Geeft unieke woorden aan nieuws, persoonlijke én creatieve verhalen.

Rabarbara is van vele woordmarkten thuis: ze interviewt en verslaat voor Achterhoek Nieuws, heeft het spreekuur ‘Rabarbara geeft schrijfraad’ in de Bibliotheek Oost-Achterhoek, gaat op pad met haar typemachine voor live proëzie en beleeft avonturen met haar pen. Op dit blog zijn al haar zoete én zure verhalen te lezen, want goed klaargemaakte rabarber verenigt beide uiterste smaken tot een heerlijkheid in zich. Zo ook Rabarbara die graag op reis gaat met haar eigen woorden, maar jou ook met liefde helpt in de zoektocht naar de jouwe.

Onderstaand filmpje is gemaakt door Paul van Druten in de Oude Calixtus in Groenlo.

Rabarbara schrijft zoete én zure woorden. Foto: Krang Creaties.

(te) Gek: in de herhaling

Ondanks het feit dat de meeste mensen nu met vakantie zijn of net vakantie hebben gehad blijf ik bezig. Boef en ik plannen onze vrije dagen altijd in september. Dat betekent dat wij werken als iedereen vrij is. En dat is een bijzonder gevoel. Bij de post is dat voor mij dan altijd extra hard aanpoten, omdat we met minder mensen hetzelfde werk moeten doen. Bij de krant betekent dit echt zoeken naar nieuws, want het is komkommertijd. En voor Rabarbara ben ik dan altijd ludieke plannen aan het bedenken. Mijn ideeën voor de nieuwe website liggen nu even stil, want de vakanties van de mensen met wie ik ermee samenwerk volgen elkaar op. De planning is nu dat hij in oktober/november klaar is. Ik leef er echt naartoe. 

Vragenvuur

Ondertussen ben ik wat dingen van dit blog aan het afronden. In de bijna vijf jaar dat het bestaat heb ik 43 (!) mensen voor (te) Gek geïnterviewd. Op mijn nieuwe blog, ga ik ook mensen bevragen, maar met een iets andere insteek. Dusseh…niet gevreesd, mijn vragenvuur aan bijzondere en te gekke mensen blijft bestaan. (te) Gek trekt altijd de meeste lezers naar mijn blog en is echt een groot succes geworden. Ik heb voor het interview met Gertton Nijman zelfs een prijs gewonnen: de Homo Sapiens Award. Daar ben ik nog steeds supertrots op! Net liep ik even alle geïnterviewden af op mijn website. Wat heb ik toch een boel leuke gesprekken gevoerd! Daarom ga ik in de weken in aanloop naar mijn nieuwe website op social media nog wat opmerkelijke oude interviews delen. Ik ga dus in de herhaling. Deze mooie woorden mogen niet verloren gaan en zijn het lezen meer dan waard. Ben jij een van die geïnterviewden? Deel het blog gerust nog een keer! Het is echt leuk om te lezen waar je ten tijde van het gesprek stond en waar je nu staat. Als mens blijf je je ontwikkelen!

Plezier in optekenen

Ik wil alle mensen die hebben meegewerkt aan de interviews met heel mijn hart bedanken. Het was een eer om met jullie in gesprek te gaan en jullie verhalen te mogen delen! Het is altijd heel bijzonder dat mensen in gesprek je in vertrouwen nemen met persoonlijke details uit hun leven. Je hoort vaak ook dingen die mensen normaal voor zichzelf houden en liever niet met anderen willen delen. Ik schep plezier in het optekenen van deze verhalen en zet mensen graag met mijn woorden in het zonnetje. Daarvan ga ik zelf ook stralen en leert mijn lezer hopelijk wat. Op de wereld zijn veel te gekke mensen. Vaak beseffen ze dat zelf niet eens! Misschien ben jij er ook wel één! Misschien? Nee: ik weet het zeker!

Handen zijn intelligent

Begrepen heb ik het nooit. Die overwaardering van het verstand. Toevallig kan ik goed leren en verbanden leggen, waardoor ik na het vwo naar de universiteit ging. Na heel wat geworstel behaalde ik mijn diploma en nog steeds mag ik mij drs. noemen. Wat niet wil zeggen dat ik prat ga op theorie en denk dat ik altijd gelijk heb. Eigenlijk denk ik dat ik vaak overal naast zit, want zo is het leven ook: je begrijpt het uiteindelijk toch net niet. 

Vrijheid en ruimte

Mijn vader heeft altijd met werken in de bouw zijn geld verdiend en ook Boef is een man die graag zijn handen laat wapperen. Wat zijn ogen zien, kunnen zijn handen maken. Daar komt geen theorie aan te pas. Als postbezorger sta ik onderaan de ladder bij PostNL. Als journalist kan ik gaan, staan en schrijven wat ik wil. En als zzp’er ben ik mijn eigen baas en maak ik mijn eigen afspraken. Ik opereer op verschillende terreinen met als belangrijkste bindmiddel vrijheid en ruimte om te bewegen. Afspraak is afspraak en ik blijf op een persoonlijke manier investeren in mijn netwerk.

