Geeft jou (je eigen) woorden

Rabarbara is van vele woordmarkten thuis: ze interviewt en verslaat voor Achterhoek Nieuws, schrijft columns voor Trikker, geeft een schrijfcafé in de Bibliotheek Oost-Achterhoek, gaat op pad met haar typemachine voor live proëzie en beleeft avonturen met haar pen. Op dit blog zijn al haar zoete én zure verhalen te lezen, want goed klaargemaakte rabarber verenigt beide uiterste smaken tot een heerlijkheid in zich. Zo ook Rabarbara die graag op reis gaat met haar eigen woorden, maar jou ook met liefde helpt in de zoektocht naar de jouwe.

Onderstaand filmpje is gemaakt door Het Dichterscollectief dat geïnspireerd raakte door haar Rabarbara Pen!

 

Rabarbara schrijft zoete en zure woorden. Foto: Krang Creaties.

Ik zwaan, jij kleeft aan (of hoe het leven draait om appeltaart) VIII

En dan hier het volgende en misschien wel laatste deel van het vervolgverhaal geschreven door Marianne Groep. Er is heel wat gebeurt in de acht delen. Heel mooi om te zien hoe een klein idee zich kan ontpoppen tot een heel verhaal!

 

——————————————————————————————————-

“Ik word een creative content executive met een focus op social!”

Sjefke wist even niets te zeggen. Wat had Claartje ineens? Eerst die nachtelijke verfpartij en nu onverwachte dromen met een ingewikkelde naam. Hij zoog langzaam zijn longen vol en probeerde zijn gedachten te ordenen. “Maar Claar”, zei hij voorzichtig, “hoe wil je dat doen? Je spreekt toch helemaal geen Deens of Thuleens of hoe dat ook heet?” “Kalaallisut”, riep Claartje. Sjefke zag de schittering in haar ogen. “Tuurlijk spreek ik dat. Een beetje dan. Wat dacht jij dat we tijdens al die sessies met Rasmus hebben gedaan?”

Weer moest Sjefke nadenken. Claartje was iedere week naar het huis boven de bakkerij gegaan. Daar gaf Rasmus, de man van Sjaak, een cursus natuurgeneeskunst. “Wist je dat zijn moeder een echte sjamaan is geweest?” vertelde Claartje. “Hij kent allemaal gezangen en ingewikkelde drumritmes. Als Sjaak op tijd klaar is met het opruimen van de bakkerij komt hij erbij zitten. Dan doet hij de traditionele keelzang en speelt Rasmus op de mondharp. Het is een prachtige cultuur. We gaan vast een mooie toekomst tegemoet.”

“Weet je”, vervolgde Claartje, “eigenlijk heb ik zin in handvol augurken. Maar we hebben nu wel een feestje te vieren. Doe mij maar een flink stuk appeltaart. Zal ik slagroom kloppen?”

 

Je mag als je wilt een van deze woorden gebruiken voor het vervolgverhaal “Ik zwaan, jij kleeft aan. Of hoe het leven draait om appeltaart.” Foto: Krang Creaties

Ik zwaan, jij kleeft aan (of hoe het leven draait op appeltaart) VII

Jorica de Leeuw schreef het zevende deel van het vervolgverhaal. Er is weer een spannende ontknoping!

——————————————————————————————————–

(Totaal onverwacht…)

“Nou, dat vind ik eigenlijk wel een strak plan, Sjefke”, antwoordde Claartje, toen ze haar tranen had gedroogd. “Maar op één voorwaarde: dat ik daar dan ook mijn eigen bedrijf mag beginnen. Weet je, ik heb jarenlang huisvrouw gespeeld zoals ze in dit kleine dorp gewend zijn. En in Groenland wil ik natuurlijk lekker moederen over ons kindje. Maar ik wil ook meer in mijn kracht staan! Misschien komt het door de power die ik nu al voel en straks nog hard nodig heb om een kind op de wereld te zetten. Maar ik wil graag het beste uit mezelf halen en mijn passie volgen! En Groenland staat bekend als een zeer vooruitstrevend en feministisch land.”

Sjefke was even ontstemd. Dit had hij niet verwacht en hij had haar nooit horen klagen over het huishouden. Dat kwam vast door de webinars van al die zogenaamde mental coaches en goeroes op het internet. Of door de zwangerschapshormonen.
Maar waarom ook niet? Ze kon natuurlijk best een klein sieradenwinkeltje beginnen ofzo in Groenland. Of Sjaak helpen in de bakkerij of zorgen voor een paar asielkatten. “Wat had je in gedachten?” vroeg hij. Altijd open vragen stellen, zonder oordeel, wist hij zich te herinneren van een oude Teleac-cursus Mindfulness.
“Ik word een creative content executive met een focus op social!”

Je mag als je wilt een van deze woorden gebruiken voor het vervolgverhaal “Ik zwaan, jij kleeft aan. Of hoe het leven draait om appeltaart.” Foto: Krang Creaties

Ik zwaan, jij kleeft aan (of hoe het leven draait om appeltaart) VI

De schrijvers van de vervolgverhalen waren zo enthousiast dat ze graag verder wilden schrijven. Hier weer een fraai stukje woordkunst van Anneke Wilbers!

——————————————————————————————————–

(Toch jammer dat die goede oude Sjaak volgend jaar naar Groenland emigreert.)

 

“Weet je, ik verfoei die emigratie, ik wíl het niet over Groenland hebben, ik wil gewoon dat ze hier blijven wonen en gekke taarten voor ons blijven bakken. Waarom moeten mensen altijd dat soort rare fratsen uithalen terwijl anderen daaronder lijden? Ik wil dat alles blijft zoals het nu is, dat ook deze baby lekker kan genieten van onze vriendschap!” Claartje is van het ene op het andere moment in tranen, ze is volledig van slag, zo ineens….

Sjefke weet niet zo goed hoe hij hier mee om moet gaan. Heeft dit met de zwangerschap te maken? Hij probeert Claartje te troosten door haar op andere gedachten te brengen. Een grapje werkt normaal altijd wel, maar zo’n stortvloed heeft hij nog nooit gezien. Morgen gaan ze samen naar de zwangerschapsyoga dan kan hij daar mooi vragen of dit een reactie is die wel vaker voorkomt bij zwangerschap.

Ineens schiet hem iets te binnen. Even kijken hoe ze daarop reageert. “Claar, ik heb een rare vraag en ik zie wel dat je van slag bent. Toch wil ik dit nú vragen dus, vooruit, een sprong in het diepe: heb je er wel eens serieus over gedacht om met hen mee te gaan? Ze hebben het al een aantal keren gehad over het leegstaande huisje naast hun huis én ze willen graag een paar extra handen hebben om hun levenswerk neer te zetten. Misschien is dat wel wat voor ons…”

Even was het stil, heel stil. En wat er toen kwam had Sjefke vooraf niet kunnen bedenken. Totaal onverwacht……

Je mag als je wilt een van deze woorden gebruiken voor het vervolgverhaal “Ik zwaan, jij kleeft aan. Of hoe het leven draait om appeltaart.” Foto: Krang Creaties

Hoe ‘Diagnose Huntington’ van Ellen Hendrix op mijn pad kwam

Een voorliefde voor persoonlijke verhalen heb ik altijd gehad. Nieuwsgierig ben ik naar dat wat achter de oppervlakte beweegt en voor de gemiddelde mens in de kroeg verborgen blijft. Zelf breng ik ook graag wat vreugdevolle diepgang in het leven. Dat doe ik middels mijn geschreven woorden in de vorm van gedichten, columns, boeken en ‘te gek’ interviews. Omdat ik me graag uit in taal vind ik het ook altijd mooi om juist via dat medium informatie tot mij te nemen. De laatste jaren lees ik veel persoonlijke verhalen om de mensen die ik ontmoet beter te leren kennen, om te leren wat het echte leven hen leert en mij al lezend ook, om zo een wijzer mens te worden.

Al bijna acht jaar bezorg ik post in Lichtenvoorde. Toen ik net naar de Achterhoek verhuisde, was ik op zoek naar zingeving en spirituele zaken. Ik googelde in die tijd veel, omdat ik een cursus wilde volgen en kwam toen op de site ‘De Diamant’ van Ellen Hendrix terecht. Zij was bezig met engelen. Dat was voor mij nog een stap te ver. Ik was toen helemaal niet bezig met engelen, meer met heksen, dansen en schrijven. Dat kon ik allemaal echter nergens in het dorp vinden. Ik besloot een schildercursus te gaan volgen. Je moet toch wat.

 

Engelen

De tijd streek voorbij. Vaak stond ik in mijn functie als postbezorger voor Ellens deur, zij woonde in mijn vaste wijk, om brieven door de bus te doen. Een enkele keer overwoog ik aan te bellen om kennis te maken, want ik was nieuwsgierig naar haar en haar engelen. Toch heb ik dat nooit gedaan. In november 2017 overleed plotseling mijn moeder. Er gebeurde daarna veel in mijn leven. Ik wilde meer weten over de dood en het hiernamaals en ging mij daarin verdiepen. Als vanzelf kwam ik uit bij engelen. Ik dacht weer aan Ellen en haar engelen, googelde opnieuw en kon haar in Lichtenvoorde niet meer vinden. Wat ik gek vond, want ik bezorgde nog steeds post bij haar huis. Wat bleek: zij was verhuisd naar Arnhem, maar haar man en zoon woonden nog in Lichtenvoorde. Dat vertelde zij mij toen ik haar belde voor informatie. Ook geeft zij nog steeds engelencursussen. Het wordt tijd dat wij elkaar nu echt gaan ontmoeten. Bijzonder dat dat na al die jaren nog steeds niet gebeurd is.

 

Het engelkaartje dat ik van Ellen kreeg bij de aanschaf van haar boek.

 

Diagnose Huntington

Met twee vriendinnen ga ik vanaf volgende week een engelencursus bij Diamond Souls volgen. Ik hoop zo antwoord te vinden op de vragen die altijd al sterk bij mij leven en die sinds de dood van mijn moeder meer naar de oppervlakte zijn gekomen. Ter voorbereiding besloot ik Ellens autobiografische boek ‘Diagnose Huntington’ te kopen en te lezen.

Het verhaal begint nogal verdrietig en benauwend, maar ontvouwt zich in de loop van het boek tot een weids en vrij gevoel. Ellen is drager van het Huntington gen. Een ziekte die haar voor veel moeilijke keuzes heeft geplaatst. Zo besluiten zij en haar man in eerste instantie om geen kinderen te nemen. Ellen heeft echter zo’n sterk moederinstinct dat ze de sprong toch wagen. Ze baart een mooie zoon die vol liefde door haar en haar man wordt opgevoed. Ze vindt hoop en kracht in de spirituele weg, ook als haar vader sterft, en daardoor komt haar ziekte op een zijspoor. Ze verzet bergen en komt zelfs op het punt dat zij anderen gaat helpen. Niet in de verpleging, zoals ze vroeger deed, maar met cursussen in haar praktijk ‘De Diamant’. Ze ontwikkelt zich zo sterk dat ze uiteindelijk tijdens een vakantie waarin ze zwemt met dolfijnen haar tweelingziel tegenkomt met wie ze haar leven gaat delen. Dit zonder het goede contact met haar ex en zoon te verliezen.

Dit is in een notendop het verhaal. Eigenlijk zou je het moeten lezen om de ontwikkeling te kunnen voelen en haar herinneringen aan liedjes te begrijpen. Zelf ben ik erdoor geraakt en denk ik nu elke keer als ik ‘Alive and kicking’ van The Simple Minds hoor aan haar. Je kan het noodlot keren, dat blijkt wel uit het verhaal van Ellen.

Ik kijk uit naar volgende week, want dan begint de cursus. Wat zal ik allemaal ervaren? Zal ik antwoord vinden op mijn vragen? De tijd zal het leren. Ik zal geduld moeten hebben, zoals het engelenkaartje dat ik bij aanschaf van haar boek kreeg ook al aangeeft. Geduld. Laat dat nu net mijn beproeving zijn.

 

De voorkant van ‘Diagnose Huntington’. Een boek met het persoonlijke levensverhaal van Ellen Hendrix.

Ik zwaan, jij kleeft aan (of hoe het leven draait om appeltaart) V

Jorica de Leeuw van De Schrijvende Leeuw leeft zich uit in deel vijf van het vervolgverhaal. Hoe zal het allemaal aflopen? Lees snel verder!
——————————————————————————————————–

(Bakker Sjaak glundert terwijl hij dit vertelt, zure augurk……)

Sjefke kijkt hem peinzend aan. Het lijkt hem niet het meest voor de hand liggende ingrediënt voor een lekkere appeltaart. Maar Sjaak zou het wel weten. Hij zit immers al 30 jaar in het vak. Opeens klaart Sjefkes gezicht op. Zijn vrouw Claartje zou er vast en zeker blij mee zijn. Ze eet de laatste weken niets anders dan augurken. Hij treft haar regelmatig ’s avonds in de keuken aan met zo’n pot waar ze met haar vingers in graait, terwijl het zure vocht langs haar kin druipt. Hij gruwt ervan, maar weet ook dat het tijdelijk is. “Het komt door de zwangerschapshormonen,” zegt ze dan verontschuldigend. Daarna kan ze ook nog met gemak een hele slagroomtaart wegwerken. Eten voor twee, noemt ze dat. Ja ja. Nou, voor zichzelf neemt hij dus ook maar mooi een taartje mee. Hij bedankt bakker Sjaak hartelijk en zet de drie taarten voorzichtig in de fietskrat, die ook al groen is in plaats van zwart. Onderweg zwaait de Hulk enthousiast naar hem en steekt zijn duim op. O ja, het is bijna carnaval. Ook dat nog.

Thuis treft hij zijn vrouw druk in de weer aan met kwasten en verfpotten. “Ik heb nesteldrang en ben alvast de babykamer aan het schilderen,” roept ze vrolijk. “Lekker genderneutraal, want van mij hoeft dat blauw of roze niet zo nodig. Zo stigmatiserend. Ik heb de verf vannacht trouwens wel eerst even getest op jouw fiets. Want om nou zo’n hele muur meteen gifgroen te maken… maar het staat prachtig toch, schat? En je fiets is ook mooi gepimpt nu.” Sjefke kijkt verbaasd, maar haalt daarna zijn schouders op. Dat verklaart dus waarom hij vannacht niet kon slapen, door al dat gerommel in de schuur. Ach, mooi groen is niet lelijk. Per slot van rekening is het hem zelf niet eens opgevallen vanmorgen met zijn slaperige hoofd. Hij is ook het volkorenbruin vergeten, bedenkt hij zich nu. Dan maar lunchen met alleen augurkentaarten.

Hij zet ze op tafel en sluit Claartje in zijn armen. “Nu maar even lekker rust nemen. En ondanks je zwangerschap, kunnen we vanmiddag wel met een paar carnavalvierders en Sjaak het glas heffen op mijn verjaardag. Waarom niet? Okee, thee voor jou dan, maar dat maakt de feestvreugde niet wezenlijk anders!” “Haha, die woorden heb je zeker gelezen op de boomstam die voor de bakkerij ligt?”, lacht Claartje. Ja, de bakkerij, denkt Sjefke weemoedig. Toch jammer dat die goede oude Sjaak volgend jaar naar Groenland emigreert.

THE END (of: to be continued?)
Je mag als je wilt een van deze woorden gebruiken voor het vervolgverhaal “Ik zwaan, jij kleeft aan. Of hoe het leven draait om appeltaart.” Foto: Krang Creaties

Ik zwaan, jij kleeft aan (of hoe het leven draait om appeltaart) IV

Dan nu het verrassende deel IV geschreven door Anneke Wilbers, sinds kort een trouwe lezeres van mijn blog.

——————————————————————————————————–

“Nee, appeltaart,” schreeuwt Sjefke. “Gewoon appeltaart.”

 

“Een taart van groene appels deze keer. Lekker harde appels die een beetje zuur zijn. Thuis willen ze appeltaart anders dus die zou je maken! Weet je nog, gisteravond hebben we daarover gebeld…” Pffff, Sjaak zucht. Wat een vreemd gesprek, via een blauwe fiets naar groene jongetjes, de jungle en nog veel meer naar het feit dat de bakkershulp geen groene appels kon kopen op de vroeg-markt. Wat een ellende! Terwijl Sjefke jarig is, moet ik hem teleurstellen.

“Sjefke, luister eens even, ik ben hartstikke kleurenblind. Had ik je dat al eens verteld? De groene appels, volgens mijn ogen groen, waren veel te zoet. Ik heb er daarom iets nieuws door gedaan, om te proberen de allerlekkerste taart aan je mee te kunnen geven die ik kan maken in deze bakkerij. Het geheime ingrediënt is zure augurk, en dat smaakt me toch een partij lekkerrrr.” Bakker Sjaak glundert terwijl hij dit vertelt, zure augurk……

 

Je mag als je wilt een van deze woorden gebruiken voor het vervolgverhaal “Ik zwaan, jij kleeft aan. Of hoe het leven draait om appeltaart.” Foto: Krang Creaties

 

 

Ik zwaan, jij kleeft aan (of hoe het leven draait om appeltaart) III

Achter de schermen wordt er volop geschreven aan het vervolgverhaal. Hier het mooie deel III  geschreven door Marianne Groep van Peiler tekst.

Veel leesplezier en houd de site in de gaten voor de volgende twee teksten!

 


 

“… 1 keer, ja, toen was ik de hulk. Huh? Zou dat ermee te maken hebben, die kleur??”

De blik van de bakker verplaatst zich door de ruiten, voorbij de fiets, tot diep in de kille ochtendlucht. “De hulk,” zegt hij nadenkend, “wie was dat ook weer? Was dat niet zo’n scholier die door een spin gebeten werd en daarna achter al die boeven aanging? In een rood pak, recht tegen de muren op?” “Nee, maar…” zegt Sjefke. “Wacht!” onderbreekt Sjaak hem. “Ik weet wel iets van de wereld, al bak ik iedere dag dezelfde volkoren bollen. Je had ook een jongetje dat in de jungle opgroeide, samen met de dieren. Slingerend tussen de bomen, zo op z’n vriendinnetje af.” Sjaaks oerwoudkreet klinkt vreemd in de kleine bakkerswinkel: “Jaaa-oewoewaaah!” “Nee Sjaak, luister,” probeert Sjefke nog een keer. Maar de bakker let niet op het rood aangelopen gezicht van zijn vriend. Zijn oog valt op de fiets voor het raam. “O natuurlijk, ik weet het weer,” juicht hij. “Groen! De hulk was dat ventje met die pijp. Die kneep met één hand een blikje open en mikte de gifgroene stroom zo in zijn mond. Een blik vol spinazie.” “Nee, appeltaart,” schreeuwt Sjefke. “Gewoon appeltaart.”

 

Je mag als je wilt een van deze woorden gebruiken voor het vervolgverhaal “Ik zwaan, jij kleeft aan. Of hoe het leven draait om appeltaart.” Foto: Krang Creaties

‘Opnieuw beginnen’ blikt achter de façade

Herinneringen vervliegen niet en beloftes blijven. Ook al is het nu bijna een jaar na dato. Het was een avond in april dat ik met Annekée lekker Italiaans ging tafelen in Vorden. Voordat we richting pop-up restaurant zouden gaan, wilde Annekée graag naar de boekpresentatie van Annemartien Berkelaar, een medecursiste van haar schrijfcursus. Deze boekpresentatie was in de Koppelkerk in Bredevoort en aangezien ik zelf schrijfster ben, zei ik vrij en blij:”Ik ga mee!”

 

Familieroman

In het drukbevolkte Boekencafé hoorde ik de verhalen van verschillende sprekers over Annemartien en haar debuut ‘Opnieuw beginnen’. Zelf hield ze ook een erg prikkelend praatje over haar boek en de weg er naartoe. ‘Opnieuw beginnen’ is een familieroman over de vijftigjarige Thea die vanuit de Randstad naar de Achterhoek verhuist. Met gespitste oren luisterde ik naar alles wat er gezegd werd, want mijn aandacht was na deze informatie enorm getrokken. Ik heb immers zelf ook een boek geschreven over mijn integratie als stadse in de Achterhoek. Hierdoor ben ik erg nieuwsgierig naar de belevenissen van andere import-Achterhoekers. Ondanks het feit dat dit boek fictie is en niet autobiografisch (ik smelt zoals jullie weten bij persoonlijke levensverhalen) kocht ik het toch resoluut.

 

Goed gevoel

De tijd verstreek en andere boeken kwamen op mijn pad. Steeds lokte het fraai groene exemplaar met vlinders op de kaft mij toe. Een paar weken geleden pakte ik het en begon met lezen. Direct werd ik gegrepen door de herkenbaarheid. De zaken waar ik mee worstelde toen ik in de Achterhoek kwam wonen, worden erg inlevend beschreven. Ook de rauwe randjes. Zoals het feit dat Achterhoekers eerst de kat uit de boom kijken en je dan pas opnemen in hun midden. Als je dan eenmaal in hun midden zit, is het voor altijd. De tussenperiode, die doet wat met je. In het boek kun je heel goed lezen wat. Verder wordt een ontluikende vriendschap beschreven tussen Thea en de veel jongere Simone, die na haar scheiding op zoek is naar een nieuwe levenspartner en vader voor haar kinderen. Daarbij wordt ook een inkijkje gegeven in hoe het eraan toe gaat op datingsites. Wat ik knap vind, is hoe er een opkomende depressie bij Thea wordt neergezet en hoe ze deze, samen met Simone, te lijf gaat. Ik zal het einde niet verklappen, maar het geeft je wel een goed gevoel over de Achterhoek. Een goed gevoel dat ik ook heb.

 

Achter de façade

Het boek leest prettig en er komen veel dialogen in voor. Het is echt een aanrader voor alle mensen uit de Randstad die naar de Achterhoek zijn verhuisd en zich afvragen of ze de enige zijn die bepaalde emoties doormaken. Voor Achterhoekers die willen leren begrijpen wat hun nieuwe bewoners soms kunnen doormaken is dit boek ook een must. Je kan namelijk niet alles aan de buitenkant zien! Dit boek blikt achter de façade.

Het boek is verschenen bij Zomer en Keuning en daar ook te bestellen. Op deze link vind je meer informatie en kan je ook het eerste hoofdstuk lezen.

 

De lieflijke kaft van een boek over de Achterhoek met haar mooie, maar ook rauwe randjes.

Ik zwaan, jij kleeft aan (of hoe het leven draait om appeltaart) II

Heel leuk wat een oproep allemaal teweeg kan brengen. Ria Olijslager schreef spontaan in een reactie op het blog ‘Ik zwaan, jij kleeft aan (of hoe het leven draait om appeltaart)’ een vervolg. Het is hieronder te lezen. Ook Marianne Groep, Anneke Wilbers en Jorica de Leeuw willen graag meeschrijven aan het verhaal. De komende weken zijn hun hersenspinsels te lezen op Rabarbara. Houd dit blog dus goed in de gaten als je wilt weten hoe het verder gaat met Sjefke, Sjaak, de appeltaarten en de fiets.

 

Bijdrage Ria Olijslager

 

“Huh? nee …je hebt het goed gezien Sjaak. Het is niet mijn eigen fiets, maar eigenlijk toch weer wel! Het frame, alles is hetzelfde maar die kleur…die KLEUR,” zei Sjefke nog eens met nadruk., “DIE had mijn oude fiets niet! Vannacht droomde ik over carnaval en de fraaie verkleedkleren die mijn moeder voor mij naaide. Ik was boer, cowboy en 1 keer, ja, toen was ik de hulk. Huh? Zou dat ermee te maken hebben, die kleur??”

 

Je mag als je wilt een van deze woorden gebruiken voor het vervolgverhaal “Ik zwaan, jij kleeft aan. Of hoe het leven draait om appeltaart.” Foto: Krang Creaties