Geeft unieke woorden aan nieuws, persoonlijke én creatieve verhalen.

Rabarbara is van vele woordmarkten thuis: ze interviewt en verslaat voor Achterhoek Nieuws, schrijft columns voor Trikker, geeft een schrijfcafé in de Bibliotheek Oost-Achterhoek, gaat op pad met haar typemachine voor live proëzie en beleeft avonturen met haar pen. Op dit blog zijn al haar zoete én zure verhalen te lezen, want goed klaargemaakte rabarber verenigt beide uiterste smaken tot een heerlijkheid in zich. Zo ook Rabarbara die graag op reis gaat met haar eigen woorden, maar jou ook met liefde helpt in de zoektocht naar de jouwe.

Onderstaand filmpje is gemaakt door Paul van Druten voor zijn Ruïne Sessie.

Rabarbara schrijft zoete én zure woorden. Foto: Krang Creaties.

Symbolische Noordpool

Jaja. Het waren me toch een paar stormachtige weken. Eigenlijk was ik van plan geweest de stilte op te zoeken bij Working Silence van Anjet van Linge, maar vanwege corona is dat verschoven naar een ander en passender moment dat nog nader te bepalen is. Ik wilde de weg naar binnen afleggen en mijzelf afvragen waar ik (in vredesnaam?) mee bezig ben en wat mij drijft. Niet dat ik als een kip zonder kop rondren. Welnee. Dat niet. Ik ben juist heel gefocust. Op een punt achter de horizon dat ik zelf niet eens kan zien, maar waar ik wel naartoe gedreven word. Ik wil weten wat het is, wat mij allemaal te wachten staat. Maar het is en blijft een mysterie. Ik voel mij als de naald van een kompas die gericht is op de Noordpool. Ik weet alleen niet wie of wat mijn Noordpool is en waar ik naartoe ga. ‘k Voel alleen een enorme drive om verder en verder te gaan. Ook al lig ik af en toe uitgeteld op de bank in een versleten T-shirt en een onderbroek met gaten. Ook al zie ik het allemaal af en toe even niet zitten en weet ik niet waarom ik doe wat ik doe. Maar ik heb geen keus. De drang om voort te schrijden, te doen en te schrijven is sterker dan de gêne en vraagtekens over mijn soms dubieuze gedrag. 

De kracht van het onkruid

Verzinhoofd verder uitwerken en uitdragen hoort bij mijn toekomstplannen en de kans om dat te doen in de kerk, gezondheidszorg, (open) podia, schrijfwereld en andere welwillende plekken ook. Het avontuur is allang begonnen. Denk aan mijn optreden in Miste een tijdje terug. Een bevriende dominee in Zeeland liet mij laatst zijn preek afmaken over Bijbels tuinieren en de kracht van het onkruid. Een hele eer en ervaring. Doodeng, maar heerlijk om je zo gedragen te voelen door de akoestiek van het goddelijke gebouw. Mijn woorden galmden na. Ook in mijn eigen hoofd, want ik kreeg ze terug en schrok ervan. Net als de toehoorders. Die er ook niet allemaal raad mee wisten.

Onverwoestbare droom

Of ik als Lichtfladderaar in God geloof? Of de Eeuwige voor mij bestaat? Ik weet niet welke hogere macht ik aanbid. Of nee. Aanbidden is niet het goede werkwoord, eerder intens voelen en diep in mij dragen. De drang naar dat punt achter de horizon komt van binnenuit, zit in mij genesteld als een onverwoestbare en stormachtige droom die zich herhaalt en steeds meer loswoelt en daardoor stukje bij beetje helderder wordt. Hij laat mij zien wat ik moet doen. En ik doe het. Gewoon. Omdat het kan. Maar meer omdat het moet.

