Geeft jou (je eigen) woorden

Rabarbara is van vele woordmarkten thuis: ze interviewt en verslaat voor Achterhoek Nieuws, schrijft columns voor Trikker, geeft een schrijfcafé in de Bibliotheek Oost-Achterhoek, gaat op pad met haar typemachine voor live proëzie en beleeft avonturen met haar pen. Op dit blog zijn al haar zoete én zure verhalen te lezen, want goed klaar gemaakte rabarber verenigt beide uiterste smaken tot een heerlijkheid in zich. Zo ook Rabarbara die graag op reis gaat met haar eigen woorden, maar jou ook met liefde helpt in de zoektocht naar de jouwe.

Onderstaand filmpje is gemaakt door Het Dichterscollectief dat geïnspireerd raakte door haar Rabarbara Pen!

 

Rabarbara schrijft zoete en zure woorden. Foto: Krang Creaties.

‘Opnieuw beginnen’ blikt achter de façade

Herinneringen vervliegen niet en beloftes blijven. Ook al is het nu bijna een jaar na dato. Het was een avond in april dat ik met Annekée lekker Italiaans ging tafelen in Vorden. Voordat we richting pop-up restaurant zouden gaan, wilde Annekée graag naar de boekpresentatie van Annemartien Berkelaar, een medecursiste van haar schrijfcursus. Deze boekpresentatie was in de Koppelkerk in Bredevoort en aangezien ik zelf schrijfster ben, zei ik vrij en blij:”Ik ga mee!”

 

Familieroman

In het drukbevolkte Boekencafé hoorde ik de verhalen van verschillende sprekers over Annemartien en haar debuut ‘Opnieuw beginnen’. Zelf hield ze ook een erg prikkelend praatje over haar boek en de weg er naartoe. ‘Opnieuw beginnen’ is een familieroman over de vijftigjarige Thea die vanuit de Randstad naar de Achterhoek verhuist. Met gespitste oren luisterde ik naar alles wat er gezegd werd, want mijn aandacht was na deze informatie enorm getrokken. Ik heb immers zelf ook een boek geschreven over mijn integratie als stadse in de Achterhoek. Hierdoor ben ik erg nieuwsgierig naar de belevenissen van andere import-Achterhoekers. Ondanks het feit dat dit boek fictie is en niet autobiografisch (ik smelt zoals jullie weten bij persoonlijke levensverhalen) kocht ik het toch resoluut.

 

Goed gevoel

De tijd verstreek en andere boeken kwamen op mijn pad. Steeds lokte het fraai groene exemplaar met vlinders op de kaft mij toe. Een paar weken geleden pakte ik het en begon met lezen. Direct werd ik gegrepen door de herkenbaarheid. De zaken waar ik mee worstelde toen ik in de Achterhoek kwam wonen, worden erg inlevend beschreven. Ook de rauwe randjes. Zoals het feit dat Achterhoekers eerst de kat uit de boom kijken en je dan pas opnemen in hun midden. Als je dan eenmaal in hun midden zit, is het voor altijd. De tussenperiode, die doet wat met je. In het boek kun je heel goed lezen wat. Verder wordt een ontluikende vriendschap beschreven tussen Thea en de veel jongere Simone, die na haar scheiding op zoek is naar een nieuwe levenspartner en vader voor haar kinderen. Daarbij wordt ook een inkijkje gegeven in hoe het eraan toe gaat op datingsites. Wat ik knap vind, is hoe er een opkomende depressie bij Thea wordt neergezet en hoe ze deze, samen met Simone, te lijf gaat. Ik zal het einde niet verklappen, maar het geeft je wel een goed gevoel over de Achterhoek. Een goed gevoel dat ik ook heb.

 

Achter de façade

Het boek leest prettig en er komen veel dialogen in voor. Het is echt een aanrader voor alle mensen uit de Randstad die naar de Achterhoek zijn verhuisd en zich afvragen of ze de enige zijn die bepaalde emoties doormaken. Voor Achterhoekers die willen leren begrijpen wat hun nieuwe bewoners soms kunnen doormaken is dit boek ook een must. Je kan namelijk niet alles aan de buitenkant zien! Dit boek blikt achter de façade.

