Geeft unieke woorden aan nieuws, persoonlijke én creatieve verhalen.

Rabarbara is van vele woordmarkten thuis: ze interviewt en verslaat voor Achterhoek Nieuws, heeft het spreekuur ‘Rabarbara geeft schrijfraad’ in de Bibliotheek Oost-Achterhoek, gaat op pad met haar typemachine voor live proëzie en beleeft avonturen met haar pen. Op dit blog zijn al haar zoete én zure verhalen te lezen, want goed klaargemaakte rabarber verenigt beide uiterste smaken tot een heerlijkheid in zich. Zo ook Rabarbara die graag op reis gaat met haar eigen woorden, maar jou ook met liefde helpt in de zoektocht naar de jouwe.

Onderstaand filmpje is gemaakt door Paul van Druten in de Oude Calixtus in Groenlo.

Rabarbara schrijft zoete én zure woorden. Foto: Krang Creaties.

Dragon Dreaming: een oneindige dans

Dansen met je draken en de draak met ze steken. Ik doe het al een aantal jaar met succes. Het werpt steeds meer en meer zijn vruchten af. Toen ik ongeveer vier jaar geleden met Anke Sitter van Intertembo in contact kwam, was dat de start van een grote Weense Wals. Rabarbara stond in de kinderschoenen. Ik was begonnen met een blog en visitekaartjes en het praten over mijn ondernemersdroom. Linda Commandeur en Joske Elsinghorst waren daarvoor mijn inspiratiebronnen. Niet dat ik ze nu zo vaak sprak, maar ik interviewde ze af en toe voor de krant en volgde ze op social media. Op afstand lifte ik mee op hun energie. Ik keek hun succesvolle en gelukzaligmakende trucjes af en maakte er mijn eigen rabariaanse variant van. 

Zevenmijlslaarzen

Tijdens een Open Coffee bij Den Diek sprak ik Anke over mijn droom om zzp’er te worden en mijn twijfels. Zij had op al mijn vragen een origineel en praktisch antwoord en zo begon onze samenwerking. Als snel leerde ik dat Anke niks te gek was. Als ik een ludiek plan had, maakte ze het nog grotesker. Als ik een brainwave doormaakte, golfde ze met mij mee. En zo groeide mijn vertrouwen dat ik zo gek nog niet was. Dat mijn ideeën er mochten zijn en het waard waren om uitgevoerd te worden. Dus ik voerde ze uit. En hoe! Ik ging steeds meer op mijn ingevingen en inzichten vertrouwen en trok op een gegeven moment mijn zevenmijlslaarzen aan. Ik kreeg mensen mee en ontdekte dat ik een gunfactor had. Ook leerde ik dat er meer mensen waren die niet strikt leefden volgens de regels van onze bizarre maatschappij. Dat het leuk is om af te wijken. Dat dat juist gewaardeerd wordt. 

Natuurlijk verloop

Vandaag ontdekte ik door een opdracht van Anke mijn kracht. Al een tijdje baseer ik mijn beleid op een methode die Dragon Dreaming heet. Het integreert de cultuur van de aboriginals in westerse methodieken. Het gaat uit van geven en cyclische tijd. Het gaat uit van waarde en niet van geld. Er is een natuurlijk verloop in de processen die projecten moeten doormaken: dromen, plannen, doen en vieren. Elke fase is doorweefd met de andere drie fases. En zo draait alles spiraalsgewijs door. 

Samen met Maria aan de slag met onze dromen. Foto: Anke Sitter

Aanmodderen

Mijn project ‘Verzinhoofd’ heb ik volgens die methode succesvol uitgevoerd. Ik bereikte er zelfs twee keer de krant mee met een groot artikel en er ontstonden nieuwe contacten en samenwerkingen. Nu ik tussen het succes vieren daarvan en het geboren worden van een nieuwe droom inzit, heb ik afgelopen zondag met Esther, Maria en Jelien een hele dag onder leiding van Anke gewerkt aan een nieuw plan. Ik kreeg kritische en liefdevolle opmerkingen en na afloop merkte ik dat mijn droom zich nog aan het ontvouwen is, maar dat ik gelijktijdig al dingen er voor aan het uitvoeren ben. Heel bizar. Dit doe ik puur op gevoel, terwijl ik het einddoel nog niet helemaal in zicht heb. Ik raakte een beetje in paniek: ik moet toch naar een concreet einddoel toewerken? Ik moet toch een goed doordacht beleid hebben? Ik moet toch weten waarom ik de dingen doe die ik doe? Ik kan toch niet blijven aanmodderen zoals ik tot nu toe gedaan heb? 

Tekening

Toen kreeg ik van Anke een huiswerkopdracht: maak een tekening van je nieuwe droom. En ik tekende. Eerst een schema met mijn plan. En toen een schema van een beeld aangevuld met woorden. Het was niet goed genoeg. Ik moest de woorden achterwege laten. Bij mijn onderbewuste komen. Dus ik pakten mijn stiften en tekende nog een keer. Ik dacht niet na en volgde mijn gevoel. Pakte steeds een ander kleurtje en raakte in een flow. Er kwam een verrassend frisse en vrolijke tekening uit. Over twee weken mag ik hem gaan interpreteren en er woorden aangeven. Daarbij denkend aan waar ik ongevraagd reacties op krijg. 

