Geeft jou (je eigen) woorden

Rabarbara is van vele woordmarkten thuis: ze interviewt en verslaat voor Achterhoek Nieuws, schrijft columns voor Trikker, geeft een schrijfcafé in de Bibliotheek Oost-Achterhoek, gaat op pad met haar typemachine voor live proëzie en beleeft avonturen met haar pen. Op dit blog zijn al haar zoete én zure verhalen te lezen, want goed klaargemaakte rabarber verenigt beide uiterste smaken tot een heerlijkheid in zich. Zo ook Rabarbara die graag op reis gaat met haar eigen woorden, maar jou ook met liefde helpt in de zoektocht naar de jouwe.

Onderstaand filmpje is gemaakt door Het Dichterscollectief dat geïnspireerd raakte door haar Rabarbara Pen!

 

Rabarbara schrijft zoete én zure woorden. Foto: Krang Creaties.

Schrijfcafés Lichtenvoorde, Groenlo en Eibergen

Het is september en het studiejaar is weer begonnen. Ook dit seizoen geef ik weer een Schrijfcafé. Nieuw dit jaar is dat ik start in Groenlo en Eibergen. In Lichtenvoorde volgt er een nieuw speciaal gemaakt programma genaamd ‘Zin in schrijven’. In Groenlo en Eibergen begin ik met ‘De opmars van het schrijven’. Meer over de programma’s is te lezen op de site van Bibliotheek Oost-Achterhoek. 

De bibliotheek was zo vriendelijk om dit jaar opnieuw flyers te maken. Die heb ik uitgedeeld op de verschillende markten waar ik de laatste tijd heb gestaan, zoals de Bazaar in Bredevoort en Mode en Kunst in Groenlo. Ook zijn ze op verschillende locaties in de plaatsen neergelegd. Hopelijk wordt het dit jaar net zo’n succes als vorig jaar en maak ik op de nieuwe locaties ook mensen blij met hun (eigen) woorden.

Als je een flyer wilt, kan ik hem je zo opsturen!

 

Flyer Schrijfcafé Lichtenvoorde

 

Flyer Schrijfcafé Groenlo

 

Flyer Schrijfcafé Eibergen

Sprookjeslicht aan het eind van de tunnel

Sprookjes. Geloof jij erin? Geloof ik erin? Wat ik in ieder geval geloof, is dat het mooi is om symbolen te geven aan gebeurtenissen in je leven. Soms heb je voor bepaalde verhalen geen woorden, maar wil je er wel uitdrukking aan geven. Dan kan je bijvoorbeeld iets vrolijks ‘zon’ noemen en iets verdrietigs ‘regen’. Als iets heftigs is, kan je het zeggen dat het een ‘storm’ is en als je een lange weg bent gegaan was er ‘licht aan het eind van de tunnel’. Dit zijn allemaal bekende en clichématige vergelijkingen. Iedereen kan zich er wel in vinden. Nu lijkt het mij heerlijk om deze symbolen te ontstijgen en de structuur van sprookjes te gebruiken voor het verhaal van mijn leven.

 

Mooier dan verzonnen

In november ga ik bij Werkplaats STAP de driedaagse cursus ‘Sprookjesdagen’ volgen. Daarin hoop ik te leren mijn levenssprookje prachtig en eerlijk, maar ook mooier dan verzonnen op te schrijven. Ik geef mijzelf na deze start een jaar de tijd om dat in zijn geheel voor elkaar te krijgen. Tijdens mijn Artist in Residence met Manon van Studio Altijd Lente volgend jaar november bij Lokalen hoop ik dat ik genoeg materiaal verzameld heb om een magisch en betoverend boek te kunnen schrijven. Ik ben benieuwd welke feeën, kabouters, heksen, reuzen en geheimzinnige queesten ik tegenkom.

 

De realiteit doet haar geen eer aan

Ik heb mijn leven al geleefd, tunnels doorwandeld, pieken en dalen gekend en weet zelf wel wat er allemaal gebeurd is. Als ik het letterlijk opschrijf wordt het een saaie en serieuze bedoening die soms te heftig is om te verwoorden en soms te blij om te geloven. De realiteit doet haar geen eer aan. Als ik haar nu omtover in een wereld van onbegrensde mogelijkheden met haar eigen wetten en regels ben ik benieuwd wat voor een verhaal er tevoorschijn komt. Ik weet dat ik dit in mijn eentje niet kan en ik hoop in Lieke een bekwame begeleidster te vinden. Mijn onderbuikgevoel is in ieder geval goed. Hoe het in de praktijk zal gaan, kan alleen de ervaring leren.

