Geeft unieke woorden aan nieuws, persoonlijke én creatieve verhalen.

Rabarbara is van vele woordmarkten thuis: ze interviewt en verslaat voor Achterhoek Nieuws, heeft het spreekuur ‘Rabarbara geeft schrijfraad’ in de Bibliotheek Oost-Achterhoek, gaat op pad met haar typemachine voor live proëzie en beleeft avonturen met haar pen. Op dit blog zijn al haar zoete én zure verhalen te lezen, want goed klaargemaakte rabarber verenigt beide uiterste smaken tot een heerlijkheid in zich. Zo ook Rabarbara die graag op reis gaat met haar eigen woorden, maar jou ook met liefde helpt in de zoektocht naar de jouwe.

Onderstaand filmpje is gemaakt door Paul van Druten in de Oude Calixtus in Groenlo.

Rabarbara schrijft zoete én zure woorden. Foto: Krang Creaties.

Klopperdeklopklop

Wanneer krijg ik de geest voor een blog? Daar is geen peil op te trekken. Soms schrijf ik drie blogs in een week. Dan weer een paar weken niet. Het is maar net hoe de woorden zich in mijn hoofd aandienen. Ik weet dat als ik ze zoek, ze niet komen. Of beter gezegd: dan vind ik het juiste ritme niet. Dan haperen ze. Dan liegen ze. Dan verdraai ik ze, omdat de tijd nog niet rijp is, de gedachten nog niet uitgedacht, de gevoelens nog niet uitgekristalliseerd.

Kloppen

Ik wacht totdat de woorden kloppen met kleine lieve klopjes. Ze kloppen omdat ze kloppen en vragen dan vriendelijk of ze binnen mogen komen, omdat ze in overeenstemming zijn met mijn waarheid en dat willen vertellen. Het is een gevoel dat niet uit te leggen is. En als ze dan kloppen ga ik achter mijn laptop zitten. Wat ze vervolgens gaan zeggen is mij dan niet bekend. Dat weet ik pas als het blog geschreven is. Dan lees ik pas wat mij de laatste tijd bewust, maar meestal onbewust bezighield. Wat erin zit, moet eruit. Bij mij tenminste wel. Wat dat betreft ben ik een echte expressionist. 

Dolce far niente

Het is vandaag de tweede officiële werkdag van het jaar. Stiekem was ik zondag al begonnen met interviewen voor de krant. Als woordENkunstenaar en journalist werk ik op ongebruikelijk dagen en tijdstippen. Als andere mensen werken, ben ik vaak vrij. Dan heb ik tijd om te mijmeren, te niksen. Dan geniet ik van het dolce far niente, omdat ik dat nodig heb. Ik houd van luieren, want als ik aan het lummelen ben, komen vaak de meeste inzichten en ingevingen. Je moet voor inspiratie ruimte hebben. Ruimte in je tijd en daardoor ruimte in je hoofd. 

Plan de campagne

Deze week komt de proefdruk van ‘Verzinhoofd’. Ik heb gisteren met Drukkerij Loor erover gebeld en vandaag de eerste digitale proefdruk ontvangen. Over mijn zelfgeschreven achterflaptekst was ik bij nader inzien toch niet zo tevreden. Nu ik hem echt zo zag staan, kwam de drang om hem te herschrijven. Dat heb ik gedaan. Hopelijk is de tekst er (veel) aantrekkelijker door geworden.

De afgelopen weken ben ik druk geweest met een plan de campagne, maar ik het het nog niet helemaal rond. Ria gaf mij wat tips en ook met Manon heb ik er vanmiddag over gebrainstormd. Soms vraag ik mij af waarom ik zo in die droom geloof. Waarom ik zo achter ‘Verzinhoofd’ sta. Maar dat is niet in woorden te vangen. De drang om het boek de wereld in te krijgen is groter dan groot. Uiteindelijk willen we allemaal iets nalaten aan de wereld. En met dit boek (en alle voorgaande) ga ik niet verloren. De mensen die ‘Verzinhoofd’ gelezen hebben, zijn er lovend over, zien er wat in. Dat geeft mij het vertrouwen dat er inderdaad behoefte aan is in de maatschappij. En degene die er nog niet warm voor lopen, kan ik misschien langzaam lekker maken. Niks is onmogelijk!

Innerlijke wijsheid

Eigenlijk ben ik nu verbaasd. De woorden hebben mij in dit blog niets nieuws verteld. Slechts alles geordend. Misschien is er ook wel niets nieuws te melden en is alles goed zoals het is. Er zijn nog wel wat zaken die broeien en sudderen onder de oppervlakte, maar blijkbaar willen die er nog niet uit, kloppen die nog niet. De vraag is maar of je alles kloppend kan krijgen in je leven en ook of je dat wil. Zoals jullie weten ga ik voor de rafels, het ongepolijste, de barsten. Je leven hoeft ook niet te kloppen. Als je hart maar vol Liefde klopt. Ik probeer zoveel mogelijk in overeenstemming met mijn waarheid te leven, wat die ook moge zijn of moge betekenen. Soms weet ik het zelf namelijk ook niet. Ik vertrouw erop dat de woorden zich aandienen als ik iets belangrijks te vertellen heb of van mezelf moet weten. Ik vertrouw op mijn eigen innerlijke wijsheid. Ik vertrouw op jou. Dat jij mij begrijpt als je dit leest. Of misschien is het ook wel leuker om niet begrepen te worden. Om de eeuwige onbegrepene te zijn en te zwelgen in mijn eigen (woord)leed. Ik denk dat die laatste schoen mij niet past, maar ik ben ook geen schoenmaker, wel een Rabarbara, want dat ik inmiddels een begrip ben, moge zo waar zijn als een koe. Boe.

Rabarbara wacht tot de woorden kloppen. Foto: Anja Onstenk

2020: de wereld ziet de inhoud van mijn rugzak

Ja hoor! Ik heb alles overleefd! Daar ben ik blij om. Jullie ook? Iedereen weet dat ik niet zo’n fan van de feestdagen ben. Het is mij altijd teveel een ‘gezellig moeten zijn’. Toch hebben Boef en ik er dit jaar met familie en samen wat moois van gemaakt. Ondanks de maatregelen waar we rekening mee dienden te houden. Natuurlijk moest ik weer huilen, maar het is niet anders. Mijn naasten zijn er inmiddels aangewend. Tot mijn grote verbazing had ik gisteren plotseling een opruim- en schoonmaakwoede en heb ik meer in het huishouden gedaan dan het afgelopen half jaar. Ik heb maar aan die drang gehoor gegeven, want als je de geest krijgt, moet je er naar luisteren. Ook als dat inhoudt dat je plotseling als een gek de trap stofzuigt, met een sopje door het huis banjert en allerlei dozen gaat uitzoeken. Zelf was ik er wel blij om, eindelijk wat orde in de chaos. Ook al creëerde ik met die orde ook weer nieuwe en onbedoelde chaos.  Boef moest er wel om lachen, maar liet mij gewoon mijn gang gaan. Inmiddels weet hij dat die buien vanzelf overwaaien en dat ik alleen maar in de weerstand ga als hij er een stokje voor probeert te steken. 

Wat heb ik gedaan?

Het is nu Derde Kerstdag en ik luister naar de Top 2000 en kom weer in de bezinningsroes. Wat heb ik afgelopen jaar allemaal gedaan en wat wil ik komend jaar gaan doen? Als ik alles zo overzie is er in 2020 veel gebeurd. In de wereld, maar ook met Rabarbara. Ik heb van alles ondernomen: verdiepende gesprekken gevoerd met Lieke over de sprookjescursus die ik in 2019 gevolgd heb, Verzinhoofd geschreven en uitgebracht, veel brieven aan fans gepend, twee keer opgetreden bij Paul van Druten, veel samengewerkt met de Bibliotheek, een mooie klus van de Gemeente Oost Gelre, een opleiding ‘Schrijven als Therapeutisch Middel’ gevolgd bij Arianne, vakliteratuur gelezen, leuke mensen geïnterviewd voor (te) Gek, leuke mensen geïnterviewd voor Achterhoek Nieuws, een workshop Dragon Dreaming bij Anke gevolgd, Artist in Residence bij Lokalen geweest, met een hele pagina in de krant gestaan, veel post rondgebracht, mij spiritueel ontwikkeld, in kerken rondgehangen, bij Sharon onder hypnose geweest, op vakantie gegaan en nog veel en veel meer. De wereld was in crisis, maar ik ben gewoon doorgegaan, heb mijn dingen gedaan en heb ook geprobeerd voor mensen die het moeilijk hadden wat te betekenen. Binnen de grenzen die ik heb, want als je jezelf weggeeft heb je niks (meer). 

2020 was het jaar dat ik de inhoud van mijn rugzak aan de wereld heb laten zien en dat ik gevoeld heb dat mensen ondanks dat van mij houden. Of misschien juist wel daarom. Ik voel mij opgelucht en gezien. Ik kan eindelijk volledig mijzelf zijn en hoef mij nergens meer voor te schamen. Al doe ik dat af en toe natuurlijk wel, want ik kan echt onmogelijk zijn (vraag maar aan Boef). 

Wat ga ik doen?

In januari laat ik bij Drukkerij Loor een kleine oplage van ‘Verzinhoofd’ drukken. Ria Tuenter gaf mij de tip. Op deze manier kan ik het boek ook voor een normale prijs aanbieden, want dat daar een markt voor is, is mij inmiddels wel duidelijk. Niet iedereen wil een e-book en niet iedereen kan zich de luxe-editie veroorloven. En aangezien ik ook al een lessenreeks en workshop in de planning heb staan en van plan ben om nog veel meer met ‘Verzinhoofd’ naar buiten te treden is het handig om ook een voorraad boeken voor een schappelijke prijs te hebben. Ik ben nu nog aan het nadenken hoe ik de officiële overhandiging van dit eerste exemplaar ga doen. Mijn hele plan de campagne is in duigen gevallen door de tweede lockdown. Wellicht dat ik er nog een creatieve oplossing voor ga bedenken, of alles nog even uitstel. Even kijken hoe het loopt en corona zich ontwikkeld. 

Verder ben ik van plan om in 2021 op dezelfde voet verder te bloggen: persoonlijk, eerlijk en vol humor. Mijn lezersaantal groeit en ik hoop dat dat het geval blijft, dat steeds meer mensen de weg naar Rabarbara weten te vinden en zich wentelen in mijn woorden. Ik wens jullie allemaal goeds, moois en lekkers voor 2021. Dat je voelt dat ook jouw imperfectie er mag zijn. Dat je voelt dat taal kan troosten. Dat ik er voor je ben op dit blog. Ook voor mezelf natuurlijk, want al schrijvend begrijp ik mijn eigen motieven beter. Laten we samen in woorden wonen. Lekker knus.

2020 was het jaar dat ik de inhoud van mijn rugzak aan
de wereld liet zien. Foto: Anja Onstenk

Joy

“Vrijheid is ook een band,” zei ik tegen Ellen. Dit nadat ik haar had opgebiecht dat ik haar in een meditatie had losgelaten. De afgelopen twee jaar heb ik veel van haar geleerd op het gebied van spiritualiteit. Met twee vriendinnen ging ik haar regelmatig in Arnhem opzoeken. Ook is ze weleens bij mij thuis geweest. Zo ook vandaag. “Ik verdwijn niet van de aardbodem!”, lachte ze na mijn ontboezeming. Nee. Dat weet ik ook wel, maar ze verhuist in januari met haar man naar Frankrijk en dat betekent dat het contact wel anders zal worden. 

Divine Love

En zo is het leven. Mensen lopen een tijdje met je mee en verdwijnen dan weer wat meer naar de achtergrond. In mijn hart zal Ellen altijd blijven wonen. Zeker nu ik vandaag haar mooie kaartenset ‘Divine Love’ heb ontvangen die 12-12-2020 officieel in de wereld gezet werd. De kaartenset telt 160 kaarten met tekeningen van kwaliteiten van Liefde in Licht Taal. Heel mooi. Prachtig verpakt in een grote doos met speciaal boekje. Ik zal ze met liefde gebruiken. Ook in toekomstige workshops en lessenreeksen die ik wil gaan geven. Dat wat Ellen mij geleerd heeft, kan niemand mij afnemen. Het zal alleen maar groter en mooier worden. De (Goddelijke?) Liefde die door haar nog meer in mijn hart is gaan wonen, ga ik alleen nog maar meer verspreiden. Vooral in woorden en op dit blog. Trouwens, willen jullie nog brieven van mij ontvangen? Laat mij dat dan gerust weten! Ik klim graag in de pen!

Joy

De kaart die staat voor Joy. Foto: Rabarbara

Natuurlijk trok ik gelijk een kaart uit de set en dat was ‘Joy’. Ik voelde meteen de vreugde van croissants eten bij het ontbijt, het zijn van een harlekijn die vrolijk beweegt als er met kunde aan de touwtjes getrokken wordt door eigen en vertrouwde handen, het uitwaaieren van mijn Liefde en de vreugde om te kunnen dansen en bewegen in het leven. Er is een speciale weg voor ons allemaal uitgestippeld. Het is zaak die route met lef te bewandelen en om soms te (durven) verdwalen. Te verdwalen in gedachten, gevoelens en misschien ook wel andere mensen. Als je daarbij maar niet vergeet dat je zelf de rode draad in handen hebt. Je kan je eigen weg uitstippelen, je eigen hart volgen. Het hoeft niet snel, het mag in een slakkentempo; als het levenswiel maar draait. Soms kruisen wegen elkaar of lopen wegen parellel. Dat is het bijzondere van het leven. Net zoals ik het bijzonder vind dat ik ‘Joy’ trok, de kaart die Ellen zelf ook voor de presentatie van haar kaartendek op 12-12 getrokken had. En daarmee is de cirkel voor mij rond. 

Stralen

Ik laat je in Liefde naar Frankrijk gaan Ellen. Geniet van het nieuwe leven dat je met Paul gaat opbouwen. Ik weet zeker dat je ook daar mensen zal laten stralen. Dankjewel dat je een onderdeel was van mijn leven. Dankjewel voor de JOY! Keep in touch.

De kaartenset waardoor Ellen altijd bij mij zal zijn. Foto: Rabarbara

Engelengeduld

Zondagochtend. Ik voel mij vandaag vredig. Niks moet en alles mag. En dat geeft ruimte. Ruimte om gedachten de vrije loop te laten gaan en te kanaliseren tot een punt van inzicht. Ik voel dat ik dit blog moet schrijven en dat ik aan het eind ervan meer weet dan voordat ik met het schrijven ervan begon.

Boef

De laatste tijd heb ik veel verhaaltjes geschreven over van alles en nog wat. Voornamelijk over mijn eigen denkproces. Het bloggen erover helpt mij om duidelijk te krijgen wat ik zelf vind. Al schrijvend vorm ik mij een mening of visie en weet ik waar ik uiteindelijk sta. Ik heb niet veel over Boef geschreven, wat niet wil zeggen dat hij uit mijn hoofd of hart verdwenen is. Integendeel. Hij is de rustige en drijvende kracht achter alles. Op de achtergrond zorgt hij voor de randvoorwaarden van mijn geluk. En hij is mijn geluk. Natuurlijk kunnen we elkaar af en toe wel achter het behang plakken, maar dat hoort erbij. Elke relatie heeft zo zijn rafelrandjes. 

Kracht

Het ‘decemberterugblikgevoel’ heb ik nu ook. Er is weer een jaar om. En wat voor jaar. Ik had wilde en grootste plannen met ‘Verzinhoofd’, maar de plannen van de wereld waren nog wilder en nog grootser. Zelfs verwoestend. Ik heb mij niet uit het veld laten slaan door corona, al heb ook ik veel angst gevoeld. Toch heb ik vastgehouden aan mijn droom en niet teveel stilgestaan bij alle kommer en kwel. Noem mij een struisvogel, ik noem mijzelf een lichtfladderaar. Ik heb mij gefocust op de lichtpuntjes die er waren, heb veel mensen lieve brieven geschreven of ze kaartjes gestuurd. Natuurlijk niet iedereen, want dat is onmogelijk. En ik ben Sinterklaas niet (al lijk ik er volgens zeggen wel op). Dat snappen jullie ook wel. Ik was uit de crisis, terwijl de wereld in crisis was. Daardoor voelde ik een enorme kracht in mij groeien. Een kracht die mij aanspoorde om toch dingen te realiseren. En dat is gelukt. Alles en iedereen werkte ondanks de rare omstandigheden mee. Ik hoop dat 2021 een mooier en beter jaar voor de wereld wordt. Dat er (een nieuwe) orde in de chaos komt. Dat we weer kunnen voortuitblikken. Dat we dat weer durven.

Liefde

Ik geloof dat er krachten in de wereld zijn die sterker zijn dan degene die nu zoveel angst zaaien. Ik geloof dat er nog genoeg mooie dingen zijn om van te genieten. Al weet ik dat sommige mensen het nu erg moeilijk hebben. Er zijn genoeg mensen om van te houden. Vergeet dat niet. Van de een wat meer dan van de ander, maar toch. Er is altijd wel iemand aan wie je wat liefde kwijt kan of die jou wat liefde wil geven. Niet iedereen ziet de helpende hand die naar hem of haar uitgestoken wordt. Er is er altijd wel een. Kijk maar goed. En ik ben erachter gekomen dat veel mensen van elkaar houden, ook van mij. Al uiten ze dat soms een beetje moeilijk. Er is liefde in allerlei verschillende vormen en in allerlei gradaties. Tussen al die liefde die ik voel en ervaar bloei ik op, groei ik en kan ik nog meer geven. Aan mijn naasten en aan een stukje van de wereld, een stukje van Nederland, een stukje van de Achterhoek, een stukje van Oost Gelre. 

Bubbel

Ik ben dankbaar dat ik zoveel mooie en lieve mensen heb leren kennen de afgelopen jaren. Dankbaar voor alle mensen die van mij houden. Misschien leef ik nu wel in een bubbel, maar het is een hele fijne. Als je lief bent, mag je ook in mijn bubbel wonen. Dan maken we er samen een feestje van. Dromen we samen de wereld een beetje mooier. Dansen we samen naar de sterren en weer terug. 

Engelvaasje

Om mijn geluk te vieren, heb ik vandaag een cadeautje voor mijzelf besteld. Een Engelvaasje. Ik vond hem zo mooi en prachtig dat ik de verleiding niet kon weerstaan. Het liefst zou ik iedereen zo’n vaasje cadeau doen, maar zoals ik al eerder schreef: ik ben Sinterklaas niet. Daarom doe ik jullie deze tip cadeau. Koop ook iets moois en liefs voor jezelf en vier dat je leeft. Ik ga het vaasje een eervolle plek om mijn altaar in de woonkamer geven, tussen alle andere engeltjes. Boef wordt er vast gek van, maar dat kan mij niet schelen. Ondanks dat heeft hij engelengeduld. Ook met mij. En dat is soms nodig.

Een cadeautje aan mezelf. Foto: http://www.bluecart.nl

Optreden in de Oude Calixtuskerk

Nieuw avontuur! Vanochtend ging in met Paul van Druten op pad om een filmpje over Verzinhoofd op te nemen in de Oude Calixtus in Groenlo. Het was een hele bijzondere ervaring om dit mee te mogen maken. Heel mooi om in een kerk mijn sprookjes te mogen voordragen. Paul was heel geduldig, want ik heb de neiging om nogal snel te praten. Hij maande mij tot rust en het laatste sprookje kon ik zelfs in één take opnemen. Dankjewel Paul voor dit mooie podium! Ik voel mij nu een ware woordENkunstenaar!

Onverzonnen sprookjes in de Oude Calixtuskerk voordragen.

De tijd van gaan is nu gekomen

Er is een tijd van komen en er is een tijd van gaan en de tijd van gaan is nu gekomen. Ik heb Boef beloofd dat ik na het schrijven van dit blog de vellen met aantekeningen van de muur haal. Een maand lang heeft hij mijn nukken en grillen geduld, maar nu is het weer tijd voor de dagelijkse sleur. Hoewel sleur? Een leven met mij en bij ons is nooit saai!

Schrijvers onder elkaar

Ik kijk terug op een geslaagde Residentie. Gisteren had ik nog een gesprek met Mark. We spraken van schrijver tot schrijver over het schrijven van een boek over je eigen leven. Mark en ik hebben een beetje een vergelijkbaar schrijfmechanisme: we vertalen diepere gedachten en gevoelens in eenvoudige taal. Zo kan iedereen ons volgen en zeggen we (in de meeste gevallen dan) ook nog eens iets zinnigs. Hij begreep volkomen waarom ik Verzinhoofd niet in de eerste persoon kon schrijven en ik de derde persoon ervoor hanteerde: er was eens een meisje… Zo had ik wat meer afstand en was het schrijven minder pijnlijk. Bij het boek over zijn eigen leven schrijft Mark vanuit een fictief personage wiens naam ik alweer vergeten ben. Volgens mij begon zijn naam met een E. Gelukkig weet ik nog wel de titel van zijn boek: Spugen naar de maan. (Of was het Spugen op de maan?)

Bibliotheek

Vandaag ook weer een heel fijn gesprek met de Bibliotheek gehad. We hebben duidelijke afspraken gemaakt over onze samenwerking en het geven van de lessenreeks ‘Schrijf glans aan je barst’. Ik kan wel janken van geluk. (En dat doe ik ook. Niet verder vertellen).

Lovende reacties

Verder ben ik dolgelukkig met de reacties op het artikel dat in de krant is verschenen. Brenda schreef er een gedichtje over, Karin appte mij een gedichtje waar ze aan moest denken, Leonie deelde een post op LinkedIn dat ik haar inspiratiebron was en er was zelfs iemand die om het artikel moest huilen. Lovende reacties en complimenten alom. Hoe gelukkig kan je zijn? Mijn sprong in het diepe is geslaagd. Wie weet wat het mij nog meer gaat brengen. 

Fans

Ik wil Lokalen bedanken dat ze mij deze maand hebben gevolgd en gesteund in de weg die ik aan het bewandelen ben. Ook wil ik al mijn fans bedanken voor de brieven en kaartjes die ze mij schrijven en hun likes op social media. Zonder jullie kan ik het niet. Dankjulliewel. Ik ben benieuwd wat er nog meer in de schone Achterhoek op mij te wachten staat! Tot de wiedeweerga gauw weer op dit blog!

Wat voor moois wacht er nog meer in de schone Achterhoek op mij? Foto: Boef

Verzilveren

De tijd vliegt. Het is mijn laatste week al van mijn Artist in my own Residence en ik ben weer een paar stapjes verder. Gisteren sprak ik met Anke van Intertembo die mij al een paar jaar met raad en daad bijstaat met mijn bedrijfsvoering. We bespraken de route die ik de afgelopen jaren bewandeld heb en kwamen tot de conclusie dat alles nu samenkomt. Met de verschillende lijnen die ik in het verleden heb uitgezet, heb ik onbewust naar dat wat ik in deze maand wil bereiken toegewerkt. Ik ben nu aan het verzilveren en iedereen werkt mee. Ik ben een gezegend mens.

Juiste woorden

Annekée heeft een artikel over Verzinhoofd in precies de juiste woorden geschreven. Daarin komen ook alle lijntjes samen en wordt goed duidelijk waar ik mee bezig ben en wat ik in de wereld wil brengen. Zij kijkt met wat meer afstand naar alles en heeft een bijzondere lijn in mijn verhaal gevonden met een balans tussen lichtheid en zwaarte. Een balans die ik ook in mijzelf gevonden heb. Al schommelt het wel af en toe. Maar daar heb ik mij bij neergelegd. Dat is mijn leven. Dat is het resultaat van mijn Verzinhoofd. Het is een eerlijk en mooi verhaal, ook liefdevol. Beter had ik het zelf niet kunnen verwoorden. 

Het blijft spannend om alles wereldkundig te maken en om morgen in de krant te staan, maar dit besluit had ik al genomen voordat ik begon aan het schrijven van Verzinhoofd. Ik wil een ander licht brengen op kwetsbare mensen. Zij kunnen zeker ook een positieve en zinvolle bijdrage leveren aan de maatschappij. Barsten zijn mooi. Imperfectie is prachtig. Het was alleen even wachten op het juiste moment voor het groter naar buiten treden ermee. Zal ik met het rijpen der jaren dan ook wat geduld gekweekt hebben? Morgen spring ik dus in het diepe! Spring je mee?

Stadskamer

Vanmiddag sprak ik met Dorian van De Stads- en Dorpskamer Oost Gelre in Den Diek. We hebben afgesproken dat ik in 2021 een workshop ‘Schrijf glans aan je barst’ mag gaan geven. Daar mag ik zelf een fraai postertje voor in elkaar knutselen. Dat vind ik ontzettend leuk! Als die workshop aanslaat, kan ik misschien ook de lessenreeks in praktijk brengen. Dat zou tof zijn! Verder heb ik het mailadres gekregen van iemand die bij de Stadskamer in Doetinchem werkt. Misschien kan ik ook wel met haar samenwerken of iets regelen. Kortom: volop steun!

Meditatie

Voor mijn ontwikkelde workshop laat ik mijn yogadocente Sharon een meditatie inspreken om de schrijfgolf die bij ‘Schrijf glans aan je barst’ hoort op te wekken. Voor die meditatie heb ik een tekst aangeleverd met beelden die ik zelf voor me zie. Sharon gaat ze in een professionele vorm gieten. Ik ben erg benieuwd wat ze ervan gaat maken! Mensen die mijn lessenreeks volgen krijgen na afloop ook deze meditatie. Kunnen ze na afloop ook thuis in een schrijfflow komen. 

Plezier

Morgen en overmorgen heb ik nog twee afspraken staan. Daarna ga ik het afronden en de balans opmaken. Misschien nog een soort samenvattende conclusie schrijven over de afgelopen weken. Plezier heb ik er zeker in gehad en ik ben ook heel blij met de steun van Lokalen hierin! Laten we elkaar vooral verder helpen!

Met het artikel in de krant spring ik in het diepe! Foto: Boef

Pepermuntje

Post is leuk! Vandaag kreeg ik een erg fijne brief van een fan, die eindigde met de opmerking dat mijn onderzoek naar wat schrijven voor mij is en wat het misschien ook voor anderen kan betekenen zo leuk is om te volgen. Woorden zijn inderdaad goud die barsten kunnen lijmen. Hij schreef mij ook dat hij hield van ‘visible mending’. Daarmee doelde hij op het zichtbaar repareren van kleding. Hij wil daar wat meer mee gaan doen. Dus niet kleding zo netjes mogelijk repareren dat je niet ziet wat stuk was, maar juist duidelijk tonen dat het kapot geweest is. Heel mooi om te lezen!

WorkMate Company

Gisteren heb ik gesproken met Aline van WorkMate Company. Helaas kan WorkMate op het moment niet veel voor mij en Verzinhoofd betekenen, omdat heel de zorg op slot zit door corona. Ze steunt het idee heel erg en denkt ook mensen te kennen die er warm voor zullen gaan lopen, maar de tijd is er op het moment volgens haar gewoon niet rijp voor. Jammer, maar het is niet anders. Wel fijn dat ze de uitgebreid de tijd heeft genomen om er met mij van gedachten over te wisselen. Wellicht dat ik in de verre toekomst mijn idee over helend schrijven met de hulpverleners die zij kent, kan gaan bespreken. Ik blijf hoop houden. Er komt een tijd na corona!

De foto van het certificaat die ik de tweede keer op social media plaatste. Foto: Rabarbara

Certificaat

Verder ben ik helemaal door het dolle, omdat ik mijn certificaat voor de opleiding ‘Schrijven als Therapeutisch Middel’ met de post ontvangen heb. De lang verwachte beloning van hard werken! Wauw! Uiteraard postte ik het certificaat vrolijk op social media, wat voor de nodige likes en hartverwarmende reacties zorgde. Iemand stuurde mij naar aanleiding daarvan een privébericht. Of het wel zo verstandig was zoveel persoonlijke gegevens zo open en bloot op internet te delen. Dit in verband met identiteitsfraude. 

Eerlijk gezegd sta ik bij dat soort zaken nooit zo stil, omdat ik uitga van het beste van de mens. Maar ik weet, helaas ook uit ervaring, dat niet iedereen het beste met elkaar of met mij voorheeft. Dus ik nam de raad maar aan, haalde de foto weg en plaatste een andere. Dit keer met kaars. Mijn trots is er niet minder door geworden. 

De gedachte dat iemand mij zou willen zijn, verbaasde mij eigenlijk. Al weet ik dat het dan niet echt om mij persoonlijk gaat, maar om andere en verkeerde redenen. Het boezemde mij een beetje angst in. In wat voor maatschappij leven we? Die angst gooide ik vervolgens snel overboord en ik richtte mijn gedachten weer op alle leuke mensen die ik ken. Die mij steunen in mijn queeste en die vertrouwen hebben in mij en de maatschappij. 

Bankje

Tussen de bedrijven door wandel ik met Tanja in de omgeving en app ik met haar en Manon over de vorderingen van onze Artist in Residence bij Lokalen. Zo heb ik ook lang en diep nagedacht of ik mijn website moet vernieuwen. Of dat nodig is en wat ik dan voor ogen zou hebben. Ik ben tot de conclusie gekomen dat mijn blog goed is zoals hij is en dat ik eerst de staatsloterij moet winnen voordat ik de site die ik voor ogen heb ga bouwen. Het gaat niet om flitsendheid, maar om kwaliteit. Ik kan beter investeren in mijn netwerk en de mensen die ik al ken. En daar ben ik nu een mooi plan voor aan het bedenken. Stapje voor stapje kom ik verder. Zijn jullie al nieuwsgierig? Zal dat plan ook over jullie gaan? Of over iedereen behalve jullie? Wie zal het zeggen? Misschien hebben jullie ook wel plannen met mij!

Ik ga nu even op een bankje in de natuur zitten en verder dromen over Verzinhoofd. Zal ik je een pepermuntje geven? Ik geef je graag iets tastbaars.

Op dit bankje droom ik graag over Verzinhoofd. Foto: Boef

Is het nog ver Grote Smurf?

Wat doe ik deze week als Artist in Residence? Ik ben mij vandaag voornamelijk aan het bezinnen op de lijntjes die ik vorige week heb uitgegooid en de vissen die ik al gevangen heb. Ga ik nog meer lijntjes uitgooien? Sommige ‘vissen’ moet ik nog spreken. Het is afwachten of ik die ook kan binnenhengelen. Ik denk dat ik eerst mijn vangst afwacht, want ik wil niet als een kip zonder kop achter alle vissen in de vijver aanrennen. Ook niet als een Rabarbara rondstuiteren zonder focus. Natuurlijk is er ruimte voor ingevingen, maar voordat die komen moet je eerst de randvoorwaarden scheppen. En dat doe ik door te wandelen met Tanja en nu te bloggen. Morgenochtend ga ik even brainstormen met Manon onder het genot van een kopje thee. We gaan dan bespreken hoe de zaken ervoor staan en of we al ver zijn.

Samenwerken

De bieb wil in ieder geval met mij samenwerken wat betreft de lessenreeks ‘Schrijf glans aan je barst’ die ik ontworpen heb. Dat maakt mij gelukkig. We werken al een paar jaar prettig samen en het is mooi dat ze in mij blijven geloven en net als ik kansen zien in mijn vers geschreven cursus. Deze maand ga ik nog een keer uitgebreid met ze bellen over het precieze hoe en wat.

Over mijn inspirerende gesprek met dominee Hinkamp heb ik al uitgebreid geblogd. Het resultaat hiervan ga ik in de toekomst verzilveren. Schrijven over het geloof roept uiteenlopende reacties op merk ik uit de gesprekken die ik naar aanleiding van het blog gevoerd heb. Verschil in geloof heeft voor veel oorlogen gezorgd en ik snap nu beter waarom. Zelf zie ik voornamelijk overeenkomsten. En daar ben ik blij om. 

Certificaat

De opleiding Schrijven als Therapeutisch middel heb ik afgelopen zaterdag succesvol afgerond. Dit keer logeerde ik niet de avond ervoor in hotel Figi te Zeist om in de ochtend af te reizen naar het schoolgebouw in Huis ter Heide, maar kon ik ‘gewoon’ thuis achter de laptop kruipen. De aangescherpte maatregelen rondom corona maakten de online manier van samenkomen wenselijk. Gelukkig had ik de andere cursisten en de docente al twee keer eerder ontmoet, dus de les was ook op deze manier heel prettig en goed te volgen. Al is een dag achter de computer wel erg lang en had ik erna vierkante ogen. Het certificaat volgt nog. Ik spring nu al een gat in de lucht! 

Het was een leerzame en inzichtgevende opleiding die antwoord gaf op bijna alle vragen die ik rond het lesgeven in autobiografisch schrijven had. We maakten ons de stof eigen door haar te ervaren en alle oefeningen zelf te schrijven. ‘k Heb ook een hele biografie geschreven, wat best een flinke klus was. Daarin zijn enkele dingen al schrijvend op hun plek gevallen en kwam ik erachter dat ik een vol en leuk leven leef. Wel met wat schaduwen, maar die horen erbij.

Behang

Wat mij opvalt aan mijn leven is dat ik vaak verhuisd ben en dat ik het bij het noemen van elk huis het over het behang op mijn kamer of de kleur verf op de muur heb. Als peuter had ik smurfenbehang, waarbij ik vooral dol was op smurfin met haar lange, gele lokken. Smurfin was ik en ik was stiekem verliefd op Grote Smurf. Die wist met zijn rode muts en grijze baard altijd de weg en vond dat de bestemming nooit ver was. Als de smurfen op pad waren, was er altijd wel een die vroeg:”Is het nog ver Grote Smurf?” en dan bromde Grote Smurf iets in de trant van dat ze er bijna waren terwijl ze nog uren moesten lopen. Later had ik een kamer met pastelkleurig appeltjesbehang met identieke gordijnen. De appeltjes in de gordijnen hingen op hun kop, want mijn oma wist bij het maken niet wat boven of onder was. En zo kan ik mij nog meer behang en muren voor de geest halen, maar deze twee waren wel het meest sprekend. 

Inclusieve samenleving

Het interview met Annekée voor de krant maakte veel los bij mij. Ik praatte met haar over de echte achtergrond achter Verzinhoofd en was daar de rest van de dag erg mee bezig. Dat ik in mijn blog en boeken naakt ben is één ding, in de krant is andere koek. Al heb ik ondertussen al zo vaak in de krant gestaan dat ik mijn hand er niet meer voor omdraai. (Ik weet het; ik krijg sterallures ; ). Annekée kent mij vrij goed, dus echte geheimen heb ik niet voor haar. Maar goed: wat wil ik wereldkundig maken? Het moet natuurlijk wel een logisch en eerlijk verhaal zijn, zodat mensen goed snappen wat ik met Verzinhoofd wil. Als ik mij blijf hullen in mysteries helpt dat de zaak niet vooruit. Ik wil een inclusieve samenleving, waarin imperfectie geaccepteerd wordt. Iedereen hoort erbij. Ook als je een grote neus hebt. Jij ook. En ik dus ook. Als ik dat wil uitstralen moet ik zelf wel het goede voorbeeld geven en mijn eigen imperfectie publiekelijk omarmen, ook als dat spannend is.

De schaamte voorbij

Om diezelfde reden blog ik ook over mijzelf en soms over mijn ware gedachten. Ik wil laten zien dat niks gek is en dat iedereen weleens rare dingen denkt. In mijn stukken voor de krant ben ik een stuk feitelijker. Ik kan ook zakelijk schrijven, maar dat wil ik op dit blog niet. Ik wil de andere kant laten zien. Dat wat er in hoofden van mensen soms ook kan omgaan. En dat is vaak meer dan we aan mensen vertellen. Ik weet dat sommige mensen daar moeite mee hebben, dat ze mij zoekend vinden en teveel met mijzelf bezig. Dat ze zich afvragen “Is het nog ver Rabarbara?” Maar mag ik op reis zijn? Op dit blog beschrijf ik mijn persoonlijke verhalen en overpeinzingen als voorbeeld, om zo het autobiografisch schrijven en het schrijven over de zoektocht van het leven te stimuleren. Het helpt mij en ik denk dat het anderen ook kan helpen om hun ware gedachten op te schrijven.  Zonder gêne alles neerkwakken op papier. Dat kan gewoon in een dagboek. Dat hoeft echt niet allemaal op internet, maar ik doe dat wel. Ik ben de schaamte voorbij. En ja, dat was een lange weg. En ja, het is nog ver.

Ja, het is nog ver! Foto: Boef