Het gewone bijzonder maken en het bijzondere gewoon

Ik ging wandelen. Kookte een maaltijd voor Boef en mij. Zat op de bank. Op een geven moment kriebelden er woorden in mijn hoofd. Ik moest ze opschrijven. Er volgde een hele opsomming van alle keren wanneer ik succesvol was. En dat waren altijd de momenten waarin ik ingevingen volgde, iets onverwachts deed, het gewone bijzonder maakte of het bijzondere gewoon, eigenlijk niet nadacht en gewoon mezelf was. “Overboord met mijn krampachtige beleid dat ik wil gaan voeren,” dacht ik daarna, “Mijn succes zit hem erin dat ik dat allemaal niet doe. Dat ik trouw ben aan mijn intuïtie en vertrouw op de dingen die zich aandienen.” Natuurlijk moet ik wel de voorwaarden scheppen voor een goede uitvoering van mijn inzichten, maar ik moet denken over wat naar mij toekomt en er dan mee meebewegen. Niet de krachten van de natuur forceren met mijn hoofd dat soms alles wil controleren. Het leven is niet te vangen. Het leven beweegt. En ik beweeg en dans mee. Met mijn draken. Met mijn dromen. Dat is voor mij Dragon Dreaming. Een vrije interpretatie. Mijn interpretatie.

Mijn organische plan voor mijn nieuwe droom. Foto: Rabarbara

Subtiel rebels: het nieuwe vrouwelijk

Wat is er mis met een kneuterig meisje zijn? Vier april vierden Boef en ik ons vierjarig geregistreerd partnerschap. Hij had voor mij een enorme bos dieprode rozen gekocht en dat raakte bij mij een gevoelige liefdessnaar. Ik voelde mij door die bloemen echt een meisje in een film dat onverwacht verrast wordt door haar lover. Romantiek bestaat nog! Ook bij stoere mannen. Al krijg ik nooit een Valentijnskaart, want dat is commerciële bullshit volgens dezelfde Boef. Ik had voor hem flesjes Groene Buizerd van de Feestfabriek besteld. Lekker fris bier vermoed ik zo als niet-bierdrinker. Hennepbier. Klinkt apart.

De bos rozen die ik van Boef kreeg. Foto: Rabarbara.

Jurk

Vandaag voel ik mij op en top vrouw. Ik ben vanmorgen namelijk bij Esther te Brake van Naailes Online geweest om mijn maten te laten meten voor een speciaal voor mij ontworpen jurk. Haar modestagiaire Noor had een aantal prachtige ontwerpen gemaakt passend bij mijn figuur. Ik kon maar moeilijk kiezen. Uiteindelijk werd het een jurk van het ene ontwerp met de mouwen van een ander. Binnenkort moet ik een proefmodel passen en daarna gaan we een stofje bestellen voor het ‘echte’ werk. Om te laten zien hoe de jurk eruit komt te zien met de verschillende stofjes van mijn keuze heeft Esther een aantal tekeningen gemaakt. Ook nog eens met mijn eigen hoofd erop! Zo krijg ik een goed beeld van hoe alles er straks uit komt te zien. Alleen…nu heb ik keuzestress! Welk stofje zal ik kiezen? In welke jurk ben ik het mooist?

Kapper

Wel opmerkelijk dat ik in de veertig moet zijn om mij met zulke vrouwelijke dingen bezig te houden. Mijn haren zijn ook in tijden niet zo lang geweest en pas weer keurig geknipt door de kapper. Dat laatste was ook wel nodig, want de crèmespoeling kon de lange droge punten niet meer aan die eronder uitstaken. Dit kwam door het kappersverbod dat vanwege corona van kracht was. Wel een wonder dat ik crèmespoeling gebruik trouwens. Het was overmacht, want mijn haren voelden aan als touw en dat was absoluut niet fijn! Echt ijdel ben ik overigens niet, want ik word grijzer en grijzer en verf mijn haren nog steeds niet. Ook zit er geen lak op mijn nagels en zijn deze kort. 

Twee gaatjes

Wat trouwens wel grappig is om te vermelden is dat ik het tweede gaatje in mijn rechteroor per ongeluk weer open heb gekregen. In mijn studententijd wilde ik ook een beetje rebels zijn, maar had ik geen zin in tattoos of piercings. Dus besloot ik om in een oor een extra gaatje te laten prikken. Als subtiel verzet. Op een gegeven moment droeg ik er een tijdje geen oorbellen meer in en groeide het dicht. Dat dacht ik tenminste. Tot een paar maanden geleden toen ik een oorbellenmanie kreeg en nieuwe oorbellen ging dragen. Ik doe mijn oorbellen altijd zonder spiegel in en vergiste mij een keer in het gat. (Maar goed dat dat niet op een andere plek gebeurde ; ). Ik voelde ‘ploep’. “Waarom voel ik ‘ploep’?”, dacht ik en ik keek in de spiegel. Toen zag ik dat ik in het gat ernaast zat. Gelijk voelde ik mijn subtiele rebelsheid weer opkomen. Dus als ik je de laatste tijd heb tegengesproken komt dat omdat ik mij weer fris en fruitig voel. Fris en fruitig als een groen biertje. Of ben ik dat ook (nog)?

De jurk die speciaal voor mij ontworpen is met de verschillende mooi stofjes. Ontwerp: Esther te Brake

Waarom ik niet sip achter de geraniums zit

Zomertijd. Voor het eerst dat ik er blij mee ben. Nu is het als ik voor dag en dauw beneden zit al wat later. Hoef ik een uurtje minder in eenzaamheid met mijn gedachten te vertoeven. Niet dat dat heel erg vervelend is hoor! Ik vermaak me wel in die rustige uren als iedereen nog slaapt: ik schrijf in mijn dagboek, doe een meditatie, kijk naar de voortuin met vrolijke voorjaarsbloemen, overdenk mijn zonden, werk een interview uit, droom mee met de liedjes op de radio, spioneer op Facebook en app mensen de laatste stand van zaken. Als de wereld ontwaakt, heb ik het meeste werk al gedaan. Zo ook vandaag.

Schroeven

In de loop van de ochtend appt Boef mij. Of ik de borden nog gehaald heb. Borden? Borden? Over welke borden heeft hij het? En ik appte hem wat vraagtekens terug. Het betrof de magneetborden die ik van het oude depot van de post mocht hebben. De post gaat haar post op een nieuwe locatie verzamelen en de oude spullen worden verdeeld onder de werknemers. De magneetborden mocht/wilde ik wel hebben. Een voor in de keuken, voor de subtiele boodschappentips van Boef en een voor op kantoor. Voor belangrijke gedachten. Nu moeten ze nog opgehangen worden. Het losschroeven heb ik zelf gedaan en dat viel mij best tegen. Ik heb er nog kramp in mijn armen van. Ik moest boven mijn hoofd werken, veel kracht zetten en hele rare armbewegingen maken. Ook was er een schroef al kapot geschroefd. Ik kon er haast niet met de kruiskopschroevendraaier (ja, ja, ik weet wat dat is) in. Maar het is gelukt. En ik voel mij nu heel handig. Het was een heel stoer gevoel om met een gereedschapstas over straat te gaan met mijn twee linkerhanden. Mijn ogen glimmen nog steeds van binnenpret.

Drie lagen dieper

Een bezoek van mijn bedrijfscoach Anke van Intertembo maakte mij heel gelukkig. We spraken over van alles en nog wat. Van privé tot zakelijk. Over mijn succes met ‘Verzinhoofd’ en mijn nieuwe nog geheime plannen. Ook over haar leuke ideeën. Ze staat mij al vier jaar bij met raad en daad voor Rabarbara en daar ben ik haar dankbaar voor. Mijn bedrijf is van de grond gekomen en dat maakt mij gelukkig. Ze stond praktisch al bij de voordeur, klaar om weg te gaan toen ze mij op de valreep vroeg wat ik het leukste vond van het succes van ‘Verzinhoofd’. “Dat ik na mijn veertigste toch nog een carrière heb,” antwoordde ik. Ze schrok een beetje van dat antwoord. Aan de hand van onze gesprekken had ze gedacht dat ik zou zeggen ‘dat het gesprek met de Stadskamer gelukt is’ of ‘dat ik met een mooi artikel in de Gelderlander sta’. Alles zit echter drie lagen dieper. 

Kansen en mogelijkheden

Daarom vind ik het belangrijk dat er in mensen geloofd wordt. Dat er in kansen en mogelijkheden gedacht wordt. Dat de geestelijke gezondheidszorg verandert. Als ik naar alle adviezen had geluisterd zat ik nu elke dag sip achter de geraniums. Gelukkig is dat niet gebeurd. Gelukkig kwamen er mensen op mijn pad die wat in mij zagen. Gelukkig greep ik die uitgestoken handen met beide handen en voeten, met alle vingers en tenen. Gelukkig ben ik nu gelukkig. Gelukkig wel. Nu jij weer.

Gelukkig ben ik gelukkig. Foto: Anja Onstenk

Waarom ben ik doorsnee?

Even naar binnen keren. Even onderzoeken wat de afgelopen succesvolle maanden met mij gedaan hebben en bewust bij het onbewuste stilstaan. Of stilzitten en –liggen eigenlijk. Even de woorden de tijd en ruimte geven om mij weer in een nieuw ritme te vinden. 

Ik ben begonnen met een zevenweekse cursus dagboekschrijven, om tot nog meer zelfkennis te komen en om onbekende schrijfvaardigheden te leren. Schrijfvaardigheden die ik in de toekomst weer aan mijn cursisten kan meegeven. Ik ga er tenminste van uit dat er een tijd na corona is. Een tijd waarin we elkaar weer vrij en blij mogen ontmoeten. 

Waarom?

Ondertussen hebben zich weer nieuwe ideeën opgedrongen aan mijn hoofd. Opgedrongen is eigenlijk niet het juiste woord. Ik heb de mogelijkheid gecreëerd om ze te krijgen: veel mediteren, yoga, muziek luisteren, lummelen, wandelen, slapen, midden op de dag douchen, in mijn dagboek schrijven, schuddebuikjes snoepen, postzegels plakken, lichtfladderen. Dat was het wel zo’n beetje. ’t Is eigenlijk ook wel genoeg, al lijkt voor een buitenstaander misschien niks. Maar in de leegte, de ruimte tussen de dingen liggen de antwoorden des levens verborgen. Al moet ik eerlijk bekennen dat ik niet overal een antwoord op heb gekregen. Maar moet ik dat willen? Als nieuwsgierige journalist stel ik graag vragen. Aan de ander. Maar ook aan mezelf. Waarom? De hamvraag die je altijd moet stellen. Waarom doe je dit? Waarom doe je dat? Waarom voel je je zo? Soms heb je een reden voor iets, maar niet altijd. Moet je overal een reden voor hebben? Waarom moet je overal een reden voor hebben?

Het kussen dat ik voor Boef heb laten maken. Foto: Sandra Hummelink

Doorsnee

Een online lezing van schrijver Daan Heerma Van Voss bij De Koppelkerk over zijn nieuwste boek ‘De bange mens’ deed mij beseffen dat ik een doorsnee kunstenaar ben. Kunnen kunstenaars dan doorsnee zijn? Ik denk het wel. Zij hebben ook een gemene deler die hun deelt. Of misschien wel verdeelt. Gemeen is hij zeker en hij zorgt voor de verdelende en gemengde gevoelens die ze tot kunst drijven. In mijn geval woordkunst. Laat ik het maar als een zegen zien. Nee. Dat is te berustend, te lafjes. Ik zie het als een zegen. Alleen soms moet ik mijn hoofd te rusten leggen. Te rusten op een kussen met Rabarbara erop. En laat ik die nu net door Sandra van Atelier net ff anders hebben laten maken. Nadat ik Boef er een had gegeven voor zijn verjaardag kon ik natuurlijk zelf niet achterblijven. Ook ik moest en zou een eigen kussen hebben tijdens ons knus samenzijn in de avonduren op de bank. Anders zijn de verhoudingen scheef en zoek. En dat kunnen we niet hebben. Absoluut niet. Wees gerust: we gaan straks niet in hetzelfde joggingpak over straat. Dat is een brug te ver. Misschien wel ieder in een zwarte zomerjas. O wacht…dat doen we al…Oeps.

Natuurlijk moest ik ook een kussen. Foto: Sandra Hummelink

Vruchten

Ik kijk uit naar de uitvoering van mijn nieuwe plannen. De tijd om ze met jullie te delen is nog niet rijp genoeg. Al zou ik ze het liefst gelijk doen en willen uitschreeuwen. Voor de verandering werk ik ze dit keer wat meer uit dan normaal. Ga ik wat systematischer te werk in de uitvoering ervan. Een stappenplan. Als ondernemer moet je wat. En dat wat moet je goed doen. En ik ben goed bezig. Dat wil ik graag zo houden. Dat wil ik verbeteren. En als de wijzers van de klok de juist tijd aangeven pluk ik er de vruchten van. Samen met jou. Want ik doe het ook voor jou, lieve lezer. Ben je nu blij?

Wachten op nieuwe woordenwolken

Soms houdt het op met stromen en buigt een energie om. Lang heb ik vol overgave alles in ‘Verzinhoofd’ gepompt. En met succes. Alles wat ik erover droomde is uitgekomen: boekverkoop, mensen inspireren, workshops geven, begrip kweken voor anders zijn, publiciteit en nog veel meer. Lang stond ik op de top van de berg die ik ermee beklommen had en genoot ik van het uitzicht. Hoger kon ik niet. En ik vraag mij af of ik dat ook wel had moeten willen. Je hoeft niet altijd de hemel te bereiken om succesvol te zijn. Soms is het voldoende om ernaar te reiken, een ster te plukken, een steen in een bergvijver te werpen en de rimpels en reikbeweging hun eigen werk te laten doen. Met een intentie zet je vaak ook iets in gang. En de geplukte ster kan je in je woonkamer hangen.

Harde realiteit

Een paar dagen geleden schrok ik van mijzelf, want de droom waar ik mij al maanden aan vastklampte in deze rare tijden was plotseling vervlogen. Er liggen nog wel dingen voor ‘Verzinhoofd’ in het verschiet en ik ga er zeker nog op voortborduren, maar de energiegolf die zij lang opgewekt heeft, was foetsie. Ik knalde op de harde realiteit en mijn hoofd zonder woordenwolken voelde triest aan. “Er moeten nieuwe dansende wolken vol inspiratie komen! En wel nu!”, dacht ik. Tegelijkertijd besefte ik dat de wolken zich niet laten dwingen. Ze drijven vrij, blij en minder blij op de wind die ze brengt naar de plek waar haar grillige pet naar staat. Ik weet dat ze graag bij mijn hoofd zijn, maar soms moeten ze verder trekken. Wie weet waar ze nu zijn? Jij? Zijn ze misschien bij jou? Geen idee.

De voorkant van een kaart die ik van een lezer van Verzinhoofd kreeg. Foto: Rabarbara
Woorden die een lezer van Verzinhoofd mij schreef. Foto: Rabarbara

Nieuwe woordenwolken

Ik lag een dag voor pampus op de bank, was uit verdriet onmogelijk tegen Boef en vroeg mij af waar ik het lef vandaan haalde om zo onverhoopt en groots te dromen in deze rare en angstige tijden. Toch besloot ik om mijzelf te vermannen en mij voor te bereiden op de nieuwe woordenwolken die zeker gaan komen. Mijn oude, half volgeschreven dagboek deed ik weg. Mijn schetsboek met aantekeningen voor ‘Verzinhoofd’ legde ik erbij. Ik pakte een nieuw notitieboekje voor mijn min of meer dagelijkse gedachtenspinsels, deed een meditatie en omarmde de leegte. 

Niet veranderen

De dag erop kwam een goede vriendin op bezoek met wie ik een erg openhartig gesprek over mijn ontwikkeling van de afgelopen jaren voerde en over mijn visie op vriendschap. Als dank voor het interview voor (te) Gek dat ik haar had afgenomen (dat ruil ik altijd voor iets wat de betreffende persoon het waard vindt) kreeg ik van haar een paar mooie stenen en een tegoedbon voor mijn lievelingswinkel: Het Stenen Museum Winkeltje. Aan haar cadeau zat een kaart met een hele mooie persoonlijke boodschap die mij echt raakte en waar ik van moest huilen. Ik ben op de goede weg en mag zijn wie ik ben! Mensen houden van mij om wie ik ben! Ik ga zeker niet veranderen en laat mij niet meer van de wijs brengen door wie dan ook. Koppig, eigenwijs, maar ook lief volg ik mijn weg met mijn toekomstige woordenwolken. Vol geduld wacht ik wat ze mij komen vertellen, want dat er nog verhalen in overvloed zijn, is iets waar ik zeker niet aan twijfel. Ze gaan waar de wind hun brengt. Die is nu van richting veranderd. Wat gaat er komen? Ik wacht nieuwsgierig af.

Het cadeautje met kaart dat mij zo ontroerde. Foto: Rabarbara

Leuke reacties op ‘Verzinhoofd’

De afgelopen weken ben ik druk geweest om ‘Verzinhoofd’ te overhandigen aan mensen die het een warm hart toe dragen of die direct of indirect hebben bijgedragen aan de totstandkoming ervan. Het waren leuke en inspirerende ontmoetingen en ik ben dankbaar dat iedereen wilde meewerken aan mijn alternatieve boekpresentatie. Ik heb nog een leuke verrassing voor jullie in petto, maar die is voor de (verre?) toekomst. Als de maatregelen rond corona weer wat soepeler zijn. 

Troost en lach

Ondertussen krijg ik steeds leuke en positieve reacties op mijn boek. Lezers mailen mij een persoonlijk berichtje, sturen mij een kleurrijk kaartje of maken sprookjesachtige gedichten over mijn verhaaltjes. Heel fijn om terug te krijgen dat mijn zingende woorden daadwerkelijk troost kunnen bieden en daarnaast ook voor een brede glimlach zorgen. Altijd belangrijk, maar in deze rare tijd extra.

Een gedicht dat Coen Cuijpers maakte naar aanleiding van ‘Verzinhoofd’.

Mooie droom

Ik broed nog op andere ludieke acties, maar ook ik ben met handen en voeten gebonden aan de regels die op het moment gelden. Veel is daar niet aan te doen. Op een creatieve manier probeer ik toch mijn boek en missie aan de man te brengen en ik hoop dat ik vannacht weer een mooie droom heb waarin zich een nieuw plan ontvouwt. Zoals jullie weten reageer ik op de dingen die zich aandienen (of niet aandienen) en borduur ik daarop verder. 

Gele stenen

Het leven is niet altijd makkelijk en mijn verzinhoofd wordt regelmatig geplaagd door rare, onzinnige en overbodige gedachten. (Ook weleens door personen, maar dat is een ander verhaal). Natuurlijk kan ik daar moeilijk over gaan doen en mezelf wentelen in zwarte en stroperige smart, maar dat doe ik liever niet. Ik stampvoet flink, pleng een traan, houd hem in de zon en zie vervolgens een rijke kleurschakering. Dan tel ik mijn zegeningen en dans ik verder op de weg met gele stenen die mij leidt voorbij de horizon naar een onverzonnen wereld vol met sprookjes. Nieuwsgierig? Bestel ‘Verzinhoofd!’.

Een gedicht dat Coen Cuijpers maakte naar aanleiding van ‘Verzinhoofd’.

Femke Reukers neemt ‘Verzinhoofd’ in ontvangst namens Stadskamer

En ja hoor…ik ga maar door met het promoten van ‘Verzinhoofd’. Deze ochtend ging ik weer op pad. De stoepen waren gelukkig droog en goed begaanbaar. Her en der lag nog een hoopje sneeuw. Ik stapte dapper met mijn rode klikklaklaarsjes met gladde zool (nu durfde ik ze weer aan) over de stoep naar de Stadskamer (of Dorpskamer zoals hij in Lichtenvoorde heet). Ik wilde ze bedanken voor de samenwerking en mijn boek wat breder onder de aandacht brengen. Daarom toog ik rond koffietijd richting Den Diek, waar ze gehuisvest zijn. Niet voor koffie maar voor thee, liefdevol door Johan Funke ingeschonken. 

Leuke contacten

De Dorpskamer is ondanks de coronamaatregelen nog open, omdat zij te maken hebben met een kwetsbare doelgroep. Dit is, vind ik, een goede zaak! Uiteraard worden de nodige maatregelen getroffen zoals mondkapjes en afstand bewaren. De bezoekers hebben het er naar hun zin. Ze zitten aan tafels te kletsen. Ik praat na afloop even met Femke Reukers die namens hen mijn boek blij in ontvangst heeft genomen en er graag mee op de foto gaat. Ze komt al drie jaar bij Stadskamer en werkt onder andere bij De Koffiekan op de markt. “Het is leuk om met mensen om te gaan en bij Stadkamer leuke contacten te maken. Het is heel gezellig, zeker op de markt De Koffiekan,” vertelt ze mij.

Femke Reukers poseert trots met ‘Verzinhoofd’. Foto: PR

Koe en haas

Daarna ga ik ook (met mondkapje!) op de foto met twee begeleidsters: Dorian Temming en Esther Noordermeer. Het boek is ook voor hun bedoeld. Zij vinden het fijn dat ik even ben geweest en kort heb uitgelegd aan de bezoekers wie ik ben en wat ik doe. Als ik mijn kopje leeg heb, vertrek ik weer snel (net niet met de noorderzon). Ik wil ze niet van hun werk afhouden en de bezoekers hebben ook zo hun bezigheden. Ik heb wat visitekaartjes uitgedeeld, maar ook neergelegd voor de liefhebber en hoop dat er iemand is die met plezier mijn boek gaat lezen, er kracht uit put en misschien wel de lessenreeks ‘Schrijf glans aan je barst’ of een workshop bij mij gaat volgen. Je weet nooit hoe een koe een haas vangt. Of in mijn geval: een Rabarbara woorden tevoorschijn tovert (bij een ander).

Op de foto met de begeleiders van Dorpskamer Lichtenvoorde. Foto: PR

Ik ben zo blij dat het pijn doet

Ik ben zo blij dat het pijn doet. 

Vandaag heb ik mijn eerste workshop ‘Schrijf glans aan je barst’ gegeven aan Stadskamer. Op wat schoonheidsfoutjes na was het een succesvol samenzijn. De mediatie sloeg aan: de deelnemers pakten de pen ter hand en gingen schrijven dat het een lieve lust was. Ook de kleine trucjes die ik bij de opleiding Schrijven als Therapeutisch Middel had geleerd werkten. Natuurlijk is een online workshop anders dan een echte bijeenkomst, maar gezien de omstandigheden mag ik absoluut niet klagen. En dan heb ik ook nog eens een paar mensen blij gemaakt!

Erfgoed Centrum

Zo zie je maar dat als je echt in iets gelooft het ook van de grond kan komen en kan werken. Dat het hele universum dan samenspant om jouw wens in vervulling te laten gaan. Mijn hoofd voelt nu vol watten die mijn pijlsnelle gedachten een beetje dempen. Vandaag stond mijn telefoon roodgloeiend. Het leek wel of iedereen mij wilde bellen, mij iets wilde vragen of te vertellen had. Alle uitgegooide lijntjes komen samen. Wisten jullie al dat de Rozet Bibliotheek in Arnhem vorige week twee exemplaren van ‘Verzinhoofd’ heeft besteld voor hun Erfgoed Centrum? Ik voel mij echt vereerd!

Wat is waar?

Je bent nooit te oud om te groeien, bloeien en stralen. Ondanks de rare tijd waar we in leven, gaat het goed met mij. Er gebeurt zoveel onzin in de wereld, dat mijn gedachtekronkels plotseling voor velen een verademing blijken. Het kader waar de wereld uit is opgebouwd wordt nu door bijna iedereen publiekelijk betwijfeld. Wat is waar? Wie zegt er nog eerlijke dingen? Waar zijn we in vredesnaam mee bezig?

Met de grote wereldpolitiek houd ik mij niet bezig, maar binnen mijn netwerk spreek ik nu die mensen aan die mij verder kunnen helpen met mijn missie om wat te betekenen voor mensen met een barst, wat voor vorm die barst ook heeft.  Al is er maar één een beetje tevredener dan voorheen door wat mooie en lijmende woorden te schrijven. Dan ben ik al gelukkig.

Ik ben zo blij dat het pijn doet

Ik ben zo blij dat het pijn doet. Met die zin begint mijn blog. Eigenlijk wilde ik een diep filosofisch stuk schrijven over balanceren tussen uitersten, klimmen uit dalen, opstaan na vallen en vallen na opstaan. Over de liefde die in haar complexiteit eenvoudig is als je haar ongrijpbaarheid leert begrijpen. Over je ware gezicht laten zien met je echte kleuren. Dat mensen dan juist meer van je houden in plaats van minder. Dat het jammer is dat we worstelen met dat wat we denken dat er is. Dat we nooit kunnen weten wat er is. Dat dat het is. Dat geluk niet zit in een dikke portemonnee of groot huis. Dat niks moet. Dat alles tegenstrijdig is. Dat het mij verdriet doet dat mensen met meer macht je kunnen voorliegen en breken. Dat eigenlijk niemand macht over je heeft, of liever gezegd mag hebben. Dat we vrije mensen zijn met een eigen wil. Dat ik weet dat er ook slechte mensen zijn. Dat ik mij afvraag wie de echte slechte mensen zijn. Of de echte gekke. Dat ik kies voor liefde. Dat ik geen hippie ben. Dat ik zo blij ben dat het pijn doet. Dat ik pijn heb als ik blij ben. Dat ik blij ben dat ik geen overheersende pijn meer heb. Dat ik dans met mijn schaduw, maar ook met jou om de zon. Laten we samen stralen. Ja, als dat eens kon. Ik ben zo blij dat het pijn doet. Ik ben zo blij.

Ik dans met jou om de zon. Foto: Anja Onstenk

Ton Mengerink ontvangt ‘Verzinhoofd’ in de bieb

Het is een wondere en witte wereld deze ochtend. Met stevige schoenen stap ik door de soms gladde sneeuw naar de Bibliotheek in Lichtenvoorde. Ik heb er ruim de tijd voor genomen, omdat ik niet weet hoe lang ik er inclusief geglibber over zal doen. De zon weerkaatst op al het wit en verblindt mij bijna. Al jaren werk ik met veel plezier met de bieb samen en ik wil ze hiervoor bedanken door ze persoonlijk een exemplaar van ‘Verzinhoofd’ te overhandigen. Wat heel bijzonder is, is dat directeur Ton Mengerink er speciaal tijd voor heeft vrijgemaakt.

Mogelijkheden en kansen

Samen met Resy Oonk, die verantwoordelijk is voor de PR, drinken Ton en ik eerst een kopje thee. Ik vertel hem wat over mijzelf, hoe ‘Verzinhoofd’ ontstaan is en dat ik graag aandacht wil voor de kwetsbare mens. Lachend zeg ik dat het misschien raar is om het op deze manier in deze tijd aan te pakken, maar mijn gesprekspartners zien eigenlijk alleen maar mogelijkheden en kansen. Als ik heel eerlijk ben ik ook, maar het voelt soms raar om in deze tijd stappen vooruit te zetten terwijl de wereld achteruit holt. 

Sfeervol

Ton pakt ‘Verzinhoofd’ uit en bekijkt aandachtig de poëziekaart van eigen makelij. Daarop staat een handgeschreven boodschap met Lamy-vulpen in paarse inkt. (Hoe kom ik toch aan die vulpenverslaving?) Dan zoeken we een mooie plek voor de foto. In de nieuwe bieb zijn genoeg sfeervolle zitplekjes en we kiezen er een uit waar het licht goed valt. Het boek wordt opgenomen in de collectie, belooft Ton, en is binnenkort ook beschikbaar voor uitleen. 

Afterparty

Carlijn Nijhof, met wie ik voornamelijk contact heb bij het organiseren van activiteiten, heeft mij voor dit gesprek nog een leuke bijeenkomst beloofd voor na corona. Als alles achter de rug en weer ‘normaal’ is, mag ik een soort van afterparty in de bieb geven. Dan kan iedereen die ‘Verzinhoofd’ een warm hart toedraagt, komen luisteren naar mij en mijn verzinsels. Ik ga er dan een origineel verhaal over vertellen. Wat voor verhaal weet ik nog helemaal niet, dat moet de toekomst maar uitwijzen. Misschien wat het boek mij de afgelopen maanden allemaal gebracht heeft en wat er allemaal in gang is gezet? Mijn promotie-acties blijven namelijk doorlopen. Wie weet wat die allemaal gaan opleveren!

Warm hart

Voor nu ben ik blij met de Bibliotheek. Ze dragen Rabarbara een warm hart toe en dat geeft een fijn gevoel. Ik hoop dat we nog lang blijven samenwerken! Na afloop van de overhandiging trek ik weer mijn dikke winterbescherming aan, ook een donkerblauwe muts met verwarmingslogo, en loop voordat ik naar huis ga richting supermarkt voor een paar boodschappen en lekkere versnaperingen. Een mooie aanloop naar het weekend! 

Ton Mengerink ontvangt ‘Verzinhoofd’ in de bieb. Foto: Resy Oonk

Wat een postbezorgster denkt van sneeuw

Wit, witter, witst. Gisteren veranderde de wereld om ons heen in een oase van sneeuwpret. Op Facebook zal ik allemaal vrolijke foto’s voorbijkomen. Boef was in zijn nopjes: een extra uitdaging bij zijn wekelijkse fietstocht op de mountainbike. “Heerlijk door de sneeuw! Lekker ploegen”, juichte hij. Zijn ogen straalden. Ik dacht aan onze zolder en het plafond dat lekte in de slaapkamer. De sneeuw was door een kiertje van het zolderraam naar binnen komen waaien en had zich opgehoopt vlak daaronder. Bij het ochtendkrieken schepte Boef met zijn blote handen het in een teil, om het vervolgens onder de douche te kieperen. Deze handeling herhaalde zich. Ik zette een emmer in de slaapkamer.

Ongeveegde stoepjes

Sneeuw. Ik denk dat ik er een hekel aan heb, omdat ik als postbezorger er altijd maar moeilijk doorheen kom. Je kan dan wel ijzers onder je voeten binden, het is en blijft altijd spannend of je niet met je snufferd languit op een van de ongeveegde stoepjes belandt en daarbij allemaal brieven in het rond strooit.  De eerste dag gaat het altijd nog wel. Dan ligt er verse sneeuw die knispert onder je voeten. Een aangenaam geluid en bijzonder gevoel. De dagen erna zijn het ergst. De sneeuw is ingetrapt en glad geworden. Als het geregend en gevroren heeft, is het hek helemaal van de dam. Strooiwagens komen niet overal en op sommige plekken kan je dan op straat schaatsen. Gelukkig hadden we de afgelopen jaren niet zulke scenario’s, maar voor komende week houd ik mijn hart vast. 

Onder de dekens verstoppen

Natuurlijk zijn er tips over hoe te lopen op gladde oppervlaktes, maar probeer dat maar eens met een fiets in de ene en post in de andere hand. Ik houd van de seizoenen. Daarom ben ik ook postbezorger: lekker buiten al het weer mee maken. Je hart dat een sprongetje maakt van de prille lentezon, de blijheid als je voor het eerst zonder jas buiten kan lopen, de zon die zomers je gezicht warmt (behalve als het 40 graden is, dan lopen de zweetdruppels erover), de prachtige herfstkleuren die je ziet ontstaan, een regen- of onweersbui waarvoor je onder een carport schuilt, de striemende regen die soms je zorgen wegsspoelt en dan sneeuw en ijzel. De laatste twee vind ik niet leuk. Er zijn postbezorgers die ervan genieten, die ernaar uitkijken: op kou kan je je kleden en uitdagingen zijn leuk. “Geef mijn portie maar aan Fikkie!”, denk ik dan terwijl ik snel mijn hoofd onder de dekens verstop.

Drogen

Vanmorgen keek ik uit het raam naar Boef die nog in het donker zijn auto met veel moeite de straat uit probeerde te rijden. Er kwam zelfs een sneeuwschep bij aan te pas. Een vriendelijke buurman hielp hem. Ik was blij dat ik vandaag nog veilig en warm achter het raam naar buiten kon kijken. Mijn fietstassen die ik vergeten was dicht te doen heb ik leeggekieperd. De wind was met de sneeuw hard de overkapping waaronder mijn fiets staat ingewaaid. Ik schepte de tassen met moeite met een groente-opscheplepel leeg. Ze staan nu op het aanrecht te drogen voor morgen. De post die ik dan ga rondbrengen moet natuurlijk wel droog zijn! Mijn stuurtas doe ik na hem sneeuwvrij gemaakt te hebben snel dicht. Ook die moet droog blijven.

Winterslaap

De winter mag van mij wel overgeslagen worden. Ik snap best haar functie in de keten van de seizoenen en kan ook wel genieten van samen knus in het donker op de bank met gordijnen dicht en kaarsjes aan. Toch zou ik het liefst een winterslaap houden. Mezelf in de herfst volproppen met lekkers zodat ik veel vet heb, dan gaan slapen en in de lente weer slank, fris en fruitig wakker worden. Mezelf fris en fruitig voelen in de lente lukt altijd wel. Maar dat eerstgenoemde na een barre en boze winter???

Voor de zoveelste keer kijk ik vandaag uit het raam. De sneeuwvlokken dwarrelen nog altijd naar beneden. Zal ik erin gaan dansen? Zal ik een sneeuwpop gaan maken? Ik doe de achterdeur open en steek mijn neus buiten de deur. Brrrrrr….Ik kruip snel achter de laptop en tik dit blog. Dat doet sneeuw dus met me. Ik verstop me daardoor nog dieper in huis en in mijzelf en zit een gat in de bank. Morgen ga ik wel naar buiten, want dan moet het. De plicht roept. Nu eerst een kopje thee. Slurp.

Mijn stuurtas die ik snel dicht heb gedaan om te voorkomen dat er nog meer sneeuw invalt. Foto: Rabarbara.