Noordpool

Ik hou er niet van om te zeggen dat ik geloof dat er ‘iets’ is tussen hemel en aarde. Het klinkt zo nietszeggend. ‘Iets’ heeft voor mij een te holle omvatting voor dat wat de grootsheid van de kracht is of krachten zijn die het leven sturen. ‘Iets’ is te klein en te nietig. Al is het wel zo dat we steeds maar een glimp (iets) van de toekomst zien en een fractie van ons leven ervaren. Waar ga ik naartoe? Om eerlijk te zijn: ik heb geen idee. En weet je, het maakt mij ook niet uit. Niet meer uit moet ik zeggen. Natuurlijk wil ik de toekomst kennen, natuurlijk wil ik mijn verleden uitwissen. Natuurlijk haat ik soms het nu en wil ik dat alles voorbij is wat zich ongevraagd aandient. Maar ik heb er mee te dealen en geef de illusies en suggesties die soms in mijn hoofd spoken handen en voeten. Ik geef op dat ik alles maar wil weten en kennen. Niet alles hoeft volgens plan te verlopen. Al lijkt dat soms wel heel makkelijk, maar je beleeft veel meer als je je rigide sturing laat varen. Als je reageert op wat zich aandient. Ik bedank voor een ongedroomd leven. Ik bedank voor leven volgens andermans wetten. Ik slijp de naald van mijn kompas tot een schitterende wegwijzer en volg hem naar mijn symbolische Noordpool en vraag mij af waarom ik dat in vredesnaam doe. Het antwoord blijf ik mijzelf en jou schuldig. Mijzelf meer dan jou. En jou meer dan een ander.

Rabarbara die gedreven wordt naar een punt achter de horizon. Foto: Anja Onstenk

Vadertje Tijd en mijn grijze haren

Ware verhalen schrijven. Je ware gezicht laten zien. Plus en min. Of min en plus. Het is iets wat ik de laatste tijd erg nastreef. Alleen soms zijn de emoties zo intens dat de weg naar het papier te lang is. Je hoofd raast als een gek, je hart is een storm en jij, jij probeert de balans te bewaren om toch nog maar deel te kunnen nemen aan het leven van alledag. 

Bezinnen

Er zijn mensen die pleiten voor de scherpte van het woord. De lading van het moment. Pats! Kaboem! Je leeft nu! Maar op zulke ogenblikken kan je jezelf verliezen en dingen doen waar je later spijt van krijgt. Vaak is het goed om even een pas terug te doen en je te bezinnen. Waarom voel ik mij zoals ik mij voel? 

Overwaaien

Als ik mij een orkaan voel, kan ik niet schrijven. De woorden geven dan niet mij weer, maar de woest waaiende wind die alles door elkaar blaast. De woorden zijn dan niet mijn waarheid, maar die van de omgeving die aan het razen is. Even wat anders doen, even tot bedaren komen. Proberen in het oog van de storm te raken en wachten tot hij overwaait. Want alles waait over, met of zonder schade. 

Grijze haren

Ik weet dat ik soms ongeduldig overkom en kan drammen als een klein kind, maar vergis je niet. Mijn grijze haren lijken misschien misplaatst, maar ze laten zien dat ik toch al wat jaren op de teller heb staan. Waarom vrouwen hun haren altijd moeten verven is mij een raadsel. Ik vind grijze haren mooi en wijs staan. Ze getuigen van een innerlijke wijsheid en natuurlijke schoonheid. Als ik mijn haar in een knot draag, schrikken mensen. Al het ‘verstopte’ grijs is dan zichtbaar. Moet ik mij daar wat van aantrekken? Moet ik meedoen met het verhullen van de waarheid? Ik heb nooit een geheim gemaakt van mijn leeftijd. Toen ik nog fris en fruitig was en jongens in discotheken naar mijn leeftijd vroegen, deed ik daar nooit geheimzinnig over. Als vrouw hoor je je in mysteries te hullen omtrent je geboortejaar. Waarom? Ik ben blij dat ik ouder word, dat ik ouder ben geworden en dat ik weet wat er in het leven te koop is. Ik laat mij niet meer uit het veld slaan door iemand die mij, als is het maar een strobreed, in de weg gaat liggen. Wat niet wegneemt dat de innerlijke storm wel gaat razen en ik door een wirwar van emoties heen moet. Maar gelukkig is daar altijd Vadertje Tijd. Die mij nimmer verlaat en alles heelt. Denk dat ik hem maar ten huwelijk ga vragen, kunnen we samen meedeinen met het leven. 

Mijn grijze haren. Foto: Boef

Ik ben een Lichtfladderaar

Je kan over van alles geheimzinnig doen, maar of je dat uiteindelijk verder helpt? Ik betwijfel het. Mijn ervaring is dat geheimen aan je vreten en dat ze vroeg of laat toch aan het licht komen. Ik kan absoluut geen geheimen bewaren en kan er echt ziek van worden als iemand tegen mij zegt: “Dit mag je niet verder vertellen.” Het is nu ook weer niet zo dat ik alles doorlul aan Jan en alleman. Nee, dat niet. Ik ben integer, maar ik ben wel van mening dat als iets het daglicht niet kan verdragen het niet zuiver is. Natuurlijk hoef je niet alles open en bloot op internet of in de krant te zetten, maar eerlijk zijn duur het langst. 

Van vriendelijkheid word je gelukkiger

Niet iedereen zit op jouw waarheid te wachten of kan er iets mee en niet iedereen zal even netjes omgaan met de informatie die ze van je hebben. Toch ben ik van mening dat het goede zal zegevieren. Ook in een samenleving waar haat, angst, nijd en oorlog diep geworteld zit. Ik heb een onwankelbaar en rotsvast vertrouwen dat de liefde vroeg of laat zal winnen. Noem mij naïef, noem mij niet van deze wereld, noem mij een zweefteef. Ik zal het beamen. Maar ik ben meer dan dat. Ik ben ook iemand met een wetenschappelijke opleiding die naar de onweerlegbare feiten kijkt, haar concrete steentje bijdraagt aan een mooiere en betere maatschappij en die genoeg ellende heeft meegemaakt om te weten dat je van vriendelijkheid gelukkiger wordt dan van bitterheid en wrok. 

Openlijk liefde prediken

Het liefst zou ik openlijk de liefde prediken, maar het gevaar bestaat dat je dan als een overjarige hippie of godsdienstwaanzinnige wordt gezien. Je kan ook nog eens het stempel ‘vaag’ krijgen. Er is meer tussen hemel en aarde. Dat weet ik zeker. En niet alleen ik. Na de dood van mijn moeder een paar jaar geleden ben ik daar meer over gaan nadenken en heb ik verschillende boeken over de dood gelezen. Ik ben mij gaan verdiepen in engelen en heb ook de afgelopen weken een cursus jin Licht bij Lichtfladderaars gevolgd. Een paar dagen geleden kreeg ik een altaar per post dat bij die cursus hoorde. Het was speciaal voor mij getekend. Toen ik het kreeg was ik verrukt en dolgelukkig. Ik wilde het, net als alles wat mij raakt, delen op social media met mijn fans, maar dacht: “Wat zullen ze wel niet van mij denken?” en deed het niet. 

Nuchtere douche

Ik weet nog dat toen ik zo’n tien jaar geleden naar de Achterhoek verhuisde ik nergens terecht kon met mijn ‘spirituele gepraat’. Dus keuvelde ik maar braaf mee over bier en de was. Ik kreeg een nuchtere douche en voerde veel innerlijke dialogen. Inmiddels zijn de mensen die ik toen polste over spirituele zaken en bij wie ik geen respons kreeg vager dan ik toen was. Ze volgen allemaal cursussen en kunnen het over niks anders meer hebben. Ik ben er juist achter gekomen dat het spirituele in de eenvoud en de natuur zit en niet hoog boven de wolken en in magische bezweringen. Een grassprietje kan al inzicht geven. Een schutting timmeren of pizza bakken kan je al gelukkig maken. Het zit in jezelf en niet in de ander of de zevende of achtste hemel. Het zit in de diepte van je eigen ziel, de liefde van je eigen hart. 

Eerlijk duurt het langst

Nu ik zo vol liefde ben en deze ook volop kan en wil uiten in de vele brieven die ik de afgelopen coronamaanden ter bestrijding van de angst aan verschillende bekende en onbekende mensen geschreven heb (met mijn eigen mooie postpapier!), vraag ik mij af waarom ik toch geen foto van een altaar op social media durf te posten. Waarom probeer ik mijn spiritualiteit geheim te houden? Het blijkt toch al uit alles wat ik doe? En omdat ik niet tegen geheimen kan, sta ik nu op springen en schrijf ik volkomen uit mijn tenen dit blog. Ik wil mij niet inhouden en anders voordoen dan ik ben. Nu ik ‘Verzinhoofd’ heb geschreven, heb ik de weg gevonden naar de waarheid in mijn woorden. De opgelegde reserve is eraf, de terughoudendheid laat ik varen. Eerlijk duurt het langst. En je wordt er ook gelukkiger en vrijer van. Dus onderaan deze blogpost een foto van mijn altaar dat steeds aan verandering onderhevig is. Net als ikzelf. 

Het altaartje dat speciaal voor mij getekend is en dat ik niet durf te posten.

Het grote schrijf-doe-boek #week1dag1

Uitdagingen ga ik graag aan. Zeker als ik mezelf naar een hoger plan wil tillen. Of ik deze ga volhouden is nog maar de vraag. Vandaag wil ik het met heel mijn hart en ziel. En morgen denk ik ook nog wel. Maar of ik het een jaar lang volhoud? Ik hoop van wel. En ik wil het ook wel. Maar soms verander je in je leven van koers of van gedachten. Al kan ik wel stellen dat ik trouw ben en nooit beloftes breek. Afspraak is afspraak, maar de valkuil zit hem in het moeten. Als ik iets moet, ook al is het van mijzelf, dan vind ik het al niet meer leuk. Ik wil de vrijheid hebben om mee te kunnen deinen op de golven van het leven en misschien past deze uitdaging daar straks wel niet meer bij. Laat ik dan een intentie neerzetten om mezelf wat ruimte te geven. Rabarbara: “Ik heb de intentie om deze uitdaging 365 dagen aan te gaan en ik mag zelf weten welke 365 dagen dat zijn. Ik mag er langer over doen. Zo lang als ik wil.” Ja, dat voelt al beter. Veel beter

Te slim?

Wat is het geval? Want er is duidelijk iets aan de hand. Ja! Dat klopt! Vandaag was ik namelijk in Het Stenen Museumwinkeltje om voor mijzelf een mooie ketting te kopen. In dat winkeltje zijn ook veel boeken te vinden. En dat is ook nog eens prachtig, geestelijk verrijkend leesvoer. Daarom ga ik er maar niet te vaak naartoe. Dat is niet goed voor mijn portemonnee. En ik moet natuurlijk niet ook te slim worden en te veel te weten komen. Dan zou ik nog weleens een schrijvend wiel kunnen gaan uitvinden en daar zit toch niemand op te wachten?

De ketting die ik vandaag voor mezelf gekocht heb. Foto: Boef

Blijven uitdagen

Toch kom ik vaker in de winkel dan mijn paarse beurs lief is, maar niet zo vaak als ikzelf zou willen. Vandaag was ik er dus. En vandaag viel mijn oog op ‘Het grote schrijf-doe-boek: 365 oefeningen, tips en ideeën voor een heel jaar schrijven’ van Louis Stiller. Nieuwsgierig bladerde ik erin. Een seconde twijfelde ik, want ‘als ik iets moet, dan…’ een seconde later besloot ik dat ik de sprong wilde wagen. Als schrijver moet je blijven leren en jezelf blijven uitdagen. 

Vanavond lag ik in bed en dacht ik:”Ik begin morgen.” Toen dacht ik:”Nee, ik begin nu!” Dus ik snelde naar beneden en pakte het boek, las de inleiding en van week 1, dag 1. Tegen de tijd dat ik dit blog af heb, is het al morgen. Dus ben ik terug bij mijn eerste gedachte.

#week1dag1

Aan die opdracht kon ik snel voldoen: richt een schrijfplek in. Nu schrijf ik heel mijn leven al en heb ik verschillende schrijfplekken in huis. Ik heb een werkkamer waar ik ongestoord kan schrijven, maar soms zit ik gewoon in de woonkamer op de bank of aan tafel. Soms schrijf ik uren in bed, soms op straat, soms op de wc of in de bus. Al naar gelang mijn stemming. Ik kan overal wel werken. Een vaste plek zou mij verlammen en de grilligheid van mijn inspiratie doden. Ik werk waar de inval ontstaat en die kan overal zijn. De benodigheden om te kunnen schrijven heb ik ook: notitieboekjes en pennen in overvloed. 

Ik ben gestart!

Het boek waar het om draait. Foto: Rabarbara

Gregory Herpe

Wauw! Supertrots op deze prachtige foto die Grégory Herpe tijdens zijn Artist in Residence bij Lokalen van mij met mijn pennenmasker heeft gemaakt. Ik verberg mij als schrijfster van de oude stempel achter mijn (soms) wijze woorden die een onwaarschijnlijke waarheid spreken. Toch moet ik daar stiekem ook om lachen. Kijk maar goed naar mijn ogen! Dit is mijn statement in tijden van corona!

Lancering ‘Verzinhoofd’

Het is een miraculeus en voldaan gevoel om je eigen gedachten letterlijk en daarmee ook figuurlijk in de hand(en) te hebben. Gedachten die je jaren tot in den treure herkauwd hebt, eigenlijk niet wilde doorslikken, maar uiteindelijk omgevormd hebt tot een klein en fraai kunstwerk. Wat zeg ik nu? Klein kunstwerk? Groot bedoel ik uiteraard! Met haar 30 centimeter bij 30 centimeter is ‘Verzinhoofd’ een boek geworden waar je niet omheen kunt. Ik heb haar zelf vormgegeven en laten drukken bij Blurb. Het resultaat mag er meer dan zeker zijn! Liever had ik plaatselijke ondernemers de opdracht gegund in deze rare tijden, maar daar had ik de financiën niet voor. 

Afgelopen vrijdag kwamen de twintig boeken per post. Met UPS. Ik heb een kleine oplage later drukken. Speciaal voor de liefhebbers, met enkele reserve-exemplaren voor eventuele toekomstige kopers. Niet iedereen had zo’n dikke portemonnee dat ze deze luxe uitvoering konden bekostigen, waarvoor alle begrip. Voor hen had ik nog een fijn e-book in de aanbieding. 

Fans

Bij mijn fans in Lichtenvoorde ben ik dezelfde avond nog op de fiets langs geweest om het boek persoonlijk te overhandigen. Vandaag vrolijk trappend in het zonnetje op pad naar Bredevoort. Mijn familie die in het westen woont, stuur ik ‘Verzinhoofd’ op per post en enkele andere vrienden en kennissen komen binnenkort theedrinken en haar ophalen. 

Als ‘lancering’ heb ik een filmpje opgenomen dat ik op Facebook en Instagram heb gedeeld. Helaas kon ik het niet uploaden op dit blog. Ik denk dat het bestand te groot is. Op het filmpje heb ik veel lieve en hartverwarmende reacties gehad. Iets waar ik erg dankbaar voor ben. 

Op de top

Met ‘Verzinhoofd’ heb ik mijn zegje gedaan en kan ik eindelijk voluit ademen. Mijn leven (tot nu toe) is in perspectief gezet. Er komen vast wel andere boeken met nieuwe perspectieven, want zo is het leven. Een bergslingerweggetje met zijpaadjes en dwalingen. Voor mijn gevoel sta ik nu op de top van de berg en kijk ik rond met een frisse en fruitige blik. Hoger hoef ik niet te klimmen. Ik heb alles al. Maar misschien wacht er een nieuwe uitdaging op mij, moet ik nog een top halen of sla ik mijn vleugels uit en ga ik vliegen tussen de sterren? Wie zal het zeggen?

Wat ik wel kan zeggen is dat ik blij ben en dat ik geboft heb. Geboft met alle mensen die op mijn pad zijn gekomen en die mij de hand hebben gereikt. Nu is het mijn beurt om hen en anderen de hand te reiken. En dat doe ik met dit boek, met mijn woordenkracht en mijn hart. Ook met de verhaaltjes op dit blog. Dus blijf mij lezen! 

‘Verzinhoofd’ is een boek om trots op te zijn

Twee sprookjes die ‘Verzinhoofd’ niet haalden: laat het monster zien!

Goede afloop

Eind goed, kaal goed.

