van de Kringloop werk.”

 

Mutsen

Ze haakt veel mutsen. Iets wat ze leuk vindt om te doen, want: ”Een muts is niet zo’n groot project. Een simpele muts heb je wel in een dag af. Met een deken ben ik soms maanden bezig.” Op het moment is ze bezig met het maken van zorgpoppetjes. Bij Ria Stof en Sier is ze in een groep van tien mensen bezig met het haken voor het goede doel. De poppetjes hebben een mond met een rits. Een kind kan daar dan zijn opgeschreven zorg in doen. De pop eet dan als het ware de zorg van het kind op. Of de moeder kan het briefje een keer onopvallend pakken. Dan weet ze ook waar haar oogappel mee bezig is in zijn hoofd.

 

Een van de kleurrijke zorgpoppetjes die Patricia gehaakt heeft.

 

Tegendraads

Patricia vind zichzelf wel een beetje tegendraads: ”Als de richting van de massa mij niet bevalt, ga ik wel de andere kant op. Ik vind het ook wel leuk als iets anders is dan anders. Dan is het in ieder geval niet cliché.” Haar lievelingskleur is groen en ze is gek van Japanse rockmuziek en dan met name van ‘The Gazette’. De muziek vindt ze anders dan de westerse muziek en de clipjes hebben rare humor en zijn maf en kleurrijk, net als haar schilderijen. “Ik vind niet gauw iets gek. Ik denk misschien verder door dan anderen. Sommigen vinden neuspeuteren al gek,” besluit Patricia haar bijdrage voor deze rubriek.

Soms exposeert Patrica of staat ze op markten.

Patricia met een mooie gehaakte muts.

 

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl.