Geeft unieke woorden aan nieuws, persoonlijke én creatieve verhalen.

Rabarbara is van vele woordmarkten thuis: ze interviewt en verslaat voor Achterhoek Nieuws, schrijft columns voor Trikker, geeft een schrijfcafé in de Bibliotheek Oost-Achterhoek, gaat op pad met haar typemachine voor live proëzie en beleeft avonturen met haar pen. Op dit blog zijn al haar zoete én zure verhalen te lezen, want goed klaargemaakte rabarber verenigt beide uiterste smaken tot een heerlijkheid in zich. Zo ook Rabarbara die graag op reis gaat met haar eigen woorden, maar jou ook met liefde helpt in de zoektocht naar de jouwe.

Onderstaand filmpje is gemaakt door Het Dichterscollectief dat geïnspireerd raakte door haar Rabarbara Pen!

 

Rabarbara schrijft zoete én zure woorden. Foto: Krang Creaties.

Liedjes in je hoofd: een sprookje dat ‘Verzinhoofd’ niet haalde

Voordat ‘Verzinhoofd: onverzonnen sprookjes over dromen, waarheid en waan’ verscheen, heb ik vele sprookjes ter voorbereiding geschreven. Niet alle sprookjes hebben het boek gehaald. Sommige ga ik nu delen op mijn blog, want ze willen ook gelezen worden. Veel leesplezier!

Liedjes in je hoofd

Er was eens een meisje met liedjes die in haar hoofd zongen. Meestal waren dat liedjes van de radio. De radio had ze de hele dag en nacht aanstaan. Als ze wakker was, danste ze op blote voeten op de liedjes in de woonkamer. De vloer was van licht wit parket en er uitermate geschikt voor. Als ze wilde slapen, toverden de liedjes schitterende lichtpuntjes in haar soms donkere dromen. Dat gaf haar de nachtrust die ze zo hard nodig had.

Vaak was er één regel die uit het liedje sprong, zo haar hoofd in. Die bleef er dan een poosje in hangen. Bijvoorbeeld: ”Als de dromen haar bedriegen, denkt ze dat ze het verkeerd begrepen heeft.” Ze verzon er met haar verzinhoofd dan een heel verhaal omheen. In dit geval over bedriegende dromen. Een mooi, maar triest verhaal. Soms schreef ze zelf een liedje. Als ze heel blij of heel verdrietig was. De muziek kon ze dan niet horen, maar de woorden klonken ritmisch in haar hoofd. Soms luisterde ze de liedjes met de regels van haar leven allemaal achter elkaar. Dan voelde ze zich gedragen en begrepen. Dan wist ze dat er een hoger doel was.

Muziek toverde ruimte in haar hoofd. Muziek zorgde ervoor dat ze niet alleen was als ze zich alleen voelde. Muziek liet haar dansen. Dansen door het leven en haar dromen. Haar woorden werden daardoor muziek voor anderen. Zonder geluid, maar wel luisterrijk gezelschap. Ze dansten in het hoofd van de ander. In jouw hoofd.

Rabarbara danst op de woorden in haar hoofd. Foto: Anja Onstenk

Requiem voor oma’s verjaardag

Ze is vandaag jarig, mijn oma. Het is 6 april 2020. Ze wordt 96 jaar en zit nu helemaal alleen door de maatregelen in verband met het coronavirus. Marleen heet ze en ze is goed bij voor haar leeftijd. Ze woont nog zelfstandig en ik kan met haar mailen, wat ik ook regelmatig doe. Ik weet dat ze er niet van houdt om haar verjaardag te vieren. Daarvoor heeft ze teveel meegemaakt. Toch deed het pijn in mijn hart dat er vandaag niemand bij haar zou zijn. Ik vroeg Anjet van Linge, die ik al jaren volg via Instagram, om een gebed aan haar op te dragen. Dat doet ze in deze tijden elke dag terwijl ze een houten kruis hakt.

Requiem

Anjet:” Ik deed het ooit omwille van #feestvandegeest. Requiem voor een bos was het. En toen kwam nu. En werd het een requiem. Eerst waren er mijn intenties. Die staan alleen bij het eerste kruis: ‘A prayer in wood for those who died alone, for those not chosen, for those who thought “not me”, for those who found no place, for those who gave up their space’.  En toen voegde iemand een intentie toe. En zo ontstond het idee ze op te dragen. Mijn diepere waarom zit denk ik in dit gedicht:

Requiem. 

Because we are nature.

Because we die. 

Because we are blameless but not innocent. 

Because we are not omnipotent. 

Because those who die are loved by someone. 

Because nature breathes now. 

Because we listen. 

Because we watch.”

Toen ik de fotopost op Instagram zag, kreeg ik tranen in mijn ogen. Dit kruis was helemaal voor mijn oma. Zo heb ik toch een beetje haar verjaardag gevierd. Anjet heeft de foto ook naar mijn oma gemaild. Ik hoop dat ze het mooi vindt.

Wil jij ook een kruis een intentie geven, mail dan naar Anjet: anjetvanlinge@gmail.com.

Je kan haar ook volgen op Instagram: anjetvanlinge

www.anjetvanlinge.nl

Het houten kruis dat Anjet voor mijn oma hakte

Rabarbara komt voor in “Peertje Pegasus”

Even maakte mijn hart een sprongetje, want het is bijzonder leuk om met je naam voor te komen in een boek. En dan wordt ook nog eens mijn beroep als postbezorger uitgelicht! Weliswaar niet op een postfiets, maar met een rode postkoets met een paard genaamd Peertje ervoor dat voor sommige mensen gevleugeld is en zijn naam te danken aan het feit dat hij op een dag allemaal sappige peren verorbert. Hoe ‘Peertje Pegasus’ op mijn pad gekomen is? Gewoon. Via Facebook. 

Een tijdje te niksen

Een paar dagen gelegen kreeg ik een bericht van Andrea Graver op mijn Facebookpagina Rabarbara. Zij schreef mij dat ze twee verhalen geschreven had voor (hoog)gevoelige kinderen, maar die ook leuk waren voor volwassenen en dat ze er zelf illustraties bij had gemaakt. Andrea:”Mijn boeken zijn ontstaan uit liefde voor schrijven en het overbrengen van boodschappen. Aangezien beide verhalen al een tijdje lagen te niksen leek het mij nu een perfecte tijd om ze te verspreiden onder de kinderen en volwassenen die nu thuis zitten. Mensen kunnen mij een email sturen en ik stuur de verhalen in Pdf-bestand naar ze toe. Zou je mij daarbij willen helpen door bijvoorbeeld een berichtje op je pagina te zetten over mijn initiatief?”

Knobbels op zijn rug

Toen ik Andrea antwoordde dat ik haar bericht wel wilde delen op mijn pagina, vertelde zij mij een leuk detail: “De naam Rabarbara komt ook voor in mijn boek Peertje Pegasus. Ik vond dat zo grappig!” Nu was mijn nieuwsgierigheid helemaal gewonnen. Een Rabarbara die voorkomt in een boek? Daar moet ik meer van weten! Ik deelde haar bericht op mijn pagina, kreeg haar mail en las het boek heel snel uit. Wauw! Wat een wonderschoon verhaal over een wit paard genaamd Peertje. Hij heeft knobbels op zijn rug, lieve eigenaren Petra en Sikkepit en een bijzondere zevenjarige vriendin in het gevoelige meisje Ovaaltje. Zij geneest op een cruciaal moment zijn wonden die hij opgelopen heeft als hij Sikkepit redt van een bliksemschicht onder de perenboom.

Postkoets

De vergelijking met de mythe over Pegasus wordt op duidelijke en speelse wijze in het boek verweven. En er is ook een mooie rol in weggelegd voor een wijze oma die Ovaaltje wegwijs maakt met haar bijzondere en liefdevolle krachten. Rabarbara is in het boek de dochter van Ben. Zij hebben een paard genaamd Jupiter en geven Petra en Sikkepit een oude en stoffige postkoets, omdat ze weinig geld hebben. Petra en Sikkepit knappen de koets helemaal op en Jupiter leert Pegasus tegen het eind van het verhaal hoe hij ervoor moet lopen. Pegasus Post wordt erop geschreven. 

Lezen?

Wil je het verhaal ook lezen? Stuur Andrea dan een email op peertjepegasus@hotmail.com, dan krijg je het in je het gratis in je inbox. Haar boek ‘Groot Beest’ is ook een echte aanrader!

Een fragment uit het boek ‘Peertje Pegasus’ waarin Rabarbara voorkomt.

Recensies Verzinhoofd

Het was een gewaagde sprong in het grote en onbekende diepe om in deze angstige crisistijd mijn e-book ‘Verzinhoofd: onverzonnen sprookjes over dromen, waarheid en waan’ te lanceren, maar het was een interne noodzaak en ik zocht naar lichtpuntjes. Lichtpuntjes voor mezelf en de mensen die ik liefheb en misschien wel wat (of heel veel?) onbekenden. En die lichtpuntjes kreeg ik. Binnen een paar uur verkocht ik er meer dan ik had durven dromen. Een paar dagen later stroomden er verschillende positieve reacties binnen, die mij raakten en blij maakten. Deze wil ik graag met jullie delen. Mochten jullie nog niet over de streep getrokken zijn, dan mogen deze lieve recensies jullie misschien sterken. Voor 2,99 euro is het boek te bestellen via een mail naar info@rabarbara.nl.

Lieve reacties

“Heel mooi beschreven, Barbara. Dit moest er ook nog een keer uit hè.  Als dat voor jou belangrijk is, is het sowieso goed. En ja, schrijven kan je. Het is ook boeiend! En uniek. De lengte is ook goed, naar mijn bescheiden mening. En overigens denk ik, dat het ook over een poosje nog de moeite waard zal zijn om dit te laten drukken. Het heeft een bepaalde potentie. Alweer naar mijn bescheiden mening. Sommige mensen zullen het kunnen invoelen. Anderen kunnen er ook iets van leren.”

“Je hele ziel en zaligheid, open, ontroerend, mooi om te lezen.”

”Ik heb het boek gisteren in één ruk vanaf mijn pc uitgelezen. Boeiend. Echt. Boosheid om dat wat anders is miskent wordt. Herkenning wat dat met jou (mij) doet.”

“Prachtig! Heel mooi! Als je het ooit uitgeeft zou ik er wel tekeningen bij willen maken die het geheel nog betoverender maken. Mooi hoe je vele kanten van (hoog)gevoeligheid omschrijft, herken er veel van. Mooi ook hoe je je eigen geschiedenis erin verweeft.”

“Hallo Barbara, Op deze stille zondagmorgen heb ik toch doorgelezen in je e-book. Wat een reis heb jij gemaakt! Zo te lezen kom je van ver en heb je nu een mooi evenwicht gevonden. Moedig en hier en daar herkenbaar. Je hebt een grote fantasie en verbeeldingskracht en dat is zowel een talent als een valkuil, zoals je gemerkt heb in je leven. Dankjewel dat je dit wilt delen. Ja, schrijven is heilzaam en fijn – en geeft nieuwe inzichten. Dat weet ik uit ervaring ook. Dus laten we lekker doorgaan met schrijven! Hartelijke groet en blijf gezond!”

Een gedicht uit ‘Verzinhoofd’.

e-book Verzinhoofd: onverzonnen sprookjes over dromen, waarheid en waan

Heb ik eindelijk mijn eigen crisis overwonnen, diep in mijn mooie bruine ogen gekeken en dans ik zonnig door het leven, is de wereld in crisis. Ik had grootse plannen. Grootser dan groots om mijn persoonlijke verhaal als voorbeeld te gebruiken. Voorbeeld van het feit dat je niet gek hoeft te worden als de wereld je gek maakt. Dat je gerust wat verhalen uit je duim mag zuigen en dat anders zijn goed en leuk is. Problemen hoef je niet groot en zwaar aan te zetten. Je hoeft niet de diepste dalen te doorworstelen en nog dieper dan dat om tot inzichten en lessen te komen. Nee. Het draait juist om lichtheid, fantasie en dromen. Het draait om vliegen, vallen en weer opstaan en dat je je aandacht richt op de dingen die leuk zijn en goed gaan. En bij mij draait het er vooral om dat ik schrijf. Ik schrijf mijzelf en mijn verzinhoofd vol regenbogen. Ook in deze rare tijden. 

Onzekere tijd

Ik had het plan om mijn boek ‘Verzinhoofd: onverzonnen sprookjes over dromen, waarheid en waan’ te laten drukken. Was al met vormgevers in gesprek en oriënteerde mij op drukkers. Bij Lokalen zou ik als Artist in Residence een marktonderzoek gaan doen. Mijn feestelijke boekpresentatie had ik al helemaal uitgedacht met honderden gekleurde ballonnen. Het is allemaal van de baan. Door de regels van de overheid kan ik mijn onderzoek bij Lokalen niet uitvoeren. En ook: in deze onzekere tijd besteed ik mijn geld liever anders, omdat ik niet weet of ik mijn investering terug ga verdienen. 

De tijd voor mijn boek is NU

Het stemde mij intens verdrietig dat niemand mijn boek zou lezen. Mijn hele ziel en nog grotere zaligheid zitten erin. “Je kan het toch ook later in de markt zetten,” zeggen sommigen, “Wat in het vat zit verzuurt niet.” Maar de tijd voor mijn boek is NU. NU zit ik in dat proces. NU is mijn verhaal compleet. Straks, na deze wereldcrisis, is er weer een compleet nieuw verhaal. “Waar maak je je druk om?” zal je je afvragen. “Mensen zijn ziek en gaan bij bosjes dood. We zitten massaal thuis en moeten anderhalve meter afstand houden van elkaar. Niks is zeker. Nog minder dan niks is zeker.”

Crisissen zijn er om overwonnen te worden

Toch wil ik gelezen worden. Ik wil niet verdrietig zijn om een verloren plan en droom die niet verwezenlijkt gaan worden. Misschien moet je juist in deze tijden blijven dromen. Misschien dat mijn verhaal juist nu tot troost kan zijn. Crisissen zijn er om overwonnen te worden. Kleine en grote. Die van de nietige mens en van immense wereld. Straks zijn we allemaal dood en heeft niemand mijn verhaal gekend. Dat zou zonde zijn. Doodzonde.

e-book Verzinhoofd

Daarom heb ik van mijn boek een e-book gemaakt dat voor een klein prijsje te koop is.

Je kan het voor 2,99 euro bestellen. Zo hoop ik dat toch mensen mijn levensverhaal in de vorm van sprookjes gaan lezen en wil ik ze inspireren. Het is niet voor niets een project van maanden geweest. Nieuwsgierig? Mail mij gerust! info@rabarbara.nl

Een tekening die het verhaal van ‘Verzinhoofd’ mooi samenvat

De wezenlijkheid van de natuur

Uitstippelen is onmogelijk. Het enige wat je kan doen is meedeinen op de wind. Ook ik heb plannen moeten laten varen. Ook ik heb angsten onder ogen moeten zien. Wat als ik doodga? Wat als Boef doodgaat? Wat als…? Ja. Wat als? Maar heel de wereld is in crisis besefte ik al snel. Corona treft alles en iedereen. Sommigen zien dit als een kans. Voor een mooiere en betere wereld straks. De aarde is op en moe volgens hen. Ze wil rust. Ze wil herstellen. We hebben haar zelf tot het uiterste gedreven. 

Niks is zeker

De tijd in mijn agenda die is vrijgekomen heb ik gebruikt voor luisterboeken van de bibliotheek. Een daarvan is ‘De meeste mensen deugen: een nieuwe geschiedenis van de mens’ van Rutger Bregman. Ruim elf uur luisterde ik naar zijn melodieuze stem en theorie. En ik moet zeggen dat Rutger mij fascineert met zijn visie op de Vernistheorie, het ontkrachten van ideeën van vooraanstaande psychologen en economen die lang als geldig werden beschouwd, de term Homo Puppy en nog veel meer. Er komt een nieuwe wereld aan, betoogt hij. En ik wil hem graag geloven. Zal het dan nu daadwerkelijk zover zijn? Kan de bestaande orde omver geworpen worden? Ik hoop het, maar weet het niet zeker. Zoals niks nu zeker is. Zoals nooit iets zeker is. 

Adem de lente in

Tussen het boekluisteren door breng ik nog steeds de post rond. Een van de beroepstakken die nog niet gestopt is in deze tijden van corona. De frisse lucht doet mij goed. De blije lente brengt mij in verwarring. Mensen op straat ontwijken mij, lopen vriendelijk knikkend met een boog om mij heen. En daar hoef ik mij niks over in te beelden. Het moet. Moet van de overheid. Ik adem. Ik adem nog. En dan adem ik even de lente in. Dankbaar dat ik de meeste van mijn dromen al heb waargemaakt. Als ik doodga heb ik in ieder geval geleefd. Ik hoef nu niet stil te staan bij mijn leven en spijt te hebben van wat ik nagelaten heb te doen. Ik heb alles gedaan.

Oog van de storm

De wereld is in crisis. En wat kan ik doen? Ik hamster niet meer dan normaal, bezorg braaf mijn brieven en heb ook nog een interview voor de krant gedaan. Met videobellen. Als nietig mens lever ik mijn bijdrage en was ik mijn handen. Ik red geen levens. Ik zaai geen paniek. Ik probeer in het oog van de storm te blijven. Als er tenminste een oog is, want ik zie niks kijken. Ik weet het even allemaal niet. Niet dat ik het ooit wel wist, maar nu weet ik minder dan normaal. Ik kan niet verder kijken dan vandaag. Dan nu. 

Voor je neus

Het enige wat ik heb is hoop. Hoop dat alles overgaat. En hoop dat het inderdaad beter wordt zoals sommigen voorspellen. Ik hoop ook dat jij nog hoop hebt. Hoop op de toekomst, want dat is wat ons kracht geeft, ons overlevingsinstinct activeert. Beloof mij één ding. Als je dit overleeft, leef dan je droom en heb nergens spijt van. Geef die mensen in je leven aandacht die dat verdienen en wees dankbaar. Dankbaar voor wat je hebt, want vaak staat al het mooie en goede precies voor je neus en niet aan de andere kant van de horizon. Als je dat beseft ben je wezenlijk gelukkig. En de natuur ook.

‘Het verhaal van je leven’ leert je waar de boodschap zit

Tik, tik, tik. De spijkers worden in mijn hoofd op de kop geslagen door dit boek. Alles waar ik de laatste maanden mee bezig ben geweest komt erin aan bod. Van levensverhaal schrijven tot sprookje. Van zingeving tot het herschrijven van je eigen geschiedenis. Blijkbaar zijn er meer mensen die van verhalen schrijven en vertellen houden en er hun werk van hebben gemaakt.

Amor fati

In ‘Het verhaal van je leven. Storytelling en de zoektocht naar een zinvol bestaan’ beschrijft Mieke Bouma het verhaal achter het verhaal. Ze duikt daarvoor de geschiedenis en psychologie in en verwijst naar de klassieken. Je proeft in alles wat ze schrijft dat ze veel ervaring heeft in het vertellen en nadenken over verhalen. Ze was niet voor niets docent aan de Theaterschool in Amsterdam en scenarioschrijver voor toneel, film en televisie. Ikzelf richt mij meer op journalistiek en boeken, maar zie een duidelijke schrijfoverlap. Werken met taal schept verwantschap. Op alle vlakken.

Het motto van het boek is ‘Amor fati’ van Nietsche. Dat betekent: Houd van je lot en omarm je geschiedenis. 

‘Wees niet boos, ga niet in verzet, wees niet verongelijkt. Dat wat zich aandient behelst altijd een les waar je wijzer van kunt worden. Weerstand, verbolgenheid en woede over hoe het lot zich voltrekt houden je zwak en trekken nog meer negatieve gebeurtenissen aan.’  p. 19.

Het boek is opgedeeld in drie delen die lezen als een trein.:

  1. Het leven als verhaal.
  2. Archetypen in je verhaal.
  3. Van lot naar plot.

In het nawoord wordt het boek kort en krachtig samengevat:

‘Het concept dat we onze eigen werkelijkheid creëren door het verhaal dat we erover vertellen is de kernbewering van dit boek. We bezitten het oneindige vermogen om van een willekeurig lot een betekenisvol plot te maken. Welk verhaal vertel je en valt dat samen met het verhaal dat erover je verteld wordt als je deze wereld verlaat? De mythe die overblijft na je dood wordt mede gevormd door wat je vandaag nog onderneemt. Je bent de schepper van je eigen toekomst en die toekomst is nu.’ p. 286.

Waar het schuurt

Als je meer wilt weten over het (her)schrijven van je leven is dit boek echt een aanrader. Voor mij was het een feest van herkenning. Met mijn sprookjesboek ‘Verzinhoofd. Onverzonnen sprookjes over dromen, waarheid en waan’ heb ik het woordenheft in eigen hand genomen en pijn die lang in mij sluimerde getransformeerd tot iets moois. Daar waar het schuurt zit je les, de boodschap, je doel lees ik steeds. Ik wist het altijd al wel, maar durfde het niet uit te spreken. Eindelijk heb ik mijn les kunnen verwoorden. En ook nog eens op een lichte manier. Ik heb het goed gedaan! Applaus voor mezelf.

‘Het verhaal van je leven’ leert je dat waar het schuurt je les zit.

Verzinhoofd

Joepie! Vandaag weer wat ideeën verder met mijn sprookjesboek dankzij een korte brainstormsessie met Willy Hermans van Uitgeverij Hermans. Willy heeft met mij meegedacht over het concept ‘Verzinhoofd. Onverzonnen sprookjes over dromen, waarheid en waan’. De eerste versie is af. Hij wordt nog een keer herschreven. Daarna gaat Jorica de Leeuw van ‘De Schrijvende Leeuw’ de redactie doen. Ik ben nog op zoek naar een vormgever die bij mij past. Weet iemand er misschien eentje die met mij door een deur kan?

Ik ben nu al blij met mijn sprookjesboek! Joepie! Het krijgt steeds meer vorm!

En zo krijg je al een indruk van de sfeer van ‘Verzinhoofd’

Tong

ik steek de draken met mijn hoofd

mijn tong uit naar jouw taal

jij droomt van sprookjes 

maar ik beloof

een dieper dan diep verhaal

natuurlijk meen ik wat ik zeg

het leven is niet enkel zwaar

licht en luchtig

wuif ik mijn weg

door dalen, bergen en gevaar

ik zweef, ik vlieg, ik dans voor jou

pen lachend de woorden neer

ik ben en blijf een woordenvrouw

met schrijnend hart en zeer

in mijn hoofd woont nu een lied

ik zing het vrij en blij

de ware woorden zie jij niet

die zijn alleen voor mij

Ik steek mijn tong uit naar jouw taal. Foto: Krang Creaties

Blik achter het sprookje

Je zal inmiddels best nieuwsgierig zijn naar de inhoud van mijn sprookjesboek. Dat was ik ook. Welk verhaal zal er zich ontvouwen als ik de naakte waarheid over mijn ziel vertel? Dat blote is helemaal niet zo mooi, dacht ik. Nu het verhaal praktisch af is, zeg ik: dat was niet zo mooi. In sprookjestaal is zij omgetoverd tot een schone en rake werkelijkheid, een leven vol lessen, inzichten en liefde. Een leven dat nooit ophoudt en nog steeds geleefd wordt. Zonnig en vol kracht.

Worsteling

Het is geen lang verhaal. Maar dat hoeft ook niet. Wie zit er nu te wachten op een ellenlang betoog of relaas met een belerend vingertje? Het is een verhaal in lichte vliegende vogelvluchtvaart geschreven, met hier en daar wat inzoomen op pijnlijke details waar ik eindelijk woorden voor heb kunnen vinden. Woorden die littekens getransformeerd hebben tot de droom die ik nu leef. Woorden die ik hier niet kan opschrijven, maar enkel en alleen in het boek. De sprookjestaal heeft de nodige afstand geschapen. De afstand die het in mijn woordenhoofd behapbaar en vertelbaar maakt. 

Voor het geval je nu denkt dat mij veel en groot onmenselijk leed is aangedaan: wees gerust, het is geen enorm zwart gat. Wel een worsteling. Een leven lang en langer, maar ook eerder. 

Compleet

Het boek voelt als een verademing. Ik ben eindelijk compleet. Niet langer moffel ik de ongezegde woorden onder mijn zingende taal. Ik benoem de tranen, zonder te huilen. Ik val van de wereld, zonder te zwelgen. Ik vertel een sprookje, zonder te liegen. Het was een proces. Misschien onnodig lang, maar blijkbaar nodig. 

Steeds meer onthul ik over mijn sprookje. Totdat je gek wordt van verlangen ernaar. Of ben je al gek (genoeg)?

In sprookjestaal heb ik woorden kunnen vinden voor pijnlijke details. Foto: Krang Creaties