Intelligentie van de hand

Heel veel mensen denken dat ze praktisch zijn en bedenken met dat in het achterhoofd oplossingen voor problemen in hun leven, op de werkvloer of veranderen met die gedachte het beleid van een organisatie. Daarbij vergeten ze dat de praktijk zich vaak niet laat vangen in regels die met het hoofd zijn bedacht. Veel beter kan je naar oplossingen zoeken voor problemen die echt spelen door met mensen daarover in gesprek te gaan. En dan niet een enquête uitdoen met sturende vragen, want die wordt toch niet eerlijk ingevuld. Maar echt oprecht geïnteresseerd vragen en meekijken met de betrokkenen. En daar ruim de tijd voor nemen. De oplossingen die daaruit voortvloeien bestaan meestal niet uit denken, maar uit doen. Een praktisch iemand gaat niet de gebruiksaanwijzing van een tent lezen, maar pakt gewoon de stokken en ziet met het blote oog hoe deze in elkaar passen. Hij kan zonder honderd keer draaien het zeil er in een keer goed opleggen. Dat is een heel andere intelligentie dan die je in het onderwijs leert voor het bedenken van oplossingen. Dit is de intelligentie van de hand! 

Twee linkerhanden

Zelf heb ik twee linkerhanden en ben ik absoluut niet praktisch. Mijn handen kunnen dingen alleen kapot maken en niet in elkaar zetten. Mijn hersenen maken overuren als ik een van onze twee afstandsbedieningen pak om te bedenken op welk knopje ik moet drukken om van de radio naar de tv te komen. Later kom ik er dan achter dat we voor de radio niet de afstandsbediening maar een app gebruiken.

Kopje koffie

Niet dat ik nu helemaal niks kan. Absoluut niet. Jullie lezen altijd leuke en intelligente stukjes op dit blog. En ik doe en organiseer ook veel prijzenswaardige dingen met Rabarbara, waarbij ik mijn beleid (jaja, dat heb ik ook) koppel aan de intelligentie van de hand. Maar waarom is dat knapper dat een schutting bouwen of zolder isoleren? Ik vind dat alle mensen die met hun handen werken weleens in het zonnetje gezet mogen worden. Dus als er van de week een verwarmingsmonteur, glazenwasser, schilder of stratenmaker je pad kruist: bied hem eens een kopje koffie met een lekker koekje aan. En kijk wat er gebeurt!

Werken met de handen wordt vaak ondergewaardeerd. Foto: Anja Onstenk

Moordtieten

“De meeste mannen houden toch van grote tieten?” zei een goede vriend toen ik op een van die dagen dat het zo heet was dat de mussen van het dak vielen in een topje naast hem aan tafel zat. Ik zweeg in dit gezelschap van alleen heren. Moest ik nu uitgebreid verslag gaan doen van alle mannen die ik aan mijn boezem gedrukt had en vertellen wat zij van mijn prompte dames hadden gevonden? Ik negeerde de vraag en nam nog een slok van mijn thee.

Verschrikt

De vraag bleef echter in mijn hoofd rondspoken. De keer dat ik een jongen in een discotheek versierd had, kwam in mijn herinnering. Hij was erg shabby en we hadden ritmisch in elkaars armen op de dansvloer lopen huppelen. Na afloop gingen we naar huis zonder telefoonnummers uit te wisselen. De week erop waren we allebei weer in dezelfde discotheek. “Ik wist dat je zou komen,” zei hij gelukzalig. We zoenden de sterren van de hemel, ik nam hem aan het eind van de avond mee naar huis. Toen hij mijn bh had losgepeuterd (erg handig was hij niet) vluchtte hij nog net niet het huis uit “Je borsten…” mompelde hij verschrikt. 

Niks

Ik denk dat hij te veel pornoblaadjes en/of – films had bekeken en dat hij nog nooit echte grote tieten had gezien. Hij wist niet wat hij ermee moest. Voor mij was deze ervaring ook nieuw, want ik had ook wel vriendjes gehad die er heel vaardig mee omgingen. De glans van het moment was voorbij. We wisselden wat beleefdheden uit en hij ging snel naar zijn eigen huis en haard. Ik hoorde niks meer van hem. 

Accepteren

Om terug te komen op de vraag van die vriend: ”Nee, niet alle mannen houden van grote tieten.” En ook niet van echte tieten. Ik denk dat op tv en in sommige bladen er een erg vertekend beeld van de werkelijkheid wordt weergegeven. Ik denk dat veel vrouwen daar heel onzeker van worden en dat veel mannen daardoor ook niet weten hoe echte borsten eruit horen te zien. Laten we allemaal ons eigen en andermans lichaam accepteren hoe het is. Ook als je slaagt voor de potloodtest. Het voorbeeld van tieten geldt natuurlijk ook voor andere lichaamsdelen. Waarom schamen we ons daarvoor? Ik geef toe…ik scheer ook mijn benen en oksels (maar vergeet daarbij altijd ongeduldig de helft), ga naar de kapper voor mooi haar of onder hypnose om wat af te vallen. Maar daar blijft het bij. Ik heb nooit de behoefte gevoeld om iets aan mijn lijf te verbouwen. Dat mannen mij daarom soms niet mooi vinden of zoals in bovengenoemd verhaal bijna gillend mijn huis verlaten, neem ik op de koop toe. 

Mooi zoals je bent

Een echte man houdt van een echte vrouw. Die neemt je zoals je bent. En een vrouw moet ook van zichzelf houden hoe ze is. Inclusief grote oren, lange tenen of korte wenkbrauwharen. Er is in het leven genoeg om ontevreden over te zijn, kijk naar de wereld om je heen, maar laat dat alsjeblieft niet jezelf zijn. Je bent mooi zoals je bent vrouw, laat je niks anders wijsmaken! En mannen…alsjeblieft…kijk eens wat verder dan je l.. , eh neus, lang is.

Ieder mens is mooi zoals hij is. Foto: Anja Onstenk

Geluk kan ook voor kortsluiting zorgen

Tjongejonge. Het was mij een weekje wel! Boef had zijn handen vol aan mij. Ik tetterde met al mijn enthousiaste verhalen de oren van zijn kale kop. Ze wiebelden er bijna vanaf. Nu is hij even lekker aan het barbecueën met zijn stoere collega’s. Dat moet ook gebeuren. Mannen onder elkaar. En bier. Veel bier. Met nog meer vlees. Jaja. Ik was druk met allemaal leuke en goede dingen voor Rabarbara: een belangrijk interview, het grondig voorbereiden van een optreden dat uiteindelijk uitgesteld werd, branding shoot voor mijn nieuwe website en dan ook nog allerlei kleine dingetjes tussendoor die eigenlijk toch wel erg groot waren. Misschien wel te groot. Bijna kortsluiting in mijn hoofd, want ja…ook teveel toffe dingen kunnen daarvoor zorgen. Bijna zeg ik, want gelukkig heb ik mijn eeuwig geduldige dagboek, de rust van het wandelen tijdens mijn postronde en de zachte buik van Boef die als levend kussen dienstdoet en waarop ik heerlijk kan liggen snurken. Laat ik alles een voor een even kort toelichten.

Vrij Nederland

Dinsdag ben ik geïnterviewd door Diana, een Syrische studente journalistiek die bezig is met een artikel voor Vrij Nederland. In dat artikel gaat ze haar eigen verhaal als vluchteling in Nederland illustreren met voorbeelden van nieuwkomers in eigen land. Denk daarbij aan Nederlanders die van de Randstand naar Friesland, Limburg en de Achterhoek zijn verhuisd. Daarbij werd ze getipt om mij te interviewen. Een hele eer. Toen ze na een treinreis van vier uur met een bosje paarse bloemen bij mij voor de deur stond, brak het ijs meteen. Ik praatte honderduit, ook over mijn werk als journalist en al mijn boeken, en beantwoordde haar slimme en kritische vragen over onder andere integreren, humor en wennen in een andere streek uitgebreid. Voor haar artikel gaat ze nog andere mensen en organisaties interviewen. Waarschijnlijk verschijnt het in september in Vrij Nederland. Het zal mij allemaal benieuwen. Ik heb er in ieder geval een goed gevoel over. Ze wordt volgens mij echt een goede journalist. Nee, dat is ze al!

Dichterscollectief

Woensdag was ik druk aan het oefenen met Het Dichterscollectief voor een optreden dat helaas net uitgesteld is. Joop, Mark en ik (Henk is nu aan het verhuizen) zouden in de tuin van Luci en Jan van Elcerlyck in Bredevoort gaan optreden. Ik keek er erg naar uit, maar de nieuwe coronamaatregelen veranderden helaas alles. Niks aan te doen. We zijn bezig met een mooi op elkaar afgestemd programma waarbij we elkaar volop inspireren en een stuk dat we helemaal zelf mogen vormgeven. Heerlijk om met deze heren op niveau over schrijven te filosoferen en discussiëren. Heerlijk om zonder woorden in woorden begrepen te worden. Heerlijk. Dat podium pakken we binnenkort wel!

Branding shoot

Er begint steeds meer schot te komen in mijn nieuwe website. De teksten zijn af en mijn spectaculaire fotoshoot heb ik donderdag gehad. Straks kan het bouwen beginnen. Het duurt even, maar dan heb je ook wat. Ik kijk er erg naar uit, want ik ben deze site ontgroeid. Ik barst er na bijna vijf jaar praktisch uit. De foto’s passen niet meer bij mij en er staat te veel losse informatie op. Mijn energie is veranderd en dat wil ik online nog meer gaan uitstralen. 

Anja heeft volgens mij prachtige foto’s van mij in vrolijke jurken gemaakt. Al weken zat ik het weer van deze dag in de gaten te houden en al die tijd zou het gaan regenen, zelfs onweren volgens diverse apps. Toch hebben we doorgezet. En wat bleek: een heerlijk zonnetje en prachtige wolken. O…ik ben nu al zo blij met de foto’s! Dat terwijl ik ze nog niet eens heb gezien. Ja, af en toe tussendoor een paar op de camera. Het ging allemaal op een leuke en natuurlijke manier. Dat kan niet anders dan een prachtig resultaat opleveren. Het poseren op verschillende locaties ging mij goed af. Ik lachte, keek serieus en dromerig. Huilen deed ik nog net niet. Ik houd ervan om te flirten met de camera. Ik houd ervan om gefotografeerd te worden. Zeker als ik duidelijke aanwijzingen krijg van hoe ik moet staan en kijken. Ook veelzeggende en kenmerkende attributen van mij zijn op de gevoelige plaat vastgelegd. De insteek en sfeer houd ik nog even voor mijzelf. Dan is de verrassing voor jullie des te groter!

Toelachen

Ik ben blij dat ik een weg en manier heb gevonden om het leven met mijn Verzinhoofd het hoofd te bieden. Voor als het te hard voor mij is en het mij klappen geeft, maar ook voor als het mij te hard toelacht. Je zou denken dat je van geluk nooit genoeg hebt. Geloof mij: teveel geluk kan je ook uit balans brengen. In mijn leven heb ik geleerd om met slechte kaarten te spelen. Nu ik aan de winnende hand ben, weet ik soms niet wat mij overkomt. Dan huil ik van blijdschap of krijg ik tot mijn grote verbazing soms kortsluiting. Het blijft voor mij belangrijk om veel tijd en ruimte voor mijzelf te nemen. Om mij terug te trekken in de woorden om zo het overzicht te behouden. Ik zou willen dat ik altijd overal voluit om kon lachen en met volle teugen van kon genieten. Dat ik ongegeneerd en ongeremd kon leven. Ook hierin is het keuzes maken. Welk geluk wil ik? Welk geluk wil ik toelaten? Ik heb hard gewerkt om tot het punt te komen waar ik nu ben. Het is nu zaak deze koers vast te houden en op een natuurlijke manier mee te bewegen met wat zich aandient, zonder daarbij mezelf uit het oog te verliezen. Mijn nieuwe website gaan mij daarbij helpen. Ik heb goed over de opbouw en vormgeving nagedacht en tel de dagen en nachten tot de lancering. Ik ga een nog mooier thuis voor mijn woorden creëren. Waarin ik mijzelf liefdevol toelach. Waarin ik jullie liefdevol toelach. Waarin mijn woorden zinnige dingen zeggen, maar ook onzinnige. Waarin mijn Verzinhoofd nog meer haar weg vindt. Kijken jullie met mij uit naar dit nieuwe geluk? Willen jullie daar onderdeel van zijn/worden?

Geluk kan ook voor kortsluiting zorgen. Foto: Anja Onstenk

Aandacht voor verloren geluk

Check. Ja hoor. Ik ben weer op aarde! Voor hoever dat dan kan met een hoofd dat altijd in de (donder)wolken zit. De afgelopen weken waren vrij turbulent voor dit grofgebouwde meisje met haar fijnbesnaarde zenuwstelsel. Zo begon ik het hypnoseprogramma ‘Lichter leven’ van Sharon van Blikveld fysiotherapie om nog een keer mijn overtollige kilo’s onder de aandacht te brengen, vierde ik mijn 45everjaardag, schreef ik een spread over de vernieuwde visie op wonen in de ouderenzorg, legde ik de laatste hand aan de teksten voor mijn nieuwe website, kreeg ik een jurk op maat en overhandigde in ‘Verzinhoofd’ aan burgmeester Annette Bronsvoort. Over dat laatste ga ik nu meer schrijven.

Complimenten

Zoals jullie uit mijn twee vorige blogs hebben kunnen concluderen, ben ik in gesprek geweest met burgemeester Annette Bronsvoort over ‘Verzinhoofd’ en de inclusieve samenleving. Iets wat ik best spannend vond, want hé: wie ben ik? Maar alles ging eigenlijk vanzelf. Het gesprek verliep op een natuurlijke manier en ik heb mijn zegje kunnen doen en zelfs nog meer. De burgemeester wist echt wie ik was en vertelde mij dat ze mijn stukjes in de krant altijd met veel interesse las. En zoiets is voor een journalist natuurlijk altijd leuk om te horen. Tijdens het maken van het filmpje voor op social media sprak zij mij ook lovend toe en kreeg ik complimenten. Helaas weet ik niet meer precies wat ze gezegd heeft, omdat het geluid bij het filmpje niet meegekomen is. Maar ik weet wel dat het ging over mijn inzet voor de inwoners van Oost Gelre. Ik glom van trots. En nu gaat het er natuurlijk niet om dat ik zo geweldig ben (iets wat uiteraard niet te ontkennen is), maar om het feit dat ieder mens ertoe doet en ieder mens gezien mag worden. Daarom probeer ik altijd ook onbekenden te interviewen in de krant en op mijn blog. En in die artikelen wil ik dan hun eigen persoonlijke en eerlijke verhaal en visie naar voren brengen.

1000 woorden

Om mijn zegje kracht bij te zetten, schreef ik de burgemeester ook een brief van bijna 1000 woorden. Over de grotere boodschap achter ‘Verzinhoofd’, want die is er ook: het helen middels schrijven van de gebarsten mens en het streven naar een inclusieve samenleving, waarvan het eigenlijk triest is dat dat nodig is. Waarom is de maatschappij niet van nature inclusief? Waarom kan en mag niet iedereen gewoon in zijn eigen tempo meedoen? Inmiddels heb ik al een antwoord: de burgemeester heeft mij een persoonlijke brief teruggeschreven. De inhoud laat ik even achterwege, want er komt ook nog een publiekelijke reactie. Ik kan wel zeggen dat ik er heel blij mee ben.

Zonnebril

Gelukkig durven de mensen nog wel met mij te praten na mijn verschijning op de voorpagina van de Elna, al zien sommige mij nu wel als een beroemdheid. Een enkeling heeft zelfs gekscherend om een handtekening gevraagd. Er zijn er ook die met stomheid geslagen zijn, maar die zijn op één hand te tellen. Een zonnebril dragen heeft geen zin, daar kan ik mij niet achter verstoppen met mijn lengte en figuur met moordtieten. De publiekelijke overhandiging van ‘Verzinhoofd’ aan de burgemeester heeft al resultaat: ik heb weer een boek verkocht, heb een winkel gevonden waar ik mijn boeken mag stallen, mag mij verhaal voor Lions Club Oost Achterhoek gaan vertellen en ben uitgenodigd voor een bijeenkomst ‘Samen herstellen’ van Stadskamer met verschillende organisaties en vrijwilligers. 

Verloren geluk

Het filmpje is door heel veel mensen bekeken en mijn post over de voorpagina van de Elna is op LinkedIn ook door ‘mensen met invloed’ geliket. Wellicht dat zo mijn boodschap verder komt en groter wordt gedragen. Iets wat mooi zou zijn. Ik hoef echt de politiek niet in. Laat mij maar lekker mijn lessenreeks ‘Schrijf glans aan je barst’ geven, stukjes voor de krant en mijn blog schrijven. Maar ik hoop wel dat mijn boodschap zo overkomt: schrijven kan helen, niks is gek en iedereen doet er toe! De manier waarop ik hier aandacht voor vraag is niet doorsnee. Maar ik ben ook niet doorsnee. En wie is dat eigenlijk wel? We hebben allemaal iets wat ons uniek maakt. Laten we stoppen om ons daarvoor te schamen. Laten we dat in de openbaarheid gooien en ventileren. Laten we dat omarmen en koesteren. Laat iedereen zijn eigen ‘Verzinhoofd’ schrijven of verzinnen en zo een stukje verloren geluk vinden. En dat dan geluk dan delen met anderen, zodat we straks allemaal stralen als de zon!

Overhandiging van ‘Verzinhoofd’ en brief aan burgemeester Annette Bronsvoort. Foto: Marlies ten Tije

Overhandiging Verzinhoofd aan burgemeester Annette Bronsvoort

Het was voor mij vandaag een feestelijke dag. Vanmiddag had ik een plezierige ontmoeting met Annette Bronsvoort. Ik sprak met haar over mijn boek ‘Verzinhoofd’ en overhandigde het haar samen met een brief met tips en trucs voor een inclusieve samenleving. Ook las ik haar het motto van mijn boek voor. Ik vond het een eer om haar te ontmoeten en wil haar via deze weg nogmaals bedanken dat ze de tijd heeft genomen om naar mijn verhaal te luisteren.

Zo zie ik het

‘Zo zie ik het’ is het nieuwste boek van Linda Commandeur. Ik nam het na een lang en persoonlijk gesprek blij en dankbaar bij Lokalen in ontvangst.  Lang heb ik erop moeten wachten, maar dat geduld werd beloond. Als je het openslaat, lees je als eerste een klein voorwoord waarvan de woorden ‘En bedenk: hoe kijk ik eigenlijk zelf’ bij mij blijven hangen. Een paar dagen achterelkaar heb ik af en toe het boek erbij genomen erin gebladerd en gekeken. Ik probeerde te luisteren naar wat de beelden mij te vertellen hadden. Las de teksten die tussen de beelden af en toe opdoken. Op de pagina’s staan vaak twee foto’s naast elkaar die samen een verhaal vertellen. Maar alle foto’s bij elkaar vertellen ook een verhaal. Over anders (leren) kijken en anders (leren) zien. Tussen twee heel verschillende beelden van bijvoorbeeld een muur en natuur is overeenkomst in kleur. In iets wat ogenschijnlijk onbeduidend lijkt zoals een schuur zitten bijzondere vormen. Wat gebeurt er als je inzoomt op een detail van een iets?

Beelden die spreken

Voor het maken van dit boek heeft Linda een lange wandeltocht door de Achterhoek gemaakt. Een wandeltocht waarbij ze vertraagde, echt de tijd nam om de omgeving te zien en met de mensen die ze tegenkwam in gesprek te gaan. Er ontstond een ander boek dan ze voor ogen had. Al hoewel. Voor ogen? Ze wist niet waar ze over zou gaan schrijven toen ze aan haar tocht begon, maar verwachte dat het boek al wandelend en kijkend zou ontstaan. Toen ze wilde beginnen met schrijven, kwamen de woorden niet. In plaats daarvan spraken de beelden met haar. Die wilden haar iets vertellen. En daarmee wil zij ons iets vertellen. Of nee. Daarmee wil ze ons iets laten zien. En zo liet ze haar verhaal ontstaan. Want beelden vertellen ook een verhaal.

Weerspiegeld

Hoe kijk ik eigenlijk zelf? De vraag aan het begin van het boek spookt nu door mijn hoofd. Zelf loop ik altijd met mijn hoofd in de wolken en heb ik eigenlijk nauwelijks oog voor mijn omgeving. Terwijl ik wel vind dat omgeving bepalend is voor je gemoedstoestand en welzijn. Ik vind de Achterhoek mooi om wat ze mij heeft gegeven: rust in mijn hoofd. En als ik zo de foto’s van Linda bekijk, zie ik dat de Achterhoek ook daadwerkelijk mooi is en snap ik dat de schoonheid van de omgeving zich in mijn ziel weerspiegeld heeft. Of misschien beter: haar schoonheid en ruimte gaf mijn schoonheid de ruimte. 

Zo kan het ook!

In het gesprek met Linda naar aanleiding van haar boek kwamen we ook op mijn persoonlijke ontwikkeling van de afgelopen jaren. Gestimuleerd door Boef, Achterhoek Nieuws, Bibliotheek Oost-Achterhoek en vele zzp’ers vond ik de moed om mijn visie te laten zien op hoe je ook kan leven met een psychische kwetsbaarheid. “Zo kan het ook!”, zijn woorden die bij Linda opkomen als ze nadenkt over wat ik met mijn posts op social media en in andere daden laat zien. En die woorden galmen na. “Is dat zo?” vraag ik mij af. “Ja dat is zo!” weet ik even later. En ik maak er een mooie tekening van.

De taal voorbij

Ik zie de dingen anders dan Linda, maar toch kijken we op een vergelijkbare manier. Zien we verbanden die anderen niet zien. Zien we schoonheid op onverwachte plekken waar niemand het ziet en verwacht. Zij in de omgeving. Ik in de mensen die ik interview voor de krant en mijn blog. Waarbij ik er niet aan twijfel dat ook zij schoonheid in mensen ziet. Dat heeft ze meermalen in haar carrière bewezen. Maar in dit boek, met deze beelden draait het om de omgeving en wat die teweeg kan brengen. Ik denk dat de schoonheid van de beelden ons laat zien dat we (in de Achterhoek) mooier zijn dan we in eerste instantie denken en dat schoonheid in onverwachte hoeken zit. Beelden kunnen onbewust op je inwerken en gaan als ze goed zijn neergezet de taal voorbij. Dat gebeurt in dit geval. Ze vertellen meer dan ik hier kan opschrijven. Ga zelf het boek bekijken en luister naar wat de onverwachte combinaties jou te zeggen hebben. Kijk. Kijk. En kijk nog eens.

Nieuwsgierig? Kijk in Linda’s webwinkel

Troost

De afgelopen maanden heb ik drie keer live een online bijeenkomst van De Koppelkerk bijgewoond. In maart een Kenniscafé over de bange mens door Daan Heerma van Voss, in april een Literair café over de ziel door Désanne van Brederode en in mei een Literair café over kunst, filosofie en tijd door Joke Hermsen. Deze bijeenkomsten werden goed geleid door Sylvia Heijnen, directeur van de Koppelkerk. Ik ben er veel wijzer van geworden en heb het boek van Daan genaamd ‘De bange mens’ en ‘Ogenblik en Eeuwigheid’ van Joke inmiddels gretig gelezen. ‘De tas’ van Désanne staat nog op mijn verlanglijstje. De bijeenkomsten zijn terug te zien op https://koppelkerk.nl/terugkijken/

Moed

Ik merk dat het in deze tijden van corona goed is om af en toe je zinnen te verzetten. De Koppelkerk biedt uitkomst. Petje af dat ze elke week zo’n mooi programma aanbieden! Luisterde ik in het begin vooral luisterboeken van de Bibliotheek, na verloop van tijd kreeg ik toch meer behoefte aan interactie. De samenleving die langzaam weer open gaat, heeft lange tijd (gedeeltelijk) op slot gezeten. Toen alles rond het virus zich net aandiende probeerde ik enthousiast de moed erin te houden en mensen die het leuk vonden stuurde ik na een oproep brieven en kaartjes. Soms ook ongevraagd iemand waarvan ik wist dat hij of zij het moeilijk had. Nu weet ik wel dat ik het relatief makkelijk heb: ik heb mijn banen nog, kom nog redelijk onder de mensen en heb geen huidhonger. De offers die ik heb moeten brengen waren voornamelijk luxe-problematiek: ik kon geen boekpresentatie van ‘Verzinhoofd’ houden, geen workshops ‘Schrijf glans aan je barst’ geven, niet meer naar concerten en feestjes. Ook ben ik vrij gezond. Ik probeerde met de verhalen op mijn blog de burger moed te geven. Mezelf trouwens ook. En in het begin lukte dat aardig. 

Bang

Nog steeds krijg ik wel opmerkingen over mijn posts op social media. Dat het leuk is om ze te volgen. Toch merk ik dat mijn acties niet echt meer binnenkomen in de harten van mijn fans. De mensen zijn moe, bang en op. Laten hun hoofd een beetje hangen. Ik zie het aan mijn oma van 98 waar ik samen met Boef afgelopen weekend even was. Het doet mij verdriet dat zij in de laatste fase van haar leven nog eenzamer is geworden. Zij kan het nieuws niet behappen en daarmee ook het leven niet meer. Dat snijdt je als kleindochter door de ziel. Wat kan ik doen? Een keer op bezoek (maar ik woon ver) en dan veel lekkers voor later meenemen, brieven sturen, kaartjes sturen. Gedachten in een hoofd kan je echter niet wegnemen. En dan heb ik ook nog mijn eigen gedachten over anderen die het moeilijk hebben. Ook ik ben bang voor de toekomst. 

Woordkusje

Ik probeer de moed erin te houden. Leuke dingen te doen, mijn dromen die ik nog steeds heb met de beperkte mogelijkheden die er zijn uit te voeren. Ik probeer licht en liefde te verspreiden. Dat is niet altijd makkelijk, omdat alles in de samenleving ontwricht is geraakt. Komt er ooit een nieuwe balans? Wordt het mooier? Of juist slechter? Met mijn woorden wil ik troost bieden in deze onzekere tijden, maar ik wil zelf ook getroost worden. Dat doet Boef gelukkig, maar ook de online bijeenkomsten van de Koppelkerk zorgen voor een gevoel van geliefd en welkom zijn. Kunst in wat voor vorm dan ook als troost, om hoop te houden, de moed niet te verliezen. Ik zoek troost om te kunnen troosten. En huil mee met de mensen die huilen en geef ze een knuffel in taal. Een woordkusje. Het is misschien niet veel en soms zit er misschien in de taal wat afstand door de tijd en ruimte. Mijn intentie overbrugt echter elke kloof en ik voel liefde voor iedereen die het wil ontvangen. Ik strek mijn hand nu door deze regels ook naar jou uit en woel je haren liefdevol door de war (mocht je die hebben). Een kusje op je voorhoofd. En een hele dikke kus voor de Koppelkerk voor hun troost. Zonder dat had ik het niet gered! Smak!

De boeken die mij de afgelopen weken troost boden. Foto: Rabarbara

Mag ik je handtekening?

Wat te doen? Ik heb heel veel te vertellen, maar het toverstafje dat altijd mij hoofd aanraakt zodat de woorden in mijn hoofd gaan zingen raakt mij niet. Een wat zwaarder gevoel blijft hangen. Als ik nu ga schrijven, schrijf ik een stuk puur voor mezelf. Om mijn gedachten te ordenen, want dat gebeurt als ik naar jullie toe schrijf. Vaak krijg ik op deze schrijfsels weinig feedback. Wat de reden daarvoor is, weet ik niet. Mensen lezen liever over bier drinken, kapotte panty’s en afvallen. Dat zijn thema’s die aanspreken en reacties uitlokken. 

Toch heb ik besloten een poging tot schrijven te wagen. En tot nu toe komen de zinnen best vlot in mijn hoofd op. Soms is woorddansen niet lichtvoetig. Maar moet dat?

Mijn eerste optreden bij de vakgroep Nederlands in Leiden. Foto: Raymond Harper.

Nieuwe website

Wat wil ik jullie allemaal vertellen? In de eerste plaats dat ik druk in de weer ben met een nieuwe website. Ik ben er al een tijdje mee bezig en heb de derde herziening van de eerste versie teksten af. Ik laat hem bouwen door Roel Stoltenborg van RS Vormgeving. Hij heeft ook mijn logo ontworpen en tal van andere reclame-uitingen voor mij gemaakt. De samenwerking is altijd soepel verlopen en hij denkt goed mee. Roel maakt mijn soms troebele ideeën erg aantrekkelijk. 

Waarom een nieuwe website? Nou, omdat ik mijn woorden meer wereld gun. De lezers die ik nu heb, zijn voornamelijk te vinden in Oost Gelre. Er zijn er die in andere gebieden van het land mijn teksten lezen, maar die zijn op een hand, oké twee handen, te tellen. Ik wil graag dat mijn droom door meer mensen gelezen wordt. Ik voel een soort urgentie om Nederland te veroveren met mijn gedachten. Niet dat ik nu aan grootheidswaanzin lijd (ik denk eerder het tegenovergestelde), maar ik denk wel dat mijn schrijfkwaliteiten van nut zullen zijn voor een grotere doelgroep. En het past ook bij mijn wens om een mooiere en inclusievere wereld te creëren met taal. Daarom tast ik diep in de beurs en laat ik een sprekende en op maat gemaakte site bouwen. Ik kan niet wachten tot hij af is! Achter de schermen ben ik al met veel dingen ervoor bezig. Ook ben ik aan het nadenken over de nieuwe foto’s in zwierige jurk. En dat denken stemt mij gelukkig. 

BNI

In het kader van Nederland veroveren heb ik onlangs mijn idee online gepitcht bij een net gelanceerd BNI chapter in Amsterdam. Ik was daarvoor gevraagd door een vrouw die ik nog uit mijn studententijd ken en die ik al twintig jaar niet meer gezien had. Het was een hele ervaring om dat te doen, zeker omdat ik spontaan wilde zijn en de tekst niet uit mijn hoofd geleerd had. Helemaal soepel kwamen de woorden niet uit mijn mond, maar ik krijg nog een kans bij een andere groep. Dus blijkbaar heb ik toch iets goed gedaan! Ook is iemand uit die groep mij nu aan het polsen voor een eventuele opdracht. Je weet maar nooit hoe een koe een haas vangt! Het chapter doet hun naam Friendship in ieder geval eer aan.

Charmante heren

Verder ben ik een samenwerking gestart met drie charmante heren. We willen met ons viertjes gaan optreden met eigen werk en zinnen nog op een naam voor ons illustere gezelschap. Ik voel mij zeer vereerd dat ik gevraagd ben om ze met mijn sprankelende persoontje te inspireren. En ik kan verklappen dat ik niet alleen kusjes uitdeel, maar soms ook de botte bijl hanteer. Maar dat moet ook wel, want anders is er geen beweging in de hoofdige taal krijgen. In de toekomst zullen jullie meer hierover lezen. Eerst moet onze samenwerking nog uitkristalliseren, maar ik voorvoel veel moois en goeds! 

Door de afspraken met deze mannen van mijn hart ben ik ook geïnspireerd mijn archieven ingedoken en kwam ik prachtige teksten en foto’s uit mijn studententijd tegen. Toen trad ik ook al op. Wat was ik mooi en knap (letterlijk en figuurlijk)! Ik bekeek al mijn vondsten en was met stomheid geslagen. Dat was allemaal voordat een grote schaduw over mijn schrijfcarrière zou vallen. Ook die herinneringen kwamen boven. En ik denk dat die herinneringen een beetje voor de zwaarte staan die ik aan het begin van dit stuk noemde. Voor de donderwolken die altijd in mijn Verzinhoofd aanwezig zijn, al danst het nog zo gepassioneerd. Verdrietig was ik. Van iemand waar Christiaan Weijts een handtekening aan vraagt omdat ze zo veelbelovend is, veranderde ik in iemand die moest vechten om af te studeren en na haar studie uiteindelijk postbode werd. Begrijp mij niet verkeerd. Het is een heerlijk beroep dat ondergewaardeerd wordt en zeker meer aanzien verdient en het geeft mij de mogelijkheid om mijn grote gedachten te ordenen. Maar het contrast is zo groot.

Applaus

Gelukkig schrijf ik ook al jaren weer zinnige stukjes en heeft mijn Verzinhoofd haar weg in de wondere en harde wereld gevonden. Ik ben journalist, geeft schrijfraad en workshops in de bieb en mag cursussen voor de Stadskamer geven. Ik heb jou als lezer gevonden. En nu wil ik dat groter trekken. Naar meer lezers. Wat ben je als schrijver zonder publiek? Zonder applaus, hartje op Instagram of like op Facebook? Natuurlijk schrijf ik in eerste instantie voor mezelf, maar ik schrijf naar jullie toe. Voor jullie. Dan komen de woorden. Dan komt de interactie. Soms pas jaren later. Soms onbewust. Mijn blog is mijn steen in de rivier. En straks heb ik een nog krachtigere steen. Zwem je mee met de verlegde stroom?

Het programmaboekje van mijn eerste optreden. Foto: Rabarbara