 

Sprookjeslicht aan het eind van de tunnel

Ik ga er niet alleen naartoe. Dichteres Annemarie van Merakels Plat die dol streektaal en op sprookjes is, gaat ook! Wel mooi dat ik deze ervaring met een bekende mag gaan delen. De komende tijd ga ik sprookjesboeken lezen. Ik heb die van Grimm en Bomans al van zolder gehaald en heb in een boekwinkel al een begeerenswaardige nieuw exemplaar gezien. Maar…rustig aan…lekker laten sudderen. Heerlijk dromen en nog lang en gelukkig in het sprookjeslicht het eind van de tunnel leven. Of hoop jij dat er eens iets anders was?

 

Sprookjeslicht aan het eind van mijn tunnel. Foto: Krang Creaties.

 

Gedrukt boek ‘Mijn huishouden met Boef’

Het stond al lang op de planning: een gedrukt boek van het e-book ‘Mijn huishouden met Boef’. Het is er nu eindelijk van gekomen en ik spring daarom grote gaten in de lucht. Vandaag ontving ik de langverwachte exemplaren. Ik ben dolblij met het boekje vol herkenbare en humoristische verhalen over het hebben van een huishouden van Jan Steen.  De onderwerpen lopen uiteen van ruzie over afwassen tot het samen dragen van crocs die nep zijn.

Interesse? Voor 7,50 euro kan je het bij mij bestellen. (Exclusief verzendkosten).

En trots dat ik ben op mijn boek!

 

Een stadse in de Achterhoek: nieuwe oplage en e-book

Ik ben weemoedig en blij tegelijk. Op de foto staan de laatste twee exemplaren van ‘Een stadse in de Achterhoek’. In ruim drie jaar tijd verkocht ik meer dan 100 boeken. Dat had ik van te voren nooit durven dromen! Omdat ik nog steeds op markten sta en regelmatig netwerkbijeenkomsten bezoek, heb ik gisteren een vijftigtal nieuwe boekjes besteld bij Blurb. Ook om mezelf weer trots te maken op een leuke boekenvoorraad. Ik heb er gelijke en e-book van laten maken, voor de moderne mens.

Ik weet dat de meeste mensen uit mijn netwerk het boekje al hebben, maar mocht je iemand weten die het beslist moet lezen, laat dat een bericht achter onder deze post. Onder de reageerders verloot ik een e-book.

De laatste twee exemplaren van ‘Een stadse in de Achterhoek’.

 

Jim en Janka de Verschrikkelijke: een spannend avonturenboek

Als kind las ik altijd boeken over Robin Hood, Koning Arthur en andere legendes, mythen en sagen. De laatste tijd begint die interesse terug te komen met nog een extra uitbreiding: sprookjes.

Toen ik van de week bij Vincent Stapelbroek was om zijn avonturenboek ‘Jim en Janka de Verschrikkelijke’ te kopen gaf hij mij de tip om de sprookjes van Godfried Bomans te lezen. Nu wist ik dat ik nog ergens op zolder zo’n boekje had liggen. Dat had ik ooit eens uit de boekenkast van mijn oma getrokken. Vroeger mocht ik elke keer als ik bij haar was geweest een boek uitzoeken als ik op het punt stond naar huis te gaan. Dat stemde mij altijd erg blij en maakte van mij uiteindelijk een belezen persoon! Nog steeds geeft ze mij boeken. Die neem ik dan dankbaar in ontvangst.

Voordat ik in de sprookjes van Bomans zou gaan duiken, wilde ik eerst het boek van Vincent lezen. Een paar maanden geleden heb ik hem geïnterviewd voor de Elna over Jim en Janka de Verschrikkelijke. Het gesprek maakte mij erg nieuwsgierig naar zijn geschreven woorden, vandaar mijn aanschaf. Hier kan je het artikel lezen.

 

Eigen mengelmoes

Jim en Janka de Verschrikkelijke is een spannend boek vol levensechte dialogen. Het is geschreven in korte en duidelijke hoofdstukken, met een prettige bladspiegel. Het verhaal is logisch opgebouwd en heeft goede spanningsboog. Als lezer blijf je nieuwsgierig naar het volgende hoofdstuk en zo komt het dat je het heel makkelijk heel snel uitleest.

Het boek neemt je mee in de avonturen van Jim en smulpaap Marvin die beginnen als zij een afgebeten vinger met een ring met rode steen vinden. Kort daarna ontmoeten ze de mooie Viona. De vinger is van haar vader die ontvoerd is door Janka de Verschrikkelijke en zijn zwarte ridders, omdat hij in het bos aan het stropen was. De drie smeden een plan om hem te gaan bevrijden en krijgen daarbij hulp van oom Johan, magiër Malixander, en voormalige zwarte ridder Storm. Er doen zich allerlei hachelijke situaties voor en de vrienden strijden ervoor dat het land Lovendia bevrijd zal worden van Janka. Tussen al het vechten door bloeit er ook iets op tussen Viona en Jim. Er komen magische zaken voor in het boek zoals toverspreuken, een zwaard, een heks, Witte Wieven. Daardoor krijgt het boek een extra dimensie. Vincent heeft een geheel eigen mengelmoes gemaakt van bestaande fantasy-elementen.

 

Vol verwachting

Ik zal niet te veel over het verhaal verklappen, want het is mooier als je de avonturen zelf beleeft met Jim, Marvin en Viona en dat je, net als ik, vol verwachting steeds een pagina omslaat. De schrijver is erin geslaagd om een goed en spannend jeugdverhaal neer te zetten dat ook voor volwassenen leuk is om te lezen.

Toen ik het boek uit had, zat ik zo vol leesplezier dat ik gelijk het sprookje ‘Vrolijke Hans of hoe het lachkruid ontstond’ van Bomans las. Vincent had het mij met klem aangeraden. En toen ik het uithad, werd mij kristalhelder dat wat je zaait je inderdaad oogst en dat de lach niet uit de wereld te bannen is en dat dat laatste maar goed is ook. Serieus zijn is verschrikkelijk en Janka ook!

Interesse? ‘Jim en Janka de Verschrikkelijke’ is te bestellen op http://www.boekscout.nl

Jim en Janka de Verschrikkelijke is een echte pageturner.

Poëziekaarten ‘De reis van woord & daad’

Leuk nieuws! Ik heb weer poëziekaarten gemaakt en ik ben er supertrots op! Dit keer zijn ze het product van een samenwerking van Boef en mij. Hij heeft de foto’s geschoten en ik de gedichten geschreven. Ik ben heel blij dat we nu iets samen in de wereld zetten als ‘De reis van woord & daad’. De foto’s zijn gemaakt tijdens onze vakanties en de thematiek is iets lichter en luchtiger dan bij ‘Ondermaans verdriet’. Ze zijn voor 1 euro per stuk bij mij te bestellen via info@rabarbara.nl. Daarnaast zijn ze te koop bij Het Stenen Museumwinkeltje en Lokalen in Lichtenvoorde en de Koppelkerk in Bredevoort.

Stukjes van de poëziekaarten ‘De reis van woord & daad’.

De ontsnapping van Gerjon Gijsbers

Mijn leven vangen in verhaaltjes. Ik doe het graag. En zie mijn verhalen dan het liefst terug gebundeld op thema in mooie boeken. Ook lees ik graag verhalen van anderen mensen. Over hun leven. Over hun hemel en hel. Over hun rare gewoontes en bijzondere passies. En vooral: over hun lessen.

 

Ik keek naar boven en had geen idee

Met een dramatische lach las ik de zwartgallige radiogollums van Gerjon Gijsbers in ‘Ik keek naar boven en had geen idee’. Het boek met een mooie vrolijk gekleurde fotokaft en geel leeslint zag ik liggen tijdens een van mijn vele bezoekjes aan de Koppelkerk in boekenstad Bredevoort. De dame achter de toonbank wist mij te vertellen dat zijn humor echt de moeite waard is en dat hij een bekende schrijver in de omgeving is, ook al had ik nog nooit van hem gehoord. Tja, je kan ook niet alles weten. In zijn columns verweeft hij zinnen uit songteksten in zijn gedachten en leven en heeft hij elke week wel een lied heeft waar hij zijn gollums, zo noemt hij zijn colums, aan ophangt. Deze gollums leest hij wekelijks voor op de plaatselijke radiozender voor het programma LoadFM om 22.30 uur. De beste zestig zijn in dit boek verzameld. Hij schrijft over zijn ervaringen met de studie Nederlands, werken in een The English Bookshop, brandt veelvuldig kaarsjes in de kerk, wordt door zijn lange haren voor Jezus of Marilyn Manson aangezien, verblijft in het ziekenhuis met suiker, neemt vreemdelingen in huis, legt uit waarom hij een zwak voor de underdog heeft en blijkt hij een heel klein hartje te hebben als zijn kat Simba doodgaat.

 

Groeiende schrijfervaring

De gollums beginnen op 06-07-2012 en de laatste in het boek is van 31-07-2015. Gaandeweg worden ze langer en merk je dat de schrijver meer schrijfervaring heeft opgedaan: de stukken zitten steeds knapper, kunstiger en vloeiender in elkaar. Heel mooi om zo een schrijfontwikkeling mee te lezen en steeds harder om de grappen te lachen.

 

Lokken en uitdagen

Het mooie vind ik dat Gerjon in Aalten woont, een plaats bij mij in de buurt, en dat hij plekken bezoekt die ik ook ken, zoals Bredevoort en Nijmegen. Net als ik heeft hij Nederlands gestudeerd. Ik zocht in het begin al lezend naar overeenkomsten, maar stuitte daarin eigenlijk alleen op verschillen. Ja, ook ik zoek mijn heil in het opschrijven van woorden, maar ben eerder een ‘vredelievende’ schrijfster die haar hand troostend uitsteekt door haar woorden heen. Gerjon heeft een zwartgallige humor, die zeker aansprekend is, maar die ook de controverse zoekt. Hij lokt en daagt uit om een andere mening te geven, bijvoorbeeld over het geloof, of om zijn visie al proostend en rokend uit te vergroten. Daarbij krijgt hij de lezers zeker op zijn grimlachende hand. Hij geeft in zijn gollum van 20-09-2013 bijvoorbeeld zijn mening over het feminisme naar aanleiding van zijn interesse in Hildegard von Bingen en Jeanne d’Arc:”Voor alle vrouwen die zich als vrouw willen bewijzen: houd je verre van feminisme en trek je eigen plan. Trek een harnas aan, meng je in de strijd, slinger een gitaar om je nek, ga achter een piano zitten of ga desnoods rondhoereren, maar laat dat laatste geen voorwaarde zijn om iets te bereiken. Ga op zoek naar je eigen talent, benut het en buit het uit.”

 

Ontsnappen

Als motto staat een zin uit het lied ‘No rain’ van Blind Melon in het boek: ”And all I can do is read a book to stay awake, and it rips my life away, but it’s a great escape.” En ik denk dat dat bewust of onbewust ook de les is die Gerjon ons wil meegeven. Boeken en schrijven kunnen je helpen om aan het niet altijd mooie leven te ontsnappen. Ze geven het leven vorm en kunnen je steunen in moeilijke tijden.

 

Truttig kopje kruidenthee

Met Gerjons boek was ik even ontsnapt uit de werkelijkheid en droomde ik van een leven als schrijfster die ook haar columns op de radio voordraagt. Maar dan niet-rokend en zonder drank. Met een truttig kopje kruidenthee.

 

Een boek om even in te ontsnappen!

 

Herinneringenla

Het voornemen was plotseling weer daar. Het kwam vanochtend en de goden verzochten mij om er mee aan de slag te gaan. Ik heb hen niets gevraagd. Het toeval bracht ons samen. Sinds ik mij kan heugen heb ik in korte verhaaltjes over mijn leven verteld. Altijd kwamen daar lange en minder lange tussenpozen om de hoek kijken. Vanwege omstandigheden: Echt Groot Leed of Echt Groot Geluk. Beide dooddoeners voor mijn schrijven. Om de tekenen die vandaag tot mij kwamen, kon ik niet heen: ik dien mijn leven weer op te schrijven in al dan niet grappige columns.

 

Herinneringenla

Vanochtend in alle vroegte zat ik beneden op de bank toen er woorden in mijn hoofd begonnen te zingen. Ik dacht eerst dat er zich een verhaal aandiende, maar er ontstond een gedicht over het feit dat ik weer verhalen moest gaan schrijven voor mijn herinneringenla. “Natuurlijk”, dacht ik bij mijzelf, “Natuurlijk heb je weer een idee. Zucht. Zal je het ook dit keer weer tot in de kleinste details kunnen en willen uitvoeren?” Ik kroop terug in bed, vertelde Boef mijn plan. Hij lachte alleen maar en wreef mij onder de neus dat ik beloofd had dat ik niets nieuws meer zou beginnen aangezien ik de laatste tijd van hot naar her aan het rennen was geweest. “Dit is niet nieuw,” legde ik hem uit, “Dit is zo oud als de weg naar Rome. Nog ouder zelfs.” Ik geloofde mijzelf en wist dat ik gelijk had. Ik had het wiel niet uitgevonden, maar het wiel mij.

Dit gedicht schreef ik vanochtend over het feit dat ik weer verhalen moet gaan schrijven.

 

Ik kocht ze

Het tweede teken kwam toen ik met Brenda bij De Koppelkerk in Bredevoort was. We gingen naar de tentoonstelling van Herman Brood en vonden de duurste schilderijen het lelijkst. We keken naar de de overwegend primaire kleuren en bewonderden Hermans sjabloongebruik. Tijdens de cappuccino met monchoutaart die we in het Boekencafé nuttigden viel Brenda’s oog op een boek onder de toonbank: ‘Jozzy, het bibsboek’ geschreven door Alex van der Hulst. Wat een grappige titel! Ze pakte het, las de flap en gaf het aan mij. Ik las de flap ook. Intrigerend. Eigenlijk wilde ik geen boeken kopen. Eigenlijk wilde ik niet meer lezen. Ik zag nog een boek lonken: ‘Ik keek naar boven en had geen idee, verzamelde radiogollums’ van Gerjon Gijsbers. “Kopen die hap!”, dacht ik. En ik kocht ze.

Thuisgekomen toog ik naar mijn atelier met groene zitzak. Lezen, lezen, lezen. Het boek Grand Hotel Europa van Ilja Leonard Pfeijffer kon wel even wachten, ook al was ik erin begonnen. Al lezend vond het wiel mij uit. De woorden stroomden in mijn hoofd en ik kreeg een visioen van dansende schildpadden. Teken drie.

 

De boeken die ik in De Koppelkerk kocht toen ik met Brenda naar de tentoonstelling van Herman Brood ging kijken.

 

Zinnen tot verhalen gieten

Aan dromen moet je werken. Rustig en gestaag. Geef ze de ruimte, spreek ze uit en maak dat ze waarheid worden. Ik weet: niet alles in het leven is maakbaar. Ik weet ook: dromen zijn geen bedrog.

Ik wil nog een boek schrijven. Met mooie harde kaft en leeslint. Een verzameld werk. Verzamelde columns. Sprekende foto’s. Daarvoor moet ik meters maken. Veel woorden in zinnen rijgen. Veel zinnen tot verhalen gieten. Ik ga weer gedachten voor jullie vertalen in woordkunsten. Ik dompel mijn schouders onder in discipline. Het voornemen was er al. Weer. Dit is het resultaat. Weer. De goden hebben gesproken. Weer. Mijn herinneringenla wordt weer gevuld.

Een stadse in de Achterhoek is te koop!

De eerste bestellingen van mijn boek ‘Een stadse in de Achterhoek’ zijn binnen. Het grappige interview met Frans Miggelbrink en Willem te Molder in ‘I Love De Achterhoek’ werpt zijn vruchten af. Wil je ook lachen? Je kan het terugzien op:

Omroep Gelderland

Als je ook humoristische  verhalen over integreren in de Achterhoek wil lezen, ga dan naar de webshop van

Trikker

en bestel het! De onderwerpen variëren van bier drinken, tot vriendschap tot opvallende woorden in het dialect zoals ‘dikke foeke’.

 

De eerste boekjes zijn al verkocht!

I Love De Achterhoek

Het was een ochtend eind april dat ik in de woonkamer zat te werken. Ik geloof dat ik met een artikel voor de krant bezig was. In mijn mailbox verscheen een bericht van Frank Oosterwegel van Omroep Gelderland. Hij was bezig met een programma over de Achterhoek en wilde graag mijn ervaringen met en visie op deze streek horen. Dit naar aanleiding van mijn blog ‘Een stadse in de Achterhoek’ dat nog steeds te lezen is. Of we konden bellen. Ik mailde hem mijn nummer en even later hadden we een geanimeerd gesprek. Toen kwam de vraag of ik er voor voelde om mee te werken aan het programma met Frans Miggelbrink en Willem te Molder. Ik aarzelde geen moment en zei gelijk enthousiast ‘ja’. Wat gaaf en wat een eer dat ze aan mij hadden gedacht! Geen idee wie Frank getipt heeft. Misschien moet ik hem dat nog eens vragen.

 

In mijn postwijk

Frank en ik belden nog een paar keer over de spontane ontmoeting met de mannen die in mijn postwijk in Lichtenvoorde zou plaatsvinden. Mijn teamleider bij PostNL vond het ook een leuk gebeuren. Op de bewuste dag had ik verder niets gepland, omdat ik mijzelf ken. Van de zenuwen zou toch alles maar in de onhandige soep lopen. De dag duurde en duurde, want de Grote Ontmoeting zou pas om 15.00 uur plaatsvinden. Ik ging ruim op tijd naar het depot om mijn post op te halen. Daar trof ik nog een paar collega’s die mij moed inpraatten. Toen ging ik maar staan. Op de hoek bij Scholeksterstraat 2. Een plek waar verschillende straten samenkomen en waar ik bij veel post altijd mijn fiets parkeer tegen het hek. Met het gepensioneerde stel dat daar woont, heb ik al jaren een leuke band. Ze hebben al mijn boekjes gekocht en volgen mijn schrijfontwikkelingen op de voet. Ook ga ik weleens bij ze op de koffie en helpen ze mij als er iets aan de hand is met mijn fiets. Kortom: wijkbewoners om blij mee te zijn!

 

De Grote Ontmoeting

Een tijdje stond ik op de uitkijk. Frank belde mij dat ze eraan zouden komen. Ik keek heel de tijd de verkeerde kant op bleek. De auto kwam van rechts, terwijl ik links verwachtte. En toen was het moment daar: Frank en Willem kwamen aangereden in een Citroën HY. Ik gaf een hand door het raam en stelde mezelf zonder rollende r voor. De auto werd geparkeerd. Sommige mensen in de straat vluchtten snel naar binnen en Frank kwam naar mij toe om uit te leggen wat er moest gebeuren. Ondertussen kreeg ik een microfoontje in een knoopsgat en een zender in een van mijn broekzakken. Ik bekende Frank mijn zenuwen en als een ervaren susser stelde hij mij gerust. Het draaien van de camera begon en ik begon het gesprek met Willem en Frans.

 

Een hele beleving om in mijn postwijk gevolgd te worden door camera’s.

 

Spontane ontboezemingen

De rasechte Achterhoekers hadden wat in mijn boekje ‘Een stadse in de Achterhoek’ gelezen en vroegen naar allerlei ervaringen over mijn verhuizing van Leiden naar de Achterhoek. Ik ratelde en ratelde. De heren gingen mij helpen met de post en ondertussen kletsten we door. Het ijs brak meer en meer en ik deed ook nog wat spontane ontboezemingen. Aangezien ik toch niet van de geheimen ben, mogen die best op tv. Het gesprek vloog voorbij. Ik had nog wel uren met ze kunnen praten.

 

Goed uit de verf?

Na het afscheid bezorgde ik de post met mijn hoofd in de wolken. Wat had ik genoten van de opname van mijn eerste tv-optreden. Aanstaande maandag 1 juli om 17.20 uur is het zover. Op Omroep Gelderland wordt dan elk uur de aflevering van het programma ‘I Love De Achterhoek’ waar ik in voorkom uitgezonden. De eerste twee afleveringen heb ik schaterlachend bekeken. Echt leuk!

Ik ben erg benieuwd hoe ze mij gaan neerzetten en welke stukken uit de gesprekken uitgekozen zijn. Hopelijk kom ik goed uit de verf en misschien verkoop ik ook nog wel wat boekjes naar aanleiding van de uitzending, want over ‘Een stadse in de Achterhoek’ wordt ook gepraat. We zullen het zien.

 

I Love De Achterhoek

Wil je wat meer weten over het programma kijk dan op onderstaande link. Daar kan je ook de vorige afleveringen zien. Na maandag staat ook de aflevering met mij erin erop. Ga je kijken?

https://www.omroepgelderland.nl/i-love-de-achterhoek

 

Trots op de foto met mijn goedlachse gesprekspartners Willem te Molder (links) en Frans Miggelbrink.