Het boek is verschenen bij Zomer en Keuning en daar ook te bestellen. Op deze link vind je meer informatie en kan je ook het eerste hoofdstuk lezen.

 

De lieflijke kaft van een boek over de Achterhoek met haar mooie, maar ook rauwe randjes.

Ik zwaan, jij kleeft aan (of hoe het leven draait om appeltaart) II

Heel leuk wat een oproep allemaal teweeg kan brengen. Ria Olijslager schreef spontaan in een reactie op het blog ‘Ik zwaan, jij kleeft aan (of hoe het leven draait om appeltaart)’ een vervolg. Het is hieronder te lezen. Ook Marianne Groep, Anneke Wilbers en Jorica de Leeuw willen graag meeschrijven aan het verhaal. De komende weken zijn hun hersenspinsels te lezen op Rabarbara. Houd dit blog dus goed in de gaten als je wilt weten hoe het verder gaat met Sjefke, Sjaak, de appeltaarten en de fiets.

 

Bijdrage Ria Olijslager

 

“Huh? nee …je hebt het goed gezien Sjaak. Het is niet mijn eigen fiets, maar eigenlijk toch weer wel! Het frame, alles is hetzelfde maar die kleur…die KLEUR,” zei Sjefke nog eens met nadruk., “DIE had mijn oude fiets niet! Vannacht droomde ik over carnaval en de fraaie verkleedkleren die mijn moeder voor mij naaide. Ik was boer, cowboy en 1 keer, ja, toen was ik de hulk. Huh? Zou dat ermee te maken hebben, die kleur??”

 

Je mag als je wilt een van deze woorden gebruiken voor het vervolgverhaal “Ik zwaan, jij kleeft aan. Of hoe het leven draait om appeltaart.” Foto: Krang Creaties

Ik zwaan, jij kleeft aan (of hoe het leven draait om appeltaart)

De beste ideeën ontstaan vaak ’s nachts. Er zijn mensen in mijn leven die daar alles vanaf weten. Het idee van een vervolgverhaal heeft mij al vaker wakker gehouden. Vandaar dat ik het deze nacht maar even uitwerk. Hopelijk kan ik dan de komende tijd wel weer op een oor liggen. Het is nu niet eens volle maan, dus waar ik al die energie vandaan haal?

Het plan is als volgt: ik schrijf een begin van een verhaal en met zijn allen maken wij het af. Degene die het vervolg schrijft, begint met de laatste zin van het voorgaande stuk tekst. Alle geschreven vervolgstukken worden hier op dit blog geplaatst met de naam van de auteur erbij. Je bent vrij om te schrijven wat je wilt. Je kan je daarbij laten inspireren door een woord op de foto, maar dat hoeft niet.

Wil je meedoen? Laat mij dat weten middels een bericht op dit blog, Facebook, Twitter, Instagram of via info@rabarbara.nl. Iedereen die zich meldt, mag een stuk schrijven. Ik coördineer wie er wanneer aan de beurt is. Als het goed is, hebben we aan het eind dan een mooi gezamenlijk verhaal.

Dan nu de foto en het begin van het verhaal. Ik kijk uit naar jullie vervolgverhalen! Schroom niet om te reageren. Hoe meer mensen er meedoen, hoe leuker en bizarder het verhaal wordt!

Je mag als je wilt een van deze woorden gebruiken voor het vervolgverhaal “Ik zwaan, jij kleeft aan. Of hoe het leven draait om appeltaart.” Foto: Krang Creaties

Ik zwaan, jij kleeft aan

(of hoe het leven draait om appeltaart)

Het was een onmogelijke ochtend in februari zonder sneeuw. Sjefke stapt na een slapeloze nacht op zijn fiets richting bakker Sjaak. Op de boodschappenlijst in zijn hoofd staan een volkoren bruin en drie appeltaarten. Voor de winkel zwaait hij ietwat onhandig zijn rechterbeen over de bagagedrager terwijl hij afstapt. Sjaak ziet hem door de grote ovale ruiten aankomen en wuift al voordat hij de deur heeft geopend. Bij binnenkomst vraagt de bakker oprecht verbaasd:”Maar Sjefke, hoe komt het nu dat je fiets zo gifgroen ziet? Normaal is hij zo onopvallend blauw. Of heb je soms een nieuwe?”

….wordt vervolgd
(wie waagt de eerste stap?)

De Torenwachter spreekt zijn eigen taal!

Ik weet het nog als de dag van gisteren. Het was een vrijdag in november. Het regende en ik ging met de bus naar Groenlo. Ik was vlinderig en opgetogen, omdat ik naar de boekpresentatie ging van een collega die ik nog maar één keer gezien en amper gesproken had. Sporadisch had ik weleens een column van hem gelezen.  Al meer dan vijftig jaar verschijnen die wekelijks in de Groenlose Gids. De kennismaking in woorden was mij wonderwel bevallen. Hoe zou de persoonlijke kennismaking zijn? Wie is De Torenwachter waar heel Groenlo het over heeft? Zelfs als import-Lichtenvoordse en correspondent van de Elna hoor ik die verhalen!

 

Gestolen momentje

Op zijn Rabarbara’s was ik weer veel te vroeg bij De Stadsch Pomp waar de bundeling van zijn columns gepresenteerd zou worden. Ik maakte een ommetje door de stad en kwam Gerwin Nijkamp, hoofdredacteur van Achterhoek Nieuw en uitgever van het boek tegen. Hij was op weg om een bloemetje te kopen voor de presentatie. Een blik op mijn houten Lumbr horloge vertelde mij dat het eigenlijk nog steeds te vroeg was om mijn entree te maken, maar ik stapte toch het café binnen, wetend dat vroege vogels soms geluk hebben. En ik kreeg gelijk. De gelegenheid werd geschapen (door God?) om met schrijver Ferry Broshuis, alias De Torenwachter te spreken. Ik zat nieuwsgierig in een hoekje bij het raam van een grote, bruine zaal. Hij kwam vriendelijk bij mij zitten en wist zelfs mijn naam! Vervolgens stelde hij mij vragen, deed boude uitspraken en uit dat wat ik niet zei, trok hij conclusies. Een eigenschap die ik later ook in zijn boek Torenwachterstaal. Van biebmoeders tot dweilorkesten herkende. Al gauw druppelde de zaal vol en had ik mijn gestolen momentje met de Grolse schrijfmeester gehad. Eigenlijk had ik hèm vragen moeten stellen, maar overvallen door onze ontmoeting en het moment werd de journalist in mij even niet wakker. Misschien krijg ik die kans ooit nog eens. Je weet maar nooit.

 

Braaf in de rij

De presentatie volgde. Gerwin en burgemeester Annette Bronsvoort hielden een praatje vol lof over Torenwachter. Hij speechte zelf ook met humor uit het blote hoofd en las een column met verve voor.  Over het schrijven van zijn columns maakt hij een opmerking die de week erop in de Groenlose Gids staat: ”Als je een boek schrijft ben je alle machthebbers tegelijk. Je kunt iedereen alles laten doen wat je wil. Een column schrijven is gelijk krijgen terwijl je weet dat je het niet hebt.” Die (zelf)spottende toon kon ik wel waarderen. Ik kocht een boek, stond braaf in de rij om het te laten signeren en werd toen door zijn lieftallige dochter Kyra gefotografeerd. Die foto hangt nu uitvergroot boven mijn bed.