Er was eens een meisje dat kaal was. Dat vond ze heel erg. Ze schaamde zich er erg voor en droeg daarom een pruik die ze nooit afdeed. Niemand, op haar ouders na, wist dat ze kaal was. Ze zorgde ervoor dat ze altijd stiekem de pruik op kon zetten en dat hij goed zat. Als mensen spraken over het naar de kapper gaan, deed ze leuk met de gesprekken mee. Terwijl ze nooit naar de kapper ging. 

Op een dag werd ze verliefd op een jongen. Dat vond ze heel moeilijk. Want ’s nachts deed ze haar pruik altijd af. Zou ze ooit wel met deze jongen kunnen trouwen? Zou hij dat wel willen met haar met dat lelijke kale hoofd? In het begin verzon ze smoesjes om niet te blijven slapen en lijmde ze de pruik met extra veel lijm op haar hoofd. 

Op een dag viel de pruik van haar hoofd. De jongen zag het. Het meisje vluchtte weg naar haar ouders. Ze huilde en huilde. De jongen kwam haar achterna. Hij hield van haar en wilde haar helpen. Hij vond haar mooi. Ook zonder pruik. En zo leerde het meisje dat ze kaal ook mooi was. Langzaamaan vertelde ze de mensen dat ze kaal was en dat ze een pruik droeg. Niemand vond het erg. En er kwam een dag dat ze haar pruik afdeed. Haar kale hoofd glom in de zon. De mensen vonden haar kale hoofd mooi en gingen allemaal hun haren afknippen om zo mooi te zijn als zij. Het meisje was er verbaasd over en ging haar hoofd steeds beter verzorgen. Ze smeerde er verf op en gaf hem soms een kleurtje met verf. Ze stak de draak met haar kale hoofd en iedereen moest erom lachen en bewonderde haar daarom.

Alle pruiken in het land werden verboden toen de koning zag hoe gelukkig het land was met de kale hoofden van iedereen. Er waren ook mensen die geen schoenen meer gingen dragen of die hun masker afzetten. De wereld werd er een stuk mooier en echter door. 

Slechte afloop

Eind goed, kaal goed.

Er was eens een meisje dat kaal was. Dat vond ze heel erg. Ze schaamde zich er erg voor en droeg daarom een pruik die ze nooit afdeed, alleen als ze ging slapen. Op een dag toen ze voor het slapen gaan haar pruik afdeed, zag ze dat er iemand voor haar slaapkamerraam stond met een fototoestel. Hij maakte een foto van haar in pyjama met haar kale hoofd. De volgende dag stond het op de voorpagina van de krant. Het meisje durfde haar huis niet meer uit en sloot zichzelf op. Ze at dagen niet meer, want haar koelkast was leeg. Ze kon alleen nog maar water drinken. In haar brievenbus vond ze allemaal haatbrieven en lelijke tekeningen van mensen die haar lelijke en stom vonden. Het meisje huilde en huilde. Lag alleen in bed en haatte haar pruik. Ze deed de gordijnen goed dicht, want iedereen stond onder haar raam. Sommigen gooiden stenen tegen haar raam. 

Het meisje was doodongelukkig en bang om te leven. Ze ging bijna dood. Tot er op een dag een roze brief in de brievenbus lag. Hij viel op, want hij was heel groot. Hoe hij er doorheen had kunnen vallen, was een raadsel. Het meisje las de brief. Er stonden allemaal lieve woorden in van een meisje dat ook kaal was. Dat meisje vond haar lief en had medelijden met haar. In de brief had ze allemaal hartjes gestopt. Deze hartjes gingen voor het meisje dansen en zingen en gaven het meisje moed. Er zijn dus nog meer kale meisjes in het land! Ze besloot dat ze die allemaal wilde ontmoeten. 

