Geeft jou (je eigen) woorden

Rabarbara is van vele woordmarkten thuis: ze interviewt en verslaat voor Achterhoek Nieuws, schrijft columns voor Trikker, geeft een schrijfcafé in de Bibliotheek Oost-Achterhoek, gaat op pad met haar typemachine voor live proëzie en beleeft avonturen met haar pen. Op dit blog zijn al haar zoete én zure verhalen te lezen, want goed klaargemaakte rabarber verenigt beide uiterste smaken tot een heerlijkheid in zich. Zo ook Rabarbara die graag op reis gaat met haar eigen woorden, maar jou ook met liefde helpt in de zoektocht naar de jouwe.

Onderstaand filmpje is gemaakt door Het Dichterscollectief dat geïnspireerd raakte door haar Rabarbara Pen!

 

Rabarbara schrijft zoete én zure woorden. Foto: Krang Creaties.

Herinneringenla

Het voornemen was plotseling weer daar. Het kwam vanochtend en de goden verzochten mij om er mee aan de slag te gaan. Ik heb hen niets gevraagd. Het toeval bracht ons samen. Sinds ik mij kan heugen heb ik in korte verhaaltjes over mijn leven verteld. Altijd kwamen daar lange en minder lange tussenpozen om de hoek kijken. Vanwege omstandigheden: Echt Groot Leed of Echt Groot Geluk. Beide dooddoeners voor mijn schrijven. Om de tekenen die vandaag tot mij kwamen, kon ik niet heen: ik dien mijn leven weer op te schrijven in al dan niet grappige columns.

 

Herinneringenla

Vanochtend in alle vroegte zat ik beneden op de bank toen er woorden in mijn hoofd begonnen te zingen. Ik dacht eerst dat er zich een verhaal aandiende, maar er ontstond een gedicht over het feit dat ik weer verhalen moest gaan schrijven voor mijn herinneringenla. “Natuurlijk”, dacht ik bij mijzelf, “Natuurlijk heb je weer een idee. Zucht. Zal je het ook dit keer weer tot in de kleinste details kunnen en willen uitvoeren?” Ik kroop terug in bed, vertelde Boef mijn plan. Hij lachte alleen maar en wreef mij onder de neus dat ik beloofd had dat ik niets nieuws meer zou beginnen aangezien ik de laatste tijd van hot naar her aan het rennen was geweest. “Dit is niet nieuw,” legde ik hem uit, “Dit is zo oud als de weg naar Rome. Nog ouder zelfs.” Ik geloofde mijzelf en wist dat ik gelijk had. Ik had het wiel niet uitgevonden, maar het wiel mij.

Dit gedicht schreef ik vanochtend over het feit dat ik weer verhalen moet gaan schrijven.

 

Ik kocht ze

Het tweede teken kwam toen ik met Brenda bij De Koppelkerk in Bredevoort was. We gingen naar de tentoonstelling van Herman Brood en vonden de duurste schilderijen het lelijkst. We keken naar de de overwegend primaire kleuren en bewonderden Hermans sjabloongebruik. Tijdens de cappuccino met monchoutaart die we in het Boekencafé nuttigden viel Brenda’s oog op een boek onder de toonbank: ‘Jozzy, het bibsboek’ geschreven door Alex van der Hulst. Wat een grappige titel! Ze pakte het, las de flap en gaf het aan mij. Ik las de flap ook. Intrigerend. Eigenlijk wilde ik geen boeken kopen. Eigenlijk wilde ik niet meer lezen. Ik zag nog een boek lonken: ‘Ik keek naar boven en had geen idee, verzamelde radiogollums’ van Gerjon Gijsbers. “Kopen die hap!”, dacht ik. En ik kocht ze.

Thuisgekomen toog ik naar mijn atelier met groene zitzak. Lezen, lezen, lezen. Het boek Grand Hotel Europa van Ilja Leonard Pfeijffer kon wel even wachten, ook al was ik erin begonnen. Al lezend vond het wiel mij uit. De woorden stroomden in mijn hoofd en ik kreeg een visioen van dansende schildpadden. Teken drie.

 

De boeken die ik in De Koppelkerk kocht toen ik met Brenda naar de tentoonstelling van Herman Brood ging kijken.

 

Zinnen tot verhalen gieten

Aan dromen moet je werken. Rustig en gestaag. Geef ze de ruimte, spreek ze uit en maak dat ze waarheid worden. Ik weet: niet alles in het leven is maakbaar. Ik weet ook: dromen zijn geen bedrog.