 

De foto die dochterlief Kyra maakte van De Torenwachter die ‘Torenwachterstaal. Van biebmoeders tot dweilorkesten’ voor mij signeert. Foto: Kyra Broshuis

 

Hilarisch, scherpzinnig, zelfspot

Vol goede voornemens had ik het plan opgevat om het boek gelijk uit te lezen. Het onvoorspelbare lot bepaalde anders. In de maanden die volgden las ik af en toe tussen de bedrijven door schuddebuikend een paar columns. Deze zondag nam ik met een grote eindspurt het grootste gedeelte voor mijn rekening. Wanneer ik het laatste verhaal uit heb, weet ik meer over biebmoeders (eerste verhaal) en dweilorkesten (laatste verhaal) en alles wat daartussen zit. En dat is een heleboel over het geweldige Grolle (Groenlo) maar ook over: de strijd tussen Lichtenvoorde en Groenlo, bier, voetbal, Sinterklaasgedichten, de gemeente Oost Gelre, toeristen, senioren, het bezoeken van een huisarts, zijn familie, enzovoorts, enzovoorts. Hij noemt zichzelf in het boek vaak spottend een kneus en ‘Het Repair Café’ waarin hij zijn twee linkerhanden beschrijft en hoe zijn familie daarmee omgaat is echt hilarisch: ”Als je hem iets laat repareren weet je zeker dat je het voorwerp niet meer herkent en dat het ook nooit meer kan worden hersteld.”

 

Scherpzinnig en met de nodige zelfspot analyseert De Torenwachter zijn omgeving, de gesprekken die hij opvangt of wat hem ter ore komt. Kritiek op de politiek en ondernemers is hem daarbij niet vreemd. Hij geeft de nodige inzichten in het leven en de (Grolse) maatschappij. Of we die allemaal serieus moeten nemen is de vraag. Ik denk dat je die het beste zelf kan beantwoorden. De Torenwachter spreekt zijn eigen taal.

 

Verkooppunten

Boekhandel Wiegerink, Bruna en VVV in Groenlo. Prijs: 12,95. Bestellen kan ook via een mail naar de redactie van Achterhoek Nieuws: info@achterhoeknieuws.nl

 

Het boek dat mij doet schuddebuiken. Foto: Barbara Pavinati

Geheimen deel je (op papier)

Grote geheimen, stiekeme gedachten. Niemand mag ze weten. Zelfs jijzelf niet. Toch wil je ze kwijt en met iemand delen. Maar met wie? Aan wie kan je dat wat het daglicht niet verdraagt beter toevertrouwen dan aan het papier? Wie is er een trouwere vriend en luistert er naar je zonder te oordelen en je te sturen? Dus: koop een mooi schrift met harde kaft en bombardeer dat tot dagboek! Een aantal maanden geleden zette ik die stap en ik sta versteld van het resultaat. Rust in mijn hoofd en hart en de zaken die om urgentie vroegen, bleken lang niet zo belangrijk. Alles is relatief.

 

Uitdaging

Het werd tijd voor een volgende stap. Al lange tijd zag ik in mijn tijdlijnen op social media advertenties van Vertellis. Zij bieden producten voor bewuster leven in onze snelle wereld. Met anderen of met jezelf bezig zijn zonder internet. Het leek mij heerlijk. Tussen die producten zat ook een dagboek met vragen en opdrachten voor 13 weken lang. Je bepaalt zelf wanneer en hoe vaak je schrijft. Een uitdaging die ik wel aan wilde gaan.

 

Een pagina uit het Vertellis dagboek.

 

Bewustwording

Inmiddels schrijf ik al bijna een maand in dit dagboek en ik moet zeggen dat het mij wonderwel bevalt. Vlak voor het slapen gaan pak ik het, beantwoord ik de korte vragen, schrijf ik op wat ik heb gedaan en geef ik die dag een cijfer. Het lijkt mij mooi en zinvol om over drie maanden een naslagwerk te hebben met mijn ups en downs en dan te zien waar die schommelingen vandaan komen. Ook ben ik benieuwd of het elke dag opschrijven van daar waar ik dankbaar voor ben mij dan een gelukkiger persoon heeft gemaakt. De theorie is namelijk dat als je jezelf dagelijks focust op dankbaarheid je vanzelf blijer wordt. Het hoeft daarbij niet om grote dingen te aan. Juist niet. Het kan ook om een kopje koffie met een vriend draaien. Ben ik bewuster gaan leven en ‘onthaast’ na drie maanden schrijven? Wie zal het zeggen?

In de opbouw en inhoud van het dagboek zitten veel psychologische feitjes en weetjes verstopt, waardoor je bewust en onbewust een persoonlijke groei kan doormaken. Het boek is opgedeeld in Chapters met een verschillend thema, bijvoorbeeld: beïnvloeden van geluk, relatie met jezelf en anderen, loslaten & groeien. Elke dag dat je schrijft sta je even stil bij de dag en denk je na over een vraag. Iedere zevende dag denk je na over waar je mee wilt starten, dat wat je wilt stoppen en waar je mee wilt doorgaan. Zo word je je bewust van waar je staat. Heel mooi!

 

Niet alles is geheim

De komende maanden zal ik trouw in dit dagboek blijven schrijven. Daarnaast heb ik nog een schrift waarin ik, wanneer nodig, lange gedachtestromen en ingewikkelde ideeën opschrijf. Die worden in de loop van de tijd vanzelf kort en behapbaar. Ik bewonder de helende kracht van schrijven al mijn hele leven. Ook de inwerking van mijn geschreven woorden op anderen. Niet alles van mij is namelijk geheim. Ik ben van mening dat geheimen mensen ziek maken en voor veel frustratie zorgen. Daarom is veel van mij openbaar en te lezen op dit blog of elders. En dat wat te duister is voor veel woorden, geef ik de suggestie van een beeld of gedicht. Zo kom ik er wel. Of ben ik er al?

Wat zijn jouw geheimen die je niet durft te delen? Denk je dat je ze wel in een dagboek zou durven opschrijven? Of misschien kan ik je uitdagen ze te openbaar te maken in een reactie op dit blog?

 

Het opschrijven van geheimen in een dagboek geeft mij rust en inzichten. Foto: Krang Creaties

 

 

Met Moleskine in de voetsporen van grote creatieve geesten

Ook ik ben elitair overstag. Sinds de oprichting van Rabarbara reken ik mijzelf officieel tot de creatieve geesten en creatieve geesten krabbelen continu notities. Echt waar! Dat heb ik mijzelf trouwens wel aan moeten leren hoor, om al mijn gekke, leuke, rare maar ook stomme en domme invallen te noteren. Je weet namelijk maar nooit waar ze goed voor zijn en niks is vervelender dan al tongpuntbijtend te denken: ”Toen en toen had ik een oplossing hiervoor…ik weet alleen niet meer wat.”

Ook tips die ik van mensen krijg, pen ik trouw neer. Alleen…soms (gelukkig maar heel soms) weet ik niet meer wat die steekwoorden in mijn vele boekjes betekenen. Dan zie ik bijvoorbeeld staan ‘Hallmark kaart’, maar wat bedoel ik daar dan mee? Er staat ook een wolkje omheen getekend. Dus blijkbaar vond ik het een lumineus idee. Helaas ben ik de context vergeten erbij te zetten of de eventuele tipgever. Nu tast ik al weken in het duister over de ‘Hallmark kaart’. Ik kan geen enkel aanknopingspunt vinden. Misschien komt dat nog.

 

Grote artiesten

Maar goed. Ik was dus elitair overstag. Waarmee zal jij je afvragen. Nou, Met Moleskine. Moleskine staat voor cultuur, verbeelding, geheugen, reizen en persoonlijke identiteit en is begonnen als een zwart notitieboekje. Grote artiesten als Vincent van Gogh, Pablo Picasso, Ernest Hemingway en Bruce Chatwin maakten gebruik van deze boekjes. Ze werden gemaakt door een kleine boekbinder in Parijs. Bruce Chatwin gaf er de naam ‘moleskine’ aan. Halverwege de tachtiger jaren stopte de productie. In 1997 duikt het boekje weer in Milaan op. En sinds vandaag ook in huize Rabarbara: ik ben nu de bezitster van een Moleskine agenda.

 

Oogopslag

Al heel veel langer voel ik mij aangetrokken tot dit merk met een geschiedenis. Alleen heb ik al een voorraad notitieboekjes van hier tot Tokio, gebruikte ik de agenda van de Postcodeloterij en was de noodzaak er nog niet echt tot de aanschaf van dit elitaire product. Tot Oudjaarsdag. Het was de dag dat ik besefte dat ik nog geen agenda voor het komende jaar had. Die van het kansspel vond ik dit keer kansloos. En aangezien ik met mijn jaarplanning bezig was leek het mij erg wenselijk om al mijn ideeën en plannen toch overzichtelijk bij elkaar te hebben. Je wilt wat bereiken, nietwaar? Daarom verlangde ik naar een agenda waarbij ik in een oogopslag kon zien wat ik in een week te doen had en waarbij ik ook nog aantekeningen over de zaken die ik nog moest uitpuzzelen kon maken.

 

Extra groot exemplaar

Als een gek spurtte ik naar het dorp en bezocht verschillende winkels. Er waren agenda’s met poezen, bloemen, recepten. Er ware kleine agenda’s, saaie en lelijke. Niks voldeed aan mijn verwachtingen. Met mijn staart tussen de benen kroop ik naar huis en zocht ik de toevlucht tot internet. Ik googelde mijn wensen en kwam terecht bij Moleskine. Zij waren ook zo slim om ook foto’s van de pagina’s bij de agenda’s te zetten, want met mijn handschrift is niet alles geschikt. “Als je iets wilt, moet je het ook goed doen!,” was mijn gedachte en met een oliebol in mijn mond drukte ik op de bestelknop van het extra groot exemplaar met links een weekoverzicht en rechts een notitievel.

 

Vrijuit ondernemen

Vanavond heb ik alles wat ik voor het komende jaar al bedacht heb er ingezet. Natuurlijk is er nog heel veel ruimte voor onverwachte zaken en wendingen. Maar de hoofdlijnen heb ik gepland en nu zie ik ook gelijk wanneer en waar ik nog tijd over heb. Dat schept rust in mijn hoofd en geeft mij de ruimte om vrijuit te ondernemen. Rabarbara komt naar je toe in 2019!

 

Ik ben superblij met het weekoverzicht links en de notitieruimte rechts in deze agenda. Foto: Barbara Pavinati

Hoe ik mijn Kerstdraak probeer te verslaan

Als er iets is wat ik in mijn leven wel geleerd heb, is het dat mijn gevoel mij nooit bedriegt. Soms maken de draken in mijn hoofd mij in de war, spiegelen ze mij zaken vertekend voor door het uitvergroten van details of het verkleinen van essentiële zaken. Hoe versla je de draken in je hoofd, ofwel: hoe weet je wat voor jou het beste is en of je op de goede weg zit?

 

r-woord

Mijn oplossing voor de draken is het gevreesde r-woord: rust. Boef zet mij altijd voor het blok door mij tot rust te manen. Inmiddels is dat al zo vaak gebeurd dat mijn nekharen rechtovereind gaan staan als hij het r-woord bezigt. “Laat mij nu gewoon even razen!”, denk ik dan als een stampvoetend kind van twee (drie kan ook). Hij mag het van mij niet meer uitspreken, want ik ga er halsstarrig van steigeren. Toch weet ik dat r het beste is. Even de boel de boel laten. Even niks doen. Gewoon op mijn atelier zitten met een muziekje op de achtergrond en in mijn dagboek schrijven. Lekker alles neerpennen wat in mij opkomt, zonder censuur, zonder rekening te houden met een eventuele lezer. En het geschrevene dan een paar weken later met een glimlach teruglezen: was dat nou zo belangrijk? Of dan tot de conclusie komen dat de beladen emotie in heldere woorden tot behapbare proporties is teruggebracht. Nu het zelf nog leren geloven.

 

Het hele jaar lief

Wat het is met mij en Kerst weet ik niet. Aan de ene kant vind ik het een mooi feest. Het is liefde uitdragen tot op het onderste van de kan. Maar het moet op die dagen. En als iets moet, dan vind ik het niet leuk. Ik wil het hele jaar door lief zijn. En dat probeer ik dan ook te zijn (behalve als ik als tweejarige aan het razen ben). Kerst zorgt bij mij voor stress. Ik voel mij verplicht om van iedereen te houden en omdat het moet, haat ik mijzelf, omdat dat mij dan niet lukt. Er zijn zat mensen die ik niet lief vind en dat kan (mag) ik dan niet met elkaar rijmen. Boef en ik hebben Kerst een jaar niet gevierd, maar toen voelde ik mij ook raar en naar. Ik probeer er altijd maar het beste van te maken, maar vaak is het too much. Gelukkig begrijpt mijn (schoon)familie dat wel, maar dan voel ik soms ook nog de druk van de hele wereld. En dat terwijl ik maar een nietig mens ben.

 

Kerstbom

Op deze dagen mis je vaak de mensen die er niet (meer) zijn extra veel. Ze zijn dood of om een andere reden uit je leven verbannen. Je wordt met je rode neus en volle buik op deze lege feiten gedrukt, maar je mag er niet aan denken, want je moet blij, vrolijk en gezellig zijn. En dan barst bij mij de kerstbom door een drakendetail. Hoe ik moet voorkomen dat ik ontplof om zaken van tandpastadopniveau weet ik niet. Ook Boefs r helpt dan niet, zelfs niet als ik er zelf aan denk.

Dit jaar heb ik alle mensen die ik heel veel liefheb met een persoonlijk cadeau en lieve woorden in de maand december verrast, die ik ietsje minder liefheb konden een persoonlijke mail van mij verwachten en de rest een persoonlijke app of bericht op Facebook. Maar het heeft niet geholpen. Er kwamen toch tranen. Zo lezer, nu weet je aan de hand van deze ontboezeming gelijk je plek in mijn bestaan, maar eigenlijk kan ik beter zeggen dat ik mijn eigen plek weet. Dat is de schrikbarende conclusie.

 

Een begin

Kerstmis is niet aan mij besteed. Ik wil het hele jaar door van iedereen houden, cadeautjes geven en kaartjes sturen. Alleen dat trekt mijn portemonnee niet. Misschien dat ik maar een feestdag op mijn naam moet zetten. O…die is er al! Op 4 december is het de dag van de heilige Barbara. Niet dat ik meen dat ik de wereld kan redden, maar ik kan en wil haar een beetje mooier maken. En dat probeer ik ook. Met woorden. Het hele jaar door. Met Kerst lukt mij dat niet zo goed als ik zou willen. Het wereldvrede-gevoel bereik ik nooit. Misschien ook wel omdat dat er niet is. Kunnen jullie mij dat vergeven? Misschien kunnen jullie het beter de grote boze wereld vergeven. Dat er op haar mensen rondlopen die niet lief zijn, maar stout. Heel understatementachtig stout. Ik maak het allemaal de rest van het jaar weer goed. Dan ben ik weer lief voor mijn pappenheimers. In mijn eigen kleine wereld. Die gelukkig steeds groter wordt. Het is een begin. Het is voor mij de betere weg. De goede weg. De Rabarbaraweg. En ik wil je vragen: “Loop je een stukje met mij mee?” Ik vraag het je met mijn lieve, scheve fotohoofd. Dan verslaan we samen mijn Kerstdraak! (En misschien ook wel de jouwe.)

 

Hoe ik ondanks mijn liefde voor mijn medemens een Kerstdraak moet verslaan. Foto: Krang Creaties.

Kaarten ‘Ondermaans verdriet’ te koop

Gisteren kon ik de kaarten van ‘Ondermaans verdriet’ ophalen bij Drukkerij Westerlaan. Ze zagen er prachtig uit. En inderdaad, zoals beloofd: het papier genaamd ‘Biotoop’ geeft ze een extra warme uitstraling. In wijnkisten van Tapperij van Ooijen gaan ze naar hun verkooppunten. In ieder geval naar Crearose en De Koppelkerk. Met een paar andere winkels ben ik nog in gesprek. Maar dat gaat helemaal goed komen! Natuurlijk kan je de kaarten ook bij mij bestellen. Stuur een mailtje naar info@rabarbara.nl