Ze verbrandde haar pruik, smeerde haar hoofd vol vet en ging naar buiten, de joelende menigte in. De hartjes dansten om haar heen en zongen lieve liedjes. De mensen waren verbaasd: hoe kon zo’n lelijk meisje toch hartjes om zich heen hebben dansen? De hartjes begeleidden het meisje naar het paleis van de koning. Daar maakte ze een diepe buiging voordat ze de trap opliep. De deur ging boven open en de koning stond erachter. Hij verwelkomde haar, sprak het volk vermanend toe en gaf haar een lintje. Een lintje, omdat ze naar buiten was gekomen met haar kale hoofd. En een lintje, omdat er in zijn land heel veel kale mensen wonen. Hij vroeg het meisje of zij een boek over haar kaalheid wilde schrijven, zodat iedereen begreep hoe moeilijk het was om daarmee te leven. Dat deed het meisje. De mensen lazen het boek en er kwam begrip. Kale mensen werden niet meer gepest.

Wat kan er allemaal gebeuren als je ‘het monster’ in je laat zien? Foto: Anja Onstenk

Fysiek boek van ‘Verzinhoofd’

⚡️Ingevingen moet je volgen. Zo zag ik gisterenavond plotseling ‘Verzinhoofd’ weer voor me als fysiek boek. Voor de lockdown ben ik daarmee bezig geweest, maar door alle consternatie had ik het van de baan geschoven. Op het moment voel ik de ruimte om in ieder geval voor mezelf een aantal exemplaren te laten drukken. Een fysiek boek is toch mooier dan een e-book. Wil jij er ook een, laat het dan voor het eind van volgende week even weten.

Een sneak preview van ‘Verzinhoofd’

Naakt of een preutse juffer?

Soms is het tijd om het heft in eigen hand te nemen en niet mee te deinen op de voorstellen die je om de oren vliegen. Van de week was ik om een aantal verschillende redenen van slag. Een ervan was het idee van een kunstenaar om mij naakt te laten poseren voor een foto. Ik kreeg dit verzoek per mail. Eerst heb ik een kwartier verbaasd naar het scherm lopen staren, toen viel ik verontwaardigd uit tegen Boef, vervolgens ben ik in shock een uur op bed gaan liggen. Ik fantaseerde mij wild over allerlei poses en heb zelfs een gedicht geschreven alsof alles al gebeurd was. Toch voelde ik mij doodongelukkig. Alsof ik buiten mezelf was gaan staan. Alsof ik iets had gedaan wat niet vanuit mezelf kwam. Ik besloot de boel de boel te laten, appte een vriendin mijn frustratie en gaf Boef een klap, omdat hij om dit geheel moest lachen. ”Zo zijn kunstenaars, die denken heel anders over naakt,” zei hij. “Misschien ben ik dan wel geen kunstenaar,” dacht ik bij mezelf. “Ik ben niet zo van het rondseksen en naakttuinieren. Gewoon een brave preutse juffer die gelooft in huiselijk geluk.”

Schok

Een dag later mailde de kunstenaar mij. Of ik zijn mail had ontvangen. Ik antwoordde hem eerlijk terug over mijn schok en dat ik niet had geweten hoe op zijn voorstel te reageren. Ook hij moest lachen. Hij had het geheel vanuit een kunstenaarsblik gezien. Hij kwam vervolgens met een heel keurig en net ander voorstel. Alles was weer koek en ei en ik kijk uit naar de foto die binnenkort genomen wordt. 

Preutse juffer

Soms krijg je een voorstel van het leven (zou er echt een groter plan zijn?) waar je wel op wilt ingaan, maar wat domweg niet past bij je natuur of het zorgt voor gewetenswroegingen. Daar kan je om gaan lopen treuren, maar dat is verspilde energie. Eerlijk is eerlijk: ik zou willen dat ik meerdere levens had die ik kon leiden. Dat ik mijzelf kon opsplitsen en dat ik niet hoefde te kiezen tussen droom en werkelijkheid. Dat ik alles, echt alles kon doen waar ik van droomde. En geloof me: in die dromen ben ik geen preutse juffer! In die dromen hangt een mooi naaktportret van mij in alle musea in de wereld. Natuurlijk kan ik de waaghals gaan uithangen en in vol ornaat met mijn kleine tietjes op de foto gaan, maar als ik daarna niet meer over straat durf of nog meer aanbidders krijg, weet ik ook niet meer hoe ik mijn leven moet vormgeven. 