Ik wil nog een boek schrijven. Met mooie harde kaft en leeslint. Een verzameld werk. Verzamelde columns. Sprekende foto’s. Daarvoor moet ik meters maken. Veel woorden in zinnen rijgen. Veel zinnen tot verhalen gieten. Ik ga weer gedachten voor jullie vertalen in woordkunsten. Ik dompel mijn schouders onder in discipline. Het voornemen was er al. Weer. Dit is het resultaat. Weer. De goden hebben gesproken. Weer. Mijn herinneringenla wordt weer gevuld.

Een stadse in de Achterhoek is te koop!

De eerste bestellingen van mijn boek ‘Een stadse in de Achterhoek’ zijn binnen. Het grappige interview met Frans Miggelbrink en Willem te Molder in ‘I Love De Achterhoek’ werpt zijn vruchten af. Wil je ook lachen? Je kan het terugzien op:

Omroep Gelderland

Als je ook humoristische  verhalen over integreren in de Achterhoek wil lezen, ga dan naar de webshop van

Trikker

en bestel het! De onderwerpen variëren van bier drinken, tot vriendschap tot opvallende woorden in het dialect zoals ‘dikke foeke’.

 

De eerste boekjes zijn al verkocht!

I Love De Achterhoek

Het was een ochtend eind april dat ik in de woonkamer zat te werken. Ik geloof dat ik met een artikel voor de krant bezig was. In mijn mailbox verscheen een bericht van Frank Oosterwegel van Omroep Gelderland. Hij was bezig met een programma over de Achterhoek en wilde graag mijn ervaringen met en visie op deze streek horen. Dit naar aanleiding van mijn blog ‘Een stadse in de Achterhoek’ dat nog steeds te lezen is. Of we konden bellen. Ik mailde hem mijn nummer en even later hadden we een geanimeerd gesprek. Toen kwam de vraag of ik er voor voelde om mee te werken aan het programma met Frans Miggelbrink en Willem te Molder. Ik aarzelde geen moment en zei gelijk enthousiast ‘ja’. Wat gaaf en wat een eer dat ze aan mij hadden gedacht! Geen idee wie Frank getipt heeft. Misschien moet ik hem dat nog eens vragen.

 

In mijn postwijk

Frank en ik belden nog een paar keer over de spontane ontmoeting met de mannen die in mijn postwijk in Lichtenvoorde zou plaatsvinden. Mijn teamleider bij PostNL vond het ook een leuk gebeuren. Op de bewuste dag had ik verder niets gepland, omdat ik mijzelf ken. Van de zenuwen zou toch alles maar in de onhandige soep lopen. De dag duurde en duurde, want de Grote Ontmoeting zou pas om 15.00 uur plaatsvinden. Ik ging ruim op tijd naar het depot om mijn post op te halen. Daar trof ik nog een paar collega’s die mij moed inpraatten. Toen ging ik maar staan. Op de hoek bij Scholeksterstraat 2. Een plek waar verschillende straten samenkomen en waar ik bij veel post altijd mijn fiets parkeer tegen het hek. Met het gepensioneerde stel dat daar woont, heb ik al jaren een leuke band. Ze hebben al mijn boekjes gekocht en volgen mijn schrijfontwikkelingen op de voet. Ook ga ik weleens bij ze op de koffie en helpen ze mij als er iets aan de hand is met mijn fiets. Kortom: wijkbewoners om blij mee te zijn!

 

De Grote Ontmoeting

Een tijdje stond ik op de uitkijk. Frank belde mij dat ze eraan zouden komen. Ik keek heel de tijd de verkeerde kant op bleek. De auto kwam van rechts, terwijl ik links verwachtte. En toen was het moment daar: Frank en Willem kwamen aangereden in een Citroën HY. Ik gaf een hand door het raam en stelde mezelf zonder rollende r voor. De auto werd geparkeerd. Sommige mensen in de straat vluchtten snel naar binnen en Frank kwam naar mij toe om uit te leggen wat er moest gebeuren. Ondertussen kreeg ik een microfoontje in een knoopsgat en een zender in een van mijn broekzakken. Ik bekende Frank mijn zenuwen en als een ervaren susser stelde hij mij gerust. Het draaien van de camera begon en ik begon het gesprek met Willem en Frans.

 

Een hele beleving om in mijn postwijk gevolgd te worden door camera’s.

 

Spontane ontboezemingen

De rasechte Achterhoekers hadden wat in mijn boekje ‘Een stadse in de Achterhoek’ gelezen en vroegen naar allerlei ervaringen over mijn verhuizing van Leiden naar de Achterhoek. Ik ratelde en ratelde. De heren gingen mij helpen met de post en ondertussen kletsten we door. Het ijs brak meer en meer en ik deed ook nog wat spontane ontboezemingen. Aangezien ik toch niet van de geheimen ben, mogen die best op tv. Het gesprek vloog voorbij. Ik had nog wel uren met ze kunnen praten.

 

Goed uit de verf?

Na het afscheid bezorgde ik de post met mijn hoofd in de wolken. Wat had ik genoten van de opname van mijn eerste tv-optreden. Aanstaande maandag 1 juli om 17.20 uur is het zover. Op Omroep Gelderland wordt dan elk uur de aflevering van het programma ‘I Love De Achterhoek’ waar ik in voorkom uitgezonden. De eerste twee afleveringen heb ik schaterlachend bekeken. Echt leuk!

Ik ben erg benieuwd hoe ze mij gaan neerzetten en welke stukken uit de gesprekken uitgekozen zijn. Hopelijk kom ik goed uit de verf en misschien verkoop ik ook nog wel wat boekjes naar aanleiding van de uitzending, want over ‘Een stadse in de Achterhoek’ wordt ook gepraat. We zullen het zien.

 

I Love De Achterhoek

Wil je wat meer weten over het programma kijk dan op onderstaande link. Daar kan je ook de vorige afleveringen zien. Na maandag staat ook de aflevering met mij erin erop. Ga je kijken?

https://www.omroepgelderland.nl/i-love-de-achterhoek

 

Trots op de foto met mijn goedlachse gesprekspartners Willem te Molder (links) en Frans Miggelbrink.

Kaarten ‘Ondermaans verdriet’

Mijn kaarten ‘Ondermaans verdriet’ zijn al sinds november op de markt. Inmiddels heb ik er al veel van verkocht. Ze raken door hun persoonlijke noot mensen in hun hart en zijn te verkrijgen bij CreaRose in Lievelde, De Koppelkerk in Bredevoort, het Stenen Museum Winkeltje in Lichtenvoorde en Molen Gunnewick ‘De Vier Winden’ in Vragender. Ook zijn ze via de mail bij mij te bestellen: info@rabarbara.nl.

Wil jij ook in het gelukkig bezit komen van een van deze persoonlijke kaarten? Of misschien zelfs meerdere? Sla je slag!

Kosten: 2,50 euro per stuk. Vijf voor 10 euro. Formaat: A5.

 

De poëtische pop van Iris Penning is mooi eigenwijs!

Poëtische pop is mooi eigenwijs. Waarom kan ik niet zingen? Waarom bespeel ik geen instrument? Ik bedien mijn woorden alleen met de taal. Ja. Hoewel? Is dat echt zo? Een paar jaar geleden kreeg ik Marcel en Eric van TweeFM zo gek om muziek te schrijven bij twee gedichten van mij. En wel ‘Lief zijn’ en ‘Stiekem een tien’. Het resultaat was mooi en om trots op te zijn. ‘Lief zijn’ werd zelfs op hun LP met de gelijknamige titel gezet. Een hele eer.

Er zit meer muziek in mijn taal. Echt waar. Nog geen maand geleden mocht ik gedichten voordragen met Excelsior Eibergen, een heus orkest. Wat zou ik graag ook zelf zingen en muziek maken bij mijn gesproken taal. Helaas is het zo dat als ik ook maar één noot zing iedereen zijn vingers in zijn oren doet. Mensen die zeggen dat iedereen kan zingen geloof ik niet. Mijn omgeving ook niet. Misschien moet ik niet zo zeuren en dankbaar zijn dat ik in ieder geval één gave heb gekregen: de woorden. Ik denk, voel, zie en ruik ze. Niet de noten of de klanken. Daar ben ik blind, maar niet doof voor. We zijn niet allemaal wonderkinderen. De mij gegeven woorden moet ik maar niet in de spreekwoordelijke bek kijken. Ik laat mijn gedichten wel dansen op gedragen stembuigingen.

 

Post

In maart kwam er een pakje met de post. Op naam van Boef. Hij stond op het punt om het huis te verlaten en maakte geen aanstalten om het open te maken. Het was mijn vrije dag en dat betekende dus dat ik dan de hele tijd naar een pakje zou moeten kijken zonder te weten wat de inhoud ervan was. Om spontaan te van gaan nagelbijten. Al doe ik dat nooit. Om spontaan een rol koekjes van op te eten. Al heb ik die om die reden niet in huis. Om spontaan…Bij het afscheid vervloekte ik Boef voor de grap hardop. Hij lachte, snelde het huis uit en zei, voordat hij de voordeur achter zich sloot, dat ik het pakje mocht openmaken. Dat liet ik mij natuurlijk geen tweede keer zeggen! De deur was nog niet dicht of het pakje lag al open op mijn schoot. Het waren twee cd’s van Iris Penning en een gedichtenboekje van haar. Tranen rolden over mijn wangen: het waren cadeautjes voor mij!

 

Spreken met suiker

De cd-speler ging gelijk aan en ik liet mij verrassen door de diepzinnige, heldere en suggestieve woorden van Iris. Haar teksten zijn op een lichte manier diep en haar muziek zorgt voor een weemoedige trilling in mijn hart. Van de op muziek gezette gedichten van ‘Spreken met suiker’ is een mooi klein gedichtenbundeltje verschenen. In het slotgedicht vat ze de bundel samen:

 

Heb je geen doel

dan verdwaal je nooit

stap voor stap, het pad

komt vanzelf

 

in de verte lopen mensen

ze zeggen niets

wie ben jij als niemand kijkt

wie is wat hij lijkt te zijn?

ik wil alles of niets.

 

de scherpste zouten zijn je tranen

weet ik, vrees ik

maar we spreken met suiker.

 

We doen maar wat we willen doen

en meestal mag dat dan niet

 

als ik aan de toekomst toe kom

kom ik misschien nog bij je langs.

 

 

Liever vieze voeten

Haar nieuwste cd ‘Liever vieze voeten’ is voorzien van een boekje aan de cd-hoes waarin haar gedichten staan in een bijzonder lettertype dat haar eigen handschrift is. Daarin zijn ook enkele ‘vermoorde’ liedjes te vinden. Deze hebben de cd net niet gehaald. De cd is er een om te luisteren en dan na te denken over je eigen leven. Over de vormgeving ervan. Over de mogelijkheden. Over pijn. Over liefde. Over geluk. Over het leven dat kort is. Over het plukken van de dag. Bij ‘Mag ik iets vragen’, een van de liedjes, is een intense clip gemaakt. Toen ik hem zag, was ik verkocht!

Boef had met de aanschaf van de cd’s gratis toegang tot een concert van Iris gewonnen. Helaas konden we daar niet naartoe, omdat we net met vrienden een weekend weg waren. Jammer. Misschien dat we in de toekomst nog naar een ander optreden gaan. Even kijken of ze nog een keer in de buurt komt!

Wil je meer weten van Iris of de clip ‘Mag ik iets vragen bekijken?’:

https://www.irispenning.com

 

Links de cd ‘Liever vieze voeten’ rechts de dichtbundel ‘Spreken met suiker’.

Ik zwaan, jij kleeft aan (of hoe het leven draait om appeltaart) VIII

En dan hier het volgende en misschien wel laatste deel van het vervolgverhaal geschreven door Marianne Groep. Er is heel wat gebeurt in de acht delen. Heel mooi om te zien hoe een klein idee zich kan ontpoppen tot een heel verhaal!

 

——————————————————————————————————-

“Ik word een creative content executive met een focus op social!”

Sjefke wist even niets te zeggen. Wat had Claartje ineens? Eerst die nachtelijke verfpartij en nu onverwachte dromen met een ingewikkelde naam. Hij zoog langzaam zijn longen vol en probeerde zijn gedachten te ordenen. “Maar Claar”, zei hij voorzichtig, “hoe wil je dat doen? Je spreekt toch helemaal geen Deens of Thuleens of hoe dat ook heet?” “Kalaallisut”, riep Claartje. Sjefke zag de schittering in haar ogen. “Tuurlijk spreek ik dat. Een beetje dan. Wat dacht jij dat we tijdens al die sessies met Rasmus hebben gedaan?”

Weer moest Sjefke nadenken. Claartje was iedere week naar het huis boven de bakkerij gegaan. Daar gaf Rasmus, de man van Sjaak, een cursus natuurgeneeskunst. “Wist je dat zijn moeder een echte sjamaan is geweest?” vertelde Claartje. “Hij kent allemaal gezangen en ingewikkelde drumritmes. Als Sjaak op tijd klaar is met het opruimen van de bakkerij komt hij erbij zitten. Dan doet hij de traditionele keelzang en speelt Rasmus op de mondharp. Het is een prachtige cultuur. We gaan vast een mooie toekomst tegemoet.”

“Weet je”, vervolgde Claartje, “eigenlijk heb ik zin in handvol augurken. Maar we hebben nu wel een feestje te vieren. Doe mij maar een flink stuk appeltaart. Zal ik slagroom kloppen?”

 

Je mag als je wilt een van deze woorden gebruiken voor het vervolgverhaal “Ik zwaan, jij kleeft aan. Of hoe het leven draait om appeltaart.” Foto: Krang Creaties

Ik zwaan, jij kleeft aan (of hoe het leven draait op appeltaart) VII

Jorica de Leeuw schreef het zevende deel van het vervolgverhaal. Er is weer een spannende ontknoping!

——————————————————————————————————–

(Totaal onverwacht…)

“Nou, dat vind ik eigenlijk wel een strak plan, Sjefke”, antwoordde Claartje, toen ze haar tranen had gedroogd. “Maar op één voorwaarde: dat ik daar dan ook mijn eigen bedrijf mag beginnen. Weet je, ik heb jarenlang huisvrouw gespeeld zoals ze in dit kleine dorp gewend zijn. En in Groenland wil ik natuurlijk lekker moederen over ons kindje. Maar ik wil ook meer in mijn kracht staan! Misschien komt het door de power die ik nu al voel en straks nog hard nodig heb om een kind op de wereld te zetten. Maar ik wil graag het beste uit mezelf halen en mijn passie volgen! En Groenland staat bekend als een zeer vooruitstrevend en feministisch land.”

Sjefke was even ontstemd. Dit had hij niet verwacht en hij had haar nooit horen klagen over het huishouden. Dat kwam vast door de webinars van al die zogenaamde mental coaches en goeroes op het internet. Of door de zwangerschapshormonen.
Maar waarom ook niet? Ze kon natuurlijk best een klein sieradenwinkeltje beginnen ofzo in Groenland. Of Sjaak helpen in de bakkerij of zorgen voor een paar asielkatten. “Wat had je in gedachten?” vroeg hij. Altijd open vragen stellen, zonder oordeel, wist hij zich te herinneren van een oude Teleac-cursus Mindfulness.
“Ik word een creative content executive met een focus op social!”

Je mag als je wilt een van deze woorden gebruiken voor het vervolgverhaal “Ik zwaan, jij kleeft aan. Of hoe het leven draait om appeltaart.” Foto: Krang Creaties

(te) Gek: Marian Broere

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

 

‘Je kan op een commerciële manier ook een grote groep mensen helpen’

 

Na jaren als manager in het bank- en verzekeringsleven gewerkt te hebben, maakte Marian Broere een tijdje terug de stap naar consultant bij Purpose. Lachend zegt ze: “Ik ben niet (te) gek, ik ben een ‘gewoon’ mens dat bij het te gekke bedrijf Purpose mag werken.”  Over Purpose zegt ze: ”Met een klein groepje leuke mensen kun je een verschil maken. Het doel van Purpose is om Nederland financieel en fysiek gezonder te maken. Onze projecten dragen daaraan bij.”

 

Een afbeelding van de website van Purpose

 

Maatschappelijk betrokken

Ruim twee jaar geleden vroeg een van de oprichters van Purpose aan Marian of ze bij hen wilde komen werken. Marian: ”Ik vond het wel een spannende stap om te maken. Ik ging van een heel groot naar een heel klein bedrijf. Het is mij goed bevallen. Het werk is afwisselend en heel leuk. In het begin waren er veel raakvlakken met mijn oude werk. Purpose had vooral opdrachten voor hypotheekverstrekkers, bijvoorbeeld voor Bijzonder Beheer afdelingen. Iemand die het niet meer lukt om zijn hypotheek te betalen komt bij de afdeling Bijzonder Beheer van zijn hypotheekverstrekker. Zij willen hun klanten graag op een mensvriendelijke manier benaderen. Daar helpen wij bij.” Ondertussen heeft Purpose zich verder ontwikkeld en verbreed en gaat Marian daarin mee. “Op het moment ben ik bezig met een heel bijzonder project. TOM Rotterdam. TOM staat voor Thuis Onbezorgd Mobiel. Het zorgt ervoor dat ouderen zolang mogelijk zelfstandig thuis kunnen wonen. Dit doen we met het geven van beweegtrainingen, voorlichting over voeding en het bevorderen van sociaal contact. Dit doet Purpose niet alleen, maar in een netwerk van organisaties. Ik heb daarvoor onder andere contact met de gemeente Rotterdam, VeiligheidNL en Nutricia. Het leuke is dat ik nu niet alleen de financiële kant onderzoek, maar ook met de maatschappelijk betrokken kant bezig ben. Ik zorg ervoor dat ouderen langer kunnen doen wat ze willen.”

 

Commercieel

De collega’s van Marian en Marian zelf zijn erg gedreven om de schuldenproblematiek en andere maatschappelijke problemen op te lossen. En niet alleen van negen tot vijf. Ook buiten kantooruren zijn zij bezig met hun werk. Ze hebben allemaal een heel verschillende achtergrond en daardoor wordt een opdracht vanuit diverse invalshoeken bekeken. Marian: ”Je kan maatschappelijk betrokken zijn en toch geld verdienen. Het hoeft niet allemaal soft te zijn of uit vrijwilligerswerk te bestaan. Je kan op een commerciële manier ook een grote groep mensen helpen. De slogan van Purpose is niet voor niets ‘maatschappelijke innovatie met een business blik.’ Het is belangrijk voor bedrijven om te weten wat hun purpose ofwel toegevoegde waarde is. Wij van Purpose kunnen daarbij helpen.”

 

Wat is purpose?
Purpose maakt zich sterk voor een financieel en fysiek gezonde maatschappij. Thema’s waarop wij ons richten zijn bijvoorbeeld het oplossen van schuldenproblemen, passende voeding in de zorg en ouderen helpen langer vitaal thuis te kunnen wonen.
Maatschappelijke problemen zijn complex en weerbarstig. Traditionele oplossingen werken niet meer. Aanpakken van de problemen vraagt om creativiteit en verbeeldingskracht, diepgaande kennis over de problematiek en intensieve samenwerking in een vaak ingewikkeld speelveld. Dat is precies waar wij voor warm lopen. Purpose is een vernieuwend adviesbureau, gespecialiseerd in maatschappelijke innovatie met een business blik.

 

Marian werkt met veel plezier bij het te gekke Purpose!

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl.

 

Ik zwaan, jij kleeft aan (of hoe het leven draait om appeltaart) VI

De schrijvers van de vervolgverhalen waren zo enthousiast dat ze graag verder wilden schrijven. Hier weer een fraai stukje woordkunst van Anneke Wilbers!

——————————————————————————————————–

(Toch jammer dat die goede oude Sjaak volgend jaar naar Groenland emigreert.)

 

“Weet je, ik verfoei die emigratie, ik wíl het niet over Groenland hebben, ik wil gewoon dat ze hier blijven wonen en gekke taarten voor ons blijven bakken. Waarom moeten mensen altijd dat soort rare fratsen uithalen terwijl anderen daaronder lijden? Ik wil dat alles blijft zoals het nu is, dat ook deze baby lekker kan genieten van onze vriendschap!” Claartje is van het ene op het andere moment in tranen, ze is volledig van slag, zo ineens….

Sjefke weet niet zo goed hoe hij hier mee om moet gaan. Heeft dit met de zwangerschap te maken? Hij probeert Claartje te troosten door haar op andere gedachten te brengen. Een grapje werkt normaal altijd wel, maar zo’n stortvloed heeft hij nog nooit gezien. Morgen gaan ze samen naar de zwangerschapsyoga dan kan hij daar mooi vragen of dit een reactie is die wel vaker voorkomt bij zwangerschap.

Ineens schiet hem iets te binnen. Even kijken hoe ze daarop reageert. “Claar, ik heb een rare vraag en ik zie wel dat je van slag bent. Toch wil ik dit nú vragen dus, vooruit, een sprong in het diepe: heb je er wel eens serieus over gedacht om met hen mee te gaan? Ze hebben het al een aantal keren gehad over het leegstaande huisje naast hun huis én ze willen graag een paar extra handen hebben om hun levenswerk neer te zetten. Misschien is dat wel wat voor ons…”

Even was het stil, heel stil. En wat er toen kwam had Sjefke vooraf niet kunnen bedenken. Totaal onverwacht……

Je mag als je wilt een van deze woorden gebruiken voor het vervolgverhaal “Ik zwaan, jij kleeft aan. Of hoe het leven draait om appeltaart.” Foto: Krang Creaties