No way of knowing

‘Laissez fair, laissez aller, laissez passer’ leerde ik ooit met geschiedenis. En dat had ik nu ook maar toegepast. De oplossingen dienen zich altijd met de tijd aan. Dat blijkt maar weer. Niet alles is naar je eigen hand te zetten. Hoe graag ik het ook zou willen. Al waan ik mijzelf soms wel een toverfee, met glinsterende toverogen. En zoals de zanger van New Order in True Faith zingt: ”I can’t tell you where we’re going. I guess there is just no way of knowing.”

Rabarbara droomt over een naaktportret in musea

(te) Gek: Manon Ruardij

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

‘Met elke leerling heb ik een goede band en iets bijzonders’

Manon Ruardij vindt zichzelf absoluut niet te gek, maar is trots op wat ze heeft bereikt na een heftige achtergrond. Ze heeft 23 jaar een relatie gehad, heeft alles daarna achter zich gelaten en in met nul begonnen. Ze vindt het wel te gek dat ze haar bedrijf Studiescool nadien helemaal succesvol heeft kunnen uitbouwen. Bij Studiescool kan je bijles volgen in exacte vakken en studie- en ambulante begeleiding krijgen. Manon:”Ik voelde mij onzeker, alles was raar, maar door de scheiding heb ik mijzelf teruggevonden.”

Voordat Manon met Studiescool begon heeft ze in het onderwijs gewerkt. Op de ‘Scholengemeenschap Harreveld’, de gevangenisschool, gaf ze wis- en natuurkunde. Manon:”Daar heb ik geleerd om niet te oordelen over anderen. Mensen oordelen heel snel over elkaar en over zichzelf. Dat is jammer, want iedereen heeft kwaliteiten. Je moet kijken waar iemand ’s nachts zijn bed voor uitkomt en daarop focussen.”

School voor boefjes

“Ooit heb ik in een apotheek gewerkt. Daar was ik doodongelukkig. Die keuze had ik gemaakt met mij toenmalige echtgenoot en heeft niet fantastisch uitgepakt. Het paste niet. Toen heb ik de kans voor mezelf gecreeerd om in het onderwijs te gaan. Dat wilde ik altijd al. Ik wilde graag een heel klein stukje in het leven van iemand deelnemen en in dat stukje wilde ik het verschil maken. Iemand een stapje verder helpen in zijn ontwikkeling. Ikzelf was een lastig kind. Voor mezelf en voor docenten. Daarin heb ik veel meegemaakt en daarom dacht ik ‘dat moet anders kunnen’.  Ik ging nadenken. Hoe kom ik in het onderwijs zonder bevoegdheden? ‘Dan moet ik een onderwijsvorm kiezen, waar een bevoegd docent niet wil werken,’ bedacht ik. Ik ging googelen en pakte het telefoonboek erbij. En kwam uit op Harreveld. De school voor boefjes. Daar heb ik met de directeur gesproken en een dag meegedraaid. Het bleek dat ik talent had. Er was toen echter geen vacature. Een half jaar later belde de directeur of ik niet wilde solliciteren op een vrijgekomen functie. Ik kreeg de baan, heb er acht jaar gewerkt en er de tijd van mijn leven gehad,” vertelt Manon.

Snelle band opbouwen

“Zeven jaar geleden was er sprake van sluiting in Harreveld. Ik kon toen kiezen. Blijven of met een zakcentje vrijwillig weggaan. Dat laatste heb ik gedaan. Toen heb ik Studiescool opgericht. Dat was een tweede stap richting vrijheid,” legt Manon uit. “De eerste had ik al jaren eerder genomen door het oprichten van ‘Het Schminkkasteel’, een bedrijf waar ik al mijn creativiteit in schminken kwijt kon. Ik werkte tijdens Studiecool ook nog bij een reguliere school in Doetinchem,  maar na één jaar was ik zo druk met Studiescool dat ik daar mijn ontslag heb ingediend. Met elke leerling heb ik een goede band en iets bijzonders. Ik ken ze allemaal persoonlijk. Door Studiescool waarderen mensen mij. Ik kan een snelle band met mensen opbouwen en ben eigenlijk zo gek nog niet.”

Manon Ruardij kan heel goed met boefjes omgaan

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl